Google+ Badge

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΩΜΑ ΔΥΟ ΑΚΡΙΔΩΝ ΣΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ


Σίγουρα υπήρχαν και άλλα μέρη που θα μπορούσαν να απολαύσουν το ζευγάρωμά τους οι δυο ακρίδες αλλά τούτες προτίμησαν να το κάνουν ανάμεσα στα αγκάθια του κάκτου. 
Πιθανόν να μην ξέρουν τι είναι ή να τα αψηφούν γιατί το δέρμα τους μοιάζει σαν ελαφρά πανοπλία που τις καλύπτει. Ενδεχομένως πάλι, γνωρίζουν ότι τα αγκάθια είναι σύμμαχός τους και τις προστατεύουν από τίποτα πουλιά ή σαύρες που δεν καταλαβαίνουν από τέτοιες τρυφερότητες και θα είναι τυχερά που θα βγάλουν με ένα τσίμπημα δυο ακρίδες στο στόμα. Κανείς δεν ξέρει και ούτε πρόκειται να μάθει γιατί αυτές οι ακρίδες ζευγαρώνουν μέσα στα αγκάθια αλλά η περίπτωσή τους μπορεί να οδηγήσει σε σκέψεις του τύπου: τίποτα δεν είναι ικανό να μας εμποδίσει αλλά καλού – κακού ξεκρεμάμε και έχουμε πρόχειρη την πανοπλία γιατί κανείς δεν ξέρει τι μας περιμένει…

ΑΘΗΝΑ, 23052017

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

ΟΙ ΧΕΡΣΑΙΕΣ ΧΕΛΩΝΕΣ ΔΕΝ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ…


Πολύ λίγα γνωρίζω για την ερωτική ζωή των χερσαίων χελωνών και αυτά περισσότερο από πείρας καθώς όλα τα χρόνια μου, μέχρι τότε που πήγα στο στρατό και λίγους μήνες μετά έζησα στα χωράφια, τις εξοχές και τα δάση του χωριού μου. Όλοι καταλαβαίναμε τότε πως ήταν η περίοδος αναπαραγωγής από τους πνιχτά σκουξίματα που ακούγονταν μέσα στα χόρτα και από τις χτυπήματα των κελυφών τους , ιδιαίτερα όταν η θηλυκή βαριά χελώνα δεν είχε τις ίδιες διαθέσεις με την αρσενική και προσπαθούσε να αποφύγει τη επαφή. Τότε πραγματικά αυτή γίνονταν λαγός και έτρεχε με πολλαπλάσια ταχύτητα από το κανονικό, αλλά η αρσενική, η οποία είναι πάντα στο μισό σχεδόν μέγεθος από τη θηλυκή και οπωσδήποτε περισσότερο ευέλικτη, δύσκολα κατάφερνε να σκαρφαλώσει πάνω, συνεχώς γλιστρούσε κι έτσι προκαλούνταν οι ξηροί θόρυβοι από τη σύγκρουση των δυο κελυφών.

Η στιγμή δε που θα μπορούσε να γίνει κάτι, ήταν μόνο αν η θηλυκή έβρισκε ένα εμπόδιο που δεν μπορούσε να περάσει κι έτσι παγιδευμένη ήταν εύκολο στη αρσενική να επιτελέσει το έργο της. Το κακό ήταν που ενώ ξέραμε πως κάπως έτσι έχουν τα πράγματα, όσες φορές προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε την αρσενική, κρατώντας με τα πόδια μας τη θηλυκή ή την καθηλώναμε με ένα ξύλο, χώνονταν και οι δυο στο καβούκι τους και σταματούσαν κάθε δραστηριότητα γιατί φαίνεται δεν ήθελαν θεατές σε αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές τους. Το ίδιο είχε ξεκινήσει να κάνουν και χθες το μεσημέρι οι δυο χελώνες, αλλά παραλίγο να γίνουν αλοιφή πριν κάνουν τίποτα γιατί η θηλυκή που πάντα προπορεύεται μπήκε χωρίς να νοιάζεται καθόλου για τα αυτοκίνητα στο δημόσιο δρόμο λίγο πριν από το χωριό. 
ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 23052017

ΕΝΑΣ ΚΑΤΑΡΑΧΤΗΣ ΑΠΟ ΒΟΥΚΑΜΒΙΛΙΑ



Η οδός Λεμεσού είναι μια μικρή οδός που τέμνεται από την Αχαρνών κοντά στον Άγιο Νικόλαο, αρχίζει  από τις γραμμές του Ηλεκτρικού και σβήνει στην Σταυροπούλου πριν από την πλατεία Αμερικής και είναι ένας τυπικός δρόμος, όπως όλοι στην περιοχή και στην οποία κατοικώ εδώ και λίγο καιρό μετά από 30 χρόνια διαμονής στα Εξάρχεια.

Θα ήμασταν άδικοι όμως αν λέγαμε πως είναι σαν όλες τις άλλες οδούς των Πατησίων· έχουν κάτι που τους ξεχωρίζει από τους άλλους, στο Παγκράτι ή τους Αμπελοκήπους και το οποίο δεν είναι του παρόντος να το αναζητήσουμε. Το πιο ωραίο της κομμάτι, είναι ο παιδικός σταθμός στη γωνία με την Μιχαήλ Βόδα που στεγάζεται σε ένα καινούργιο κτίριο και έχει και αυλή που παίζουν τα παιδιά και ζωντανεύουν την ημέρα στη γειτονιά.

Εκείνο όμως που την ομορφαίνει πολύ και κάνει τους περαστικούς να σηκώνουν ψηλά το κεφάλι είναι η μεγάλη βουκαμβίλια που είναι ριζωμένη στα θεμέλια ενός ιδιαίτερα όμορφου σπιτιού και φαίνεται από την Αχαρνών. Η βουκαμβίλια της Λεμεσού, μια από τις μεγαλύτερες στην πόλη νομίζω, αφού ανέβει τους δυο ορόφους ως την ταράτσα, ρίχνει από εκεί σαν καταρράκτης τα ανθισμένα κλαδιά της στον δρόμο και τον ομορφαίνει όσο καιρό είναι αυτή ανθισμένη, δίνοντας συνάμα ένα τόνο μελαγχολίας στην υποτονική ζωή του.




Δεν γνωρίζω τίνος είναι το σπίτι ή ποιος το κατοικεί αλλά εκτιμώ, ως γείτονας και κάτοικος της πόλης, το μεράκι και την προσπάθεια που έκαναν οι νοικοκυραίοι του να ανεβάσουν τη βουκαμβίλια στην ταράτσα, να την αφήσουν από εκεί να γείρει στο δρόμο και να μοιράζονται την ομορφιά της με τους περίοικους και τους λίγους περαστικούς. Ασφαλώς και το ύψος του κτιρίου τους βοήθησε σε κάτι τέτοιο αλλά υπάρχουν κι ένα σωρό άλλα γύρω, παρατημένα η ζωντανά που θα μπορούσαν να γίνουν με αυτό τον τρόπο στολίδια! Η φύτευση μιας βουκαμβίλιας η οποία δεν έχει καθόλου απαιτήσεις και φροντίδα, αρκεί να αλλάξει το ύφος του δρόμου με τις σιωπηλές πολυκατοικίες και να τον ομορφήνει.  

ΑΘΗΝΑ, 23042017

ΕΝΑΣ ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ


Θαύμαζα πάντα τους φωτογράφους, επαγγελματίες και ερασιτέχνες που κατάφερναν να αιχμαλωτίσουν με το φακό τους ένα πάρα πολύ απρόοπτο και σύντομο μετεωρολογικό φαινόμενο, την αστραπή ή κεραυνό. Γιατί αυτό ούτε προειδοποιεί πότε θα έρθει, ούτε και από ποια πλευρά του ορίζοντα θα εκδηλωθεί, ούτε και πόσο θα διαρκέσει δηλώνει.  

Βέβαια τα πράγματα είναι πιο ευνοϊκά όταν πρόκειται για ανοιξιάτικες καταιγίδες, όπως αυτές που προέκυψαν τις περασμένες ημέρες που φαίνονται από ποια κατεύθυνση έρχονται κι ανάλογα τους κεραυνούς που προκαλούν, επιτρέπουν την προετοιμασία για φωτογράφιση, πράγμα που θέλει υπομονή, συνεχείς λήψεις, μεγάλες ταχύτητες, ανοιχτό διάφραγμα και βεβαίως σημείο που να μην το πιάνει ανεμοβρόχι και μουσκέψουν οι μηχανές και ο φωτογράφος. Σε όλα αυτά, σημειώνουμε ότι και η τύχη είναι απαραίτητη.

Έτσι χάρηκα πολύ χθες που είδα στον τοίχο της Μπέρρυ Γραφάκου, την φωτογραφία από έναν τεράστιο κεραυνό που εκδηλώθηκε στον αέρα πάνω από τη θάλασσα του  Πόρτο Ράφτη  και την οποία θα ζήλευαν και οι πιο ειδικοί φωτογράφοι μετεωρολογικών φαινομένων. Ένας κεραυνός που έμοιαζε να έβγαινε κατευθείαν από τα χέρια του Υψιβρεμέτη Δία* να φωτίζει με το λευκό φως του τον μελανιασμένο από τα βαριά σύννεφα ουρανό και να ακουμπάει με την τρομακτική δύναμή του τη γη ενώ κάποιοι άλλοι μικρότεροι στο βάθος του ορίζοντα να συμπληρώνουν την τρομερή συγχορδία της καταιγίδας που έπληξε την περιοχή, πέρασε και δεν αποκλείεται να επιστρέψει καθώς ο φετινός καιρός τις ευνοεί.

Από την πλευρά μου εύχομαι στην Μπέρρυ να έχει διαρκή ετοιμότητα για τέτοιες ωραίες και σπάνιες φωτογραφίες να τις χαιρόμαστε κι όσοι δεν είμαστε μπροστά στα γεγονότα.


*Υψιβρεμέτης: ένα από τα εκατοντάδες ονόματα του Δία. Από το ύψος και το αρχαίο ρήμα βρέμω (μόνο στον ενεστώτα και τον παρατατικό) που σημαίνει βγάζω δυνατό ήχο, παράγω κρότο, θορυβώ, βρυχώμαι, προκαλώ κλαγγές, κραυγάζω και βρέμομαι (μέση) που σημαίνει κλαίω, θρηνώ. (Λεξικό Δημητράκου).

ΑΘΗΝΑ, 23052017  


Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

ΤΟ ΞΟΔΙ ΕΝΟΣ ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟΥ


Από σύμπτωση βρέθηκα νωρίτερα στο ξήλωμα ενός περιπτέρου από τη γωνία 3ης Σεπτεμβρίου και Ηπείρου και το οποίο ήταν εγκαταλειμμένο εδώ και αρκετά χρόνια και είχε σαν αποτέλεσμα να γίνει ένα ρυπαρό ερείπιο της μιας άλλης εποχής στην περιοχή και χώρος όπου διάφοροι περίεργοι είχαν κάνει στέκι για τις σκοτεινές δοσοληψίες τους.

Ένα συνεργείο είχε ξεκινήσει από νωρίς, όπως κατάλαβα, να ξηλώσει την κατασκευή από το πεζοδρόμιο η οποία δεν ήταν και εύκολη και καθώς οι άνθρωποι που το δούλεψαν για πολλές δεκαετίες το είχαν δέσει γερά με τσιμέντα και σίδερα για να μην τους λιανίσει κανένα βιαστικό αυτοκίνητο ή το βρουν κάποιο πρωί χωρίς εμπόρευμα μέσα. Είχαν τελειώσει, είχαν φορτώσει τα άχρηστα πια επιπρόσθετα στοιχεία του σε ένα αυτοκίνητο και είχε έρθει ένα άλλο να φορτώσει το κουφάρι να το πάρει μακριά. Με ένα δυο – τρία ώπ και συντονισμένες κινήσεις το κούφιο περίπτερο βρήκε τη θέση του στην καρότσα όπως ακριβώς ένα φέρετρο στη σχάρα του ειδικού γι’ αυτές της περιπτώσεις οχήματος.

Καθώς έφευγε το φορτηγό κανένας από τη γειτονιά δεν βρέθηκε να ακολουθήσει το ξόδι του περιπτέρου από το οποίο, τόσα χρόνια οι περίοικοι έπαιρναν εφημερίδες, περιοδικά, τσιγάρα και ένα σωρό άλλα είδη όλες τις ώρες της ημέρας και αποτελούσε, χάρη του περιπτερά που γνώριζαν όλοι και το κέντρο πληροφοριών και ενημέρωσης για όλα, μικρά και μεγάλα γεγονότα που συνέβαιναν σε μια ακτίνα λίγων δεκάδων μέτρων γύρω του.


Το γεγονός έχει να κάνει βεβαίως με την βιολογική απόσυρση μιας γενιάς περιοίκων ή την μετεγκατάστασή τους σε άλλα προάστια αλλά και με την αδιαφορία των νέων γειτόνων που στην εθνική ποικιλία τους και των προτεραιοτήτων που βάζουν στη ζωή τους, μια τέτοια επιχείρηση όπως το αθηναϊκό περίπτερο ήταν καταδικασμένη να αποτύχει γιατί απλά, καταστήματα με ψιλικά  έχουν ανοίξει σχεδόν σε κάθε πολυκατοικία της Αχαρνών οι Πακιστανοί και βεβαίως απορούμε αν η πελατεία τους μπορεί να τα συντηρήσει…

ΑΘΗΝΑ, 22052017

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΖΑΚΑΡΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΖΑΛΟΚΩΣΤΑ


Στη Ζαλοκώστα σήμερα, ο Ποιητής στο παρτέρι του αυστηρού δρόμου στην μπρούντζινη σιωπή του μυρίζει
 τα άνθη από τις δυο τζακαράντες που είναι δίπλα του
και «…παίζοντας καστανιέτες και χορεύοντας ρίχναν γύρω στα πόδια τους ένα μενεξεδένιο χιόνι».

ΥΓ. Για το πόσο επίκαιρο παραμένει το ποίημα, δείτε: KERK STR. OOST, PRETORIA, TRANSVAAL, Γιώργος Σεφέρης, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Ίκαρος, σελ. 199. 

ΑΘΗΝΑ, 21052017

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

ΕΝΑ ΕΝΤΟΜΟ ΜΕ ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ


Το σωστό, για πολλούς λόγους, είναι ο άνθρωπος να περπατά με ψηλά τα μάτια και το κεφάλι!  Κι αυτό για να έχει καλύτερη εποπτεία του χώρου οπουδήποτε κινείται και να αποφεύγει τυχόν απρόοπτα που κανένας δεν αποκλείει την έκβασή τους. Εκτός αυτού, λένε, κι άλλα γι’ αυτούς που κινούνται έτσι, αλλά δεν είναι του παρόντος σημειώματος!

Έχει όμως τα καλά της και η κίνηση με τα μάτια χαμηλά, ιδιαίτερα τώρα την άνοιξη γιατί βλέπουμε την εκπληκτική αναγέννηση της φύσης στην οποία συμμετάσχουν απαξάπαντα τα είδη, της χλωρίδας και της πανίδας, από τα αόρατα σχεδόν έως τα πιο επιβλητικά και από τα κατώτερα και υπόγεια ως τα ανώτερα του δάσους και του ουρανού. 

Στην κοσμογονία βέβαια της άνοιξης σπουδαίο ρόλο, τον πρωτεύοντα ίσως, κατέχουν τα έντομα σε μια απίστευτη ποικιλία και βεβαίως ωφέλεια για τα οικοσυστήματα. Την ωφέλεια ορισμένων πιθανόν να αγνοούμαι και να τα θεωρούμε για την εμφάνισή τους τρομακτικά αλλά τούτο έχει να κάνει με το πώς βλέπει κάποιος τα πράγματα.

Όπως για παράδειγμα το έντομο της φωτογραφίας, την οποία βρήκα στον τοίχο της καλής φίλης Ευγενίας Τζιάβα και μου κίνησε το ενδιαφέρον και καθώς το πρόσεξα καλύτερα είδα πως έχει την πλάτη του στολισμένη με μια καρδιά, μια πράσινη μικρή καρδιά όπως αυτές που λέμε κούπες στην τράπουλα! Δεν ξέρω για ποιο λόγο, η διάφανη πανοπλία αυτού του μικρού πλάσματος έχει αυτή την καρδιά πάνω της, κάτι όμως φτιαγμένο με σοφία είναι.


Δεν μπορώ να πω ότι παίζει ρόλο στους έρωτες αυτού του είδους των εντόμων η πράσινη καρδιά, σίγουρα έχουν άλλους κωδικούς από τους ανθρώπους και τα άλλα είδη αλλά για να είναι εκεί, κάτι σημαίνει. Πιθανόν να είναι στοιχείο απόκρυψης από τους κυνηγούς του ή κάτι άλλο που μόνο οι ειδικοί γνωρίζουν αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως αυτές οι μοναδικές ομορφιές βρίσκονται κάτω από τα πόδια μας και γι’ αυτό αξίζει να σκύβουμε καμιά φορά να τις απολαμβάνουμε. 

ΑΘΗΝΑ, 20052017