Google+ Badge

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΠΟΥ 'ΦΥΓΑΝ, ΕΡΕΙΠΙΑ ΑΦΗΣΑΝ...




Μέχρι την ανάπτυξη των μεγάλων αυτοκινητοδρόμων ο σιδηρόδρομος ήταν το κύριο μέσο μεταφοράς σε όλη σχεδόν την Ελλάδα πλην της Ηπείρου και της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Από την Καλαμάτα μέχρι την Ορεστιάδα, κόσμος και εμπορεύματα κινούνταν στις γραμμές που στρώθηκαν στα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου. Επρόκειτο δε για ένα θαύμα που έκανε η μικρή τότε Ελλάδα και τρανό σημάδι μιας κοινωνίας που ήθελε να πάει μπροστά, να βγει πιο έξω από τα χερσαία σύνορα της στη Δύση και τον Βορρά.    



Έτσι κύλησαν τα πράγματα μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα και όσες ζημιές είχε υποστεί το σιδηροδρομικό δίκτυο κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου αποκαταστάθηκαν τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια αλλά ήδη είχε αρχίσει και η ανάποδη μέτρηση για το τρένο. Εξαιτίας του αυτοκινήτου που απέκτησαν πολύ σύντομα όλοι οι Έλληνες λιγόστεψαν οι μετακινήσεις με αυτά και μειώθηκαν οι επιβάτες σε πολλές γραμμές. Από την άλλη, ο κακός ή ο ανύπαρκτος σχεδιασμός ώστε αυτό να εξυπηρετεί την παραγωγή και τη βιομηχανία της χώρας, το έβγαλε στο περιθώριο των μεταφορών που κέρδισαν οι αυτοκινητόδρομοι.



Η παρακμή του σιδηρόδρομου κατά τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξε ραγδαία και τούτο είχε σαν αποτέλεσμα την διακοπή δρομολογίων σε πολλές περιοχές, όπως για παράδειγμα αυτά για την Πελοπόννησο και την Κοζάνη ενώ κάποια άλλα, φυτοζωούν καθώς ελάχιστοι είναι οι επιβάτες που τα προτιμούν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα και την εγκατάλειψη των εγκαταστάσεων καθώς και των κτιρίων που ήταν κατά μήκος των γραμμών και οι σταθμοί που υπήρχαν και ήταν εξαιρετικά δείγματα μιας αρχιτεκτονικής του μέτρου και της αισθητικής. Είναι τεράστιος ο αριθμός αυτών των σταθμών αφού από αυτούς εξυπηρετούνταν όλα τα χωριά και οι κωμοπόλεις της Ελλάδας και μας τα θυμίζουν τα χορταριασμένα κτίρια που βλέπουμε σε διάφορα απίθανα σημεία δίπλα στις γραμμές.


Δεν είναι όμως μόνο οι μικροί σταθμοί που ρημάζουν. Το ίδιο συμβαίνει και με τους σταθμούς των πόλεων. Λόγω της μείωσης της κίνησης έχουν απομακρυνθεί απ’ αυτούς και όλα σχεδόν τα καταστήματα που εξυπηρετούσαν τους επιβάτες και εκτός από τις ώρες που έρχονται και φεύγουν οι αμαξοστοιχίες δεν παρατηρείται καμιά κίνηση. Ούτε οι ανακαινίσεις που έχουν γίνει σε ορισμένους απ’ αυτούς τίποτα δεν γίνεται καθώς ο κόσμος έχει ξεχάσει τα τρένα και φυσικά έχουν αλλάξει και οι συνήθειες των ταξιδιωτών. Ελάχιστοι είναι που περιμένουν κάποιον να έρθει με το τρένο ή να τον αποχαιρετήσουν όπως γίνονταν παλιά. Όλοι βιάζονται πια να απομακρυνθούν από τους σταθμούς λες και δεν έχουν καμιά πλέον συγκίνηση να προσφέρουν.



Είναι τώρα ορισμένοι σταθμοί που διατηρούν κάποια κίνηση και οι οποίοι λειτουργούν ως τοπόσημα για κάποιες πόλεις που το τρένο έχει παίξει ιδιαίτερο ρόλο στη ζωή τους και καταφέρνουν να μην αποτελούν μόνο χώρο νοσταλγίας για τους παλαιότερους αλλά και σημείο συνάντησης για τους νέους Η λειτουργία τους πάλι, προσελκύει και πολλούς επισκέπτες της πόλης που γι’ αυτό το λόγο πηγαίνουν με το τρένο ενισχύοντας έτσι ένα ιδιαίτερο τουριστικό ρεύμα που εκτιμά τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν μια άλλη εποχή που οι μεγαλύτεροι θυμούνται όταν βλέπουν παλιές ελληνικές ταινίες στην τηλεόραση.


Ένας απ’ αυτούς τους σταθμούς είναι της Έδεσσας που βρίσκεται μέσα στην πόλη και είναι ακόμη ενταγμένος στη ζωή της ενώ πολλοί είναι οι Εδεσσαίοι και οι επισκέπτες της πόλης που τον προτιμούν για τις μετακινήσεις τους από και προς τη Θεσσαλονίκη αλλά αποτελεί και ενδιάμεσο σταθμό των δρομολογίων προς τη Φλώρινα, έναν άλλο αγαπημένο προορισμό των ανθρώπων που αγαπάνε τα ταξίδια με τον σιδηρόδρομο. Η γραμμή Θεσσαλονίκη – Φλώρινα δεν εξυπηρετείται πλέον από τα παλιά τρένα αλλά από το δίκτυο του προαστικού της Θεσσαλονίκης αλλά αυτό δεν αλλάζει την εμπειρία που έχει ο ταξιδιώτης στη διαδρομή η οποία περνά μέσα από ωραίους παλιούς σταθμούς και όμορφα τοπία μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η υπέροχη λίμνη Βεγορίτιδα.
O σιδηροδρομικός σταθμός της Έδεσσας διατηρεί ένα ύφος που θα ταίριαζε πολύ στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου και σε αρκετούς θυμίζει σκηνές από τις ταινίες του. 



Με τα μεγάλα πλατάνια που τον σκιάζουν και τα κηπάρια μπροστά στις εγκαταστάσεις του αποτελεί ένα ιδιαίτερο σημείο αναφοράς και αναψυχής. Είναι όμορφος όλες τις εποχές αλλά όταν είναι χιονισμένος παρουσιάζει μια άλλη εικόνα όπου κυριαρχεί η μοναξιά που τονίζει το χιόνι που καλύπτει τις γραμμές και τις εγκαταστάσεις που βρίσκονται ένθεν κακείθεν των γραμμών, αποθήκες, συνεργεία, άλλες εγκαταστάσεις που ρημάζουν αξιοπρεπώς καθώς φαίνεται πως υπάρχει ακόμη η στοιχειώδης  επιτήρηση και προστασία από τους σιδηροδρομικούς που εργάζονται εκεί ενώ το γεγονός ότι βρίσκεται μέσα στην πόλη απογοητεύει εκείνους που βάζουν στο μάτι τα υλικά που μπορεί να αφαιρέσουν και να πουλήσουν στα παλιατζίδικα. Στο ότι δεν έχουν εξαφανιστεί τα προαναφερόμενα από εκεί, σίγουρα οφείλεται και στη λειτουργία του καταστήματος «Ο Σταθμός» όλες τις ώρες της ημέρας και είναι προσφιλές στους Εδεσσαίους και τους επισκέπτες της πόλης.   



Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Έδεσσας επειδή τυχαίνει να βρίσκεται ακόμη εκτός της ανάπτυξης του νέου δικτύου με διπλές γραμμές και καινούργιες διανοίξεις όπως συμβαίνει στον κεντρικό δίκτυο είναι από τους ελάχιστους που διατηρεί όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτήριζαν τους παλιούς σταθμούς των τρένων σε όλη την Ελλάδα και κατά κοινή ομολογία χαρακτηρίζονταν από μια ιδιαίτερη αισθητική και αποτελούν μνημεία μιας εποχής που πέρασε και για τα οποία δεν ενδιαφέρεται κανένας πια πως θα διατηρηθούν. Όλοι αυτοί οι σταθμοί χτίστηκαν με τα χέρια, από μαστόρους και τεχνίτες που είχαν στη διάθεσή τους ελάχιστα εργαλεία και αυτά όχι και τόσο αποτελεσματικά. Όλες δε οι πέτρες, γιατί το τσιμέντο τότε ήταν δυσεύρετο και ακριβό με την πλάτη ανέβηκαν στους τοίχους αλλά και τις γέφυρες που συνεχίζουν να ομορφαίνουν το 
ελληνικό τοπίο.



Τελευταία παρατηρείται έντονο το ενδιαφέρον για αναζωογόνηση του σιδηροδρόμου στην Ελλάδα, μια ιταλική εταιρεία μάλιστα αγόρασε σε σκοτωμένη τιμή τον γηραλέο ΟΣΕ ενώ εκσυγχρονίζονται μεγάλα τμήματα του δικτύου και προχωρά τη ηλεκτροκίνηση σε αργούς ρυθμούς βέβαια αλλά κάτι γίνεται και είναι ορατό σε πολλά σημεία πλέον. Δεν νομίζω όμως ότι θα καταφέρει ποτέ να καταφέρει να κερδίσει το χαμένο έδαφος και να κερδίσει την προτίμηση των επιβατών γιατί άλλαξαν και οι προτιμήσεις των ταξιδιωτών οι οποίοι προτιμούν τα αυτοκίνητα καθώς με αυτά διατηρούν μια ελευθερία κινήσεων και  διαχείρισης του χρόνου παραμονής τους σε ένα τόπο.      

ΕΔΕΣΣΑ, 15012019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος". 11012019, σελ. 2 - 3.

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΜΕ… ΚΑΤΑΠΕΛΤΗ




Δεν μπόρεσα να πάω σήμερα στη συγκέντρωση για τη Μακεδονία γιατί με έχει ρίξει κάτω μια ίωση. Είναι η μόνη ίσως μεγάλη συγκέντρωση που ως δημοσιογράφος δεν πήγα τις τελευταίες δεκαετίες και αυτό με στεναχωρεί. Έκατσα λοιπόν και απ’ ότι διάβαζα και έκανα συγκρίσεις με άλλες αποχές διαπίστωσα ότι πάλι η Αστυνομία έκανε τα στραβά μάτια για την παρείσφρηση ταραχοποιών στοιχείων στην ειρηνική συγκέντρωση και ακολούθησαν τα γνωστά αποτελέσματα. Αυτό αποδεικνύει περίτρανα η φωτογραφία με τον τύπο να έχει κουβαλήσει μέχρι τα σκαλιά της Βουλής πάνω από τον Άγνωστο Στρατιώαν ολόκληρο κορμό για να τον χρησιμοποιήσει προφανώς, ως καταπέλτη να ανοίξει την πόρτα της Βουλής. Είναι αδύνατο να μην το είδε κάποιος αστυνομικός που να του κόβει λίγο το μυαλό και να μη περιμένει να πάρει εντολή από το γραφείο της Παπακώστα να τον σταματήσει. Κι ακόμα, ούτε από τους συγκεντρωθέντες δεν βρέθηκε ένας να τον αρπάξει από κεφάλι; Έτσι δεν μου μένουν περιθώρια να μη σκεφτώ πως την επόμενη φορά σίγουρα θα χρησιμοποιήσουν και πολιορκητική μηχανή και θα τα καταφέρουν…

ΥΓ. Την φωτογραφία είδα στο εξαιρετικό φωτορεπορτάζ του Νίκου Χαλικιόπουλου - INTIME NEWS στην ιστοσελίδα της ATHENS VOICE. Τον ευχαριστώ πολύ για τη βοήθεια να γράψω αυτό το σχόλιο.

ΑΘΗΝΑ, 20012019

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ



Πέρασε η περίοδος στη διάρκεια της οποίας εκτός από την κουβέντα που αναπτύχθηκε γύρω από τα επιδόματα που έδωσε η σπλαχνική κυβέρνηση για να γιορτάσουν και κάποιοι αποκαμωμένοι από την ανέχεια η οποία πλήττει τα τελευταία χρόνια μεγάλα στρώματα της κοινωνίας μας, πολύς λόγος έγινε και παρουσιάστηκε ιδιαίτερη κινητικότητα από αρκετούς ευαίσθητους αναφορικά με το ζήτημα των αστέγων και των ανέργων συμπολιτών μας.

Κάτι τέτοιο βεβαίως γίνονταν πάντα τέτοιες εορταστικές ημέρες όπου κατά παράδοση αναβλύζει η ευαισθησία για τους αδύναμους και τους πάσχοντες μέχρι να αρχίσει το νέο έτος και ξεχαστούν ως αόρατοι που κινούνται στις παρυφές της κανονικότητας και να επανέλθει πάλι στην επικαιρότητα την επόμενη εορταστική περίοδο, το Πάσχα. Φέτος όμως δεν έχουν έτσι τα πράγματα, γιατί, με τον τεράστιο για τα ελληνικά δεδομένα αριθμό ανέργων, τα πράγματα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για αναστολές στην κατανόηση της πραγματικότητας και αναβολές ως προς την αντιμέτωπισή της. Ο καθένας μας νομίζω πως έχει διαμορφώσει μια άποψη απέναντι σε αυτά τα στενάχωρα πράγματα και όλοι μαζί περιμένουμε κάτι που θα αλλάξει την κατάσταση, να ανοίξουν δουλειές, να κυλήσει το χρήμα σε περισσότερα χέρια και να αναζωογονηθεί η κοινωνία μας.

Όπως και να έχει το ζήτημα αυτή η περίοδος θα μείνει στην ιστορία της Ελλάδας και θα αποτελέσει πεδίο μελέτης από τις ερχόμενες γενιές. Προς τούτο θεωρώ πως κατατείνει και το άγνωστο «μνημείο των αστέγων» που ανεξάρτητα αν το έκανε κάποιος εσκεμένα ή από σύμπτωση, μπορεί να εκτιμηθεί ως μια πολύ καλή ιδέα· την διασώζω και την προβάλλω για να την έχει πρόχειρη ο καλλιτέχνης που στο μέλλον θα κληθεί να την υλοποιήσει.

Και ιδέα επί του προκειμένου δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μαξιλάρι πάνω στο άδειο βάθρο που βρίσκεται στον ταλαίπωρο κήπο πίσω από την Εθνική Βιβλιοθήκη, όπου όταν το επιτρέπει ο καιρός γίνεται υπνωτήριο αστέγων οι οποίοι κατά τη διάρκεια της ημέρας σηκώνουν τις κουβέρτες και τις ανεβάζουν στα κλαριά των νερατζιών μη και βρεθεί κάποιος φαντάζομαι και τους τις πάρει και στην περίπτωση που βρέχει ή χιονίζει όπως τις τελευταίες ημέρες, κουρνιάζουν να βγάλουν τη νύχτα στις εξώθυρες και στις εσοχές των κτιρίων.

Η σύνθεση με το μαξιλάρι είναι όντως συγκλονιστική. Από μόνη της δε αποτελεί μνημείο, για τους άστεγους και τους πλάνητες της Αθήνας και καλείται ο καλλιτέχνης να την αρπάξει, να μη πάει χαμένη και να αποκτήσει επιτέλους και το άδειο βάθρο, ένα βάρος στην πλάτη του. Να ενταχθεί έτσι στα στοιχεία της πόλης που ιστορούν γεγονότα που πέρασαν και περιγράφουν πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή της ή απλά διάβηκαν σαν σκιές χωρίς, κανένας να τους δώσει την ελάχιστη σημασία…


AΘΗΝΑ, 14012019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 14012019, σελ. 37.

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019

ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΡΙΠΟΤΑΜΟΥ TO 2009




Φυσικά και δεν υπάρχει πλέον εύγλωττος λόγος από των αριθμών και όταν μάλιστα αυτός εκφράζει ψυχρά και την πραγματικότητα, τότε είναι περιττό να μιλάμε για συμπτώσεις. Ο λόγος για το χωριό Τριπόταμος – Τατάρνα το έλεγαν παλιότερα- και 1957 που αριθμούσε περισσότερες από 1000 ψυχές, στα δυο σχολεία του πήγαιναν συνολικά 176 μαθητές! Σήμερα όλο το χωριό μετράει περίπου 170 μονίμους κατοίκους και το ωραίο πέτρινο σχολείο του που συμπλήρωσε πέρσι 50 χρόνια ζωής, ζωντανεύουν πλέον μόνο 7 παιδιά!

Όλοι δε οι μαθητές του, Γιώργος και Νίκος Βασιλείου, Σπυριδούλα, Νίκη και Βασίλης Μπουκουβάλας και Κωνσταντίνος και Δημήτρης Κόπανος, προέρχονται μόνο από τρεις οικογένειες και συμπληρώνουν και τις έξι τάξεις! Ο μονοψήφιος αριθμός των μαθητών, ο οποίος του χρόνου σίγουρα θα γίνει μικρότερος, δεν ενθουσιάζει καθόλου το δάσκαλο Βασίλη Κόπανο ο οποίος αφού πέρασε 6 χρόνια στα θρανία του ίδιου σχολείου, διδάσκει τα παιδιά του χωριού του συνεχώς επί 25 ολόκληρα χρόνια, ούτε φυσικά και τη μικρή τοπική κοινωνία του Τριποτάμου η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατηθεί στη γη των προγόνων της.

Γι’ αυτό το λόγο, ο δάσκαλος με τα παιδιά εδώ και μερικά χρόνια άρχισαν και συγκεντρώνουν αντικείμενα του τοπικού πολιτισμού, τα φροντίζουν με ιδιαίτερη αγάπη και τα εκθέτουν με καμάρι στο μικρό λαογραφικό μουσείο που στεγάζεται σε μια αίθουσα του σχολείου. Στόχος όλων στον Τριπόταμο, είναι το σχολείο με τη μικρή συλλογή του να λειτουργήσει και μετά το κλείσιμό του ως χώρος γνώσης και συνέχειας του πολιτισμού της περιοχής και οι επόμενες γενιές να έχουν ένα σημείο αναφοράς για την τοπική ιστορία. 
Ελευθεροτυπία Ιανουάριος 2009.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Σήμερα το απόγευμα το Facebook με τις αναμνήσεις που μας ανεβάζει κάθε μέρα με γύρισε 10 χρόνια πίσω σε μια εποχή που κανείς μας δεν φαντάζονταν αυτά που ζούμε σήμερα. Το αξέχαστο 2009 το μεγάλο ζήτημα στον Τριπόταμο Ευρυτανίας ήταν ότι την επόμενη χρονιά θα έκλεινε λόγω έλλειψης μαθητών, όπερ και έγινε. Είδα στην οθόνη το δημοσίευμα, στην αείμνηστη «Ελευθεροτυπία» στις 12012009 ήταν, πήρα τηλέφωνο τον φίλο δάσκαλο Βασίλη Κόπανο που τώρα είναι σε ένα σχολείο στο Αγρίνιο, ρώτησα για τα παιδιά που είναι στη φωτογραφία, έμαθα πως προοδεύουν και δώσαμε ραντεβού το καλοκαίρι στον Τριπόταμο. Μαζί μας θα είναι και ο Θύμιος Κάκος, μιας και σε εκείνη την εξόρμηση για την εκπομπή «Μένουμε Ελλάδα» στην χειμωνιάτικη Ευρυτανία, κάναμε καλή δουλειά, γνωρίσαμε πολλούς φίλους και μας περιμένουν να ξαναβρεθούμε.

ΑΘΗΝΑ, 13012019

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

ΕΝΑΣ ΛΩΤΟΣ ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΥΛΗ





Είναι τόπος που ευδοκιμούν τα περισσότερα καρποφόρα δέντρα η κεντρική Μακεδονία και το βλέπουμε όλο το χρόνο στα μανάβικα και στις λαϊκές αγορές ολόκληρης της Ελλάδας που πλημμυρίζουν από τα περίφημα κεράσια της στις αρχές του καλοκαιριού και δίνουν κατόπιν τη θέση τους στα ροδάκινα, στα μήλα, στα αχλάδια, τα ακτινίδια και ένα σωρό άλλα φρούτα που προέρχονται από εκεί. 

Οι ατέλειωτες εκτάσεις που καλλιεργούνται αυτά τα δέντρα, αποτελούν τμηματικά ή στο σύνολό τους ένα αισθητικό πανόραμα όλο τα χρόνο, ιδιαίτερα την άνοιξη όταν είναι ανθισμένα τα κλαριά και όταν χρωματίζουν τον ορίζοντα με τα φθινοπωρινά χρώματά τους που δηλώνουν ότι αυτά πέφτουν στον ύπνο του χειμώνα. Όταν δε χιονίζει, όπως συνέβη αυτές τις ημέρες, τότε το τοπίο παίρνει μια άλλη διάσταση με την γεωμετρική ανάπτυξή των κτημάτων  και φυσικά με το είδος του καθενός δέντρου δημιουργείται μια ατέλειωτη σειρά εικόνων που ικανοποιεί και τον πιο απαιτητικό θεατή και λάτρη της υπαίθρου.

Είναι δε ο χειμώνας η περίοδος που όλα τα δέντρα κοιμούνται ολόγυμνα από φύλλα και βεβαίως καρπούς καθώς, οι ποικιλίες της μηλιάς για παράδειγμα που καλλιεργούνται πλέον δεν είναι από εκείνες τις παλιές που κρατούσαν κάποιους στα κλαριά μέχρι το ξεκίνημα του νέου έτους. Κανένα δέντρο εκτός από τους λωτούς, εφ’ όσον αυτοί δεν προορίζονται για το εμπόριο και τέτοια βλέπουμε αρκετά ακόμη και αυτές τις ημέρες στους δρόμους και τις αυλές της χιονισμένης Έδεσσας να είναι μια πρόκληση για τους περαστικούς και χαρά βεβαίως για τα πουλιά που δοκιμάζονται από τον χειμώνα.

Ένα τέτοιο δέντρο γεμάτο καρπούς βρίσκεται στην αυλή ενός κτιρίου στον σιδηροδρομικό σταθμό της Έδεσσας, έναν από τους ομορφότερους σε όλη την Ελλάδα και σχετικά ζωντανό καθώς αυτός εξυπηρετεί κάποια λίγα δρομολόγια την ημέρα κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για μια πόλη που η ζωή της είναι συνδεδεμένη με αυτόν τον χώρο. Τούτο το δέντρο με τους καρπούς του ατρύγητους ακόμη υπονοεί σαφώς τον πλούτο της περιοχής, αλλά από την άλλη αφήνει το υπονοούμενο της εγκατάλειψης, που επικρατεί σε όλο τον σταθμό καθώς τα ταξίδια με το τρένο, για ένα σωρό λόγους, περιορίστηκαν σε ανησυχητικό βαθμό.  

Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι ο παροπλισμός πολλών εγκαταστάσεων, όπως το κτίριο που στέγαζε μια υπηρεσία του ΟΣΕ καθώς και η εγκατάλειψη συρμών να σαπίζουν πάνω σε σκουριασμένες ράγιες. Από τον κανόνα εξαιρείται αυτοβούλως ο λωτός ο οποίος επί πολλά χρόνια συνεχίζει να καρπίζει χωρίς να περιμένει να μαζέψει κανένας πλέον τους καρπούς του και προκαλεί τα πουλιά να τους γευτούν καθώς μόνο αυτά μπορούν να πετάξουν πάνω από την κλειδωμένη αυλόπορτα της αυλής που ρημάζει μαζί με το σιωπηλό κτίριο.     



ΑΘΗΝΑ, 0801291. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 08012019, σελ. 37.

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

ΤΟ "ΠΡΟΔΟΡΠΙΟΝ" ΚΑΙ Ο ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ




Η οδός Ακαδημίας αποτελούσε μέχρι πριν από λίγα χρόνια το δρόμο που ακολουθούσαν όλα τα δρομολόγια των αστικών προς τα βόρεια προάστια είτε αυτά είχαν ως αφετηρία την πλατεία Κάνιγγος είτε πίσω από την Τριλογία καθώς και κάποια από άλλες γειτονιές που είχαν τον ίδιο προορισμό. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα και τη λειτουργία κατά μήκος της πάμπολλων καταστημάτων εστίασης και έκτακτων προμηθειών που η πελατεία τους ήταν ασφαλώς οι περαστικοί αλλά το γεγονός ότι αυτά παρέμειναν ανοιχτά όσες ώρες υπήρχε κίνηση,  ήταν και στέκια εκείνων που ζούσαν σε αυτή την περιοχή του αθηναϊκού κέντρου.

Τα πράγματα άλλαξαν ραγδαία από τη λειτουργία του μετρό και μετά. Οι συνέπειες φάνηκαν αμέσως με τα λουκέτα που έβαλαν μεγάλα καταστήματα και η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης των μεσαίων στρωμάτων οδήγησε στο κλείσιμο και πλήθος άλλων μικρότερων. Έτσι η οδός Ακαδημίας από ένα πολυσύχναστο και φωτεινό δρόμο κατέληξε να είναι μια ακόμη μαύρη τρύπα στην πόλη που από νωρίς το βράδυ κρύβεται ο ουρανός της από μια σκοτεινιά που κατεβαίνει από τα ψηλά βουβά κτίρια με τα κλειστά γραφεία.

Το μόνο φωτεινό σημείο σε όλο το μήκος της Ακαδημίας μέχρι τα μεσάνυχτα είναι πλέον μόνο η γωνία με την Ασκληπιού όπου εδώ και αρκετά χρόνια λειτουργεί το «Προδόρπιον», το σουβλάτζίδικο που επιμένει στην ποιότητα των εδεσμάτων που προσφέρει και έχει δημιουργήσει μια ολόκληρη γενιά πιστών στις γεύσεις του και στη φιλόξενη γωνιά του. Το «Προδόρπιον» είναι έργο του Παναγιώτη Κουτρούμπα, από την Καστανιά Ευρυτανίας και των συνεργατών του Δημήτρη και Νίκου οι οποίοι είναι εκεί όλη τη μέρα προσέχοντας να λειτουργεί όπως πρέπει και με τα χρόνια έχουν γίνει φίλοι με όλους που περνάνε από τη γωνία, είτε στέκονται να φάνε ένα σουβλάκι είτε το παίρνουν στο χέρι για τον δρόμο.

Εκείνος όμως που είναι πιο γνωστός και από τα αφεντικά του είναι ο αεικίνητος Αντωνάκης Βούρτσας, ευρυτανικής καταγωγής κι αυτός από το Μεσολόγγι που εργάζεται πάνω από δέκα χρόνια στο «Προδόρπιο» και χάρη στη σβελτάδα του και την καλοσύνη του έγινε διάσημος και είναι ο υπάλληλος που θέλουν οι περισσότεροι να τους σερβίρει. Η οικειότητα δε που έχουν αποκτήσει και καλλιεργήσει μαζί του οι πελάτες και η σπιρτάδα που απαντά στους μικρούς, σύντομους διαλόγους μεταξύ τους, τον έχουν καθιερώσει πλέον ως ένα από τα πιο γνωστά πρόσωπα του αθηναϊκού κέντρου και είναι βέβαιο πως σε μια εποχή που στο κέντρο λιγοστεύουν ή σβήνουν τα στέκια, αυτός και το «Προδόρπιο» στην Ακαδημίας αποτελούν μια όαση για όσους περνάνε από εκεί και τη μέρα και τη νύχτα!  



ΑΘΗΝΑ, 06012019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 30122018, σελ. 37.

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2018

ΤΟ ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ ΣΤΗ ΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΕΥΔΕΝ




Δεν χωράει καμιά αμφισβήτηση ότι η Αθήνα βρίσκεται σε ένα οριακό σημείο όσον αφορά την καθημερινή ζωή των πολιτών της.· Η παρακμή σε όλες τις εκδοχές της αφήνει τη σκιά της σε όλη την πόλη και είναι ελάχιστα τα σημεία της όπου διακρίνεται ακόμη μια ιδέα κανονικότητας κι αυτό συμβαίνει γιατί για μια σειρά λόγων η αστυνόμευση στις γειτονιές που ακουμπάνε τον Εθνικό Κήπο, για παράδειγμα, είναι προφανής. Βέβαια αυτό συνέβαινε και παλαιότερα εκεί αλλά και στις υπόλοιπες γειτονιές, όπου η εμφάνιση του αστυνομικού αν και αραιή, δεν γίνονταν πράγματα και δεν δημιουργούνταν καταστάσεις που να διαλύουν τον κοινωνικό ιστό της και οι εικόνες της παραβατικότητας και της ανομίας ήταν ελάχιστες.



Ήταν τότε οι γειτονιές που οι κάτοικοί τους είχαν λόγο και μπορούσαν να προβάλουν τα αιτήματά τους αλλά και να ληφθούν στα υπ’ όψιν από τις αρχές που ήταν αρμόδιες για την επίλυσή τους ή έστω την πρόληψή τους. Τούτο ξεκίνησε να γίνεται ορατό από τον καιρό που οι Αθηναίοι, γηγενείς και επήλυδες άρχισαν να μετακινούνται στα μακρινά προάστια εγκαταλείποντας πατρικά σπίτια και διαμερίσματα που αποκτήθηκαν τις πρώτες δεκαετίες της ανοικοδόμησης δια της αντιπαροχής της πόλης. Στο κενό που δημιουργήθηκε, ειδικά στις περιοχές κατά μήκος της Πατησίων, της Αχαρνών και της Κυψέλης όπου πολύ γρήγορα άρχισε να φαίνεται η εγκατάλειψη, ένα σωρό κτίρια έγιναν εστίες αυθαίρετων καταλήψεων από μια ποικιλία περιθωριακών ομάδων και εξαρτημένων ατόμων. 



Σε τούτο βοήθησε και η εκπληκτική εξάπλωση των ναρκωτικών, πράγμα που ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε όπως πρέπει από μια συγκροτημένη κοινωνία όπως πιστεύουμε πως είναι η δική μας και η συγκέντρωση αυτών των εξαρτημένων ατόμων σε ορισμένες περιοχές του κέντρου επηρέασε την κανονικότητα τους και τις υποβάθμισε με τραγικό τρόπο. Τέτοιες περιοχές είναι αρκετές, αποτελούν τις μαύρες τρύπες της πόλης και οι κάτοικοί τους έχουν απελπιστεί ή έχουν φύγει μακριά γιατί δεν μπορούν να ζήσουν βλέποντας καθημερινά εικόνες απίστευτης εξαθλίωσης και ζώντας με τον τρόμο που δημιουργούν οι συντεχνίες του εγκλήματος και τα φαντάσματα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που κινούνται τρεκλίζοντας ακόμη και σε κεντρικούς δρόμους και πολυσύχναστα σημεία.
Μια απ’ αυτές είναι η γειτονιά του Πεδίου του Άρεως, το μεγάλο ανοιχτό πάρκο, το οποίο, αντί να αποτελεί μια όαση για την πόλη, αντιθέτως, έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε μια επίγεια κόλαση για τους εξαρτημένους και ένας καθημερινός εφιάλτης για τους περίοικους. Το πώς κατάντησε έτσι δεν είναι του παρόντος να αναφερθεί αλλά την ευθύνη την μοιράζονται όλοι οι εμπλεκόμενοι. Περιφέρεια, Δήμος, Αστυνομία, Δικαιοσύνη και φυσικά οι πολίτες, ανεξάρτητα αν κατοικούν δίπλα ή σε άλλη γειτονιά οι οποίοι έβλεπαν τον κατήφορο, αλλά δεν μπορούσαν να αντιδράσουν καθώς οι ενέργειες των αρχών ήταν δειλές και ατελέσφορες ενώ οι ενέργειες από μια ποικιλία δικαιωματιστών ενίσχυαν ή κάλυπταν το όργιο της ανομίας και της παραβατικότητας στην περιοχή, καθιστώντας αυτή ένα ιδιότυπο άβατο ακόμη και για τις υγειονομικές υπηρεσίες σε περίπτωση ανάγκης.


Δεν γίνονταν όμως άλλο, και κάποια στιγμή οι περίοικοι αποφάσισαν και πήραν τα πράγματα στα χέρια τους. Έτσι εδώ και καιρό ο Σύλλογος Γειτονιά Κατοίκων Πεδίου Άρεως  ξεκίνησε με μια σειρά δράσεων να καθαρίσει και να προστατεύσει όσο μπορεί το πάρκο και να το χαρούν όλοι οι Αθηναίοι και σιγά – σιγά φάνηκαν κάποια αποτελέσματα, αλλά όχι τέτοια που να δίνουν την αίσθηση ότι το Πάρκο άρχισε πάλι να αποκτά το ρόλο του για την πόλη και να είναι ένας τόπος που να τον χαίρονται όλοι. Έτσι προέκυψε μια υποτυπώδης αστυνόμευση, κάποια φροντίδα από τους κηπουρούς στην βλάστηση και την καθαριότητα αλλά μπήκαν και ψηλά κάγκελα στην είσοδό του που μοιάζουν να ειρωνεύονται την όλη προσπάθεια, καθώς απ’ όλες τις άλλες πλευρές η περίφραξη είναι ατελής και εύκολα μπορεί να την υπερπηδήσει ο οποιοσδήποτε. Φυσικά και ήταν αυτό το ζητούμενο  αλλά με αυτό τον εύκολο αλλά κραυγαλέο τρόπο η Περιφέρεια, που έχει την ευθύνη του, έδειξε πως ενδιαφέρεται ενώ παράλληλα, διεμήνυσε πως δεν το έχει και σε πολύ να ρίξει μια γερή περίφραξη και να μην μπαίνει κανένας μέσα δίνοντας έτσι την λύση με τον χειρότερο τρόπο που μπορεί να γίνει για ένα δημόσιο χώρο.


Με λίγα λόγια,  τον τελευταίο καιρό απομακρύνθηκαν από τα σημεία του πάρκου που γειτνιάζουν με την οδό Μαυροματαίων οι εξαρτημένοι, αλλά όλο το κύκλωμα του εμπορίου ναρκωτικών μεταφέρθηκε λίγο παρακάτω, στον ΟΤΕ της Πατησίων πίσω από τις στάσεις των αστικών συγκοινωνιών και στις οδούς Κοτσικά και Αντωνιάδου δίπλα από την ΑΣΟΕ και τη Χέυδεν έναν από τους πιο όμορφους δρόμους της Αθήνας  και τους μεταμόρφωσαν σε ένα ανοιχτό παζάρι ναρκωτικών και εξαθλίωσης, ορατό απ’ όλους τους κατοίκους της γειτονιάς και φυσικά από τους περαστικούς που είναι πλήθος σε αυτό το σημείο. Η απορία που γεννιέται σε όλους όταν περνούν απ’ αυτό το σημείο είναι: γιατί δεν αντιδρά στην άθλια αυτή κατάσταση η ΑΣΟΕ, οι καθηγητές και οι φοιτητές, ζητώντας μια ουσιαστική παρέμβαση εκ μέρους των Αρχών, αλλά μάλλον φαίνεται πως η αδιαφορία που έχουν εισπράξει μέχρι σήμερα τους έχει ουσιαστικά παραλύσει και την αποδέχονται μοιρολατρικά.


Να δοθεί τέρμα σε αυτή την κατάσταση επιχείρησαν προχθές οι περίοικοι αλλά και άλλοι Αθηναίοι που έδωσαν το παρών τους στο κάλεσμα που έκαναν τα μέλη της πρωτοβουλίας του Συλλόγου «Γειτονιά Κατοίκων Πεδίου Άρεως»  σε μια εορταστική εκδήλωση που περίσσευε το φως και η μουσική, στην οδό Χέυδεν την οποία είχαν βάψει όπως και το τρισάθλιο όπως έχει καταντήσει Green Park με ζεστά χρώματα για να σβήσουν τα ακατανόητα γραφήματα που σε στρώσεις καλύπτουν το ένα το άλλο. Την εκδήλωση άνοιξε η Φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων με εορταστική μουσική με συνδιοργανωτές  το ΚΕΘΕΑ Στροφή και την ΕΡΤ και ακολούθησε η χορωδία της ΕΡΤ και πήραν σειρά πολλοί καλλιτέχνες μουσικοί και τραγουδιστές  που κράτησαν ζεστό το ενδιαφέρον του κόσμου μέχρι που πέρασε η ώρα κι απόμειναν τα δέντρα τυλιγμένα με τα φώτα να ξορκίζουν το κακό που περίσσευε στους γύρω δρόμους.


Η γιορτή που έγινε προχθές στη Χέυδεν ήταν  το κορύφωμα μιας σειράς δράσεων για την επαναφορά της κανονικότητας στο Πεδίον του Άρεως και στους γύρω δρόμους, η οποία αγκαλιάστηκε απ’ όλους και μπορεί να αποτελέσει και παράδειγμα αναλόγων πρωτοβουλιών και σε άλλες γειτονιές που υποφέρουν από τα ίδια πράγματα ή ανάλογα. Το ζήτημα πάντως είναι αυτές οι εκδηλώσεις που ενδυναμώνουν τον λόγο της γειτονιάς και δίνουν την ευκαιρία και σε όσους έχουν τους δισταγμούς τους ως προς το αποτέλεσμα να γίνονται και στις λεγόμενες νεκρές περιόδους του χρόνου που δεν φωτίζονται από τα εορταστικά φώτα. Τότε είναι που το έχουν όλοι ανάγκη, οι πληττόμενοι για τους δικούς τους λόγους αλλά κυρίως και τα θύματα που βλέπουν ένα φως στο σκοτεινό κόσμο τους. 
Γιατί όπως και να’ χει, η γιορτή στη Χέυδεν δεν αφορούσε μόνο τους περιοίκους που μέσω αυτής έστειλαν το μήνυμά τους στις αρχές, αλλά περισσότερο στόχευε εκείνους τους ανθρώπους που παραδέρνουν στους κόσμους των παραισθήσεων δίνοντάς τους μια ευκαιρία που κανένας άλλος δεν θα ήταν πρόθυμος να τους την μεταφέρει. Ένας άλλος κόσμος ποιο φωτεινός τους περιμένει κι αυτούς να επιστρέψουν στην αληθινή ζωή…


AΘΗΝΑ, 27122018. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 2 - 3.