ΠΩΣ «ΕΠΙΑΣΑ» ΜΕ ΤΟ ΦΑΚΟ ΜΙΑ ΚΑΡΑΚΑΞΑ…

Με πήρε η ώρα στον ΙΑΝΟ να προσπαθώ να καταλάβω πως χάθηκαν δεκάδες αρχεία από την οθόνη αλλά και κάποιους δίσκους του υπολογιστή και μιας ο καλός φίλος Θανάσης Πλούμπης που ξέρει όσο κανένας άλλος από τέτοια εργαλεία μου αλάφρυνε τον καημό, λέγοντάς μου, ότι θα τα βρούμε τη Δευτέρα το πρωί σαν περάσω από το κατάστημά του.

Έτσι λοιπόν πήρα λίγο θάρρος, βγήκα λίγο για κανένα τσιγάρο ως τα Προπύλαια, είδα να ετοιμάζουν μια συναυλία για τους απολυμένους στη «Χαλυβουργία» και επέστρεψα στη ζέστη του ΙΑΝΟΥ να ακούσω κάποιους φίλους και συναδέλφους, τον Πάσχο Μανδραβέλη και τον Γιάννη Τριάντη να μιλάνε για το ενδιαφέρον βιβλίο του Κωνασταντίνου Καλοφωλιά, «Το μεταναστευτικό ζήτημα στη Μεσόγειο». Μετά θα αποσυρθώ μαζί με τον φίλο Βασίλη Καλαμάρα στο «Προδόρπιο» για σουβλάκια και για να κάνουμε καθυστερημένα κάπως, ποδαρικό στην επικοινωνία μας για τη νέα δύσκολη για τα ΜΜΕ χρονιά που έρχεται.

Ως τότε βρήκα λίγο χρόνο να σας πω και για τις καρακάξες που είδα στη Βασιλειάδα αλλά και σε πολλά άλλα μέρη της χιονισμένης Δυτικής Μακεδονίας. (Έτσι λέμε στη Φθιώτιδα αυτά τα ασπρόμαυρα κοράκια και φαντάζομαι πως έτσι τα ξέρουν και σε άλλα σημεία της Ελλάδας. Αν κάνω λάθος, με συχωρείται, θα ρίξω κανα διάβασμα και θα το διορθώσω).

Οι καρακάξες λοιπόν είναι από τα κορακοειδή που μου αρέσουν περισσότερο γιατί απλά είναι ασπρόμαυρες, δεν συχνάζουν σε σκουπιδότοπους και σε πεθαμένα ζώα και γιατί δεν ανεβαίνουν στα βουνά όπως τα άλλα της συνομοταξίας τους. Όσες είχα δει παλιότερα ήταν στον κάμπο του Σπερχειού μόνο, ποτέ πάνω στο Βελούχι. Πρέπει να έχουν το λόγο τους αυτά τα πουλιά να ζουν στα πεδινά και μάλλον είναι ότι βρίσκουν περισσότερη τροφή από σπόρους στα χωράφια. Σε αυτά τα χωράφια όμως, με τα φυτοφάρμακα και τα λιπάσματα πρέπει να αναζητηθεί και η εξαφάνισή τους από τη Φθιώτιδα, πιθανόν και από άλλα μέρη της εληνικής υπαίθρου που μου διαφεύγουν τώρα.

Αν κρίνω από την πυκνή παρουσία τους στην ύπαιθρο της Καστοριάς, οι καλλιακούδες πρέπει να ζουν ασφαλείς από τα προαναφερόμενα δηλητήρια και βεβαίως πρέπει να βρίσκουν αρκετούς σπόρους στα σιτοχώραφα και στις εκτάσεις που καλλιεργούν φασόλια και έτσι επιβιώνουν και είναι πανταχού παρούσες μέσα στα χωριά και στις αχυρώνες.

Εκεί λοιπόν, στη χιονισμένη στέγη ενός σπιτιού επιχείρησα να φωτογραφίσω δυο καλλιακούδες αλλά τελικά κατάφερα να πιάσω με το φακό μόνο μία. Της στόχευα αρκετή ώρα αλλά ήταν τόσο κινητικές που δεν άφηναν ούτε το ελάχιστο περιθώρια για να μην βγούν οι φωτογραφίες κουνημένες. Χώρια που το δυνατό κοντράστ του άσπρου – μαύρου στο φτέρωμά τους μπέρδευε πολύ τον αισθητήρα, σε βαθμό που καθιστούσε αδύνατη τη φωτογράφηση. Μου έκατσε κάποια στιγμή όμως και να το ωραίο αποτέλεσμα.

Έχω δηλαδή στη συλλογή μου και μια φωτογραφία από μια ασπρόμαυρη καρακάξα που ασφαλώς δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τις άλλες τις κατάμαυρες που πλημμυρίζουν, πραγματικά και μεταφορικά εκτός από τα ρημαγμένα κτίρια και τους σκουπιδότοπους ακόμα και κεντρικά σημεία της πόλης και είμαι βέβαιος πως άμα πέσει το «μάτι» τους πάνω σε κάτι που τους γυαλίζει, είναι πολύ πιθανόν αυτό να γίνει κομμάτια στη στιγμή ή να χαλάσει, όπως ο καλός μου υπολογιστής σήμερα...

ΟΙ ΓΑΛΙΑΝΤΡΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ

Έχω που έχω ένα προβληματάκι με την όρασή μου στο αριστερό μάτι αλλά σε κανονικές συνθήκες ελάχιστα με εμποδίζει να βλέπω και να φωτογραφίζω διάφορα πράγματα που μου αρέσουν. Με το χιόνι όμως τα πράγματα αλλάζουν καθώς οι νιφάδες δημιουργούν ένα τοίχο με λευκά σωματίδια που διαρκώς κινείται και δημιουργεί προβλήματα στην εστίαση ιδιαίτερα όταν η Cannon G9 δουλεύει με το ψηφιακό πια zoom.

Έτσι δεν πρόσεξα τι είδους πουλιά είχα «πιάσει» πάνω στα γυμνά κλαδιά ενός δέντρου εκείνο το πρωί που χιόνιζε στο σιωπηλό χωριό Βασιλειάδα και έμεινα με την εντύπωση πως επρόκειτο πάλι για σπουργίτια. Έτσι όταν «άνοιξα» τη φωτογραφία, είδα με έκπληξη πως δεν επρόκειτο γι’ αυτό το είδος του φτερωτού κόσμου των χωριών αλλά για γαλιάντρες, όπως λέμε στα χωριά της Φθιώτιδας και στη Ρούμελη ευρύτερα, τις καρδερίνες.

Όντως όπως βλέπετε πρόκειται για γαλιάντρες, οι οποίες από τα μέρη μας έχουν σχεδόν εξαφανισθεί, άγνωστο για πιο λόγο. Άγνωστος επίσης παραμένει προς το παρόν για μένα και ο λόγος για την πυκνή παρουσία τους στη Βασιλειάδα κι εδώ ζητώ και για τις δυο περιπτώσεις την άποψή σας. Σημασία πάντως έχει πως αυτό το ωραίο είδος πουλιών εκεί υπάρχει και φαντάζομαι πως στις περιόδους της ζέστης και της ωρίμανσης των σπόρων των γαϊδουράγκαθων που τους αρέσουν ιδιαίτερα, θα είναι γεμάτος ο τόπος και θα χαίρεται ο άνθρωπος που τις ακούει να πετάνε και να κελαηδούν.

ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΑ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ, 13012012

ΤΑ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΑ

Είμαι μέλος της δημιουργικής ομάδας «NATURE OF MAKEDONIA and THRACE- BIRDS- MAMALS-HABITAT» η οποία όπως καταλαβαίνεται δραστηριοποιείται στη Βόρεια Ελλάδα και το έργο της μπορείτε να θαυμάσετε στην ωραία σελίδα που έχουν στο Facebook και έχετε το ελεύθερο να συμμετάσχετε κι εσείς με δικές σας αναρτήσεις.

Εξαιτίας της άγνοιάς μου για τον βορειοελλαδικό χώρο -αφού μέχρι τα Χριστούγεννα μετρούσα μόνο έξη επισκέψεις συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της στρατιωτικής μου θητείας- ήμουν κάπως δικαιολογημένος για την αδράνειά μου αναφορικά με τη μικρή συμμετοχή μου στην κίνηση της ομάδας. Από αυτή τη θλιβερή κατάσταση ήθελα να βγω και η ευκαιρία μου δόθηκε με το μεγάλο ταξίδι προς τα μέρη της Καστοριάς και στο Γράμμο.

Εκεί λοιπόν, με τη μικρή αλλά θαυματουργή μηχανή Cannon G9 κατάφερα και μεταξύ άλλων τράβηξα όπου και όπως μπορούσα και μερικές φωτογραφίες πουλιών. Αναφέρω πάντα την Cannon G9 γιατί μου έχει μείνει καημός από τις κλοπές την περασμένη άνοιξη μιας ίδιας και μιας άλλης Cannon G11 όταν με τσάκισε το κακό μάτι που έπεσε πάνω μου. Ένας άλλος λόγος που την αναφέρω είναι να μαζεύω και κανένα «like» παραπάνω εντυπωσιάζοντάς σας για το κατόρθωμα που κάνει αυτό το μηχάνημα σε σύγκριση πάντα με κάτι θηριώδεις μηχανές και φακούς που διαθέτουν πολλοί που φωτογραφίζουν πουλιά.

Με αυτή λοιπόν τη μηχανή τράβηξα αρκετές φωτογραφίες με δεκάδες πουλιά στην παγωμένη λίμνη της Καστοριάς, πράγμα φαντάζομαι πολύ συνηθισμένο και κοινότυπο αλλά και πολλές άλλες, για τις οποίες καμαρώνω ς γιατί εκτός από τις τεχνικές αδυναμίες είχα να κάνω και με το παγωμένο χιόνι και το κρύο που μου ξέραινε τα δάχτυλα γιατί δεν είχα φροντίσει να έχω μαζί μου ψιλά γάντια κι ακόμα γλιστρούσαν και οι αρβύλες μου στους παγωμένους δρόμους και είχα το νου μου συνέχεια να μην πέσω και τη σπάσω.

Τέλος πάντων τα κατάφερα κι έτσι τώρα μπορώ θαυμάσια να θεωρηθώ ενεργό μέλος της ομάδας «NATURE OF MAKEDONIA and THRACE- BIRDS- MAMALS-HABITAT». Πρέπει ακόμα να πω πως γλυκάθηκα από το αποτέλεσμα καθώς και με την υπέροχη φύση της Καστοριάς και της παγωμένης Κοζάνης και θέλω να ξαναπάω πολύ σύντομα εκεί να φωτογραφίσω όχι μόνο πουλιά αλλά και ένα σωρό ενδιαφέροντα πράγματα για τη δουλειά βεβαίως αλλά και να σας μοιράζω από τον actimona φωτογραφίες και κείμενα από αυτό τον υπέροχο τόπο.

- Στη φωτογραφία, σπουργίτια κουρνιασμένα πάνω στα γυμνά κλαδιά μιας μηλιάς κοντά σε ένα σπίτι στο χωριό Βασιλειάδα της Καστοριάς. Μόλις είχαν σηκωθεί από ένα σημείο της αυλής που δεν είχε χιόνι και τσιμπολογούσαν κάτι σπόρους εκεί…

ΠΩΣ ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ…

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και που να τελειώσω με το φωτογραφικό υλικό των ημερών που πέρασα στην ελληνική μεθόριο, στα Μαστοροχώρια της Κόνιτσας και στην Καστοριά, όπου ο χειμώνας εκεί έχει άλλο ύφος από των Αθηνών και η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι εντελώς φυσική, μιας κι αυτή η εποχή έχει και τις χάρες της και τις λαχτάρες της…

Κύριο και κοινό χαρακτηριστικό του χειμώνα οπουδήποτε στον κόσμο είναι το κρύο και η θέρμανση που πρέπει να έχει ένα σπίτι και για το κόστος της οποίας ακούγονται πολλά και θλιβερά που υποχρεώνουν τα θύματα της κρίσης να ζουν μέσα σε παγωμένα δωμάτια γιατί οι περικοπές σε αμοιβές και η ανεργία δεν αφήνει περιθώρια για αυτή την πολυτέλεια.

Στα μέρη που πήγα μπορεί η παγωνιά να ήταν πιο βαριά από την Αθήνα, αλλά κανένας χώρος που επισκέφθηκα δεν ήταν κρύος και παντού υπήρχαν αναμμένα μεγάλα τζάκια και σόμπες όλων των ειδών. Τόσο μεγάλα τζάκια δεν είχα δει πουθενά μέχρι σήμερα και μάλιστα έκανα συγκρίσεις με τα μικρά που έχουμε στη Ρούμελη και παρατηρήσεις για τις ποσότητες ξύλων που τα τροφοδοτούσαν καθώς μου φαίνονταν ως σπατάλη και υπερβολή.

Εκεί είδα πως τα κουβαλούσαν κυριολεκτικά με το καρότσι για να χορταίνει το μεγάλο τζάκι και έτσι σε όλο το σπίτι απλώνονταν μια αληθινή ζεστασιά, δώρο στους ανθρώπους των μεγάλων δασών που είναι γεμάτος εκεί ο τόπος και γλυκό αντίδωρο φαντάζομαι για την διαρκή παρουσία τους στα ξεχασμένα χωριά των συνόρων της Ελλάδας με την Αλβανία.

Εν κατακλείδι, πουθενά εκεί πάνω δεν κρυώνουν οι άνθρωποι γιατί όλοι φροντίζουν να έχουν αρκετά ξύλα τα οποία ασφαλώς και αγοράζουν αλλά η τιμή τους δεν έχει καμιά σχέση με όσα ευρώ κάνει ένα τεπόζιτο πετρέλαιο χώρια δε που η κατανάλωσή τους δεν υπόκειται σε κανέναν περιορισμό από την τρόϊκα των κατακτητών ή τις βουλήσεις του Βενιζέλου και των μηχανισμών του υπουργείου οικονομικών και της Εφορίας…

Σημείωση: Η φωτογραφία με το καρότσι από το ωραίο χωριό Βασιλειάδα κοντά στη λίμνη της Καστοριάς που το περπάτησα και το γνώρισα σκεπασμένο από τα χιόνια και για το οποίο θα ακολουθήσουν και άλλες δημοσιεύσεις για όσα είδα εκεί.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΠΑΡΕΑ…

Με τον Ανδρέα Ρουμελιώτη στην Καστοριά

Πριν με κυλήσει ο καιρός προς την άνοιξη και πυκνώσουν οι υποχρεώσεις της δουλειάς, λέω να αρχίσω από σήμερα να δημοσιεύω και διάφορα κείμενα που θα συνοδεύουν κάποιες φωτογραφίες που τράβηξα από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα στο μεγάλο χειμωνιάτικο ταξίδι που έκανα που στα χωριά της ελληνοαλβανικής μεθορίου, δηλαδή τα ονομαστά Μαστοροχώρια της Κόνιτσας και κάποιες περιοχές της Καστοριάς καθώς και την ίδια την πόλη της Καστοριάς και την παγωμένη λίμνη η οποία μας έδειξε ένα ιδιαίτερο πρόσωπο που απολαμβάνουν κάθε χειμώνα μόνο οι Καστοριανοί.

Πριν αρχίσουμε λοιπόν την περιπλάνηση μέσα από κείμενα και φωτογραφίες σε αυτά τα ωραία μέρη της Ελλάδας, πρέπει να σας πω ότι ένα τέτοιο ταξίδι θέλει πρωτίστως καλή παρέα και αρχίζω με την Ελένη Παπαδοπούλου, της οποίας η ιδιότητά της ως αρχιτέκτων – περιβαλλοντολόγος φάνηκε πολύτιμη όπως και οι γνώσεις της πάνω σε πολλά πράγματα που απαιτούσε η έρευνα τόσο στο φυσικό περιβάλλον καθώς και για την επικοινωνία της με τους ανθρώπους που συναντήσαμε και μιλήσαμε πάνω στα θέματα που θέλαμε.

Με την Ελένη Παπαδοπούλου στο Επταχώρι

Πέρα απ’ αυτό όμως το ταξίδι είχε και τις εκπλήξεις του καθώς σε μέρη που δεν περίμενα συναντήσαμε ανθρώπους που ούτε καν φανταζόμουν πως θα τους εύρισκα μπροστά μου και ένας απ’ αυτούς ήταν ο συνάδελφος Ανδρέας Ρουμελιώτης, γνωστός ως «Ράδιο Ε» ο οποίος βρέθηκε στην Καστοριά για να απολαύσει τα Ραγκουτσάρια και έφαγε κι αυτός, όπως κάθε άμαθος εξάλλου, το κρύο της αρκούδας που επικρατούσε αυτές τις μέρες εκεί. Το επόμενο βράδυ, ανάμεσα στους μασκαρεμένους που γλεντούσαν στον κεντρικό δρόμο της Καστοριάς, έπεσα πάνω στον καλό φίλο από τα παλιά χρόνια Νίκο Σελλά και την παρέα του ενώ δεν πρέπει να ξεχάσω πως εντελώς απρόοπτα συνάντησα και πολλούς φίλους από την μεγάλη παρέα του Facebook, με πρώτο και καλύτερο τον Αλέξη Σαββόπουλο από τον οποίο έμαθα πολλά πράγματα που δεν γνώριζα γύρω από τα Ρακουτσάρια.

Αναφέρω σήμερα μόνο την Ελένη, τον Ανδρέα, το Νίκο και τον Αλέξη και σιγά – σιγά και ανάλογα με τα κείμενα και φωτογραφίες που θα ακολουθήσουν τις επόμενες ημέρες, θα σας παρουσιάσω και τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες, τους ανθρώπους που γνωρίσαμε και τους φίλους που συνάντησα σε αυτό το ωραίο ταξίδι, ταξίδι το οποίο εύχομαι να το κάνετε όλοι σας κάποια στιγμή, οποιαδήποτε του χρόνου με την βεβαίωση ότι θα περάστε πολύ όμορφα και θα το επαναλάβετε πολλές φορές μέχρι να γνωρίσετε κάθε σπιθαμή του τόπου.

ΕΝΑ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΩ…

Δεν πήγαινα στο παρελθόν με συναδέλφους συχνά για δουλειά σε διάφορους τόπους της Ελλάδας, είτε γιατί δεν ταίριαζαν οι προορισμοί μας και οι απόψεις μας βεβαίως, είτε γιατί απλά ήθελα να περιπλανιέμαι μόνος στις Μικρές Πατρίδες της Ελλάδας.

Τον τελευταίο καιρό το έφεραν τα πράγματα να αρχίσω μια συνεργασία με τη Μάρω Κουρή, συνεργασία που καθένας όμως έχει το δικό του ρόλο και στόχο έργου. Αρχίσαμε να πηγαίνουμε στη λίμνη Πλαστήρα, συνεχίσαμε στα χιονισμένα βουνά των Τρικάλων και από εβδομάδα μας βλέπω να παίρνουμε με το ηρωϊκό 2CV τα βουνά της Ναυπακτίας αναζητώντας καθένας το θέμα του και κάνοντας βεβαίως καλή παρέα. Χαίρομαι δε ιδιαίτερα που τη συστήνω στους ανθρώπους που γνωρίζω και μου αρέσει πολύ να την ξεναγώ σε τόπους που αγαπώ και να τους φωτογραφίζει με το δικό της μάτι.

Ασφαλώς και περνάμε καλά και πιστεύω πως θα περνάμε καλύτερα τώρα που θα αρχίσει να μεγαλώνει η μέρα και να κάνουμε περισσότερο έργο, χαιρόμαστε τις απρόοπτες στιγμές και φυσικά δεν χάνουμε την ευκαιρία να φωτογραφίζει ο ένας τον άλλο. Για μένα δε που κυκλοφορούσα σχεδόν πάντα μόνος και οι φωτογραφίες μου είναι σπάνιες, είναι μια σπουδαία εμπειρία, χώρια δε που φτιάχνω επιτέλους και ένα λευκωματάκι με τη χάρη μου σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Έτσι της ανταποδίδω κι εγώ τη φωτογράφιση, όχι πάντα βέβαια αλλά κάποιες στιγμές που μπαίνει σε σκηνικά που αγαπώ. Όπως έγινε και στο υπό διάλυση παλαιό εμπορικό του Παναγιώτη Βρακά, στο Μορφοβούνι (στην έδρα του Δήμου Πλαστήρα) όπου μετά από μια πολύ ωραία κουβέντα που κάναμε με τον παλιό καταστηματάρχη ενώπιον μάλιστα της κυράς του, ο Παναγιώτης έβγαλε από ένα παμπάλαιο κουτί, ένα από τα ψεύτικα δαχτυλιδάκια που άρεσαν στα μικρά κορίτσια πριν τριάντα και βάλε χρόνια και της το φόρεσε στο δάχτυλο σαν να επρόκειτο για παιχνίδι αρραβώνα ή για δοκιμή γάμου – όπως γίνονταν στα παιχνίδια εκείνης της εποχής.

Την πρόλαβα στο τσακ εκείνη τη στιγμή αλλά η Μάρω δεν το χάρηκε πολύ ώρα το δαχτυλιδάκι γιατί το υλικό του μετά από τόσα χρόνια είχε διαλυθεί, όπως και η εποχή που μάταια τα σημάδια της αναζητούμε πια σε ολόκληρη την Ελλάδα…

ΤO ΚΑΖΑΡΜΑ LAKE RESORT & SPA

Ένα υπέροχο συγκρότημα που αντανακλά τη μαγεία της λίμνης Πλαστήρα και ανεβάζει τον πήχη της διαμονής σε όλα τα Βαλκάνια. Πέτρα και ξύλο, άπλετο φως, πολυτελή έπιπλα και θαυμάσιες στόφες γεμίζουν κάθε γωνιά του ξενοδοχειακού αυτού “παλατιού” αιφνιδιάζοντας τη ματιά όπου κι αν σταθεί. Αντίκες ραπτομηχανές, ρολόγια, εργαλεία, σαΐτες του αργαλειού είναι σπαρμένες ­παντού όπως και έργα τέχνης δίνοντας την αίσθηση ανοιχτού μουσείου.

Το ξενοδοχείο είναι μόλις ενός έτους και διαθέτει σουίτες με ξεχωριστή ατμόσφαιρα και θέα προς τη λίμνη, υδρομασάζ, τζακούζι, τζάκι, πισίνα και εσωτερική θερμαινόμενη, παιδότοπο με παραμυθένιες τοιχογραφίες, γυμναστήριο, μαγαζιά με στυλ, ένα αριστοκρατικό μπαρ, ένα παραδοσιακό και ταυτόχρονα μίνιμαλ ρεστοράν και ένα Παριζιάνικο καφέ – ζαχαροπλαστείο.

Στα Καλύβια Φυλακτής, τηλ. 2441092290, www.kazarma.gr.