Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

Η ΑΘΗΝΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΣΤΟΝ «ΝΑΥΤΙΛΟ»

Το βιβλιοπωλείο "Ναυτίλος" συμμετέχει με τον δικό του τρόπο
στις δημοτικές εκλογές με μια προθήκη γεμάτη από βιβλία για την Αθήνα. 


Ο «Ναυτίλος», στην οδό Χαριλάου Τρικούπη 28 είναι από τα ελάχιστα βιβλιοπωλεία της Αθήνας που διατηρεί ακόμη τον αέρα μιας άλλης, όχι και μακρινής εποχής, τότε τα βιβλία δεν κυκλοφορούσαν με μάρκετινγκ και προωθούνταν με τρόπους που δεν ξεχωρίζουν από τα άλλα προϊόντα της αγοράς. Γι’ αυτό αποτελεί και στέκι όχι μόνο των βιβλιόφιλων  αλλά και πολλών συγγραφέων, ποιητών, κάποιων ανθρώπων που γράφουν και θέλουν να συζητήσουν με άλλους για τα βιβλία τους, να ανταλλάξουν γνώμες, να ενημερωθούν.  

Ψυχή του «Ναυτίλου» είναι ο Γιώργος Τσάκαλος, ένας άνθρωπος αφιερωμένος στο βιβλίο που γνωρίζει όσο λίγοι άλλοι στην Αθήνα, τις εκδόσεις και τους ανθρώπους που κινούνται στο χώρο αυτό και φυσικά αναλαμβάνει να βρει ακόμα και τα πιο σπάνια βιβλία και περιοδικά. Μαζί του βέβαια είναι και ο Κώστας Τρικούπης ο οποίος δεν υστερεί σε γνώσεις γύρω από το βιβλίο καθώς και άλλοι φίλοι που συγκροτούν την παρέα του Ναυτίλου η οποία δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα συναντήσεων αλλά μέλη και φίλους της μπορεί να συναντήσει κάποιος εκεί και τις πιο απίθανες ώρες και στιγμές της ημέρας.

Συχνά – πυκνά ο «Ναυτίλος» διοργανώνει και θεματικά αφιερώματα σε βιβλία, ειδικά παλαιότερων εκδόσεων που δίνουν την ευκαιρία σε όποιους ενδιαφέρονται να γνωρίσουν και να προμηθευτούν εκδοτικούς θησαυρούς. Ενόψει μάλιστα των δημοτικών εκλογών, έχει κάνει ένα μεγάλο αφιέρωμα στα βιβλία που γράφτηκαν για την Αθήνα. Ο αριθμός βέβαια αυτών των βιβλίων καθώς και των περιοδικών που η θεματογραφία τους αφορά την Αθήνα είναι τεράστιος αλλά ο Γιώργος Τσάκαλος με την επιμονή του και την εμπειρία του κατάφερε να συγκεντρώσει δεκάδες ενδιαφέροντες τίτλους που καλύπτουν ένα διάστημα παραπάνω από ενάμιση αιώνα. Εκείνο που είναι εκπληκτικό είναι ότι ανάμεσά σε πολλά γνωστά βιβλία  είναι δεκάδες άλλα που πολύς κόσμος τα αγνοεί, είτε γιατί αυτά γράφτηκαν σε δύσκολες περιόδους για την Αθήνα, είτε προορίζονταν για ένα πολύ συγκεκριμένο και ειδικό κοινό ενώ σημαντικός είναι ο αριθμός βιβλίων που περιέχουν κείμενα που είδαν το φως σε σελίδες εφημερίδων ως χρονογραφήματα ή επιφυλλίδες και υπέγραφαν λαμπροί  δημοσιογράφοι που αγάπησαν την πόλη και σχολίαζαν τα πράγματα και τα θαύματα της εποχής τους ο καθένας με τον δικό του τρόπο. 


Στη φωτογραφία, ο Κώστας Καμαριάρης (ο καραγκιοζοπαίχτης Ψυχραιμίας) 
μελετά ένα σπάνιο χάρτη του Κώστα Μπίρη της μεταπολεμικής Αθήνας. 

Επί πλέον, στο πλήθος των αθηναϊκών βιβλίων που έχουν καταλάβει την βιτρίνα και έχουν πλημμυρίσει τους πάγκους του «Ναυτίλου»  μπορεί όποιος ενδιαφέρεται να βρει σπάνιες εκδόσεις που δεν αναφέρονται στην ιστορία και τα μνημεία της πόλης, αλλά σε ένα σωρό άλλα ενδιαφέροντα πράγματα. Όπως, για τον κόσμο του αθηναϊκού περιθωρίου σε διάφορες εποχές, την ιστορία των λαϊκών γειτονιών, αναφορές σε πρόσωπα που έγιναν μύθοι, για περίεργα τοπόσημα, άλλα παράξενα που απασχόλησαν τον κόσμο και όλα μαζί προκαλούν να γνωρίσουμε την πόλη με τα καλά της και τα στραβά της.     

Το αφιέρωμα του «Ναυτίλου» στα βιβλία της Αθήνας να συνεχίσει και μετά τον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών και όποιος δεν μπορεί να περπατήσει ως τη Χαριλάου Τρικούπη και θέλει  να πληροφορηθεί για κάποιο τίτλο, μπορεί να απευθυνθεί στο τηλέφωνο 21 03616204.



ΑΘΗΝΑ, 21052019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37.



Ο ΚΩΣΤΑΣ ΠΛΑΤΣΙΟΥΡΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ




Οι ρίζες του Κώστα Φίλιππα Πλατσιούρη είναι βαθιές αγραφιώτικες και ο τόπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε αυτός είναι που διαμόρφωσε και συνεχίζει να επηρεάζει τη ζωή του και η στάση του απέναντι στα πράγματα της μικρής του πατρίδας και της Καρδίτσας αναγνωρίζεται από την πλειονότητα των συμπατριωτών του στα Άγραφα και την Καρδίτσα καθώς παραμένει ενεργό μέλος της κοινότητας της Νεράιδας (Σπινάσα) και με διαρκή συμμετοχή στα κοινά. 

Στο παρελθόν διετέλεσε και πρόεδρος του τοπικού διαμερίσματος Νεράιδας και η θητεία του άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις για την προσοχή που έδωσε στα ζητήματα του χωριού του, την αλληλεγγύη προς τους συγχωριανούς του και φυσικά την προσπάθεια για την επίλυση ζωτικών ζητημάτων, όπως η συγκοινωνία, η περίθαλψη, η καθαριότητα, η φροντίδα των ηλικιωμένων, η προώθηση του παραμεγδόβιου δρόμου για να αποκτήσει σύνδεση η Καρδίτσα με την Ευρυτανία και το Αγρίνιο. Με την ίδια ζέση εργάστηκε για τα ζητήματα της Νεράιδας και ως αντιπρόεδρος του Εξωραϊστικού Συλλόγου Νεράιδας.

Ο Κώστας Πλατσιούρης εργάζεται και προσφέρει στο λεπτό και ευαίσθητο  σύστημα της ψυχικής υγείας στην Καρδίτσα όπου και διαμένει με την οικογένειά του σε ένα σπίτι έξω από την πόλη όπου κρατάει και την παράδοση της Νεράιδας που θέλει κάθε σπίτι να έχει και τον κήπο του καθώς και το κοπαδάκι του και διαρκώς ανοιχτή την πόρτα του.

Στις εκλογές για την περιφέρεια της Θεσσαλίας, ο  Κώστας Πλατσιούρης συμμετέχει στον συνδυασμό «Η Θεσσαλία στην Καρδιά μας» με επικεφαλής τον Νίκο Τσιλιμίγκα και η ψήφος στο πρόσωπό του έχει ιδιαίτερη σημασία για την Καρδίτσα και τα Άγραφα.

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 21052019

Σ’ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ




Όσο πιο παλιά είναι κάποια συνοικία της Αθήνας, τόσο περισσότερα παρατημένα σπίτια έχει και από τα οποία ένας μεγάλος αριθμός είναι σχεδόν ερείπια και επικίνδυνα για κατοίκηση. Αυτή την κατάσταση βλέπουμε κυρίως στου Ψυρρή, στον Κεραμεικό, στο Μεταξουργείο, στα Πετράλωνα και στις άλλες νότιες συνοικίες πάνω και κάτω από τις γραμμές του τρένου καθώς και σε ορισμένες γειτονιές κάτω από την Αχαρνών.  

Αυτές οι συνοικίες ήταν και οι πρώτες που απλώθηκε η Αθήνα από τότε που έγινε πρωτεύουσα και σε αυτά τα σπίτια, άλλα χτισμένα στο σχέδιο της πόλης και άλλα αυθαίρετα μεγάλωσε η γενιά που δρασκέλισε τον  αιώνα των μεγάλων υποσχέσεων, τον 20ο που η Ελλάδα έζησε μεγάλες νίκες αλλά και τρομακτικές καταστροφές. Μικρά σπίτια τα περισσότερα χτισμένα από εμπειροτέχνες που συνταίριασαν τα λαϊκά στοιχεία με τις τάσεις της αρχιτεκτονικής η οποία με μεγάλους εκπρόσωπούς της τότε άρχιζε τότε να διαμορφώνει την σύγχρονη Αθήνα συνέθεσαν μια σειρά από όμορφες γειτονιές και τις οποίες νοσταλγούμε, όταν κομμάτια τους βλέπουμε στις κινηματογραφικές ταινίες που γυρίστηκαν τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και πριν την περίοδο της αντιπαροχής. 

Είναι αρκετά τα σπίτια εκείνης της εποχής που είναι ακόμη και τούτο οφείλεται κυρίως σε ζητήματα που προέκυψαν μεταξύ των κληρονόμων κι έτσι γλίτωσαν την αντιπαροχή. Στη σωτηρία ορισμένων έχει εμπλακεί και η αρχαιολογική υπηρεσία εξαιτίας των αρχαίων που ενδεχομένως κρύβονται στο έδαφος ενώ ορισμένα κηρύχθηκαν διατηρητέα για να έχουν απλά ένα ένδοξο τέλος όταν απροστάτευτα λυγίσουν από τον καιρό ή καμιά φωτιά ενδεχομένως. Η περιοχή του Κεραμεικού κυρίως αλλά και του Μεταξουργείου είναι γεμάτη από τέτοια και κάποια απ’ αυτά, όσα δεν στεγάζουν οίκους ανοχής γίνονται καταφύγια αστέγων ή απλά εστίες ρύπανσης και χώροι άλλων παρανόμων δραστηριοτήτων.

Ένας απ’ αυτούς δρόμους που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα και μάλιστα ακέραιο στο περισσότερο μήκος του είναι η οδός Ιάσωνος στο Μεταξουργείο η οποία μάλιστα έχει πεζοδρομηθεί, πράγμα που δεν ενθουσίασε τους ιδιοκτήτες των παλιών σπιτιών για να επιστρέψουν στα πατρογονικά τους κι άλλα τα άφησαν στο έλεος της φθοράς ενώ όσα ήταν σε κάποια καλή κατάσταση τα νοίκιασαν για να γίνουν οίκοι ανοχής. Αυτά είναι και τα μόνα σπίτια στην οδό Ιάσονος που έχουν ανοιχτές πόρτες και μάλιστα όλες τις ώρες της ημέρας.



Η εγκατάλειψη της οδού Ιάσονος είναι παλιά υπόθεση και σίγουρα υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκεί αλλά σήμερα κατοικούν αλλού, σε άλλες γειτονιές και πιθανόν ψηφίζουν σε άλλους δήμους. Δεν αποκλείεται όμως κάποιοι απ’ αυτούς ή τους απογόνους τους να ψηφίζουν στο Δήμο της Αθήνας και να έρθουν να ψηφίσουν σε κάποιο εκλογικό κέντρο στο Μεταξουργείο. Με την ευκαιρία μπορεί, να κάνουν και μια βόλτα και Στους γύρω δρόμους για να δούνε τα πατρογονικά σπίτια τους που ρημάζουν και ίσως σκεφτούν πόσο μάταιο είναι αυτό που κάνουν καθώς τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει και στην Ιάσονος και το Μεταξουργείο να επιστρέψει η παλιά ζωή.



ΑΘΗΝΑ, 20052019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37.

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

ΟΙ ΨΑΛΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ




Είναι μόνιμοι κάτοικοι της πόλης, τα κομψά κοτσύφια και ομορφαίνουν τις γειτονιές που έχουν δέντρα και θάμνους με πράσινο όλο το χρόνο καθώς και τα μπαλκόνια που υπάρχουν γλάστρες με πρασινάδες και καμιά φορά φτιάχνουν εκεί τις φωλιές τους. Η παρουσία τους είναι ιδιαίτερα αντιληπτή στα πρωινά της άνοιξης και δεν είναι λίγος ο κόσμος που κοντοστέκεται σε να τους ακούσει να ψέλνουν τον έρωτα και τη ζωή κι έτσι χωρίς πολύ κόπο κερδίζουν τις εντυπώσεις από τα άλλα πετούμενα και εμπνέουν και ποιητές.


Αποτελούν μια ειδική κατηγορία πετούμενων οι κότσυφες της Αθήνας και κάθε πόλης εξάλλου. Παρ’ ότι είναι είδος που ζει στα δάση και στις εξοχές μπορεί να φτιάξει εύκολα φωλιά στα πάρκα και στους λόφους της Αθήνας κι από εκεί να κάνει τις βόλτες του αναζητώντας τροφή στις ελιές, τις δάφνες και στα γκαζόν όπου τα ποτίζουν βέβαια που σκάβει με το ράμφος του να βρει σκουλήκια και έντομα. Είναι εκλεκτικός στην τροφή του, δεν ορμάει όπως τα περιστέρια στα σκουπίδια ή οι σπουργίτες στα ψίχουλα των πεζοδρομίων ούτε πίνει νερό από τις γούβες των δρόμων και επιλέγει να δροσιστεί όπου ξεφεύγει λίγο νερό από τα λάστιχα ποτίσματος και τα συντριβάνια. Γι’ αυτό και ξυπνάνε πολύ νωρίς το πρωί και πετάνε όπου βρουν κλαρί να κάτσουν χωρίς να γίνονται αντιληπτοί γιατί τους χαρακτηρίζει και μια διακριτικότητα που δεν βλέπουμε στα άλλα πουλιά. Δεν θέλει αυτός το στριμωξίδι με τα περιστέρια και τις δεκαοχτούρες, δεν τον βλέπουμε να κάθεται στα σύρματα των δικτύων ή στα γείσα των παραθύρων και φυσικά δεν ευθύνεται για τη ρύπανση από κουτσουλιές στις τέντες και στα μπαλκόνια. 



Μοναχικός στις περιπλανήσεις του πετάει μόνο όπου υπάρχει πράσινο και με πολύ λεπτούς τρόπους σκαλίζει τη γη να βρει τροφή και βρίσκει όπου δεν την έχουν πλημμυρίσει με λιπάσματα ή εντομοκτόνα. Τσιμπάει και σηκώνει το κεφάλι να δει μη και τον παραμονεύει καμιά γάτα και συνεχίζει διακριτικά το έργο του μέχρι να χορτάσει ή εξαντληθεί η πηγή. Μετά πετάει στον πλησιέστερο θάμνο, δεν του αρέσουν τα ψηλά κλαδιά και από εκεί αρχίζει να ψάλλει. Για τον ίδιο, για το ταίρι το για τους ανθρώπους που τον αγαπάνε.



Υμνεί τη ζωή και τον κόσμο τις ώρες που το φως δεν πλημμυρίζει την πόλη: στο ξημέρωμα, στο σούρουπο, στο σκοτάδι και οι μελωδίες του απευθύνονται σε όλο τον κόσμο. Παλιότερα, όταν τα παρκάκια ήταν καταφύγιο των ερωτευμένων τους ενέπνεε με τον τρόπο του αλλά και σήμερα, που αυτοί οι χώροι που έχουν καταληφθεί από τους αστέγους και τους πλάνητες της πόλης, τον ίδιο ρόλο παίζει και τους συντροφεύει της ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς τους και τα βράδια που γέρνουν να κοιμηθούν στα κρύα παγκάκια.



ΑΘΗΝΑ, 16052019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 01052019, σελ. 37.

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ Η ΑΘΗΝΑ




Χρειάστηκε να γίνει μια επιδρομή κουκουλοφόρων το βράδυ της περασμένης Πέμπτης στην οδό Βουκουρεστίου οι οποίοι με σφυριά έσπασαν τις προθήκες πολλών καταστημάτων για να επιβεβαιωθούμε για μια ακόμη φορά πως η Αθήνα είναι «ανοχύρωτη» πόλη. Το γεγονός ακολούθησε πλήθος διαμαρτυριών από τους καταστηματάρχες και δηλώσεων από πολιτικούς, της αντιπολίτευσης κυρίως προς την κυβέρνηση για την απαράδεκτη κατάσταση λέγοντας βέβαια πως δεν θέλει να τα χαλάσει με τα γνωστά – άγνωστα καλόπαιδα.



Φυσικά το ίδιο ακούγαμε εδώ και πολλά χρόνια, όταν η οδός Στουρνάρη άρχιζε να γίνεται χώρος αναλόγων εκδηλώσεων αλλά σιγά – σιγά οι φωνές διαμαρτυρίας από τους καταστηματάρχες ατόνισαν καθώς ελάχιστοι έμειναν εκεί και κρατάνε με τρόμο ανοιχτά μαγαζιά και τα διπλοασφαλίζουν όταν βλέπουν πως έρχεται η ώρα των καθιερωμένων συγκρούσεων των κουκουλοφόρων με την Αστυνομία. Το ίδιο ακούμε και για πολλές άλλες περιπτώσεις αναλόγων επιθέσεων σε επιλεγμένους στόχους (τράπεζες, σούπερ μάρκετ, γραφεία εταιρειών) σε όλη την Αθήνα, γεγονότα τα οποία πολλές φορές η Αστυνομία αντί να τα αντιμετωπίσει ως εγκληματικές ενέργειες τα αφήνει να ξεχαστούν δίνοντας την εντύπωση πως αυτά είναι κομμάτι πολιτικών διεκδικήσεων και άρα θεμιτά από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που θεωρεί ότι υπηρετεί την Αριστερά. Κραυγαλέα περίπτωση που ενισχύει αυτήν την εντύπωση είναι η δράση του «Ρουβίκωνα» του οποίου τα μέλη όταν συνελήφθησαν στο προαύλιο της Βουλής, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν αλλά τους παραγγέλθηκε με εντολή του προέδρου της Βουλής και ταξί για φύγουν ανενόχλητοι.

Γιατί λοιπόν να μην επιτεθούν οι κουκουλοφόροι στα καταστήματα της Βουκουρεστίου που απέχει από τη Βουλή μόλις διακόσια μέτρα και στην οποία, γνωρίζοντας την αδυναμία που έχουν προς αυτούς, εκτός από τον πρόεδρο της Βουλής και πολλά άλλα μέλη της κυβέρνησης καθώς και στελέχη της Κουμουνδούρου,  μπορεί και να ζητούσαν και άσυλο αν έπαιρνε σοβαρά η Αστυνομία το ρόλο της. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο επιτέθηκαν και διάλεξαν μάλιστα και την ημέρα στη Βουλή συζητιόνταν το θέμα Πολάκη που από μομφή από πλευράς της ΝΔ η κυβέρνηση το ανήγαγε εντέχνως σε ψήφο εμπιστοσύνης όπου πολύς θόρυβος έγινε πάλι για τις κακές ελίτ που κυβερνούσαν τη χώρα και την κατέστρεψαν.



Σε αυτό το πνεύμα λοιπόν οι κουκουλοφόροι πήραν τα σφυριά να καταστρέψουν μια σειρά από τα καλύτερα και πιο ακριβά καταστήματα της Αθήνας των οποίων πελάτες δεν είναι μόνο όσοι είναι στις ελίτ του πλούτου αλλά και όποιος άλλος δύναται μπορεί να διαβεί τις πόρτες τους. Αυτούς τους δεύτερους είχε ως στόχο η επίθεση και όχι τους άλλους που μπορούν να πάνε παραπέρα και παραέξω να διαθέσουν τον πλούτο τους. Να φοβηθούν ήθελαν οι καταστηματάρχες και να κλείσουν τα καταστήματα με ακριβά ρολόγια και γραβάτες και να γίνει η Βουκουρεστίου ένας ακόμη δρόμος σαν όλους τους άλλους της Αθήνας με κατεβασμένα ρολά και σκονισμένα ενοικιαστήρια στις πόρτες. Στην προσπάθεια αυτή, οι κουκουλοφόροι δεν είναι μόνοι. Ένας ολόκληρος μηχανισμός τους υποστηρίζει και άμα βρεθούν στα δύσκολα, είναι έτοιμος να τους πάει και με ταξί στο σπίτι τους καθώς τους αντιμετωπίζει σαν μια ελίτ που κάποιες χώρες παλιότερα τις έκανε ρημαδιό!

ΑΘΗΝΑ, 15052019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 13052019, σελ. 34.

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2019

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ



Με την πολιτική η σχέση μου ποτέ δεν ήταν ενθουσιώδης. Λόγω της δουλειάς όμως πάντα την εύρισκα διαρκώς μπροστά μου αλλά εκ των πραγμάτων έπρεπε να κρατάω τις αποστάσεις μου αρκούμενος να σχολιάζω πρόσωπα και πράγματα με τον δικό μου τρόπο και πάντα με την υπογραφή μου στις εφημερίδες και τα περιοδικά. Χάριν τούτου ποτέ δεν παρασύρθηκα με υποψηφιότητες αλλά δεν υπήρξα ποτέ μέλος κάποιου κόμματος. 

Εξαίρεση σε αυτή τη στάση ήταν μόνο ο χώρος της οικολογίας στον οποίο είχα δραστηριοποιηθεί από πολύ νωρίς και τον υποστήριξα από τα πρώτα βήματά του στη δεκαετία του ’80. Με αρχή τις εκλογές του 1989 (ποιος άραγε θυμάται των πρώτη επιτυχία της οικολογίας;) πολλές ήταν οι φορές που εκτέθηκα στις εθνικές εκλογές με τα κατά καιρούς σχήματα που παρουσίαζε ο χώρος της οικολογίας. Τελευταία φορά ήταν στις ευρωεκλογές του 2014 με τον συνδυασμό «ΠΡΑΣΙΝΟΙ – Αλληλεγγύη, Δημιουργία, Οικολογία» με επικεφαλής τον Νίκο Χρυσόγελο και το αποτέλεσμα δεν μας απογοήτευσε.

Τούτη τη φορά εκτίθεμαι πάλι στις ευρωεκλογές της 26 Ιουνίουμαζί με τον Νίκο Χρυσόγελο και πολλούς καλούς φίλους και φίλες στον συνδυασμό  «ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΟΙ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ» ελπίζοντας σε ένα καλό αποτέλεσμα που δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά η διαφορετική ματιά και προσέγγιση στα κρίσιμα πράγματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας, η Ευρώπη και ο πλανήτης. Η δυνατή ομάδα των υποψηφίων έχει αποδείξει πως στην πολιτική δεν αρκεί η δύναμη αλλά τα καλύτερα αποτελέσματα τα φέρνει ο τρόπος που βλέπουμε και διαχειριζόμαστε τα πράγματα είτε αυτά προκύπτουν ξαφνικά ή χρονίζουν… 

ΑΘΗΝΑ, 13052019

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

ΤΟ ΜΥΝΗΜΑ ΤΟΥ ΤΣΑΛΑΠΕΤΕΙΝΟΥ




Μια από τις πιο ωραίες στιγμές της ημέρας, σήμερα το μεσημέρι που με τον φακό μου «έπιασα» έναν πολύ υποψιασμένο και προσεκτικό τσαλαπειτινό που κατέβηκε στο φρέσκο γκαζόν στο Ζάππειο. Η εικόνα με έβαλε σε σκέψεις για το πόσες τέτοιες πράσινες γωνιές θα μπορούσαν να γίνουν στην Αθήνα να έρχονται να βοσκούν όχι μόνο οι τσαλαπετεινοί αλλά όλα τα πετούμενα της πόλης και να ξαπλώνουν οι άνθρωποι να χαίρονται τη μέρα τους. Το φορτώνω στο ωραίο τσαλαπετεινό το μήνυμα και το στέλνω σε όλους τους υποψηφίους!!! 

ΑΘΗΝΑ, 10052019 

Σάββατο, 27 Απριλίου 2019

ΟΙ ΕΝΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ




Είναι τούτες οι ημέρες που η Αθήνα, ειδικά η παλιά Αθήνα του 19ου αιώνα  που περιορίζονταν γύρω από την Ακρόπολη στην Πλάκα και στο λεγόμενο σήμερα ιστορικό κέντρο που ανασταίνεται για μια ολόκληρη εβδομάδα, την Μεγάλη Εβδομάδα και σταυροκοπιέται στα εκκλησάκια που βρίσκονται εκεί, από αιώνες πριν χτισμένα.

Όντως παρατηρείται αυτές τις ημέρες μια ιδιαίτερη αύξηση του εκκλησιάσματος στις παλιές εκκλησίες της Πλάκας κυρίως και τούτο οφείλεται βέβαια στην ευλάβεια αλλά από την άλλη αποτελεί και έναν προορισμό, όπως λένε οι τουριστικοί οδηγοί της πόλης που απευθύνονται στους τουρίστες και πολλοί απ’ αυτούς παρακολουθούν τις τελετές. Είναι ελάχιστοι όμως μπροστά στο πλήθος των Αθηναίων που πλημμυρίζουν τις εκκλησίες και κατόπιν τα εστιατόρια της περιοχής για ένα νηστίσιμο δείπνο καθώς κι αυτό έγινε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της χαρμολύπης που χαρακτηρίζει την Μεγάλη Εβδομάδα.

Το φαινόμενο του εκκλησιασμού στην Πλάκα και στις εκκλησίες του κέντρου της πόλης δεν είναι καινούργιο. Ανέκαθεν αυτά τα μοναδικά εκκλησάκια από τα οποία τα περισσότερα θάφτηκαν κάτω από τεράστιες πολυκατοικίες ήταν χώροι προσκυνήματος από τους ενορίτες – όσο υπήρχαν βέβαια στη γειτονιά- αλλά και από τους εργαζόμενους στην περιοχή γιατί εκεί χτυπούσε και η καρδιά του εμπορίου και το λεγόμενο εμπορικό κέντρο σήμερα ήταν το σημείο που συναντιόνταν όλες οι γενιές των Αθηναίων. 

Το εμπόριο ήταν αυτό που εκτόπισε σιγά – σιγά και τους κατοίκους του κέντρου και τα σπίτια έγιναν καταστήματα και ορισμένα απ’ αυτά πρόλαβαν να γίνουν και πολυκατοικίες που στέγασαν γραφεία και εργαστήρια μέχρι που ήρθε η μόδα των καφενείων και των άλλων καταστημάτων εστίασης για να υποχρεώσουν τα περισσότερα εμπορικά σε κλείσιμο. Τώρα ήρθε ο τυφώνας που λέγεται arnb (βραχυχρόνιες μισθώσεις) που προκαλεί νέες αναδιατάξεις στην πόλη και επιβάλλει μια καινούργια τάξη στην ανθρωπογεωγραφία της η οποία και επηρεάζει κυρίως τους γηγενείς ή όσους αισθάνονται έτσι, είτε αυτοί ζουν ακόμη στο κέντρο της πόλης είτε κρατάνε με αυτή μια νοερή σχέση μέσω των ενοριών που συγκροτούν γύρω από κάποιες εκκλησίας ομάδες ανθρώπων από διάφορα άλλα μέρη.

Αυτές οι φαντασιακές ενορίες είναι που τούτες τις ημέρες ανασταίνουν με τον τρόπο τους, την παλιά γειτονιά της πόλης και οι ενορίτες αν και προερχόμενοι από διάφορα άλλα σημεία, συναντούνται πιο τακτικά και αναλαμβάνουν ρόλους που κάποτε τους είχαν οι άνθρωποι της γειτονιάς. Καθαρίζουν τις εκκλησίες, τις στολίζουν με στόχο να έχουν και τον καλύτερο επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή καθώς πάντα γίνεται ένας άτυπος διαγωνισμός και φυσικά να έχουν την πιο λαμπρή ανάσταση από τους άλλους γιατί όπως και να έχει, όπου και να ζουν τις άλλες μέρες, το Πάσχα του ζουν στην ενορία της καρδιάς τους…    

ΑΘΗΝΑ, 27042019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 26042019, σελ. 22.     

Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

Ο ΓΑΤΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΙ




Η τελευταία φορά που βρέθηκε στο δρόμο ένας γάτος ο οποίος δείχνει να βαριέται αφόρητα την μονότονη ζωή του πίσω από το τζάμι ασφαλείας ενός παραθύρου σε ημισόγειο γραφείο που βλέπει στην οδό Σόλωνος μπορεί να ήταν όταν τον μάζεψαν από κάποια γωνία ή στο πάρκο που τον παράτησαν όταν ήταν γατάκι. Κάποιος ή κάποια  που δεν μπόρεσε να μοιράσει σε γνωστούς και φίλους τα γατάκια που έφερε στον κόσμο η γάτα τους έθεσε με αυτό τον τρόπο εγκατάλειψης σε δοκιμασία τα φιλόζωα αισθήματα των περαστικών από εκείνο το σημείο. Γίνονται κι αυτά και αποτελούν μέρος της σχέσης που έχουμε ο ένας και ο άλλος με τα ζώα και δεν έχουμε ακριβώς εκτιμήσει τις υποχρεώσεις και τις συνέπειες κυρίως που προκύπτουν από την συγκατοίκηση με ένα δεσποζόμενο ζώο.

Έτσι ο κιτρονοκεφετί γάτος της βιτρίνας δεν πρόλαβε να εξελιχθεί σε έναν ακόμη αδέσποτο γάτο και να βρήκε στέγη, φαγητό και στοργή και ως ήταν επόμενο αποκόπηκε παντελώς από τη ζωή της πόλης στους δρόμους και στις πλατείες. Στην περίπτωση που εξελίσσονταν ως αδέσποτος σίγουρα θα ζούσε όσο το επέτρεπαν οι συνθήκες σε τίποτα ερειπωμένα σπίτια·  δεν θα είχε και κανέναν στο κεφάλι του να τον ζαλίζει με υποχρεώσεις κατοικιδίου και φυσικά ούτε χάδια και παιχνίδια. Βρέθηκε όμως σε ένα ζεστό και καθαρό σπίτι, δέχθηκε –δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς εξάλλου- ιατρικές φροντίδες, εμβολιασμούς και σίγουρα και τη στέρηση της γονιμοποιητικής ικανότητάς του. Δηλαδή δεν θα μπορούσε να γίνει πατέρας και οι θηλυκές γάτες αν συναντούσε καμιά φορά δεν θα είχαν γι’ αυτόν καμιά διαφορά από τις λούτρινες της κυράς του και θα έπαιζαν μαζί μόνο αθώα παιχνίδια. Τούτο είναι και το πιο βασικό για την συμπεριφορά του και ποτέ δεν φαντάστηκε πως θα μπορούσε, όταν βρει μια ευκαιρία, να ξεπορτίσει και να αρχίσει να αναζητά θηλυκές γάτες στο παρκάκι και να επιστρέψει σπίτι όταν τελειώσουν οι χειμωνιάτικοι έρωτες των γάτων μαδημένος, ματωμένος και τα αυτιά του να κρέμονται λωρίδες στο κεφάλι του.

Ο γάτος της βιτρίνας αγνοεί τι πραγματικά γίνεται έξω από το τζάμι που τον χωρίζει από τον κόσμο που  περνά όλη τη μέρα πάνω κάτω στη Σόλωνος. Καθότι περίεργος, σίγουρα θα έσκυψε να δει τι κολλούσε κάποιος στον τοίχο της πολυκατοικίας αλλά και να ήξερε γράμματα δεν μπορεί από τη θέση που είναι η αφίσα να διαβάσει το μήνυμα. Το μήνυμα της αφισέτας: «Ξύπνα τον γίγαντα που έχεις μέσα σου» αφορά εκτός απ’ αυτούς που αναζητούν την βελτίωση των ικανοτήτων τους και την ανακάλυψη των κρυφών πτυχών της ψυχής τους που διοργανώνει κάποια φιλοσοφική ομάδα φυσικά και τον ίδιο τον γάτο, ο οποίος θα μπορούσε να παρακολουθήσει και χωρίς να ξέρει γράμματα το σχετικό σεμινάριο. Το ζήτημα για τον γάτο όμως είναι ότι από τη θέση που βρίσκεται πίσω από το τζάμι ασφαλείας δεν μπορεί να το δει και το χειρότερο, όσοι περνάνε απ’ έξω και το διαβάζουν δεν μπαίνουν στον κόπο να τον πληροφορήσουν γιατί τον θεωρούν τελειωμένο από τη ζωή που τον υποχρέωσαν να κάνει σε ένα σπίτι και όχι στους δρόμους της πόλης.   



ΑΘΗΝΑ, 21042019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 17042019. σελ. 37.

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

ΤΑ ΟΡΓΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ ΛΙΓΟΣΤΕΥΟΥΝ


Ο Νίκος Σαρόγλου οργώνει κήπο στη Μεγάλη Κάψη Δυτικής Φθιώτιδας και είναι φέτος η 26 φορά που το κάνει από τότε που το τελευταίο όργωμα είχε γίνει με ένα ζευγάρι μουλάρια.

Καθώς ανοίγει για τα καλά ο καιρός και στεγνώνει η γη από τις βροχές και τα χιόνια, τις πρώτες ημέρες του Απρίλη αρχίζουν παντού τα οργώματα των κήπων: στον κάμπο, στα βουνά και στα νησιά. Αυτή την αισιόδοξη όμως ενέργεια την παρατηρούσαμε μέχρι πριν από καμιά δεκαριά χρόνια που ήταν και τα τελευταία της πλαστής ευμάρειας η οποία ενίσχυσε με κάθε τρόπο την εγκατάλειψη της υπαίθρου και οι λειτουργοί της, η παλιά γενιά των Ελλήνων η οποία, καθώς αποσύρεται στο επέκεινα αφήνει πίσω της μια έρημη χώρα.

Τα πρώτα χρόνια της κρίσης ήταν αρκετοί εκείνοι που η αποδιοργάνωση της ζωής τους και η απελπισία που τους κυρίευε, τους οδηγούσε  να αφήσουν τις πόλεις, άλλοι για πάντα κι άλλοι μόνο για την θερινή περίοδο και από τις πρώτες ενέργειες της εγκατάστασής τους, ακούγοντας τις φωνές των προγόνων τους,  ήταν να φτιάξουν κήπους για να έχουν εξασφαλισμένη τουλάχιστον τα λαχανικά και τα όσπριά τους. Έτσι, κάποια χωράφια που είχαν να νιώσουν πολλά χρόνια το υνί στην πλάτη τους, σκιρτούσαν τέτοιες ημέρες από την θεία πράξη που λέγεται όργωμα και περίμεναν να πέσει ο σπόρος στο αφράτο χώμα να τον πολλαπλασιάσουν – ανάλογα βέβαια με τη φροντίδα και την πείρα των καλλιεργητών. 


Τον κήπο ο Νίκος Σαρόγλου τον γνωρίζει πολύ καλά αλλά δεν γίνεται να μην δώσει προσοχή και στις οδηγίες της κυρά Κούλας που τον ξέρει ακόμη καλύτερα αφού τον φυτεύει συνέχεια από το 1942 μέχρι σήμερα!   

Η πείρα ήταν ένα ζήτημα που λίγο – πολύ είχαν σαν μνήμη από τα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια καθώς δεν ήταν και πολλές οι δεκαετίες που εγκατέλειψαν τα χωριά και την ύπαιθρο να μαζευτούν στην Αθήνα. Όλοι θυμόνταν το σκάψιμο, το σκάλισμα, το θέρισμα αλλά λίγοι ήταν ικανοί να φέρουν σε πέρας αυτές τις δουλειές καθώς ξέμαθαν τα χέρια τους ενώ η ηλικία δεν τους επέτρεπε και πολλές ώρες εργασία. Στα εξοχικά σπίτια που είχαν εξελιχθεί πια τα πατρογονικά ή στα καινούργια που έχτισαν γιατί δεν χωρούσαν, δεν υπήρχαν τα απαραίτητα εργαλεία καθώς κάποια απ’ αυτά έγιναν διακοσμητικά στα σαλόνια ενώ τα άλλα ήταν εντελώς ακατάλληλα για τις δουλειές που απαιτεί σήμερα καλλιέργεια. Έτσι υποχρεώθηκαν να πάρουν καινούργια τσαπιά, φτυάρια, τσουγκράνες, κλαδευτήρια, πριόνια, λάστιχα ποτίσματος, ένα σωρό εργαλεία για να κάνουν τη δουλειά τους και το κεφάλαιο που διέθεσαν δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητο. Το είδαν όμως σαν επένδυση που θα αποδώσει με τα χρόνια χάρη στα προϊόντα που θα παρήγαγαν.
Ήταν μια περίοδος εκείνη, πριν από οχτώ – δέκα χρόνια που πολλοί πίστεψαν πως θα ζωντάνευε η ύπαιθρος χώρα και ειδικά τα ορεινά χωριά αλλά καθώς περνούσαν τα καλοκαίρια, τούτο αποδείχθηκε πως ήταν αναλαμπή που σιγά - σιγά αποδυναμώθηκε και κοντεύει πλέον να σβήσει. Δεν έφταιγαν οι άνθρωποι, αυτοί ξεκίνησαν με ενθουσιασμό την επαναποίκηση της υπαίθρου αλλά η σειρά τους για δημιουργία είχε περάσει προ πολλού και όπου επέστρεψαν απλά αύξησαν με την παρουσία τους τον πληθυσμό των χωριών τα καλοκαίρια γιατί όπως αποδείχθηκε τους χειμώνες έφευγαν πάλι για τις πόλεις αφού οι συνθήκες δεν ευνοούσαν την επιβίωσή τους και δεν διακινδύνευαν την υγεία τους σε κάποια απρόσιτα χωριά στην ορεινή Ελλάδα ή στα νησιά που αποκλείονται το χειμώνα.   


Ο Νίκος έμαθε να οργώνει πρώτα με μουλάρια και μετά με τρακτέρ. Αυτή του η εμπειρία είναι και ένα από τα πλεονεκτήματά του καθώς δείχνει τον ίδιο σεβασμό και προσοχή όπως παλιά στο χωράφι και η διαφορά από τότε με σήμερα είναι πως το κάνει σε λιγότερο χρόνο.

Στη δεκαετία που πέρασε από εκείνη την εποχή και καθώς οι περισσότεροι που γύρισαν στα χωριά για να ζήσουν καλύτερα ήταν ηλικιωμένοι, αρκετοί απ’ αυτούς έφυγαν να ξεκουραστούν για τα καλά πλέον στους ουρανούς αφήνοντας έρημα πάλι τα χωράφια και τα κήπια που επιχείρησαν να αναστήσουν. Οι απόγονοι αυτών των ανθρώπων κανένα δεν έδειξαν ενδιαφέρον για τη συνέχεια και όσοι πηγαίνουν ακόμη τα καλοκαίρια στα χωριά τους προμηθεύονται ότι θέλουν από τα μεγάλα καταστήματα των πόλεων και έχουν πάψει πια να αναφέρονται με καλά λόγια στα προϊόντα που βγάζει ο τόπος τους γιατί αφ’ ενός δεν υπάρχουν αφού δεν καλλιεργούνται αλλά και γιατί οι συνήθειές τους ήταν πολύ πιο διαφορετικές από των γονιών τους και με κανένα λόγο δεν επιθυμούν να τις αλλάξουν. 


Τελειώνοντας αυτό τον κήπο που προορίζεται να φυτευτεί πατάτες ο Νίκος θα φρεζάρει πρώτα και την άλλη εβδομάδα θα οργώσει τον άλλο από κάτω για να μπουν φασόλια.
 

Πάνω κάτω έτσι περιγράφεται η κατάσταση σχετικά με τον κύκλο των εργασιών στα χωράφια και τα κήπια που ανοίγει αυτές τις ημέρες στα περισσότερα ημιορεινά χωριά. Όσα προαναφέρθηκαν εξηγούν πολύ καλά την δραματική μείωση των καλλιεργούμενων εκτάσεων. Οι λίγοι που έχουν απομείνει και θέλουν να φτιάξουν κήπια αντιμετωπίζουν διάφορα προβλήματα: άλλα που έχουν να κάνουν με την ανύπαρκτη πλέον βοήθεια από κάποιους που θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν, επ’ αμοιβή βέβαια, καθώς είναι ελάχιστοι οι δυνάμενοι  να προσφέρουν έργο που έχουν απομείνει στα χωριά. Για ένα διάστημα τη δουλειά αυτή την έκαναν αλλοδαποί, από την Αλβανία κυρίως προερχόμενοι οι περισσότεροι αλλά κι αυτοί σιγά – σιγά λιγόστεψαν γιατί μειώθηκαν τα μεροκάματα κι έτσι πια ένας ηλικιωμένος το σκέφτεται να βάλει μπροστά χωρίς την βοήθεια κάποιου που θα επιστράτευε για τις δύσκολες και βαριές δουλειές που δεν μπορεί να κάνει αυτός ενώ το όργωμα μιας και δεν υπάρχουν πια διαθέσιμα μουλάρια κάποιος που είχε τρακτέρ πάντα θα βρίσκονταν να οργώσει το χωράφι μιας και μια τέτοια δουλειά δεν βγαίνει με το τσαπί.   


Τελειώνοντας το όργωμα ακολουθεί μια ψιλοκουβέντα της κυρά Κούλας με τον Νίκο ο οποίος εκτός από τις ευχαριστίες, ακούει και τα σχέδιά της ως προς αυτά που προτίθεται να φυτέψει.  
 Άλλα ζητήματα επίσης που αναδεικνύονται από την αποψίλωση της υπαίθρου είναι ο καθαρισμός των δρόμων που οδηγούν στα χωράφια καθώς οι κατά τόπους δημοτικές αρχές δεν διαθέτουν τα μηχανήματα για μεμονωμένες περιπτώσεις ή τα αυλάκια που απαιτούν τη συμμετοχή πολλών στον καθαρισμό τους. Κοντά σε αυτά έχουν να αντιμετωπίσουν και το πλήθος των άγριων ζώων που κυκλοφορούν πλέον και μέσα στα χωριά τα οποία καθώς δεν έχουν και πολλές επιλογές πλέον, ρημάζουν κυριολεκτικά όποιον κήπο πατήσουν.  

Αυτές τις σκέψεις έκανα πριν από λίγες ημέρες στο χωριό βλέποντας τον γείτονά μας Νίκο Σαρόγλου, (με ρίζες από την Μικρά Ασία που παντρεύτηκε ως Μακεδών την Ελευθερία Λουκοπούλου) να οργώνει έναν κήπο της μάνας μου. Ο Νίκος είναι ένας από τους λίγους μονίμους κατοίκους της Μεγάλης Κάψης ο οποίος διαθέτει και το μεγάλο εργαλείο που λέγεται τρακτέρ και με αυτό οργώνει όπου του ζητήσουν οι συγχωριανοί τα χωράφια τους  και είναι ένας από τους ανθρώπους που συμμετάσχουν δυναμικά εδώ και πολλά χρόνια σε τούτη τη μέγιστη πράξη της δημιουργίας των τελευταίων κήπων στα χωριά του Ανατολικού Τυμφρηστού και στα χωριά της βόρειας Ευρυτανίας και αυτά κοντά στο Καρπενήσι.

Ο Νίκος τα προηγούμενα χρόνια έτρεχε και δεν προλαβαίνει να οργώσει, όχι μόνο τους μικρούς κήπους που παραδοσιακά καλλιεργούσαν οι γερόντισσες στο χωριό τα λαχανικά και τα όσπριά τους, αλλά και χωράφια που είχαν παρατήσει εδώ και τριάντα χρόνια κι έτσι μεταξύ των άλλων, ήταν ο άνθρωπος που δυναμικά συνέβαλλε στην αλλαγή του τοπίου που πολλοί πιστέψαμε τότε ότι άρχιζε  να αποκτά ζωή και σταδιακά θα μας μετέφερε σε εικόνες της δεκαετίας του ’60, τότε που στην περιοχή δεν υπήρχε ούτε ένα μέτρο γης ακαλλιέργητο και ούτε ένα χωράφι χωρίς την ανθρώπινη φροντίδα.

Θα ήταν αδύνατο να γίνουν πια κήποι από τότε που δεν υπάρχουν μουλάρια στα χωριά και το τρακτέρ του Νίκου Σαρόγλου αποδεικνύεται το πιο πολύτιμο μηχάνημα στην περιοχή. 

Δεν ήρθαν όμως έτσι τα πράγματα κι ο Νίκος έβλεπε χρόνο με το χρόνο να μειώνονται τα οργώματα και φυσικά οι δουλειές του. Δεν το βάζει όμως κάτω, συντηρεί ικανοποιητικά το τρακτέρ του και είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να βάλει τη φρέζα και το υνί και να ξεκινήσει αυτός πρώτος τον κύκλο της ετήσιας παραγωγής για ένα χωράφι ή ένα κήπο. Το τρακτέρ του Νίκου Σαρόγλου είναι το πιο πολύτιμο μηχάνημα στην περιοχή μας και ανεξάρτητα αν το έχουμε ανάγκη ή όχι, το καμαρώνουμε, παινεύουμε τον άξιο χειριστή και ευχόμαστε να γίνει κάτι και του χρόνου να οργώσει όλα τα χωράφια του χωριού μας!
ΑΘΗΝΑ, 17042019. Περιοδικό "Κυνήγι - Δημοκρατία", σελ. 14 - 17.

Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

ΤΙ ΜΟΝΜΑΡΤΗ, ΤΙ ΕΞΑΡΧΕΙΑ


Γράφιτι στην οδό Τζαβέλα: «Είμαστε εδώ και αν δεν μας βλέπετε σας το θυμίζουμε». 

Στα Εξάρχεια, μια παλιά γειτονιά της Αθήνας δίπλα στην πολύβουη Ομόνοια και κοντά σε μεγάλες πανεπιστημιακές σχολές, το Πολυτεχνείο και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα άνθισαν πολλά στέκια στα οποία οι διαφορετικές αντιλήψεις για την ζωή, την κοινωνία και την τέχνη εύρισκαν εύκολα ακροατήριο. Οι νέοι και οι φοιτητές που σύχναζαν εκεί είχαν χρόνο αλλά και διάθεση να ασχοληθούν με πράγματα που δεν προλάβαιναν οι άλλοι άνθρωποι που κυνηγούσαν το μεροκάματο.

Έτσι χτίστηκε στην αντίληψη πολλών από τους Αθηναίους, κυρίως των νέων που διακατέχονταν από ποικίλες ανησυχίες πως εκεί μπορούσε όποιος ήθελε να βρει βιβλία, περιοδικά, να ακούσουν μουσικές που σε άλλες γειτονιές ούτε καν κυκλοφορούσαν και φυσικά να περάσουν και κάποιες ώρες στα καφενεία και στις ταβέρνες που έβριθαν εκείνα τα χρόνια και στις οποίες σύχναζαν οι εργαζόμενοι στην περιοχή και ο φοιτητόκοσμος.

Την κίνηση επίσης στα Εξάρχεια συντηρούσαν και αύξαναν τα δεκάδες τυπογραφεία, τα ατελιέ γραφικών τεχνών και φυσικά οι εκδοτικοί οίκοι και τα βιβλιοπωλεία που γνώρισαν μεγάλες δόξες από την μεταπολίτευση και δώθε. Ακόμη, στα Εξάρχεια, τη Νεάπολη και το διπλανό Κολωνάκι έμειναν και κυκλοφορούσαν πολλοί άνθρωποι που ξεχώρισαν στις πνευματικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες και η παρουσία και η συναναστροφή μαζί τους σε διάφορους χώρους ενθουσίαζε πολλούς φιλόδοξους νέους με καλλιτεχνικές τάσεις.   

Αυτή η εντύπωση ήταν που έδωσε στο παρελθόν και τον χαρακτηρισμό «Μονμάρτη της Αθήνας» στα Εξάρχεια. Υπήρξε μια περίοδος, στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 κατά την οποία δεν έμεινε κανένα στέρεο παλιό σπίτι που να μην μετατραπεί σε μπαρ ή σε μουσική σκηνή κι σε αυτά ξενύχτησε και διασκέδασε όλη η Αθήνα μέχρι που άλλαξαν οι συνήθειες και άρχισε να αναπτύσσεται του Ψυρρή, ο Κεραμεικός, το Γκάζι και άλλες γειτονιές.
Δεν ήταν όμως μόνο αυτή η αιτία που άρχισαν αν χάνουν την αίγλη τους ως χώρος καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων τα Εξάρχεια αλλά και η επικράτηση διάφορων στοιχείων –«αναρχικούς» τους βάφτισαν τα ΜΜΕ και με αυτούς του συνέδεσε όλη η Ελλάδα και ο κόσμος παραπέρα. Πίσω όμως από το πολιτικό πρόσημο που επιπόλαια αποδέχθηκαν όλοι για τους «αναρχικούς», αυτό ήταν η επιφάνεια κάτω από την οποία κρύβονταν η παραβατικότητα και η οποία εκφράστηκε και εξελίχθηκε με πολλούς τρόπους ενώ κάποιοι πολιτικοί κύκλοι είχαν αναλάβει να τους δίνουν άλλοθι για πολλές από τις πράξεις τους.  

Η απογοήτευση από τους κατοίκους και τον κόσμο που κινείται και εργάζεται στα Εξάρχεια αυξήθηκε πολύ τα τελευταία χρόνια και για τους περισσότερους έγινε απελπισία καθώς τίποτα εκεί δεν λειτουργεί πλέον κανονικά, περισσεύει ο φόβος, η παρανομία και η βρωμιά σε κάθε σημείο τους. Ως «Μονμάρτη των Αθηνών» βλέπουν τα Εξάρχεια μόνο όσοι δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι αυτά αποτελούν μια μαύρη τρύπα στην καρδιά της πόλης και όσους βολεύει να λένε τέτοιες ανοησίες από αφέλεια ή από άγνοια της πραγματικότητας. Η υπουργός Κατερίνα Παπακώστα που έγραψε προχθές αυτό, είναι χαρακτηριστική περίπτωση που συνδυάζει εκτός από τα προηγούμενα και την σκοπιμότητα αλλά ως φαίνεται δεν ξέρει απ’ αυτά τα παιχνίδια των συντρόφων που της έδωσαν την καρέκλα... 

 

ΑΘΗΝΑ, 16042019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2019

ΕΝΑ ΛΑΜΠΡΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ




Κοντεύει ένας αιώνας από τότε που στο Καροπλέσι, ένα μεγάλο και δυνατό χωριό του Νομού Αιτωλοακαρναίας – Ευρυτανίας και Καρδίτσας σήμερα, κάποιοι φωτισμένοι άνθρωποι έκαναν την δική τους έφοδο στον ουρανό στων Αγράφων και έκαναν το χωριό τους παράδειγμα για όλη την ορεινή Ελλάδα! Δημιούργησαν την «Φιλοπρόοδο Ένωση Καροπλεσίου Αγράφων» που αποτέλεσε έναν σημαντικό σταθμό της νεότερης ιστορίας των Αγράφων και ενέπνευσε το μετέπειτα κίνημα της εθνικοαπελευθερωτικής αντίστασης η οποία μπορεί να αποτελέσει και σήμερα έναν πλοηγό για μια άλλη πρόταση κοινωνικής αναγέννησης της τοπικής κοινωνίας και ισορροπημένης συμβίωσής της με το περιβάλλον τους. 


Τη σπουδαία αυτή στιγμή για τα Άγραφα όπου οι περισσότερες βουνοκορφές τους μεταξύ των οποίων και εκείνη της Νιάλας απειλούνται από σοβαρή αλλοίωση και καταστροφή εξαιτίας της εγκατάστασης ανεμογεννητριών έρχεται να μας θυμίσει ο Φώτης Κατέβας στο βιβλίο του «Τα Βουνά Προηγούνται - Η Φιλοπρόοδος Ένωση Καροπλεσίου Αγράφων», μέσα από το αρχείο του Γιάννη Κοσπεντάρη (1933-1936), Εκδόσεις «Ευτοπία» το οποίο παρουσιάζεται σήμερα, 12 Απριλίου 2019 στις 8.30 το βράδυ στο Παυσίλυπο. 



Στην εκδήλωση θα μιλήσουν ο συγγραφέας του βιβλίου Φώτης Κατέβας και ο Κλεομένης Γιαννέλος, δάσκαλος και θα συμβάλλω κι εγώ με όσα έμαθα και έζησα στα Άγραφα και με τους Αγρφαιώτες τα τελευταία 30 χρόνια που περπατάω αυτόν τον μοναδικό τόπο.
Σας περιμένουμε να συζητήσουμε μαζί για το όραμα της Φιλοπροόδου Ένωσης Καροπλεσίου, το οποίο ακόμα βρίσκεται ζωντανό στις καρδιές των Καροπλεσιτών αλλά είναι και μια πολύτιμη παρακαταθήκη για μια νέα δημιουργική προοπτική για το σύνολο της περιοχής των Αγράφων απέναντι σε κάθε επιβαρυντική για το περιβάλλον επένδυση.


Επίσης, συμβολική και προσκυνηματική πεζοπορία στην μαρτυρική Νιάλα των Αγράφων, οργανώνει ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας (ΕΟΣΚ), σε συνεργασία με το «Δίκτυο για την Προστασία των Αγράφων» και την Περιβαλλοντική – Πολιτιστική Ομάδα «Οξυγόνο» το Σάββατο 13 Απρίλη, ημέρα της μαύρης επετείου των τραγικών γεγονότων του Απρίλη του 1947 στην Νιάλα, θέλοντας να καταδείξει την ιστορική βαρύτητα που φέρει αυτός ο τόπος, όπου τόσο άκριτα οι σύγχρονοι σωτήρες μας, θέλουν να την μετατρέψουν, στο όνομα της «πράσινης ανάπτυξης» σε βιομηχανική περιοχή και σωρούς από μπάζα, διαγράφοντας έτσι και τον ιστορικό της ρόλο.


Αναχώρηση στις 8 το πρωί του Σαββάτου από τον σταθμό του ΟΣΕ Καρδίτσας, με αυτοκίνητα μέχρι τον οικισμό Καμάρια Αγράφων. Θα ακολουθήσει πεζοπορία, ακλουθώντας την κορυφογραμμή, ανεβαίνοντας στις κορυφές, όπου σχεδιάζονται να μπουν τα αιολικά, Καρνόπι, Τούρλα και Γραμμένη και θα καταλήξουμε ν αφήσουμε λίγα λουλούδια στο μνημείο - σύμβολο συμφιλίωσης της Νιάλας.


Για πληροφορίες στα τηλέφωνα 6973695595 και 6934770763
ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 12042019

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2019

Ο ΚΑΜΠΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΡΟΔΑΚΙΝΙΕΣ




Τι φύτρωνε εκεί και πως ήταν ο κάμπος της Κεντρικής Μακεδονίας πριν γεμίσει φρουτόδεντρα δεν είναι δύσκολο να το φανταστούμε. Όπου στράγγιζε το έδαφος οι άνθρωποι καλλιεργούσαν σιτηρά και έφτιαχναν κήπους και όπου βάλτωνε το άφηναν να βοσκάνε τα βουβάλια και να θεριεύουν τα δέντρα που ξύλευαν για τις ανάγκες τους ενώ στις πλαγιές των βουνών που υψώνονταν γύρω βοσκούσαν τα κοπάδια τους.



Ανάμεσά  τους φυσικά και υπήρχαν καρποφόρα δέντρα καθώς τα ευνοούσε το κλίμα και το έδαφος αλλά κυρίως γιατί υπήρχε άφθονο νερό αλλά αυτά ήταν να καλύπτουν τις ανάγκες των ντόπιων καθώς ούτε τα μέσα υπήρχαν να μετακινηθούν προς μεγαλύτερες αγορές, ούτε και οι μέθοδοι συντήρησης που χρησιμοποιούνται σήμερα είχαν αναπτυχθεί. Από τον κανόνα εξαιρούνταν τα καρύδια, τα κάστανα και κάποια σκληρά μήλα. Για ροδάκινα, κεράσια που αποτελούν σήμερα μονοκαλλιέργειες, ούτε λόγος. Γλυκό κεράσι ίσως έφτανε μέχρι τη Θεσσαλονίκη και αυτό σε μικρές συσκευασίες γιατί και το γυαλί ήταν βαρύ τότε ενώ η κομποστοποίηση ήταν ακόμη στα σπάργανα της εξέλιξής της.



Όλα άλλαξαν στον κάμπο όχι μόνο σε αυτόν που αναφέρθηκα αλλά σε κάθε γόνιμη περιοχή από τότε που ανοίχτηκαν δρόμοι, εξελίχθηκαν τα αγροτικά μηχανήματα και η γεωπονία που υποστηρίχθηκε από την χημεία και την τεχνολογία τροφίμων προσέφερε λύσεις για την συντήρηση για μεγάλο χρονικό διάστημα των προϊόντων ενώ παράλληλα άνοιξε κι ένας μεγάλος κύκλος εργασιών για τα φυτοφάρμακα και τα λιπάσματα. Πρόκειται για εξελίξεις που συνεχώς δημιουργούν καινούργια δεδομένα σε όλο τον κύκλο της παραγωγής τροφίμων και κανένας δεν είναι βέβαιος που και πως θα καταλήξουν κάποια μέρα. Συνεχώς παρουσιάζονται νέα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν και προκλήσεις που επιζητούν λύσεις με ένα τρόπο που ο στόχος του είναι η μεγαλύτερη παραγωγή με το λιγότερο βέβαια κόστος για να κερδίζουν όλοι όσοι εμπλέκονται στην δενδροκαλλιέργεια. 


Ο κάμπος που μιλάμε αυτόν τον καιρό είναι ντυμένος με όλα τα χρώματα της ανθοφορίας που ξεκινάει από τα πιο χαμηλά και ζεστά μέρη της Βέροιας και της Νάουσας με τα ροζ της ροδακινιάς και σιγά – σιγά ανεβαίνει στις πλαγιές, στα ορεινά της Έδεσσας όπου σε λίγες μέρες με τα άσπρα των κερασιών. Πρόκειται για ένα θαύμα που ενθουσιάζει πολλούς και μάλιστα οργανώνονται ειδικές διαδρομές σε πυκνοφυτεμένα σημεία ώστε να το απολαύσουν όσο γίνεται καλύτερα και περισσότεροι. Με λίγα λόγια, η ανθοφορία του κάμπου έχει γίνει τουριστικός προορισμός και πολλοί ωφελούνται από τις επισκέψεις που προκαλούν οι δημοσιεύσεις με τα ανθισμένα δέντρα στα κοινωνικά δίκτυα κυρίως.



Αξίζει όντως μια τέτοια εξόρμηση στον ανθισμένο κάμπο που είναι μοναδικός στην Ελλάδα και πολλοί τον συγκρίνουν με ανάλογα τοπία στην Ιαπωνία και αλλού. Πράγματι όταν βλέπει κάποιος από μακριά ένα τέτοιο τοπίο εντυπωσιάζεται, αλλά όταν τα πλησιάζει διαπιστώνει πως απέχει πολύ από τα λεπτεπίλεπτα και φροντισμένα πάρκα άλλων χωρών που βλέπουμε σε φωτογραφίες και ταινίες και η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι αυτά προορίζονται για την αναψυχή ενώ του μακεδονικού κάμπου είναι παραγωγικά δέντρα.



Έτσι βλέπουμε παντού απλωμένα λάστιχα ποτίσματος που δημιουργούν ένα πυκνό δίκτυο μέσα στα χωράφια ενώ εμφανείς είναι σε πολλά σημεία και οι βάνες του αρδευτικού δικτύου.  Οι πιο εντυπωσιακές εικόνες φυσικά προέρχονται από μεγάλα κτήματα τα οποία και είναι φυτεμένα με την ίδια ποικιλία ροδακινιάς. Δεν ανθίζουν όλες οι ποικιλίες την ίδια περίοδο, υπάρχουν πρώιμες και όψιμες ενώ μεγάλο ρόλο παίζει στην ανθοφορία και το κλάδεμα κάθε δέντρου αλλά στο σύνολό τους δημιουργούν ένα μεγάλο ροζ χαλί που απλώνεται στον κάμπο το οποίο διακόπτεται όμως από ένα σωρό κτίρια και άλλες εγκαταστάσεις, λειτουργικές ή παρατημένες που λόγω ύψους ξεχωρίζουν ενώ σημαντικό ρόλο στην εικόνα παίζουν και τα εναέρια δίκτυα ηλεκτρισμού και οι κεραίες της κινητής τηλεφωνίας που ξεφυτρώνουν παντού σε κάθε ύψωμα και τρομάζουν το τοπίο. Αντιθέτως ωραίος συνδυασμός με τις ανθισμένες ροδακινιές είναι οι συστοιχίες των λευκών που λόγω ύψους και πυκνότητας υψώνονται σαν τείχη μέσα στον κάμπο και απηχούν μια άλλη εποχή που η καλλιέργειά τους ήταν πολλά υποσχόμενη για όσους είχαν ένα χωράφι που δεν καλλιεργούσαν άλλα είδη αλλά πια κανένας δεν ασχολείται με αυτές.



Όλοι σε αυτή την περιοχή ασχολούνται με την δενδροκαλλιέργεια η οποία έχει γίνει πλέον  μονοκαλλιέργεια και έχει δεσμεύσει όλες τις προσφερόμενες εκτάσεις με καρποφόρα δέντρα. Οι ντόπιοι έχουν συνηθίσει αυτή την εικόνα αλλά στον επισκέπτη δημιουργεί εντυπώσεις για την απουσία οποιασδήποτε άλλης συστηματικής καλλιέργειας. Το γεγονός, ασφαλώς παίζει σημαντικό ρόλο στα εισοδήματα των ντόπιων όταν βεβαίως η χρονιά πάει καλά αλλά τι γίνεται όταν οι καιρικές συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές; Ή πάλι, όταν για διάφορους λόγους η αγορά δεν μπορεί να απορροφήσει την τεράστια παραγωγή που βγαίνει κάθε χρόνο από αυτόν τον κάμπο; 



Γι’ αυτό και κάθε χρονιά από τη στιγμή που θα αρχίσει την Άνοιξη να παίρνει χρώμα ο κάμπος από την ανθοφορία αρχίζει η αγωνία των καλλιεργητών και δεν σταματάει παρά μόνο όταν τα φρούτα μπουν στην κλούβα για το εμπόριο ή την κομποστοποίηση. Τότε βέβαια αρχίζει άλλη αγωνία για την πληρωμή αλλά τότε σταματάει να έχει το νου του στα δελτία του καιρού και κάθε πρωί που ξυπνάει να κοιτάζει τον ουρανό από πού θα έρθει η μπόρα και το χαλάζι που θα του ρημάξουν τους κόπους μιας χρονιάς και θα τον πνίξουν στα χρέη γιατί μεταξύ των άλλων, η δεντροκαλλιέργεια έχει πολλές επιβαρύνσεις σε φάρμακα.



Αυτός ο φόβος είναι που αλλάζει σιγά – σιγά και την εικόνα του κάμπου της Κεντρικής Μακεδονίας καθώς σε πολλά κτήματα έχουν αρχίσει να εφαρμόζονται ειδικά συστήματα προστασίας από τα απρόοπτα και επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα και δεν είναι μακριά η εποχή που θα βλέπουμε τις κερασιές και τις ροδακινιές να ανθίζουν και να καρπίζουν όπως οι ντομάτες και τα αγγουράκια στα θερμοκήπια. Τότε θα είναι που θα χαθεί και η εικόνα του ανθισμένου κάμπου για την οποία πολλοί μιλάνε αυτές τις ημέρες γι’ αυτό όσοι θέλουν να τον δουν ας τρέξουν να την προλάβουν ακέραια. Κάθε χρονιά που περνάει κι ένα άλλο κομμάτι του κάμπου σκεπάζεται για να είναι ασφαλής ο κύκλος της παραγωγής και στην περίπτωση βέβαια, κανένας δεν σκέφτεται πως έτσι ο κάμπος θα γίνει ένα απέραντο θερμοκήπιο σκεπασμένο με ειδικές επιφάνειες νάιλον που στηρίζονται σε μεταλλικές κατασκευές και θα έχει πλέον άλλες, πιο επιτακτικές απαιτήσεις για τη λειτουργία του. 

ΑΘΗΝΑ 09042019, Περιοδικό "Κυνήγι - Δημοκρατία". 

Τρίτη, 9 Απριλίου 2019

Η ΟΔΟΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ



Μετριέμαι κι εγώ σε αυτούς που θυμούνται στην οδό Θεμιστοκλέους, στα Εξάρχεια, να κατεβαίνουν αυτοκίνητα που έστριβαν από την Καλλιδρομίου και μετά τον κινηματογράφο ΒΟΞ κινούνταν δεξιά προς την Στουρνάρη. Από την Θεμιστοκλέους, την Μεθώνης, την Αραχώβης και την Τσαμαδού ξεκίνησαν εξάλλου οι πρώτες πεζοδρομήσεις που άλλαξαν την μορφή σε πολλές γειτονιές του κέντρου της Αθήνας, άλλες προς το καλύτερο και άλλες προς το χειρότερο και αναλόγως πάντα με τις αλλαγές που έγιναν στο διάστημα που ακολούθησε στο ευρύτερο πεδίο των εμπορικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων στο μήκος και το πλάτος κάθε πεζόδρομου. Για την ιστορία αναφέρουμε πως η γειτονική Τζαμαδού ήταν και ο πρώτος πεζόδρομος που ονομάστηκε από τους περιοίκους… πρεζόδρομος καθώς εκεί άρχισαν να γίνονται φανερά πλέον οι συναλλαγές και η συγκέντρωση των εξαρτημένων.


Οι πεζοδρομήσεις  άρχισαν στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 και σήκωσαν τότε πολύ κουβέντα στην πόλη. Οι περίοικοι στα Εξάρχεια τις είδαν σαν μια λύση να απαλλαγούν από τη φασαρία των διερχόμενων αυτοκινήτων ενώ οι επαγγελματίες άρπαξαν την ευκαιρία να απλώσουν περισσότερα τραπεζοκαθίσματα και φυσικά, πολλοί που στην καρδιά τους χτυπούσε μια φλέβα ακτιβισμού βρήκαν κι αυτοί την ευκαιρία να αναπτύξουν σε αυτούς μικρούς χώρους επικοινωνίας καθώς και προβολής των δράσεων τους. Ακόμη, προς απογοήτευση των φιλόζωων που έβρισκαν τους πεζόδρομους ωραίους για τις βόλτες των σκύλων τους, πολλές μηχανές βρήκαν έναν ιδανικό χώρο να παρκάρουν. 


Την ανάπλαση δεν γλίτωσε ούτε η πλατεία Εξαρχείων η οποία απ’ αυτή την περίοδο αρχίζει να αλλάζει καθώς στη γειτονιά εισέρχονται νέες δυνάμεις που αμφισβητούν την παλιά τάξη πραγμάτων που τροφοδοτούσε η συνύπαρξη μόνιμων κατοίκων και φοιτητών από το Πολυτεχνείο και τις άλλες σχολές της Σόλωνος με ορισμένους κύκλους που καλλιεργούσαν πρωτοποριακές ιδέες στην τέχνη καθώς και τους πρωτοπόρους του ελευθεριακού χώρου. Σε αυτή τη δεκαετία επίσης, τα Εξάρχεια πλημμυρίζουν από μπαρ τα οποία γίνονται χώροι αναφοράς και συνάντησης για πολλές παρέες του καλλιτεχνικού κυρίως χώρου και της πνευματικής κίνησης αλλά και των ποικίλων τάσεων της Αριστεράς. Παράλληλα συνεχίζουν να λειτουργούν και ορισμένες ταβέρνες οι οποίες όμως κι αυτές για να επιβιώσουν προσαρμόζονται στο κλίμα της μεταπολίτευσης ενώ ξεφυτρώνουν και πολλά μουσικά μαγαζιά με προγράμματα όπου κυριαρχεί το ρεμπέτικο κυρίως και το πολιτικό τραγούδι.


Τα ναρκωτικά που κυκλοφορούν στους πεζόδρομους αρχίζουν να τροφοδοτούν πια τις ειδήσεις με μικρά και μεγάλα γεγονότα και ως είναι επόμενο, τα Εξάρχεια αρχίζουν να παίρνουν κακό όνομα και τούτο συμπληρώνει η συγκέντρωση περιθωριακών απ’ όλο το λεκανοπέδιο και την Ελλάδα στην περιοχή. Η φήμη των «αναρχικών» και της ελευθεριακής ζωής που ανθίζει εκεί κυκλοφορεί ευρέως και προσελκύει κάθε άτομο ή συμπεριφορά που οπουδήποτε αλλού δεν θα του έδιναν σημασία ή απλά θα το περιόριζαν. Το γεγονός υποστηρίζεται και από διάφορα μουσικά μαγαζιά, δισκάδικα, βιβλιοπωλεία, εκδοτικούς οίκους και η εικόνα της ευρυθμίας στη γειτονιά αρχίζει να θαμπώνει. Παράλληλα από την Τσαμαδού τα ναρκωτικά αρχίζουν και φαίνονται πιο έντονα ότι κυκλοφορούν σε όλη την περιοχή πίσω από το Μουσείο και ο Λόφο του Στρέφη γίνεται ανοιχτός χώρος χρήσης.


Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 τα ναρκωτικά γίνονται το μεγάλο πρόβλημα των Εξαρχείων, πρόβλημα που συνεχίζει σήμερα ακόμη μεγαλύτερο σε συνδυασμό πάντα με τις δραστηριότητες ορισμένων περιθωριακών ομάδων τις οποίες τα ΜΜΕ βάφτισαν επιπόλαια «αναρχικούς». Τον Σεπτέμβριο του 1984 γίνεται η πρώτη επιχείρηση «αρετής» και από τότε μέχρι σήμερα τα Εξάρχεια απασχολούν κάθε μέρα σχεδόν την ειδησειογραφία με απίστευτα γεγονότα που συμβαίνουν στο λεγόμενο και από σοβαρούς ανθρώπους «κράτος των Εξαρχείων» ενισχύοντας έτσι την άποψη αυτών που θέλουν να διαφημίζονται και ως… άβατο γιατί αυτό εξυπηρετεί θαυμάσια τις όποιες δραστηριότητες κάνουν εκεί.


Από την πρώτη επιχείρηση «αρετής» μέχρι σήμερα τα Εξάρχεια από μια αστική γειτονιά με ιδιαίτερη ανεκτικότητα εξελίχθηκαν σε μια μαύρη τρύπα στην πόλη όπου ο «ακτιβισμός» ατόμων και ομάδων αμφίβολης πολιτικής υπόστασης συγχέεται πλέον με την εγκληματική δραστηριότητα την οποία ασκούν καθημερινά συμμορίες από ντόπιους και αλλοδαπούς που απολαμβάνουν ένα ιδιότυπο άσυλο και περίεργη περίθαλψη στα Εξάρχεια.


Τούτο το πάντρεμα έχει δημιουργήσει και μια ιδιαίτερη εικόνα στη γειτονιά όπου η οποιαδήποτε αίσθηση ασφάλειας έχει εκλείψει και για την Αστυνομία αποτελεί χώρο που όπως δείχνουν τα πράγματα φοβάται να επέμβει μιας και κάτι τέτοιο πιθανόν να μην ενθουσίαζε καθόλου την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη στην διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Οι παρεμβάσεις της Αστυνομίας γίνονται μόνο στις συνήθεις επετείους καταστροφών της πόλης με μεγάλες δυνάμεις γιατί και η ίδια νοιώθει ανυπεράσπιστη μπροστά στους κουκουλοφόρους και τις συμμορίες για τις ανορθόδοξες μεθόδους των επιθέσεών τους. Μια τέτοια παρέμβαση συνήθως επιφέρει περισσότερες καταστροφές και απελπίζει ακόμη περισσότερο τους μόνιμους κατοίκους από τους οποίους  εκτός από ορισμένους που έχουν τους λόγους τους να μην αντιδρούν οι περισσότεροι βλέπουν με δεμένα χέρια και χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν τη ζωή τους να υποβαθμίζεται καθημερινά και τις περιουσίες τους στο έλεος του καθενός αλητήριου.


Ο δρόμος που η εικόνα του συμπυκνώνει όλη την κατάσταση που επικρατεί στα Εξάρχεια, είναι η οδός Θεμιστοκλέους την οποία αναφέραμε στην αρχή αυτού του σημειώματος. Στο τμήμα της από την Καλλιδρομίου ως την Πλατεία που έχει γίνει μια όαση από τα δέντρα που φυτεύτηκαν όταν έγινε πεζόδρομος παρατηρείται το μοναδικό φαινόμενο για κέντρο πρωτεύουσας οπουδήποτε στον κόσμο που οι ένοικοι των πολυκατοικιών έχουν βάλει κάγκελα σε κάθε πόρτα προκειμένου να αποθαρρύνουν την είσοδο τους απρόσκλητους και περίεργους επισκέπτες στα σπίτια τους. Κατά ένα τρόπο οι άνθρωποι μοιάζει να μπαίνουν όχι στο σπίτι τους αλλά σε μια φυλακή την πόρτα της οποίας πρέπει να κλειδώσουν μια και δυο φορές για να νιώσουν την στοιχειώδη αίσθηση ασφαλείας.


Φυσικά τούτο δεν εγγυάται τίποτα γιατί η πείρα από τη δράση των εγκληματικών συμμοριών μας δείχνει πως αυτοί είναι ικανοί, όταν θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους να φέρουν εργαλεία να κόψουν τα κάγκελα ή απλά να τα ανατινάξουν και να μπουν στα σπίτια. Το παράξενο πάλι είναι ότι την εικόνα με τα κάγκελα στις πόρτες (και ορισμένα παράθυρα που μπορεί να τα φτάσουν με σκάλες) που έχουν γίνει καθεστώς πλέον σε πολλούς δρόμους των Εξαρχείων ενώ την γνωρίζουν στα ανώτερα κλιμάκια της Αστυνομίας,  του υπουργείου και της Κυβέρνησης ουδείς δείχνει να συγκινείται και να κινήσει διαδικασίες που θα επιφέρουν την ασφάλεια στην περιοχή. Πιθανόν να μην διαθέτουν τρεις κλούβες αστυνομικών για να καλύπτουν τις βάρδιες ενός εικοσιτετραώρου όπως στο σπίτι του υπουργού Αλέκου Φλαμπουράρη που είναι στην πίσω μεριά του λόφου Στρέφη η εξώπορτα του οποίου είναι όπως την παλιά εποχή που πηγαίναμε για φαγητό στον «Βρούτο» και γυρίζαμε τραγουδώντας στα δρομάκια γύρω από τον Λόφο του Στρέφη.



ΑΘΗΝΑ, 09042019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 08042019