Google+ Badge

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

ΜΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ



Κάποτε πίστευα πως κάποια πράγματα θα άλλαζαν με την πολιτική – και ακόμα το πιστεύω αλλά όπως έχουν δείξει τα πράγματα τα τελευταία χρόνια και ειδικά η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με όλα τα παρελκόμενα που δημιουργεί και η χλιαρή αντιπολίτευση, η πολιτική στην Ελλάδα είναι μια καλή δουλειά που πληρώνεται από το Δημόσιο και η καρέκλα πιο γλυκιά απ’ όλες και γι’ αυτό τόσος καυγάς και συνωστισμός γύρω τους.  

Δεν είναι όμως το θέμα μας αυτό αλλά η συμμετοχή μου στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 με το ψηφοδέλτιο των Οικολόγων – Πράσινων (πριν ένα κομμάτι τους αρχίζει να γίνεται ροζ και κατόπιν υπάκουη συνιστώσα στο ΣΥΡΙΖΑ) στη Φθιώτιδα και στις οποίες με τίμησαν κάποιες εκατοντάδες συντοπίτες με την ψήφο τους, πράγμα που εξέπληξε γιατί δεν ήμουν δα και τόσο γνωστός σε κάποια χωριά και περιοχές του νομού πέρα από τα μέρη μου.


Τούτο μου θύμισε σήμερα το Facebook με μια φωτογραφία δίπλα σε ένα ηλιοτρόπιο – σήμα κατατεθέν τις τελευταίες δεκαετίας για το οικολογικό κίνημα και την οποία χρησιμοποίησα για όσους θυμούνται ως φωτογραφία προφίλ για ένα διακριτικό προεκλογικό αγώνα κυρίως από τα δικτυακά μέσα που ήδη είχαν αρχίσει να δείχνουν τη δύναμή τους και είχα τις αυταπάτες. Συμμετείχα και τις επόμενες φορές στις εκλογές που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ με το σχήμα Πράσινοι – Αλληλεγγύη και από τότε έκλεισα μπορώ να πω τον κύκλο των πολιτικών μου φιλοδοξιών και υποστηρίζω πλέον αυτόν που αγωνίζεται να δει ένα καλύτερο αύριο χωρίς να τον τρώει το άγχος για την καρέκλα και τις απολαβές….

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 28042017

ΜΙΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΣΤΑΝΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΗΜΕΡΗ



Αυτές οι δουλειές θέλουν Φόβο! Όχι γιατί κάνεις κάτι το κακό και μπορεί να έρθει μετά και η τιμωρία αλλά γιατί επεμβαίνεις στη Φύση και οι συνέπειες της πράξης μπορεί να είναι απροσδόκητες και ενδεχομένως μη ανατρέψιμες. Γι’ αυτό και οι παλιοί εμβολιαστές δέντρων τηρούσαν ένα τυπικό καλοσύνης πριν επιχειρήσουν ένα εμβολιασμό. (Δείτε σε προηγούμενη ανάρτηση του Ακτήμονα με τον τίτλο «Από τα χέρια του πατέρα μου λεπτομέρειες» περί του θέματος και θα καταλάβετε περισσότερα.





Έχοντας όλα αυτά στο νου λοιπόν επιχείρησα να κάνω σήμερα το πρωί τον πρώτο εμβολιασμό της ζωής μου σε κάποιες άγριες καστανιές στο χωριό ακολουθώντας όσα είχα δει από τον πατέρα μου, ελπίζω να τα κατάφερα, να δούμε σε λίγες ημέρες να βγάζουν φύλλα τα μπόλια και σε κάνα δυο χρόνια να έχουμε και κάστανα από τα παλιά, τα λεγόμενα κρητικά που είναι ανώτερα όλων. Είχα μια ταραχή, ομολογώ, όταν άρχισα να κόβω την άγρια καστανιά και στην τομή της να βάλω τα μπόλια με τη δέουσα προεργασία και προσοχή που θέλει αυτή η δουλειά και χάρηκα στο τέλος σαν είδα πως δεν βγήκε κανένα πνεύμα από το δέντρο να με κυνηγήσει γι’ αυτό το τρομερό πράγμα που έκανα.


Θα συνεχίσω το απόγευμα που είναι πιο καλές οι συνθήκες σε ότι αφορά την θερμοκρασία και τον αέρα και ως το βράδυ ένα μικρό δάσος από άγριες καστανιές μπορεί να γίνει ήμερες και να έχουμε εκτός από παραγωγή και μια ακόμη ομορφιά στο χωράφι…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 27042017

ΤΟ ΤΣΑΠΙ ΚΑΙ Η ΚΑΡΕΚΛΑ ΣΤΟ ΧΩΡΑΦΙ



Παλιότερη η φωτογραφία, από το τέλος της σποράς πατάτας στο μεγάλο χωράφι, το λεγόμενο Καριές στη μικρή πατρίδα και την τράβηξα, ως επίλογο θαρρώ μιας κουραστικής ημέρας αλλά ελπιδοφόρας όπως πρέπει πάντα να γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

Κοιτώντας τώρα με μια απόσταση που βαραίνουν κάπως τα χρόνια, σκέφτομαι τι συνειρμούς μπορεί να δημιουργήσει μια τυχαία εικόνα με ένα τσαπί που άφησε η μάνα μου δίπλα σε μια πλαστική καρέκλα με ορίζοντα το φρεσκοφυτεμένο χωράφι. Η τυχαία αντίθεση των πραγμάτων που μπορεί κάλλιστα να συγκριθεί με την εμπεδωμένη αντίληψη που έχει δημιουργηθεί και υιοθετηθεί σχεδόν απ’ όλη την κοινωνία πάνω στην εργασία.

Στην περίπτωση, «τσαπί» είναι η εργασία που κάνει κάποιος αυτοβούλως και με μια σειρά προσεκτικών κινήσεων προσβλέπει στην προκοπή του ίδιου, της οικογένειάς του, κατά συνέπεια στην κοινότητα και κατ’ επέκταση στον τόπο του και ολόκληρη την κοινωνία. Εξυπακούεται ότι αυτή η στάση –περί στάσης ζωής πρόκειται- προϋποθέτει προσωπική πρωτοβουλία, ανάλωση ιδίων δυνάμεων, οικονομία στους πόρους, ετοιμότητα για το ανεπάντεχο και άλλα πολλά που συνθέτουν το προφίλ του καλού νοικοκύρη!

Η «καρέκλα» από την άλλη, έστω και πλαστική την ίδια έννοια έχει, παραπέμπει σε μια ξεκούραστη δουλειά στην οποία το κύριο χαρακτηριστικό της είναι ότι, ό,τι αυτή αποφέρει προέρχεται από το ταμείο του άλλου – το δημόσιο πρωτίστως και εν μέρει από την ξένη τσέπη. Αυτό υπήρξε και ο στόχος πολλών γενεών και με την σύμπραξη πολλών ενδιαφερομένων πλέον έχει γίνει καθεστώς και η υπεράσπιση της «καρέκλας» στοιχείο της πολιτικής που τρίβει τα χέρια της καθώς κατάφερε να εξαρτάται απ’ αυτή όλη η κοινωνία.


Από την άλλη, για το «τσαπί» όχι μόνο δεν το υπερασπίστηκαν, ακόμη και πολιτικοί που στα νύχια τους έχουν ακόμη χώμα, αλλά αντιθέτως έγινε κάθε προσπάθεια να απαξιωθεί σε βαθμό που οι επόμενες γενιές, πρακτικά ή μεταφορικά δεν θα το γνωρίζουν γιατί όλος ο κόσμος θα συνεχίσει να ονειρεύεται μια «καρέκλα» με οποιοδήποτε κόστος κι αν έχει… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 28042017

MIA ΤΕΝΤΑ ΓΙΑ ΣΚΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ


Δεν ξέρω, ούτε είχα το χρόνο να αναζητήσω πληροφορίες γι’ αυτά που έβλεπα περαστικός χθες το πρωί στην Ομόνοια. Τράβηξα μερικές φωτογραφίες και έφυγα για τα βουνά. Το ενδιαφέρον που μου δημιουργήθηκε, καθώς έχω κι εγώ διασκεδάσει με την βαθυτάτη πολιτική δήλωση της Τασίας Χριστοδουλοπούλου (υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής τότε και νυν αντιπροέδρου της Βουλής) για το λιάσιμο των προσφύγων – μεταναστών και κατόπιν την εξαφάνισή τους, ήταν από την ανάπτυξη μιας μεγάλης τέντας πάνω από την πλατεία και για την εγκατάστασή της δούλευαν αρκετά συνεργεία.  




Δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι αυτό γίνονταν για το καλό των προσφύγων, ήτοι να μην τους τρώει ο ήλιος που αρχίζει καθώς προχωρεί η άνοιξη να γίνεται πιο δυνατός και επί πλέον αυτό θα αποτελεί και κίνητρο να κάθονται όλη την ημέρα εκεί που περνάνε ωραία και να αναβάλουν διαρκώς την εξαφάνισή τους. Το πιθανότερο είναι αυτή η τέντα να αποτελεί στοιχείο μιας από τις πολλές εκδηλώσεις πολιτισμού στην πόλη που αγνοώ αλλά όπως και να΄χει,  άθελα ή ηθελημένα για τους υποψιασμένους, δημιουργεί την απορία για τη χρήση της αν δεν την διαλύσουν μετά την εκδήλωση. Ο καιρός θα δείξει…

ΑΘΗΝΑ, 27042017

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΟΚΚΙΝΟΥ



Χθες αποχαιρετήσαμε στη Νεράιδα την Αλεξάνδρα Θωμά Κόκκινου (1934 – 2017), το γένος Κώστα Πλατσιούρη και η οποία τα πρώτα χρόνια της ζωής της τα έζησε στην Κατοχή, στον Εμφύλιο, στην καταφυγή στην Καρδίτσα και έβαλε πλάτη μαζί με όλους τους συγχωριανούς της και ανέστησαν το ρημαγμένο χωριό τους. Δούλεψε σκληρά στα χωράφια και στα κοπάδια, δούλεψε και στο μύλο Κοκκιναίικο, μεγάλωσε επτά παιδιά αλλά έχασε νωρίς τον άντρα της Θωμά και τα τελευταία χρόνια ζούσε στη Νεράιδα μαζί με τον γιο της Νίκο του οποίου  συνέπειες ενός τροχαίου ατυχήματος της είχαν δυσκολέψει αρκετά τη ζωή αλλά ούτε στιγμή δεν λύγισε. Τώρα η σκέψη όλων μας είναι στο Νίκο που έχει ανάγκη μιας ιδιαίτερης προσοχής απ’ όλους καθώς έχασε το αποκούμπι που είχε στην Αλεξάνδρα… 

Καλό ταξίδι στους ουρανούς Αλεξάνδρα!

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 27042017

ΕΝΑ TAG ME ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΗΜΑΣΙΑ


Δεν γνωρίζω ούτε ποιος έγραψε αυτό το μήνυμα σε ένα τοίχο στην οδό Ασωμάτων ούτε φυσικά σε ποιόν απευθύνονταν. Σίγουρα είχε κάποιο λόγο να αφήσει σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο πιθανόν γιατί και οι δυο συχνάζουν σε αυτόν τον ιδιαίτερα ενδιαφέροντα δρόμο με τον αέρα της παλιάς Αθήνας που διατηρεί ακόμη.

Η πρώτη εντύπωση που δίνει αυτό το σημείωμα είναι των άπειρων tags που εύκολα ο καθένας μπορεί να αφήσει στους τοίχους και σε οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια, όπως οι σκύλοι υποθέτω που θέλουν να αφήσουν τη μυρωδιά τους σε κάθε γωνία και δέντρο με την εντύπωση και τις συνέπειες που έχει μια τέτοια κίνηση την οποία δυστυχώς ακολουθούν και πολλοί άνθρωποι με αποτέλεσμα η πόλη να μυρίζει σαν ανοιχτό, άπλυτο ουρητήριο ενώ το μάτι δεν μπορεί να ανασάνει πουθενά στην ατέλειωτη έκθεση με τις μουντζούρες.


Μια πιο προσεκτική όμως ανάγνωσή του, το σημείωμα αποκαλύπτει ότι παρά την παράξενη γραφή του διαβάζεται και όχι μόνο, παραπέμπει στην άγνωστη για πολλούς ανθρώπους αρχαία λέξη βουστροφηδόν που προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό επίρημμα που σημαίνει κίνηση όμοια με εκείνη του βοδιού, όταν σέρνει το αλέτρι, ή της σαΐτας κατά την ύφανση στον αργαλειό και δεν αποκλείεται κάποιος να ψάξει στα λεξικά να δει τι σημαίνει. Τούτο θεωρώ αποτελεί μια νίκη από μέρους του άγνωστου Tager στη λαίλαπα της μουντζούρας και τον εκτιμώ για την διακριτικότητά του να μην καλύψει ολόκληρο τον τοίχο με το μήνυμά του που εύχομαι να το διαβάσει ο άνθρωπος που απευθύνεται.

ΑΘΗΝΑ, 26042017

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΤΑ ΧΑΜΟΜΗΛΙΑ ΤΟΥ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟΥ



Σίγουρα πριν αρχίσει η κατοίκηση σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο, την Αττική, η περιοχή των Αθηνών όπου σήμερα απλώνονται μεγαλοπρεπώς η αλυσίδα των μεγάλων νοσοκομείων της πόλης και οι πρεσβείες των περισσότερων και πλέον ισχυρών κρατών του κόσμου ένθεν κακείθεν της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας ήταν εξοχές με τη φύση να είναι κυρίαρχος και η οποία υποχώρησε σταδιακά μετά από την πίεση της πόλης και των αναγκών της.

Εκεί λοιπόν, στους πρόποδες του Λυκαβηττού, στην κατωφέρεια που κάποτε έσβηνε στην κοίτη του Ιλισού είναι βέβαιο πως σε παλαιότερες εποχές πολλά θα ήταν τα λιβάδια που βοσκούσαν τα ζωντανά τους και αρκετοί επίσης και οι κήποι με τα λαχανικά που καλλιεργούσαν οι αγρότες της αρχαίας Αττικής και οι οποίοι κατέληξαν μετά από πολλές, σκηνές της ιστορίας να βρίσκονται στις ημέρες μας κάτω από την άσφαλτο και τα τσιμέντα.

Σε αυτά τα αρχαία λιβάδια λοιπόν, μεταξύ των άλλων ειδών που ευδοκιμούσαν ήταν και το χαμομήλι τις ευεργετικές ιδιότητες του οποίου οι άνθρωποι γνώριζαν από πολύ νωρίς και το χρησιμοποιούσαν για την βελτίωση της υγείας τους. Το πολύτιμο αυτό φυτό δεν ήθελε καμία φροντίδα για την καλλιέργειά του φύτρωνε όπου έστελνε ο αέρας τους σπόρους του και έχει μάλιστα την ικανότητα να διατηρεί το ριζικό του σύστημα ζωντανό το χειμώνα και να βλασταίνει πάλι την άνοιξη στο διηνεκές πιστεύω αν δεν υποστεί καμιά μεγάλη ζημιά.

Δεν ξέρω αν έτσι έχει γίνει και με την περίπτωση αυτών των δυο μικρών χαμομηλιών που είδα χθες στο τσιμεντοποιημένο από το σκούπισμα και τις βρωμιές ελάχιστο χώρο γης που παραχωρήθηκε από το πεζοδρόμιο στην ταλαιπωρημένη μουριά να την ξεγελάνε με κανένα κουβά νερό το καλοκαίρι. Δεν ξέρω και το θεωρώ θαύμα πως βρήκαν το θάρρος αυτά τα δυο σεμνά φυτάκια που φύτρωσαν εκεί να υψώσουν το κορμάκι τους σε ένα κόσμο που ελάχιστοι θα έσκυβαν να τα δουν και να τα χαιρετήσουν ενώ κανένας δεν πρόκειται να κόψει ένα κλαράκι γιατί αντί να βοηθήσει στην υγεία περισσότερο κακό θα κάνει.


Αυτά πάντως επιμένουν να φυτρώνουν εκεί και χάρη στην επιμονή που έχει το είδος τους, ακόμη κι όταν η πόλη γίνει άλλη μια φορά ερείπια, το στρώμα των οποίων θα είναι ανάλογο των τσιμεντένιων ορόφων που ύψωσαν οι κάτοικοί της τον τελευταίο αιώνα, αυτά πάλι να βρουν ένα κομματάκι γης να φυτρώσουν και να προκαλέσουν το ενδιαφέρον ενός άλλου περιπατητή στο εγγύς ή απώτερο μέλλον!  

ΑΘΗΝΑ, 26042017