Google+ Badge

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΡΥΔΙΩΝ




Έτσι κάπως τελειώνει ο κύκλος της ωρίμανσης ενός καρυδιού. Από ένα ίχνος γόνιμης σκόνης του αρσενικού λουλουδιού της καρυδιάς που μοιάζει με μεγάλη κάμπια γονιμοποιείται το θηλυκό και σιγά – σιγά μέσα σε ένα πράσινο χοντρό περίβλημα με πολύ πικρή γεύση μεγαλώνει το καρύδι το οποίο ξέρει πολύ καλά πως μόλις πέσει στη γη μπορεί να μην αφήσει απογόνους γιατί παραμονεύουν τα τρωκτικά να πάρουν το μερίδιό τους από τη σοδειά. Ο πολύτιμος, για ανθρώπους και ζωντανά του δάσους καρπός του, ο οποίος πολλές φορές αρνείται πεισματικά να βγει από το προστατευτικό κέλυφος και τότε επιστρατεύονται μακριές βέργες, από μέλεγο οι καλύτερες, από τους ανθρώπους ή αν δεν μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο αφήνουν τη βροχή και τον αέρα να λειτουργήσουν για λογαριασμό τους. Θέλει δεν θέλει το καρύδι, κάποια στιγμή θα πέσει στη γη…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 25092018

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΑΚΑΒΡΙΑ ΤΕΧΝΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ





Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη πόλη στον κόσμο ολόκληρο η οποία να έχει τόσα πολλά μακάβρια και απωθητικά γκράφιτι με νεκροκεφαλές στους τοίχους της. Αυτά μάλιστα δεν είναι μιας μόνο τεχνοτροπίας -ενός καλλιτέχνη του δρόμου που ορισμένοι απ’ αυτούς είναι εξαιρετικοί ή μιας ομάδας της street art λεγόμενης τέχνης- αλλά έχουν πολλές υπογραφές πράγμα που σημαίνει ότι καλλιεργείται και μια δημιουργική άμιλλα ως προς την απόδοση του αποτρόπαιου θέματος. Με την έκθεσή τους δε σε όλα τα κεντρικά σημεία της πόλης αφήνουν να εννοηθεί πως κάτι άρρωστο κυκλοφορεί σε όλη την Αθήνα…  

Αυτά τα καλλιτεχνήματα τα οποία  γνώρισαν ιδιαίτερη άνθηση από τα χρόνια της κρίσης και μετά και μετέτρεψαν τους τοίχους της πόλης σε ένα απέραντο πίνακα σύγχυσης, προκαλούν ποικίλες αντιδράσεις σε όσους τα βλέπουν μπροστά τους ενώ δημιουργούν ένα ιδιότυπο σκηνικό όταν βαδίζουν δίπλα τους, όπως αυτό στην οδό Ιπποκράτους γωνία με την  Ακαδημίας. Έχει πολύ ενδιαφέρον για όποιον κάτσει απέναντι και βλέπει τον κόσμο να περνάει μπροστά από μια νεκροκεφαλή ζωγραφισμένη στον τοίχο. Οι περισσότεροι ούτε καν την προσέχουν, έχοντας το μυαλό τους σε άλλα πράγματα, της επιβίωσης πιο επιτακτικά, δεν βλέπουν το «μήνυμα» του καλλιτέχνη και το προσπερνάνε. Έτσι το βλέπουν μόνο όσοι έρχονται από την πλευρά της Ακαδημίας, εκεί που ήταν κάποτε οι αφετηρίες των αστικών για τη Φιλοθέη και το Ψυχικό και βαδίζουν σε μια πορεία απόκλισης από αυτό αλλά δεν πρέπει να φταίει μόνο το έργο, ολόκληρο το σφαλισμένο κτίριο με το ξεθωριασμένο άσπρο που είναι βαμμένο δεν αφήνει περιθώρια να το δει κανένας όμορφο. 

Κάποιος που θα ήξερε τι ήταν εκεί θα έβλεπε την νεκροκεφαλή σαν σφραγίδα θανάτου του κτιρίου που ανήκει στον Πανεπιστήμιο των Αθηνών και το μόνο που φαίνεται ότι λειτουργεί εκεί μέσα, είναι η Λέσχη Κινηματογράφου των φοιτητών «Ιριδα» που έχει είσοδο από την Ακαδημίας. Εκεί στην καμπύλη γωνία λειτουργούσε κάποτε ένα από τα εστιατόρια των Αθηνών με την καλύτερη θέα στο πολυσύχναστο δρόμο που λέγονταν «Παρνασσός», κατόπιν έγινε βιβλιοπωλείο και τώρα είναι ένας άδειος, τυφλός χώρος. Από την πλευρά της Ιπποκράτους ήταν μια σειρά από βιβλιοπωλεία που για διάφορους λόγους έκλεισαν και από τότε το κτίριο έπαψε να δείχνει ότι είναι ζωντανό. Αν κρίνουμε δε από τα χρόνια που είναι έτσι, μάλλον δεν ενδιαφέρει καθόλου το Πανεπιστήμιο και σε αυτό συνηγορεί και η μείωση της κίνησης και σε αυτό το κομβικό σημείο της πόλης την ημέρα αλλά κυρίως τη νύχτα. Μόνο όταν έχει θέατρο παρατηρείται κάποια κίνηση κι αυτό πάλι περιορισμένη. 

Τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας, η Ιπποκράτους που κατέβαζε ποτάμι τον κόσμο προς την Πανεπιστημίου και το εμπορικό κέντρο, μοιάζει σαν δρόμος συνοικίας το απόγευμα…  



ΑΘΗΝΑ 24092018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος",13092018, σελ. 39  

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

ΤΑ ΓΕΛΑΔΙΑ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ




Ο ποταμός Μέγδοβας που περπατήσαμε προχθές με τους φίλους από τον ΕΟΣ Καρδίτσας ακούγεται από τους ντόπιους και ως η Μέγδοβα αλλά σε διάφορα παλαιότερα κείμενα θα τον συναντήσουμε και ως Καμπύλο αλλά κυρίως ως Ταυρωπό – έτσι είπαν στην αρχή και το φράγμα που μάζεψε τα μισά νερά του και αργότερα ονομάστηκε Λίμνη Πλαστήρα ενώ ένα άλλο κομμάτι του, εκεί που έσμιγε με τον Αχελώο βρίσκεται κάτω από τη λίμνη Κρεμαστών.


Το όνομα Ταυρωπός προέρχεται από τη λέξη ταύρος και το αρχαίο ελληνικό ρήμα όψομαι (βλέπω) - συμπαθάτε με για τη φιλολογική μου επάρκεια σε αυτό το θέμα το οποίο θίγω με άλλη αφορμή και ζητώ την επιείκειά σας αλλά και τη συμβολή σας για το σωστό- που σημαίνει αυτός που έχει την όψη του ταύρου ή και μάτια ταύρου (βλ. γλαυκώπις – προσωνύμιον της Αθηνάς). Στην περίπτωση για να δοθεί από τους μακρινούς μας προγόνους αυτό το όνομα στον ποταμό, έγινε για δυο κυρίως λόγους. Πρώτον ότι η δύναμή του ποταμού έμοιαζε με ταύρο, μαινόμενο μάλιστα όταν ήταν στις κατεβασιές του ή τα πρασινογάλαζα νερά του έμοιαζαν με μάτια βοδιού. Και στις δυο περιπτώσεις τα πράγματα ταιριάζουν κι έτσι κρατήθηκε το όνομα αυτό στον ποταμό Μέγδοβα ως τις ημέρες μας.

Με αυτές τις σκέψεις παρατήρησα αρκετή ώρα (και από απόσταση βεβαίως) ένα κοπάδι γελάδια που αναχάραζε κάτω από τα πλατάνια προς την πλευρά του Κλειτσού και τα όποια μόλις μας είδαν μαζεύτηκαν όλα σε μια πυκνή ομάδα, με τα μεγάλα να μας παρατηρούν εξεταστικά ενώ παράλληλα είχαν στο νου τους τα μοσχάρια και σε μια διάταξη άμυνας θα έλεγα, πέρασαν το ποτάμι κάνα δυο φορές μέχρι να βρουν ένα άλλο μέρος να ησυχάσουν.



Το θέαμα ήταν ωραίο και έδειχνε υποτυπωδώς την οργάνωση αυτών των ζώων, τα οποία αποκαλούμε και περιφρονητικά κάπως «γελάδια» και τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον παρείσακτο στο χώρο τους και την προστασία των αδυνάμων μελών του κοπαδιού. Ήταν ωραίο επίσης θέμα για φωτογραφίες αλλά ήθελε ένα καλό τηλεφακό ώστε να μην ενοχλούνται από την παρουσία του φωτογράφου και φυσικά αυτός να είναι σε απόσταση ασφαλείας γιατί τότε, πριν προλάβει να δει τα υπέροχα μάτια ενός ταύρου που λούζεται στο ποτάμι, θα γνώριζε με επώδυνο τρόπο τη δύναμη των κεράτων του. Στην περίπτωση αυτή, κανένας δεν μπορεί να εκτιμήσει τις αντιδράσεις του παντοδύναμου αυτού ζώου όταν νοιώσει πως απειλείται το κοπάδι με τα θηλυκά και τα μοσχάρια που είναι ο αρχηγός. 

Πέρα όμως απ’ αυτά τα φιλολογικά, το κοπάδι των γελαδιών στον Μέγδοβα, ήταν και το μόνο ζωντανό στοιχείο που συναντήσαμε. Τίποτα άλλο που να δηλώνει πως εκεί κοντά, στις πλαγιές πάνω από την κοίτη του υπάρχει μια άλλη δραστηριότητα. Ούτε ένα κοπάδι προβάτων δεν ακούσαμε, ούτε κοπάδι από γίδια πάλι. Το χειρότερο ήταν ότι δεν βρήκαμε μπροστά μας, σε καμιά από τις έρημες λογγές του ένα καλλιεργημένο χωράφι, ούτε ένα κήπο, ούτε ένα δέντρο καρποφόρο. Το γεγονός απογοητεύει πλήρως όσους έχουν την αυταπάτη ότι η ελληνική ύπαιθρος είναι ακόμη ζωντανή και μάλιστα σε έναν τόπο που από τη φύση είναι ευλογημένος από κατακάθαρα νερά αλλά κι αυτά άδεια από ζωή. Ελάχιστα ήταν τα ψάρια που είδαμε, σχεδόν καθόλου πέστροφες που γι’ αυτές φημίζονταν όπως επίσης και ελάχιστα αμφίβια καθώς και ερπετά. Το γεγονός λένε οφείλεται στις τρομερές κατεβασιές που έκανε πρόπερσι και είναι μια εύλογη αιτία αλλά τα πράγματα πρέπει να οφείλονται σε μια σειρά άλλων παραγόντων που όλα μαζί νέκρωσαν τον Μέγδοβα.



Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, όλος ο Μέγδοβας, και στις δυο πλευρές του ήταν γεμάτος από  κόσμο με έντονες αγροτοκτηνοτροφικές δραστηριότητες αλλά το έφεραν έτσι τα πράγματα, σήμερα να υπάρχουν μόνο ελάχιστα κοπάδια από γελάδια κι αυτά φοβισμένα από τους λύκους και τις αρκούδες που αφθονούν πλέον στην περιοχή. Η δε βοσκή τους περιορίζεται και αυτή στην κοίτη του ποταμού και ψηλά στους ελατιάδες και τα σπανά γιατί εξαιτίας της πληθυσμιακής αποψίλωσης, της υποχώρησης της υλοτομίας από τους ντόπιους,  της εγκατάλειψης των μονοπατιών και κυρίως της ολοκληρωτικής μείωσης των κοπαδιών κατσικιών, το δάσος από τα πουρνάρια να είναι αδιάβατο για τα γελάδια και κάθε άλλο ζωντανό.  Ένα αδιάβατο δάσος από πουρνάρια έχει κατακλύσει πλέον την περιοχή και μόνο όπου υπάρχει κανένας ανοιχτός δασικός δρόμος μπορεί να το πλησιάσει κάποιος και μόνο μέσω αυτών όσοι έχουν κοπάδια γελάδια μπορούν να τα έχουν στο νου 
τους.



ΑΘΗΝΑ, 21092018. Περιοδικό "Κυνήγι - Δημοκρατία",  19092018, σελ. 70-71.

ΚΟΝΤΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ, ΛΙΓΟΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΦΕΤΕΣ…





Το φάγαμε σαν καρπούζι κι αυτό το καλοκαίρι. Η τελευταία φέτα του έμεινε για σήμερα που μετράει ίσια η μέρα και ίσια η νύχτα και από απόψε που στρίβει ο ήλιος κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο αρχίζουμε να μετράμε μικρότερες μέρες και μεγαλύτερες νύχτες ως τα Χριστούγεννα και να πάρουμε πάλι τον ανήφορο για το καλοκαίρι. Καλά να είμαστε και του χρόνου ελπίζω να είμαστε και καλύτερα και να έχουμε και δική μας παραγωγή καρπουζιών και άλλων κηπευτικών καθώς προμηθεύτηκα από τώρα μοναδικό σπόρο.

ΥΓ. Δανεική από το 2016 η φωτογραφία με τη φέτα του καρπουζιού για να χαιρετήσουμε πραγματικά αλλά και μεταφορικά την αλλαγή της εποχής. Από τον 4ο Ποδηλατικό Άθλο της Ρούμελης στη βρύση του Αρβανίτη όπου ο Σύλλογος Δρομέων Φθιώτιδας μας καλωσόρισε με ένα φορτηγό δροσερά καρπούζια.

ΑΘΗΝΑ, 21092018

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΑΣ ΣΑΠΙΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΦΕΤΟΣ…




Τέτοιο καιρό, λένε οι ντόπιοι στα χωριά του Ανατολικού Τυμφρηστού δεν έχουν ζήσει ποτέ και μιλάνε βέβαια για την καθημερινή σχεδόν βροχή που πέφτει και τους περισσότερους επηρεάζει μόνο ψυχολογικά καθώς συνταξιούχοι ή παροπλισμένοι, δεν έχουν πια καμιά δραστηριότητα στο ύπαιθρο ενώ αυτοί που αντιμετωπίζουν ουσιαστικό πρόβλημα, είναι οι λίγοι κτηνοτρόφοι που χάρη σε αυτούς παρατηρείται κάποια αχνή ζωή στα βουνά και τις εξοχές και διατηρούν και μια υποτυπώδη οικονομική δραστηριότητα στις μικρές πατρίδες.

Κακά τα ψέματα. Ο καιρός φέτος, όχι μόνο στην Κεντρική Ελλάδα αλλά σε όλη τη χώρα μοιάζει να έχει τρελαθεί και βρέχει συνέχεια, σαν να είναι Νοέμβριος κάποιες φορές και ενώ τελειώνει ο Αύγουστος, τα λιβάδια έχουν ακόμη χλωρό χορτάρι όπως τον Μάιο. Το ζήτημα ασφαλώς και απασχολεί επιστήμονες σε όλο τον κόσμο γιατί και σε άλλες χώρες παρατηρούνται διάφορα περίεργα φαινόμενα και όλοι μαζί προσπαθούν να βρουν μια εξήγηση γιατί συμβαίνουν αυτά και πως θα επηρεάσουν τη ζωή μας, αν δεν σταματήσουν.

Φυσικά, όλα τα βλέπουν υπό το πρίσμα της οικονομίας κυρίως και δευτερευόντως σε κοινωνικό και ανθρωπιστικό επίπεδο αλλά και από την άλλη, σε μια διαλυμένη χώρα είναι περιττή πολυτέλεια να ασχολείται το κράτος με τέτοια πράγματα και κυρίως όταν θίγουν μικρές περιοχές που όλες οι παραγωγικές δραστηριότητες έχουν ατονήσει ή έχουν σβήσει. Έτσι, η πρώτη κουβέντα που ακούς είναι για τον καιρό και αν θα πρέπει να πάρουν ομπρέλα στη βόλτα τους ή την επίσκεψή τους το απόγευμα στην πλατεία του χωριού. 



Μια τέτοια κατάσταση πριν από δυο – τρεις δεκαετίες που όλη η ύπαιθρος είχε ακόμη λίγο κόσμο –αυτούς που έμειναν… πίσω, όπως έλεγαν πολλοί και τους τελευταίους από αυτή τη γενιά αποχαιρετάμε πλέον καθημερινά– θα ξεσήκωνε τον κόσμο, θα τον έβαζε να σκεφτεί τι να κάνει να βγάζει τουλάχιστον τα απαραίτητα τρόφιμα της χρονιάς. Από τη γη του φυσικά και από την δική του παραγωγή μέρος της οποίας αν περίσσευε βέβαια θα έδινε στο εμπόριο ή θα το αντάλλασε με άλλα χρειαζούμενα που έρχονταν από άλλους τόπους. 

Έτσι ήταν τα πράγματα τότε, πριν η «αγορά» μπει σε όλες τις κοινωνίες και εξισώσει ζωή  από άκρη σε άκρη του κόσμου για τα είδη πρώτης ανάγκες και βεβαίως τις υπηρεσίες.
Σήμερα που δεν υφίσταται κάτι τέτοιο αφού δεν υπάρχει καμιά παραγωγή, γιατί να μπει κάποιος σε κόπο να σκεφτεί τι συμβαίνει; Όπως αφέθηκαν όλα να παρακμάσουν στην ελληνική ύπαιθρο και όλη η προσοχή δόθηκε πως οι κάτοικοι των πόλεων, μικρών ή μεγάλων μπορεί να προμηθεύονται τα χρειαζούμενα από το μαγαζί, γιατί να σκάσει αν φέτος οι καρυδιές στην ορεινή Φθιώτιδα θα έχουν την μικρότερη καρποφορία των τελευταίων δεκαετιών; Τι τον νοιάζει αν στα μαγαζιά έχουν εξαφανιστεί τα ελληνικά καρύδια και ο κόσμος που τα θέλει τα βρίσκει με προέλευση Μολδαβίας και είναι μάλιστα και φθηνότερα;

Γιατί να πονοκεφαλιάσει με την περίπτωση των κήπων που έχουν ελαττωθεί σε τραγικό βαθμό σε όλα τα χωριά. Φεύγουν οι παλιοί που τους φρόντιζαν και δεν κλείνουν μόνο σπίτια, ρημάζουν και οι κήποι – για τα χωράφια δεν μιλάει κανένας πια αφού το δάσος τα έχει κυριεύσει όλα, έκλεισε μονοπάτια, κατάπιε εξοχές, έσβησε τα ξέφωτα, πλημμύρισε τα πάντα με δέντρα τα οποία χωρίς τον άνθρωπο να περνά ανάμεσά του και τις κατσίκες να το περιορίζουν, έγινε ζούγκλα αδιάβατη ακόμα και για τα αγριογούρουνα. Φέτος όπως παρατηρώ στα χωριά του Τυμφρηστού οι κήποι που καλλιεργήθηκαν ήταν ελάχιστοι αλλά και η παραγωγή τους πολύ κακή. Τα κηπευτικά, ιδιαίτερα οι ντομάτες σάπισαν ξαφνικά μέσα σε μια νύχτα, τα λάχανα σκουλήκιασαν, τα φασόλια ξεράθηκαν.



Το γεγονός δεν φέρνει κανέναν σε απόγνωση καθώς ξέρουν πως μπορούν να φάνε ντομάτες αγορασμένες στο σούπερ μάρκετ της κοντινής κωμόπολης και δεν τους νοιάζει πια η γεύση ούτε αν προέρχονται από την Πολωνία ή την Κρήτη. Οι καταστάσεις που βιώνουν όλοι σε αυτή την άμοιρη χώρα τους έχουν κάνει εντελώς απαθείς απέναντι και σε πράγματα που μια γενιά πίσω θα την ξεσήκωναν και ο καιρός φέτος, ήρθε να επιβεβαιώσει πως έχουμε σαπίσει όπως τα ζαρζαβατικά από την βροχή στον μικρό κήπο!
Στην περίπτωση, το ουράνιο τόξο που εμφανίζεται πάντα μετά από μια καλοκαιρινή μπόρα στα χωριά του ανατολικού Τυμφρηστού, δεν είναι ικανό να καθησυχάσει τον κόσμο γιατί όλοι είναι βέβαιοι ότι την επόμενη μέρα θα ξαναβγεί μετά την καθημερινή βροχή!



ΑΘΗΝΑ, 218092018. Ένθετο περιοδικό "Κυνήγι" στην εφημερίδα "Δημοκρατία", σελ. 70-71.

ΜΕ ΘΕΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ



Ο επισκέπτης της Αθήνας ασφαλώς και να θα αναρωτηθεί κάποια στιγμή, όταν έρθει η ώρα της ανάγκης του, που μπορεί να ανακουφίζονται οι κάτοικοι αυτής της πόλης και θα αναζητήσει αυτό το ιδιαίτερο σημείο. Καθώς δε δεν υπάρχει πουθενά μια πινακίδα που να δείχνει ότι κάπου εκεί κοντά λειτουργεί δημόσια τουαλέτα (WC) πιθανώς θα ρωτήσει κάποιον που να δείχνει ντόπιος και είναι βέβαιο πως αυτός θα του πει να πάει σε ένα καφενείο ή άλλο κατάστημα γιατί και ο ίδιος δεν θα γνωρίζει αν όντως υπάρχει κάτι τέτοιο.

Ναι, η Αθήνα είναι μια πόλη που δεν υπάρχουν πια δημόσιες τουαλέτες ή αποχωρητήρια όπως λέγονται στη γλώσσα μας. Παλιότερα υπήρχαν σχεδόν σε κάθε πλατεία και λειτουργούσαν με ευθύνη του Δήμου αλλά σιγά – σιγά και για σειρά λόγων έκλεισαν και η μόνη τέτοια εγκατάσταση είναι αυτή στην πλατεία Συντάγματος. Για τις τουαλέτες που λειτουργούσαν στην Ομόνοια και από τις οποίες έχει αντληθεί πολύ υλικό για την κατασκευή μια σειράς αστικών μύθων, όταν έφτασε η ώρα να περάσει από εκεί το Μετρό και να ανακατασκευαστεί ο υπόγειος χώρος, καταργήθηκαν. Ακούστηκαν πολλά τότε για την περίπτωση αλλά ο φόβος για τρομοκρατικό χτύπημα ήταν μια απάντηση που δεν σήκωνε αμφισβητήσεις. Το ίδιο ειπώθηκε και για όλους τους σταθμούς του Μετρό, η υπόθεση ξεχάστηκε και οι επιβάτες συνήθισαν στην ιδέα. Μια άλλη περίπτωση ήταν οι τουαλέτες στο ισόγειο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων στην Ακαδημίας, απέναντι από τη Νομική που κι αυτές έκλεισαν και από τότε που το παρκάκι έγινε πρεζότοπος κανένας δεν έθεσε θέμα για την επαναλειτουργία τους.   

Στο μεταξύ οι Αθηναίοι έμαθαν πως για την ανάγκη τους θα μπορούσαν να κατευθυνθούν σε κάποια από τα δεκάδες καφενεία που λειτουργούν όπου κλείνει μια άλλη επιχείρηση στο κέντρο της Αθήνας και ας μην είναι πελάτες. Τα ταχυφαγεία και τα σχετικά καταστήματα ήταν η καλύτερη λύση μιας κι αυτά ήταν υποχρεωμένα για να πάρουν άδεια λειτουργίας να έχουν δυο και τρείς τουαλέτες και η πολυκοσμία σε αυτά βοηθούσε στο να περνά απαρατήρητος αυτός που είχε την ανάγκη. Κατά κάποιο τρόπο η υποχρέωση αυτή μείωσε τις υποχρεώσεις του Δήμου για τη λειτουργία των δημόσιων αποχωρητηρίων.

Τα καταστήματα αυτά όμως που έλυναν το πρόβλημα δεν λειτουργούν όλο το 24ωρο και δεν είναι σε κάθε γωνιά  κι έτσι σιγά – σιγά η πόλη άρχισε να αποκτά παντού σχεδόν μια μυρωδιά ουρητηρίου την οποία ενισχύουν οι πλάνητες κάτοικοί της και φυσικά και το πλήθος των μεταναστών που γι’ αυτά τα πράγματα δεν τηρεί και τις καλύτερες συνήθειες και ανακουφίζονται όπου τους παρουσιαστεί η ανάγκη. Όπως ο μικρός τσιγγάνος από τη Ρουμανία που διάλεξε μάλιστα κι ένα υπερυψωμένο σημείο, στον τοίχο της Εθνικής Βιβλιοθήκης από την μεριά της Ιπποκράτους να έχει θέα και να τον βλέπουμε πως ακυρώνει στην πράξη κάθε προσπάθεια να μπει τάξη στην πόλη που ο καθένας κάνει ότι θέλει αλλά και που κανένας πάλι από τους αρμόδιους δεν θέλει να βάλει μια αρχή.

ΑΘΗΝΑ, 17092018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΕ ΤO ΚΕΦΑΛΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΑΚΟΥΛΑ




Η έκφραση «τα κεφάλια μέσα» είναι μια κοινοτυπία, τόσο στην καθημερινή μας γλώσσα αλλά και για τη δημοσιογραφία αποτελεί ένα από τα πιο συνηθισμένα κλισέ, κατάλληλο για τίτλους που μπορούν να μπουν σε κάθε θέμα. Χρησιμοποιείται συνήθως για να δηλώσει πως μια κατάσταση έχει τελειώσει και η καινούργια δεν αφήνει περιθώρια για την ελάχιστη υπεκφυγή ή ψευδαίσθηση που μπορεί να έχει ο οποιοσδήποτε για αυτό που συμβαίνει.

Η έκφραση προέρχεται από ένα ανεκδοτάκι, του κύκλου της Κόλασης που θέλει έναν σπλαχνικό διάβολο να έχει αφήσει κάποιους θεριακλήδες κολασμένους που είναι καταδικασμένοι να είναι αιωνίως χωμένοι μέσα σε μια δεξαμενή από σκατά, να βγάλουν λίγο έξω το κεφάλι τους να καπνίσουν ένα τσιγάρο. Ο διάβολος φυλάει τσίλιες να μην έρθει ο επιθεωρητής του μαρτυρίου και μόλις τον βλέπει, τους φωνάζει: «τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα» και όπως είναι επόμενο όλοι σκύβουν χωρίς διαμαρτυρία στη βρώμα. Αν και κολασμένοι, με την εμπειρία της αμαρτίας που τους έστειλε στην φοβερή Κόλαση αντί στον ονειρεμένο Παράδεισο, ξέρουν επίσης πως στην περίπτωση το μικρό διάλειμμα για τσιγάρο με το κεφάλι έξω από τα σκατά, είναι κι αυτό ένα μέρος του μαρτυρίου, μια ποικιλία θα λέγαμε για να μην πλήττουν κι αυτοί και οι διάβολοι που τους επιτηρούν.

Εντελώς αντίθετη είναι όμως ή έκφραση: «βάζει το κεφάλι του στον τροβά», πράγμα που σημαίνει πως κάποιος συμπεριφέρεται ασυλλόγιστα. Χωρίς να νοιάζεται καν για αν το κεφάλι του θα παραμείνει στη θέση του μετά από κάποια τολμηρή πράξη και ιδίως κάποια που θα αμφισβητήσει την όποια εξουσία που ρυθμίζει όπως αυτή επιθυμεί τη ζωή και τον θάνατο των υποτελών της σε κάποια πόλη, σε κάποια χώρα. Είναι συνηθισμένο επίσης, πολλοί από τους τολμηρούς αυτούς ανθρώπους, να γλιτώνουν το κεφάλι τους και να θεωρούνται κατόπιν επαναστάτες, πράγμα που τους οδηγεί και στην καρέκλα της εξουσίας και βάσει πλέον των δικών τους αντιλήψεων, άλλα κεφάλια είναι αυτά που κινδυνεύουν.    
Δεν ξέρω τι είχε στο κεφάλι του ο αποκαμωμένος από την ζέστη συμπολίτης μας που είδα προχθές να έχει ξαπλώσει πάνω στο γκαζόν σε ένα παρκάκι στη γειτονιά του Αγίου Παύλου, αλλά μου έκανε εντύπωση που το έβαλε μέσα σε μια χάρτινη σακούλα. Μπορεί να το έκανε να μην τον βαράει ο ήλιος κατακέφαλα που λένε αλλά η σκιά από τα πέριξ δέντρα δεν συνηγορεί σε κάτι τέτοιο. Μπορεί να το έβαλε για να μην τον ενοχλούν οι μύγες, ίσως και γιατί δεν ήθελε να το δει κάποιος γνωστός του και τον ξυπνήσει ρωτώντας του γιατί ξάπλωσε. Το να κρύβονταν πάντως από κάποιους που τον έψαχναν, είναι κι αυτή μια εικασία αλλά όπως και να είχε, αυτός έκανε του κεφαλιού του και δεν μας πέφτει λόγος. Δικό του είναι και μπορεί να το κάνει ότι θέλει όσο είναι ακόμη στη θέση του, ακόμα και στη σακούλα αν προηγουμένως την αδειάσει από τα ψώνια που είχε μέσα. 



ΑΘΗΝΑ, 12092018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37