Google+ Badge

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

«ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜ» ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ

Βασίλης Σηφάκης, Γιώργος Παυλάκος, Αριστέα Τόλια, Βλάσης Αγτζίδης, Βασίλειος Μεϊχανετσίδης

Σαν να ήταν έτοιμο να έρθει την κατάλληλη ώρα το βιβλίο του Βλάση Αγτζίδη τίτλο «Εμείς και το Ισλάμ» (Εκδόσεις Παττάκη) την παρουσίαση του οποίου χαρήκαμε προχθές στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων.


Στο ερώτημα «πώς επανεμφανίζεται με δυναμικό τρόπο το Ισλάμ» επιχειρεί να απαντήσει το νέο έργο του Βλάση Αγτζίδη με τίτλο Εμείς και το Ισλάμ. Ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ τονίζει ότι κίνητρό του για να γράψει το βιβλίο είναι οι δύο παράλληλοι κόσμοι που ήρθαν ξανά σε επαφή μέσα από την επανεμφάνιση ενός ισλαμικού εξτρεμισμού που τον είδαμε να αναπτύσσεται τα τελευταία 30 χρόνια.

Ο συγγραφέας εστιάζει στην πρώτη αραβική περίοδο του Ισλάμ και διερευνά τις συνθήκες εντός των οποίων αναπτύχθηκε η εξτρεμιστική μορφή του καθώς και το πώς επέστρεψε η έννοια του Ιερού Πολέμου (τζιχάντ). Ως σύστημα αναφοράς ορίζεται το «εμείς» μέσω του οποίου προσεγγίζεται το ισλαμιστικό φαινόμενο, μιας και οι ελληνορθόδοξοι πληθυσμοί υπήρξαν από τους πρώτους που συναντήθηκαν με το Ισλάμ κατά την έξοδό του από την Αραβική Χερσόνησο. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο Εμιράτο της Κρήτης, ένα ιδιαίτερο αραβικό κράτος του 9ου-10ου αιώνα μ.Χ. Στο τέλος του βιβλίου παρουσιάζεται η μεγάλη σύγκρουση του Ισλάμ με τη Δύση, όπως αποτυπώθηκε με τον μουσουλμανικό Ιερό Πόλεμο και τις χριστιανικές Σταυροφορίες.



Για το βιβλίο, εκτός από τον Βλάση Αγτζίδη, μίλησαν: ο φιλόλογος-θεολόγος και αντιπρόεδρος του Οργανισμού για τη Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας Βασίλης Σηφάκης, και ο δρ Δικαίου και μέλος της Διεθνούς Ένωσης για τη Μελέτη των Γενοκτονιών Βασίλειος Μεϊχανετσίδης. Την εκδήλωση, που έγινε με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων, συντόνισε η πρόεδρος του Οργανισμού για τη Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας Αριστέα Τόλια.

ΑΘΗΝΑ, 20042018

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΖΑΧΑΡΙΑ




Αποχαιρετήσαμε προχθές το απόγευμα από το νεκροταφείο των Αγίων Αναργύρων τον Κωστή Ζαχαριά η Κωνσταντίνο - Ντίνο Ζαχαράκη (1921 – 2018) έναν σπουδαίο άνθρωπο και έναν σπάνιο πατριώτη που όλη του τη ζωή αγωνίστηκε για την πρόοδο της Ελλάδας και την ανάσταση του Ελληνισμού.



Ο Κωστής Ζαχαριάς η Κωνσταντίνος - Ντίνος Ζαχαράκης γεννήθηκε το 1921 στην Αθήνα. Προσπάθησε να γίνει αεροπόρος αλλά στις εισαγωγικές εξετάσεις της Σχολής Ικάρων τον έκοψαν για «κοινωνικά φρονήματα» επειδή δε γράφτηκε στη νεολαία Μεταξά. Είχε τόσο μεγάλα όνειρα και σχέδια που η, αποδεδειγμένα, άδικη βαθμολογία, του στοίχισε τόσο πολύ που του άλλαξε άρδην την υπόλοιπη ζωή του, τόσο από πλευράς επιδιώξεων όσο και από πλευράς προσφοράς. Παρ' όλα αυτά, στον πόλεμο του 1940 κατετάγη εθελοντής και πολέμησε με το 34ο Σύνταγμα Πεζικού, στην πρώτη (γραμμή επαφής με τον εχθρό). Έχει δύο προαγωγές σε λοχία και επιλοχία και στις τελευταίες σκληρές μάχες (15 - 21 Απριλίου 1941) προτάθηκε από το Διοικητή του, συνταγματάρχη Τσιγκούνη Αλέξανδρο, για το βαθμό του ανθυπολοχαγού και όταν έγινε πληρωμή των αξιωματικών του Συντάγματος, έλαβε μισθό ανθυπολοχαγού. 

Παρά την ολόπλευρη αντίσταση του Έθνους του 1940-1941 η χώρα μας κατελήφθη από Βουλγάρους, Ιταλούς και Γερμανούς. Η συμπεριφορά των κατακτητών ήταν τόσο άδικη και σκληρή που προκάλεσε δεύτερο εθνικό συναγερμό και ο Κ. Ζαχαριάς άφησε την Τράπεζα που ήταν διορισμένος (Αγροτική, υποκατάστημα Λιβαδειάς) και τη Σχολή του, Ανωτάτη Εμπορική, που τελείωσε αργότερα, και πήγε με τους μαχητές του ΕΛΑΣ. Εκεί ανέφερε απλά ότι επειδή είναι νέος έχει υποχρέωση να πολεμήσει τους Γερμανούς κατακτητές και τους άλλους συνεργάτες τους. Δεν ανέφερε ούτε για τον Μεταξά, ούτε για την Αλβανία, μη επιδιώκοντας πόστο. Μαχητής του ΕΛΑΣ, Ανθυπολοχαγός της Σχολής των Αξιωματικών, δεύτερης και τέταρτης σειράς. Στο στρατιωτικό (αντάρτικο) απολυτήριο που πήρε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας (12/2/1945) στο πίσω μέρος ήταν γραμμένη από τη Διοίκησή του η λέξη «Πρωτόβουλος» τρεις φορές.

Μετά τη λήξη του Εμφυλίου σχετίστηκε με τον καπετάν Νικηφόρο (Δημήτρη Δημητρίου) και δημιούργησαν τον Σύνδεσμο Εθνικής Ενότητας και αγωνίστηκαν σε όλη την Ελλάδα για την ενότητα και τη συμφιλίωση. Ο Κωστής Ζαχαριάς υπήρξε ένας πολυγραφότατος άνθρωπος, εξέδωσε παραπάνω από 25 βιβλία με θεματογραφία από την Αντίσταση κυρίως και την νεώτερη ιστορία μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει το «Ντοκουμέντο» που απαντά λέξη τη λέξη στο βιβλίο του Ευάγγελου Αβέρωφ – Τοσίτσα «Φωτιά και τσεκούρι» καθώς και σε άλλα πράγματα που τον ενδιέφεραν. Τα βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις "Δρόμων" (www.ekdoseisdromon.gr). 

Για τον εκλιπόντα μίλησαν η Μαρία Ντουντούμη, ο Λευτέρης Κωνσταντινίδης εκ μέρους του συναγωνιστή από την Κρήτη Θανάση Παυλάκη που δεν μπορούσε να έρθει στην κηδεία και ο Κώστας Ιωαννίδης Βουβαλίδης ενώ όλοι μαζί, οικογένεια, συγγενείς και φίλοι του τον αποχαιρετήσαμε τραγουδώντας πάνω από τον τάφο του τον Εθνικό Ύμνο.

ΑΘΗΝΑ, 20042018

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

ΓΕΝΝΗΤΟΥΡΙΑ ΣΤΑ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ ΒΟΥΝΑ




Η πιο όμορφή στιγμή της φετινής Άνοιξης εμφανίστηκε ξαφνικά πριν από λίγο στην οθόνη μου και μου γέμισε την ψυχή αισιοδοξία για τη συνέχεια του κόσμου. Μοιράστηκα τηλεφωνικά τη χαρά μου με τον Ηλία Τσουμάνη και σας τη μεταφέρω και σε σας…



Η στιγμή αυτή είναι η γέννα πριν από δυο μέρες της Δέσποινας, μιας φοράδας με βουλγάρικο αίμα στις φλέβες της που βρέθηκε στο κοπάδι του Ηλία στο Τσεπέλοβο και ζευγάρωσε με κάποιο από τα αρσενικά του κοπαδιού του στα βουνά. Μόλις δυο ημερών το θηλυκό πουλαράκι δείχνει πανέμορφο και ανταποδίδει κιόλας τα χάδια στη μάνα του. Δεν είναι όμως το μόνο καινούργιο μέλος του κοπαδιού το νεογέννητο. Πριν από λίγες μέρες γέννησε κι άλλο φοράδα και στη σειρά είναι και ορισμένες ακόμη κι έτσι θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο το κοπάδι των ελεύθερων αλόγων που δημιουργήθηκε στην Τύμφη και αποτελεί εκτός από στολίδι των ηπειρωτικών βουνών και ένα ζήτημα για την προστασία και τη φροντίδα αυτών των μοναδικών πλασμάτων που δίνουν ζωή και φωνή στον Τόπο!  

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 15042018

ΑΣΠΑΣΜΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΠΗΓΗ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΟ…



Τις κορυφές (των Αγράφων επί του προκειμένου που περπατήσαμε τις προηγούμενες ημέρες στον Μάραθο με τον Πάνο Νιαβή) τις χαιρετάμε με ψηλά το κεφάλι. Έτσι αρμόζει σε αυτά τα πράγματα. Τις πηγές όμως, τις σπάνιες πηγές που λειτουργούν ακόμη στα βουνά και στις μικρές πατρίδες, λόγω της εγκατάλειψης και την απουσία της φροντίδας από οποιονδήποτε, σκύβουμε και τις προσκυνάμε ακόμη να αν δεν διψάμε. Για να νιώθουν και τα νερά που βγαίνουν από τη γη ότι εκεί έξω είναι κάποιος που τα περιμένει και χείλη να τα ασπαστούν. (Η φωτογραφία στην πηγή Φωνίσκα, από τον συνοδοιπόρο στο προσκύνημα στην γη του Μαράθου Πάνο Πεσλή, μόνιμο κάτοικο μιας μικρής πατρίδας που επιμένει να υπάρχει στ’ Άγραφα). Μάραθος 12042016.

ΑΘΗΝΑ, 15042018

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΜΙΑΣ ΑΡΣΕΝΙΚΗΣ ΜΟΥΡΙΑΣ



Άντε, τον διαβαίνουμε γοργά τον Απρίλη και όπου ν’άναι, θα περάσουμε από την εποχή της ανθοφορίας, στην εποχή που θα δέσουν οι καρποί των δέντρων, ακόμη και των καρποφόρων της Αθήνας και μεταξύ των πρώτων θα είναι και τα μούρα από τις θηλυκιές μουριές - όσες έχουν απομείνει, γιατί οι υπεύθυνοι του Δήμου φροντίζουν να φυτεύουν μόνο αρσενικές για να μην υπάρχουν προβλήματα καθαριότητας με τα μούρα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως και οι αρσενικές μουριές, δεν έχουν λουλούδια. Έχουν κι αυτές και μάλιστα πολύ όμορφα (μοιάζουν με διάφανα ώριμα μούρα ή με σταφύλια με μικροσκοπικές ρώγες) τα οποία έχουν αυτή τη μοναδική σκόνη, του αρσενικού που πρέπει να πέσει πάνω στις θηλυκά για να τα γονιμοποιήσουν με τη βοήθεια του αέρα αλλά και των εντόμων καμιά φορά για να αρχίσει να γίνεται ο καρπός. Μόλις δε τελειώσουν αυτό το ρόλο, πέφτουν μαραμένα στο έδαφος και λιώνουν χωρίς να τους δίνει πλέον κανένας σημασία. (Η φωτογραφίας από ένα κήπο, απέναντι από τους Αέρηδες στην Πλάκα).

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 14042018

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

ΤΟ ΔΕΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΕΠΟΝ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

Φωτογραφία από τη μάχη στο Σαραντάπορο. 


Οι πρώτες συντάξεις για πεσόντες και τραυματίες σε πολέμους δόθηκαν μετά τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους (1912 – 1913) και ο θεσμός πλέον συνέχισε να λειτουργεί στους κατοπινούς πολέμους, ως την Κύπρο το 1974. Εξηγούμαι πως δεν γνωρίζω αν υπήρχε νωρίτερα τέτοια πρόνοια εφόσον η Ελλάδα δεν είχε εμπλακεί σε πολέμους (πλην του Ελληνοτουρκικού το 1897) όπως επίσης δεν γνωρίζω αν δίνονταν συντάξεις αναπηρίας για τις περιπτώσεις ατυχημάτων σε περίοδο ειρήνης, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.  

Αυτές οι συντάξεις δόθηκαν σε χήρες (νέα κορίτσια οι περισσότερες) αλλά κυρίως στις μητέρες που έχασαν τους γιούς τους στα πεδία των μαχών και είχαν σκοπό να απαλύνουν τον πόνο των οικογενειών αλλά και να τις υποστηρίξουν να ζήσουν. Πρόλαβα μάλιστα να γνωρίσω και κάποιες γερόντισσες που έπαιρναν ως το θάνατό τους σύνταξη ακόμα για πεσόντες στους Βαλκανικούς Πολέμους και την Μικρά Ασία. Ενδεικτικά αναφέρω την περίπτωση της Μαρίας Κοντονίκα από το Κρίκελο της Ευρυτανίας που μίλησα μαζί της πριν από 20 χρόνια και μου είπε πως έπαιρνε την αναπηρική του πατέρα της που έχασε ένα πόδι του στις επιχειρήσεις στη Μικρά Ασία το 1922, γιατί έμεινε ανύπαντρη να τον βοηθάει. Ενδεικτικά επίσης αναφέρω ότι μόνο στην Ευρυτανία έπαιρναν 66 συντάξεις για πεσόντες στους Βαλκανικούς Πολέμους. (Τα στοιχεία από την σπουδαία έκδοση της «Πανευρυτανικής Ένωσης» «Η συμμετοχή των Ευρυτάνων στους Βαλκανικούς Πολέμους»).



Τα αναφέρω αυτά γιατί οι συντάξεις αυτές στην συγκεκριμένη περιοχή αυτές τις περιόδους ήταν αυτές που κράτησαν όρθιες τις οικογένειες των πεσόντων που πέρα από το συναίσθημα, η απουσία τους από τον αγώνα της επιβίωσης στα χωράφια και τα μαντριά ήταν καθοριστική. Με αυτές τις συντάξεις έζησαν μανάδες και ορφανά και μάλιστα, αν το δούμε και λίγο πρακτικά, αυτά τα παιδιά πρόκοψαν ιδιαίτερα και διακρίθηκαν.

Δεν χρειάζεται να πούμε ότι η Ελλάδα σε αυτές τις περιόδους του 20ου αιώνα ήταν μια φτωχή χώρα με ελάχιστες δυνατότητες αλλά ουδέποτε τέθηκε θέμα περιορισμού ή αναστολής αυτών των συντάξεων καθώς αποτελούσαν και ηθική και πρακτική υποχρέωση της Πατρίδας απέναντι σε αυτούς που έπεσαν στη μάχη για την ελευθερία και την ακεραιότητά της. Με λίγα λόγια: Η Ελλάδα ήταν μια κανονική χώρα κι όχι αποικία που κυβερνούν εμπαθείς μικρόνοες που δεν σέβονται τίποτα και κυρίως την ίδια τη Χώρα και τους ανθρώπους της!

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 13042018

ΟΙ ΟΡΝΟΙ ΓΙΑ ΓΛΥΚΟ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ ΣΥΚΟ




Mε τις ομορφιές της ελληνικής φύσης και τους ιδιαίτερους καρπούς της άνοιξης ανοίγω τη μέρα μας. Μιας όμως και είμαστε, οι περισσότεροι μακριά από την ύπαιθρο χώρα όπου συμβαίνουν τα θαύματα της άνοιξης, αρκούμαστε να αναζητούμε στους πάγκους των λαϊκών κάποια μοναδικά αγαθά και σχεδόν βρίσκουμε, με τη βοήθεια των νέων καλλιεργειών σχεδόν τα πάντα. Εκείνο που δεν θα βρούμε όμως και ήμουν τυχερός που το είδα χθες και γι’ αυτό σας το κοινοποιώ είναι τα αρσενικά σύκα, οι λεγόμενοι ορνοί που χωρίς αυτούς δεν θα έδεναν οι καρποί και είναι αυτοί με τους οποίους γίνεται το εξαιρετικό γλυκό κουταλιού σύκο. Είναι στο φόρτε τους αυτές τις ημέρες στις αγριοσυκιές παντού και τους καταλαβαίνει όποιος περπατάει στις εξοχές και στους κήπους από τη δυνατή, γλυκιά μυρωδιά τους. Στην Αθήνα τους βρήκα στην είσοδο της Ψαραγοράς, στη Βαρβάκειο να τους έχει σε ένα καφάσι από φελιζόλ ο Δημήτρης, Έλλην όπως δήλωσε από το Σοχούμ της Γεωργίας που ζει στο Μενίδι και από κάποιο χωράφι εκεί τους μάζεψε και τους έφερε στην αγορά. Δυο ευρώ το κιλό τους πουλούσε αλλά δεν έκανε ταμείο γιατί όπως είπε, ο κόσμος δεν έχει λεφτά για τέτοια. Κι επειδή οι νεότερες γυναίκες ξέμαθαν από αυτές τις δουλειές και θεωρούν τα γλυκά αυτά δύσκολα, θα συμπλήρωνα εγώ, αλλά το λέω μεταξύ μας μη πέσω σε τίποτα κρυφονοικοκυρές και με ξετινάξουν γι’ αυτές αιρετικές σημειώσεις περί την τέχνη της κουζίνας και της ζαχαροπλαστικής...

ΥΓ. Σημείωση για την πόλη από το αρχείο (2013) καθώς δεν ξέρω αν αυτές τις ημέρες στη Βαρβάκειο ή αλλού να συνεχίζει κάποιος που να πουλάει ορνούς. Ελπίζω να υπάρχει αλλά και να υπάρχει η γνώση και η διάθεση να γίνουν ένα εξαιρετικό γλυκό κουταλιού.   

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 13042018