Google+ Badge

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΦΟΒΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ




Λόγω των ειδικών καταστάσεων τούτες τις ημέρες που είμαι στο χωριό περιμένοντας το αναπότρεπτο για τον πατέρα μου, δεν μπορώ και να απομακρυνθώ από το σπίτι και ως εκ τούτου, περπατάω μόνο στα κοντινά χωράφια, χωράφια που γνωρίζω εκατοστό το εκατοστό και το γεγονός με προκαλεί να βάλω από τώρα μπροστά την ανάστασή τους…
Λόγω του κλίματος λοιπόν αλλά και από το γεγονός ότι δεν υπάρχει πια και κανένας καρπός πάνω στα κλαδιά των δέντρων, κοιτάω χαμηλά στο έδαφος, όπου σε πάρα πολλά σημεία του αυτό τον καιρό ανθεί και καρπίζει ένας άλλος κόσμος, αυτός των μανιταριών σε κάθε είδος και ποικιλία. Δεν τα ξέρω πως τα λένε, δεν τα τρώω, δεν τα πειράζω γιατί αποτελούν ομορφιά στο δάσος και όταν μπορώ τα φωτογραφίζω να τα δείτε κι εσείς. 

Όπως αυτά που φύτρωσαν ομαδικά μέσα σε μια κουφάλα και αποδομούν κάθε χρόνο και από λίγο με τις ρίζες τους και τα υγρά τους αυτό που ήταν κάποτε το κούτσουρο μιας τεράστιας ήμερης καστανιάς η οποία ξεράθηκε πριν από είκοσι χρόνια από μια αρρώστια. Με εντυπωσίασαν για την ντελικάτη, διάφανή εμφάνισή τους και περισσότερο για το θάρρος που είχαν να ψηλώσουν τα κορμάκια τους δίπλα στα σκληρά αγκάθια μιας πεσμένης στην ίδια κουφάλα ξερής κάψας που μεγαλώνουν τα κάστανα. Τέτοιο θάρρος από τέτοια ευαίσθητα πλάσματα δεν έχω ξαναδεί και θα ήθελα ομολογώ, να είχα τον τρόπο και την υπομονή να δω σε πόσα χρόνια θα καταφέρουν τελικά να λιώσουν εντελώς το σκληρό ξύλο της καστανιάς…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 06112014

TA ΒΑΣΑΝΑ ΕΝΟΣ ΜΝΗΜΕΙΟΥ



Πάνε περισσότεροι από πέντε μήνες από τότε που κάποιοι άγνωστοι, αλλά με πολύ γνωστή την υπογραφή τους στην πόλη, έσπασαν με βαριοπούλα την μαρμάρινη επιγραφή που ήταν τοποθετημένη στο όντως ακαλαίσθητο τσιμεντένιο τοιχίο που κόβει το πεζοδρόμιο μπροστά στο άγαλμα του Ελευθερίου Βενιζέλου, στο πάρκο που φέρει το όνομά του δίπλα από τη Βασιλίσσης Σοφίας. Πάνω σε αυτό το μάρμαρο ήταν χαραγμένες πληροφορίες για τον μεγάλο πολιτικό και μετά το σπάσιμο, ένα μεγάλο κομμάτι του έμεινε στο έδαφος όπως τα μπάζα για πολλές ημέρες και σαν να ήταν αόρατο δεν απασχόλησε κανέναν.

Αυτό έγινε πιθανώς γιατί και αυτός ο βανδαλισμός, όπως δεκάδες άλλοι που συμβαίνουν καθημερινά στην πόλη έγινε από αοράτους. Δεν μπορεί αλλιώς να εξηγηθεί γιατί δεν πρόκειται για μια περίπτωση που έγινε σε κάποιο αδιάφορο παράδρομο στα Κάτω Πατήσια ή στο Νέο Κόσμο. Αυτός ο βανδαλισμός έγινε σε ένα από τα καλύτερα φυλασσόμενα σημεία των Αθηνών καθώς στα πενήντα μέτρα από εκεί βρίσκεται το πλέον φρουρούμενο  από κάθε άλλο κτίριο που στεγάζει την πρεσβεία των ΗΠΑ και δίπλα σχεδόν είναι η επίσης καλά φρουρούμενη είσοδος του Μεγάρου Μουσικής, χώροι που σίγουρα καλύπτονται και ένα πλήρες σύστημα βιντεοσκόπησης από το οποίο ούτε κουνούπι περνά απαρατήρητο.

Έτσι αποκλείεται να μην πήραν είδηση  τον τύπο ή τους τύπους που κομμάτιασαν την μαρμάρινη επιγραφή. Τους είδαν, μπορεί και να τους έκαναν χάζι από τις κάμερες αλλά κανένας δεν κουνήθηκε προς το σημείο να τους αποτρέψει ή να τους πιάσει, προφανώς για να μη θεωρηθεί ως εγκατάλειψη θέσης  η απομάκρυνση από το φυλάκιο. Αυτό βεβαίως και το ήξεραν οι δράστες με τη βαριοπούλα και κινήθηκαν σαν να μην συνέβαινε τίποτα, πιθανόν να έφτασαν εκεί και να έκαναν ότι έκαναν μέρα μεσημέρι και χωρίς κουκούλες.

Και καλά, αυτοί δεν μπορούσαν να μετακινηθούν, να αποτρέψουν τον βανδαλισμό ή να προστατεύσουν το μνημείο αλλά δεν βρέθηκε όμως ούτε ένας από τους εκατοντάδες περαστικούς να ειδοποιήσει κάποια από τις υπηρεσίες του Δήμου ή κάποιου άλλου φορέα να περιληφθεί της υπόθεσης. Σίγουρα κάποιος θα υπάρχει, γιατί δεν πρέπει να φύτρωσε από μόνο του το μάρμαρο στον τοιχίο, που να νοιάζεται για την παρουσία του εκεί ούτε βέβαια αν αυτό καθημερινά φιλοξενεί ένα ακαταλαβίστικο σύνθημα ή γράφιτι.

Πέντε μήνες μετά, το σπασμένο μάρμαρο δεν είναι πια στο πεζοδρόμιο αλλά δεν μπήκε στη θέση του, το ίδιο ή ένα αντίγραφό του για να εξυπηρετεί το σκοπό που είχε η πινακίδα. Πόσο τώρα θα συνεχίσει να υπάρχει και το υπόλοιπο, είναι ζήτημα χρόνου να περάσουν πάλι οι αόρατοι βάνδαλοι να το ξεπαστρέψουν μιας και κανείς δεν νοιάζεται πια για 
τέτοια. 



AΘΗΝΑ, 06112018. Εφημερίδα "Φιλεύθερος", 30102018, σελ. 37.



Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

ΕΝΑ ΣΤΕΠΟΓΕΡΑΚΟ ΜΕ ΤΟ ΦΑΚΟ ΤΟΥ YOPPO!




Είναι μεγάλη η χαρά τα μηνύματα που στέλνουν φίλοι που ασχολούνται με την φωτογράφιση των πουλιών όταν περιέχουν φωτογραφίες από το έργο τους και ακόμη μεγαλύτερη όταν αυτές δείχνουν πουλιά εμβληματικά πουλιά στον ελληνικό χώρο.

Τέτοιες ήταν που έστειλε ο φίλος Γιούαν Φάγεφορς, (Yoppo), διακεκριμένος χημικός που ζει και εργάζεται στο Μάλμε της Σουηδίας αλλά και ένας από τους πιο καλούς φωτογράφους πουλιών στον κόσμο που έχει ταξιδέψει σε πάμπολλες γωνιές της γης να τα φωτογραφήσει αλλά εκείνο το μικρό κομμάτι της που αγαπά περισσότερο απ’ όλα και το θεωρεί μοναδικό, είναι η Τήνος. Εκεί λοιπόν προχθές, από την ωραία ταβέρνα στο Φαλατάδο είδε στον ουρανό ένα μεγάλο γεράκι του είδους στεπογέρακο Falco cherrug και δεν έχασε την ευκαιρία να το «πιάσει» με τον φακό του και να το χαρούμε όλοι.



Γι’ αυτό το υπέροχο γεράκι διαβάζουμε στη Wikipedia.
Η ονομασία του είδους cherrug προέρχεται από την ινδική λέξη charg που αναφέρεται στο θηλυκό Στεπογέρακο. Η ελληνική ονομασία του είδους, αναφέρεται στο συνηθέστερο οικότοπό του, τη στέπα. Το είδος Falco cherrug, μαζί με τα είδη F. biarmicusF. jugger, και F rusticolus, συγκροτούν μία ομάδα συγγενικών γερακιών, που απαρτίζει το υπογένος Ιερογέρακας. Σε αυτή την ομάδα, υπάρχουν άφθονα στοιχεία για ανεξέλεγκτη υβριδοποίηση και ατελή ταξινόμηση στη γραμμή καταγωγής (lineage), που συγχέει τις αναλύσεις των δεδομένων αλληλουχίας DNA σε μεγάλη έκταση. Μοριακές μελέτες με μικρό μέγεθος δειγμάτων, δεν αναμένεται να δώσουν αξιόπιστα συμπεράσματα σε όλο το υπογένος Ηierofalco. Ο διαχωρισμός στους κλάδους των hierofalcons φαίνεται να έχουν λάβει χώρα στην Μεσοπαγετωνική Περίοδο, κατά την έναρξη του Ύστερου Πλειστόκαινου, μόλις 130.000-115.000 χρόνια πριν. Το Στεπογέρακο αντιπροσωπεύει μια γραμμή καταγωγής που επεκτάθηκε από τη βορειοανατολική Αφρική στο εσωτερικό της νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ασίας, μέσω της ανατολικής Μεσογείου.
Το Στεπογέρακο αναπαράγεται σε μικρές, διάσπαρτες και, αποκομμένες μεταξύ τους, περιοχές, σε μία ζώνη που εκτείνεται από την κεντρική Ευρώπη, μέχρι τα υψίπεδα των Αλτάι στα βάθη της Ασίας. Παρά τη μεγάλη έκταση αυτής της ζώνης, η αναπαραγωγή γίνεται σε μικρούς μόνον θύλακες, όπου το είδος είναι πολύ τοπικά περιορισμένο.
Οι κυριότερες περιοχές αναπαραγωγής βρίσκονται στην ΟυγγαρίαΡουμανία (δέλτα Δούναβη), ΚριμαίαΜικρά Ασία και, από εκεί ανατολικότερα προς το Ιράν, το Αφγανιστάν και το νότιο Καζακστάν.
Το Στεπογέρακο μπορεί να μεταναστεύσει, χωρίς να αναπαραχθεί, μέχρι τη Σιβηρία και τη βόρεια Κίνα. Μάλιστα, οι πληθυσμοί της οροσειράς Αλτάι, επειδή είναι λίγο διαφορετικοί στη μορφολογία, παλαιότερα κατατάσσονταν ως διαφορετικό είδος (F. altaicus).  Ξεχειμωνιάζει, στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, την κεντρική Αφρική, την Ινδία και την Κίνα, ανάλογα με την περιοχή αναπαραγωγής.
Για την Ελλάδα, όντας εξαιρετικά σπάνιο, τα στοιχεία είναι ανεπαρκή. Πιθανόν να αναπαράγονται κάποια ζευγάρια στην περιοχή της Θράκης, αλλά το μόνο που έχει αποδειχθεί είναι ότι κατά τη διάρκεια του χειμώνα περνάει από τη Β. Ελλάδα και, είτε ξεχειμωνιάζει στους εκεί υγροτόπους, είτε συνεχίζει το ταξίδι του βορειοανατολικά
Το Στεπογέρακο, όπως λέει και η ονομασία του, είναι ένα αρπακτικό των μεγάλων ανοιχτών ημιερημικών εκτάσεων. Συχνάζει στις στέπες της Κ. Ασίας ή σε πεδιάδες με λίγα δέντρα, λόφους και ξερά οροπέδια. Επίσης, κατά τη χειμερινή μετανάστευση, μπορεί να παρατηρηθεί κοντά σε υγροτόπους.

Το Στεπογέρακο είναι το μεγαλύτερο από τα γεράκια που απαντώνται στον ελλαδικό χώρο. Το μέγεθός του είναι εκείνο που «τραβάει την προσοχή» στο πεδίο, διότι είναι πολύ σπάνιο και, αλλιώς, θα διέλαθε της παρατήρησης. Έχει μήκος σώματος (43)-45 έως 55-(59) εκατοστά και ανάπτυγμα πτερύγων (99)-104 έως 125-(129) εκατοστά. Το βάρος του κυμαίνεται από 750-1000 γραμμάρια για το αρσενικό και 1000-1300 γραμμάρια για το θηλυκό.

Εκτός από το βάρος, τα φύλα είναι όμοια. Τα ενήλικα Στεπογέρακα έχουν ανοιχτόχρωμο κεφάλι με αμμοκίτρινο κάλυμμα («στέμμα») και παρειές με μικρές καφέ κηλίδες. Η ράχη είναι σκούρα ερυθροκάστανη, ενώ η κάτω επιφάνεια είναι λευκή με πολλές σκούρες κηλίδες. Η ουρά είναι επίσης σκούρα καστανή με υπόλευκες λωρίδες. Το «μουστάκι» στο πρόσωπο είναι στενό και δυσδιάκριτο. Το κήρωμα και τα πόδια είναι κίτρινα (γκριζογάλανα στα νεαρά άτομα). Κυνηγά συχνά με οριζόντια επίθεση, αντί της κάθετης εφόρμησης του Πετρίτη, και τρέφεται κυρίως με τρωκτικά και τα πτηνά. Στην Ευρώπη, σκίουροι εδάφους (Spermophilus sp.) και άγρια περιστέρια είναι τα πιο κοινά θηράματα.
Αποτελεί την πρώτη επιλογή για την ιερακοθηρία, πράγμα που του κοστίζει την ελευθερία του και το κατατάσσει αυτομάτως στα κινδυνεύοντα είδη. Το Στεπογέρακο συνήθως δεν κατασκευάζει δική του φωλιά, αλλά χρησιμοποιεί παλιές φωλιές σε δέντρα, που ανήκαν στο παρελθόν σε άλλα πουλιά όπως κοράκια, πελαργούς, ή γερακίνες. Επίσης φωλιάζει και σε σχισμές βράχων. Δεν χρησιμοποιεί κάποιο ιδιαίτερο υλικό επίστρωσης.
Η αναπαραγωγή γίνεται ανάλογα με το υψόμετρο και το γεωγραφικό πλάτος, από τα τέλη Μαρτίου μέχρι τις αρχές Μαΐου. Η γέννα αποτελείται από (3)-4-(6) αυγά που τα επωάζουν και οι δύο γονείς (το θηλυκό σε μεγαλύτερο ποσοστό), για 28 ημέρες. Μετά την εκκόλαψη, στον εφοδιασμό με τροφή, συμμετέχουν και οι δύο γονείς. Οι νεοσσοί αποκτούν φτέρωμα στις 14-30 ημέρες και πετάνε στις 40-45 ημέρες. Μένουν κοντά στη φωλιά για ακόμη 30-40 ημέρες.

Το Στεπογέρακο αποτελεί ένα είδος που κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο. Το BirdLife International χαρακτηρίζει αυτό το πουλί ως κινδυνεύον, λόγω της ταχείας μείωσης του πληθυσμού, ιδιαίτερα στις κεντρικές ασιατικές περιοχές αναπαραγωγής. Από την εποχή της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήταν ο βασικός προορισμός για χιλιάδες γεράκια που συλλαμβάνονταν και επωλούντο παράνομα για μεγάλα ποσά στη μαύρη αγορά για την ιερακοθηρία. Μόνο στο Καζακστάν εκτιμάται ότι χάνονται μέχρι και 1.000 Στεπογέρακα κάθε χρόνο.
Το είδος αντιμετωπίζει επίσης πίεση από την απώλεια των ενδιαιτημάτων του. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, υπάρχουν πολλά προγράμματα αναπαραγωγής σε αιχμαλωσία. Η πιο δραματική μείωση επέρχεται στην Ασία, κυρίως στο Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν. Αντιθέτως, ένας προστατευόμενος και σχετικά σταθερός πληθυσμός υπάρχει στην Ουγγαρία, της οποίας αποτελεί το εθνικό πτηνό.
Το Στεπογέρακο είναι γνωστό ότι είναι πολύ ευαίσθητο στη γρίπη των πτηνών, με στοιχεία από άτομα που έχουν βρεθεί μολυσμένα με το εξαιρετικά παθογόνο στέλεχος H5N1 (στη Σαουδική Αραβία) και H7N7 (στην Ιταλία). Στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά σπάνιο και οι κίνδυνοι ελλοχεύουν κυρίως από τη λαθροθηρία.
ΑΘΗΝΑ, 05112018

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018

ΟΙ ΚΑΙΡΟΣ ΤΗΣ ΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΡΟΙ




Ταξίδεψα σήμερα το πρωί από την Αθήνα στη μικρή πατρίδα και το φως του Νοεμβρίου σε όλη τη διαδρομή μου θύμιζε τα χρόνια που τέτοιες μέρες οργώναμε τα χωράφια στο χωριό να σπείρουμε δημητριακά. Όλοι οι χωριανοί τότε, πάει μισός αιώνας αφότου γίνονταν αυτά και ξαφνικά μια χρονιά στις αρχές της δεκαετίας του ’70 σταμάτησαν όλοι σαν να ήταν συνεννοημένοι και είμαστε και ελάχιστοι όσοι θυμόμαστε όχι το όργωμα αλλά και που ήταν τα χωράφια αφού όλα τα έχει καταπιεί το δάσος και το Δασαρχείο ισχυρίζεται πως είναι πια στη δικαιοδοσία του και όχι στη διάθεση του νοικοκύρη γιατί γέμισαν αγριόδεντρα.

Την εντύπωση αυτή του οργώματος ενίσχυαν και τα οργωμένα χωράφια που είδα στη Βοιωτία και λίγα στον κάμπο της Λαμίας και επρόκειτο για βαμβακοχώραφα καθώς η καλλιέργεια σιτηρών σε αυτές τις περιοχές έχει σταματήσει καθότι ασύμφορη. Πάντως όπως φαίνεται και φαντάζομαι πως συμφωνούν όσοι ακόμα διατηρούν μια αγαπητική σχέση με τη γη, τούτος ο Νοέμβριος είναι από τους καλύτερους για τη σπορά των σιτηρών στη Θεσσαλία και αλλαχού καθώς οι  βροχές του Οκτώβρη ήταν ικανοποιητικές και τα διαλείμματα της καλοκαιρίας μεγάλα έτσι ώστε να στεγνώνουν τα χωράφια και η άροση να γίνεται χωρίς προβλήματα. Το μόνο λοιπόν που πρέπει να προσέξει τώρα ο σπορέας είναι η ποιότητα του σπόρου που πάνω του επενδύει τη σοδειά της επόμενης χρονιάς…

Στη φωτογραφία, τα χέρια ενός σπορέα στον Παλαμά Καρδίτσας πριν από 10 χρόνια.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 03112018

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

ΣΤΑ ΓΑΡΔΕΛΙΑ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ



Τα πουλιά που βλέπουμε συχνότερα στην Αθήνα και ειδικά στο κέντρο και στα Εξάρχεια είναι τα αλητήρια περιστέρια, οι θρασείς δεκαοχτούρες, τα άτακτα σπουργίτια και τα σοβαρά κοτσύφια και όλα ομορφαίνουν με τον τρόπο τους τη γειτονιά και ζωντανεύουν με τα φτερουγίσματά τους τον αέρα της. Τα κοτσύφια που έχουν τις φωλιές τους στους πέριξ λόφους και πάρκα, επιπροσθέτως την άνοιξη την κάνουν πιο ευχάριστη με τα ερωτικά τους κελαηδίσματα. Τελευταία μάλιστα παρατηρείται και πυκνή η παρουσία παπαγάλων σε κάποια δέντρα γύρω από το Πνευματικό Κέντρο οι οποίοι δίνουν με τις κινήσεις τους και τις φωνές τους ένα τροπικό χρώμα στην πόλη. 



Φυσικά και υπάρχουν και άλλα πουλιά, αλλά λόγω του μικρού αριθμού και των σπανίων εμφανίσεών τους δεν τους δίνουμε και τόσο προσοχή αλλά κι αυτά βρίσκουν τρόπο να μας δηλώσουν την παρουσία τους. Έτσι έκανε χθες το πρωί, μια ομάδα από γαρδέλια, αυτά τα πανέμορφα και μελωδικά πουλάκια που ποιος ξέρει σε ποια παρατημένα οικόπεδα έχουν τις φωλιές τους και σε ποια αγκάθια βόσκουν, επιδρομή στις γλάστρες με τους ξεραμένους κατηφέδες σε ένα μπαλκόνι στα Εξάρχεια που φαίνεται τα είχαν σταμπάρει από το καλοκαίρι και περίμεναν πρώτα να ξεραθούν τα λουλούδια και μετά να έρθουν να φάνε τους σπόρους για να μη χαλάσουν την ομορφιά του μπαλκονιού το καλοκαίρι.


Στην αρχή ήρθε το πιο τολμηρό απ’ όλα γαρδέλι, κοίταξε ερευνητικά το μπαλκόνι το οποίο είναι μια μικρή ζούγλα από λουλούδια αλλά και είδη κηπευτικών σε γλάστρες που φιλοδοξούν κάθε χρόνο την καρποφορία αλλά αυτή δεν περπατάει καλά στον 6ο όροφο και σαν είδε πως όλα ήταν ήσυχα άρχισε να τσιμπάει τα ξεραμένα λουλούδια. Το είδαν και τα άλλα και άρχισαν ένα - ένα να έρχονται και να τσιμπολογάνε κι αυτά έχοντας πάντα το νου τους να μην πεταχτεί καμιά γάτα και τα αρπάξει. Ευτυχώς γι’ αυτά γάτα αυτό το σπίτι δεν έχει γάτες αλλά σκύλο που δεν νοιάζεται καθόλου για τα πουλιά και δεν χαραμίζει ούτε ένα κούνημα βλεφάρου γι’ αυτά. Εκείνο που δεν πρόσεξαν τα γαρδέλια ήταν ότι μέσα από το τζάμι της μπαλκονόπορτας τα "άρπαζε" αθόρυβα για να μη τα τρομάξει ένας φακός που αισθάνθηκε πολύ τυχερός για το ωραίο θέμα που βγήκε πρωί - πρωί μπροστά του σε ένα μπαλκόνι στα Εξάρχεια.

ΑΘΗΝΑ, 26110014. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος" 01112018, σελ. 37. 



Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018

O NΟΕΜΒΡΙΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ




Εκεί που είχα ξεχάσει πως είναι η Ελλάδα πάνω από τα Τέμπη και από βουνά δεν περπατούσα τίποτα παραπέρα από το Βελούχι και τα Άγραφα (άντε και λίγο Γράμμο από τα Μαστοροχώρια) να που ιδιαίτεροι λόγοι με οδήγησαν και στα βουνά της Μακεδονίας. Μέχρι στιγμής αγναντεύω από την Έδεσσα το Βόρρα (Καιμακτσαλάν), το Πάικο  ενώ η χάρη μου έφτασε για πρώτη φορά ως τη Φλώρινα και φυσικά γνώρισα και μου άρεσε πολύ η λίμνη Βεγορίτιδα. Έτσι σιγά – σιγά ανακαλύπτω έναν καινούργιο και μου αρέσει πολύ αυτές τις ημέρες που τα δέντρα  αρχίζουν να ντύνονται με τα φθινοπωρινά τους.



Δεν είναι όμως ίδια τα χρώματα του Φθινοπώρου στην Πέλλα με αυτά της Ρούμελης και της Ευρυτανίας γιατί άλλων ειδών δέντρα γεμίζουν τα δάση της ενώ το πεδινό τοπίο της επηρεάζεται από τα λογής – λογής οπωροφόρα που κυριαρχούν σε κάθε σημείο και δημιουργούν μια άλλη αίσθηση του Νοέμβρη καθώς αυτά φοράνε τα πιο φλογερά ρούχα τους για να υποδεχτούν το χειμώνα και να ξυπνήσουν την Άνοιξη γεμάτα άνθη!

ΑΘΗΝΑ, 01112018

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ




Έχω γνωρίσει ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων που πολέμησαν στην  Αλβανία και έναν άλλο, μεγάλο επίσης αριθμό που συμμετείχαν στην Αντίσταση καθώς και στον Εμφύλιο και από τις δυο πλευρές. Οι περισσότεροι ήταν συγχωριανοί μου, συντοπίτες αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδας, αρκετοί από δε αυτούς  και όταν τέλειωνε πια η γενιά τους υπήρξαν και συνομιλητές μου και η ζωή τους έγινε θέμα στις εφημερίδες, ειδικά την δεκαετία που έκλεινε ο 20ος αιώνας. Τους θυμάμαι έναν – έναν αλλά απ’ όλους ξεχωρίζω τον Παύλο Δράκο τον οποίο γνώρισα δυο τρεις εβδομάδες πριν πεθάνει Χριστούγεννα του 2010 και με αυτόν έκλεισα την αναζήτηση των τελευταίων ηρώων μιας ανεπανάληπτης εποχής…


Ο Παύλος Δράκος είχε γεννηθεί το 1916 στην Ανατολική Φραγκίστα Ευρυτανίας κι εκεί σαν γύρισε περπατώντας με σακατεμένα από τα κρυοπαγήματα ποδάρια, έζησε όλα τα χρόνια δουλεύοντας τη γη του, βόσκοντας το κοπάδι του και κάνοντας τίποτα μεροκάματα σαν έβρισκε να ζήσει την οικογένειά του. Δεν έβγαλε ποτέ ένα αχ για τη ζωή και ας τον πόναγαν τα ποδάρια και τα είχε χειμώνα – καλοκαίρι τυλιγμένα με χοντρές μάλλινες κάλτσες.Έφυγε προχθές, με ένα παράπονο από την πατρίδα γιατί, 70 ολόκληρα χρόνια από τον πόλεμο και δώθε, κανένας από τους εκπροσώπους της, δεν χτύπησε την πόρτα του να τον ρωτήσει αν είχε κάποια ανάγκη. Είχε στείλει κι αυτός κάποτε τα χαρτιά του να πάρει μια σύνταξη αναπήρου όπως άλλοι παθόντες και ουδέποτε έλαβα απάντηση αλλά η φιλοπατρία του δεν του επέτρεψε να ασχοληθεί περισσότερο με το ζήτημα γιατί έχανε πολύτιμο χρόνο από τον αληθινό αγώνα της ζωής που μοιράστηκε με την κυρά Νίκη που μόνη της τον φρόντισε όσο μπορούσε το τελευταίο καιρό που τον πλάκωσαν οι βαριές αρρώστιες. Όσο και να τον κρατούσε γερά να μη φύγει, ο Δράκος της έφυγε χωρίς να γυρίσει τα μάτια του πίσω σε μακρινό ταξίδι…
ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΦΡΑΓΚΙΣΤΑ, 23122010