Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2019

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ» ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ

Με τον συνεκδότη και Άρχοντα των εκδόσεων Βασίλη Χατζηϊκώβου, 
καλωσορίζουμε την επανέκδοση του βιβλίου «Ελεύθεροι στα Δεσμά των Αγράφων» 
στο βιβλιοπωλείο «Ναυτίλος» όπου μπορεί όποιος θέλει να το πρΟμηθευτεί. 

Κλείνουν πέντε χρόνια από τότε που εκδόθηκε το τελευταίο βιβλίο μου «Ελεύθεροι στα δεσμά των Αγράφων» και την πρώτη παρουσίαση του στην Καρδίτσα τέτοιες ημέρες το 2014.  Πρόκειται για ένα βιβλίο όπου πενήντα συγχωριανοί, έτσι αποκαλώ πλέον τους κατοίκους της Νεράιδας (Σπινάσα) Δολόπων Καρδίτσας και τέως Ευρυτανίας, αφηγούνται την ζωή τους στον μεσοπόλεμο, την Κατοχή, την Αντίσταση, τον Εμφύλιο και τέλος, το κυριότερο, το πώς ανάστησαν το χωριό τους τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 και πως συνέχισαν μέχρι που η κοινότητά τους άρχισε να διαλύεται και σιγά – σιγά να σβήνει.  

Η συζήτηση μαζί με αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους συνεχίστηκε μέχρι που κάποιοι πέταξαν στον ουρανό και μας βλέπουν από εκεί ψηλά πλέον. Η μνήμη τους όμως μένει άσβεστη και κάθε φορά που η κουβέντα έρχεται στα παλιά, τους ανακαλούμε νοερά στην παρέα να μας συμβουλεύσουν, να μας δείξουν πως κατάφεραν να επιβιώσουν εκείνα τα τραγικά χρόνια και να έχουν την δύναμη να ξαναφτιάξουν σπίτια, χωράφια, κοπάδια και κυρίως, κοινότητα ανθρώπων που παρά τις αναπότρεπτες απώλειες που υπέστη, υπάρχει ακόμη εκεί στις πλαγιές των Αγράφων και αποτελεί παράδειγμα πατριωτισμού.

Με λίγα λόγια, το βιβλίο το γράψαμε όλοι μαζί και αυτό αποτέλεσε την κιβωτό κατά κάποιο τρόπο της μνήμης για τη Νεράιδα, τα Άγραφα, την Ευρυτανία και την Καρδίτσα, για όλη την  ορεινή εν τέλει Ελλάδα στην οποία προστρέχουμε και τιμούμε ο καθένας με τον τρόπο του. Τα στοιχεία που αντλούμε από τις σελίδες τους, όπου περισσεύει ο αφηγηματικός λόγος των ανθρώπων που υπήρξαν πρωταγωνιστές ή απλά θεατές των γεγονότων της τραγικής δεκαετίας 1940 – 1950 είναι πολύτιμα για όλους, ντόπιους ή απόμακρους από τα Άγραφα.

Οι επόμενοι από μένα και τους φίλους και τους συγχωριανούς που με βοήθησαν να συγκεντρωθεί το υλικό του βιβλίου (πάνω από πέντε χρόνια κράτησε η δημιουργία του) θα έχουν στα χέρια τους ένα πολύτιμο αρχείο, στο χαρτί αλλά και σε ηχογραφημένες συνεντεύξεις, για να συνεχίσουν ένα άλλο έργο που θα αφορά τις επόμενες γενιές, πράγμα που έρχεται στην επικαιρότητα γιατί οι ορεινές κοινότητες  των Ελλήνων, όπως στη Νεράιδα κοντεύουν να σβήσουν. Μπροστά σε αυτή την τραγική πραγματικότητα, τις διαστάσεις της οποίας δεν θέλουμε να παραδεχτούμε, είναι τουλάχιστον υποχρέωση να καταγραφούν σε πρώτο λόγο οι αιτίες και όπως φαίνεται να είναι το έργο του χειμώνα.


Με το βιβλίο «Ελεύθεροι στα δεσμά των Αγράφων» το οποίο επανεκδόθηκε και κυκλοφορεί σε ορισμένα βιβλιοπωλεία στην Αθήνα, επιχειρούμε να δώσουμε μια συνέχεια καταγραφών από τις επόμενες γενιές για την νεότερη ιστορία των Αγράφων. Για όσους ενδιαφέρονται να το αποκτήσουν και να συμμετάσχουν στο νέο έργο, μπορούν να το αναζητήσουν προς το παρόν στην Αθήνα στο βιβλιοπωλείο «Ναυτίλος» Χαρ. Τρικούπη 28, τηλ. 21 0361 6204, στην Καρδίτσα στο κατάστημα «Αμάραντες Γεύσεις» του Αντώνη Παπαδάκου, Τερτίπη 12, τηλ. 6977394752 και στον Κώστα Πλατσιούρη, 6974433949. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να μου γράφετε στο provoilais@gmail.com ή στο τηλέφωνο 6973187627 και θα βρούμε έναν  τρόπο να φτάσει στα χέρια σας. 

ΑΘΗΝΑ, 05122019.

ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟ ΑΠ’ ΕΞΩ




Ο ρόλος των παραθύρων είναι να δημιουργούν στους τοίχους των σπιτιών ένα άνοιγμα από το οποίο θα μπαίνει το φως και ο αέρας στο εσωτερικό τους ενώ δίνουν σε αυτόν που βρίσκεται μέσα τη δυνατότητα να βλέπει τι γίνεται έξω και τον καιρό, πότε εκτεθειμένος στα μάτια των άλλων και πότε αόρατος πίσω από τις κουρτίνες, τα μισάνοιχτα πατζούρια ή τις γρίλιες που ανάλογα την κατάστασή τους δηλώνουν πολλά για τον ένοικο του σπιτιού.

Η εικόνα εκείνου που στέκει πίσω από ένα παράθυρο και βλέπει προς τα έξω εκλαμβάνεται συνήθως ως εικόνα ρεμβασμού και περισυλλογής, ενώ εκείνου που κοιτάζει απ’ έξω προς τα μέσα δηλώνει αδιακρισία πολλές φορές και ύποπτο ενδιαφέρον. Έτσι το έχει συμπυκνώσει η ζωή και συχνά αυτό εκφράζεται από τη λογοτεχνία, την ποίηση και τον κινηματογράφο που παίρνουν ιδέες από την καθημερινότητα και τις κάνουν κοινές για όλους δημιουργώντας μάλιστα στερεότυπα και στάσεις που αρκετοί αντιγράφουν. 

Τον ίδιο ρόλο πάνω κάτω παίζουν και οι πόρτες αλλά οι εικόνες που βγαίνουν απ’ αυτές και η αίσθηση την οποία υπονοούν ορισμένες φορές είναι πιο σκληρές, πιο δραματικές. Αυτός που περιμένει όρθιος στην πόρτα συχνά αδημονεί, μπορεί να μην γνωρίζει τι ακριβώς περιμένει, εχθρό ή φίλο και δεν ξέρει πώς να ετοιμαστεί. Από την άλλη, η πόρτα όταν μπαίνει κανείς κλείνει, το ίδιο συμβαίνει και όταν βγαίνει. Την κλειδώνει μάλιστα για να είναι πιο ασφαλής ενώ το παράθυρο για να κλείσει δεν θέλει παρά ένα κούμπωμα του μηχανισμού ή το κατέβασμα των ρολών. Όποιος θέλει το αφήνει μισάνοιχτο, αυτό έχει να κάνει και με το σε ποιον όροφο μένει γιατί αλλιώς είναι να βρίσκεται σε κάποιον όροφο κι αλλιώς στο ισόγειο. Άλλος κλείνει το παντζούρι και αφήνει να μπει λίγο φως. Τα παράθυρα εν κατακλείδι, κλείνουν από μέσα, έτσι γίνεται και δεν αμφισβητείται από κανέναν.

Τι ώθησε όμως αυτόν τον άνθρωπο να κλειδώσει το παράθυρο ενός ημιυπόγειου σπιτιού σε ένα μικρό δρομάκι κάθετο της Αχαρνών απ’ έξω, προβάλλοντας έτσι μια πρωτοτυπία; Ασφαλώς και αποτελεί μια πρόκληση για όποιον το δει έτσι κλειδωμένο. Θα απορήσει γιατί το έκανε αυτό και ανάλογα, θα το προσπεράσει ή θα τον βάλει σε σκέψεις γιατί προέβη σε αυτή την πράξη. Το βέβαιο είναι ότι ο άνθρωπος που έβαλε την κλειδαριά όταν ξαναμπεί στο σπίτι θα  πρέπει να βγει να βγάλει την κλειδαριά για να ανοίξει το παράθυρο το οποίο μπορεί να είναι και χαλασμένο και να χρειάζεται να γίνεται συνέχεια αυτό. Μπορεί επίσης, όταν φτάνει στο σπίτι, να ξεκλειδώνει πρώτα το παράθυρο και μετά να ανοίγει την πόρτα, πράγμα που όποιος δει πάλι θα δημιουργήσει εντυπώσεις γιατί να συμβαίνει έτσι.

Δεν αποκλείεται όμως με αυτόν τον τρόπο, να θέλει να δηλώσει ότι δεν τον ενδιαφέρει καν να βλέπει τίποτα πλέον από το παράθυρο, ούτε τον καιρό, διακόπτοντας έτσι μια καθημερινή συνήθεια όλων των ανθρώπων. Δεν τον ενδιαφέρει να βλέπει τους περαστικούς από τη μέση και κάτω και να αισθάνεται την σκόνη που σηκώνουν τα παπούτσια τους ή τις λάσπες στην μύτη του και στον αέρα του δωματίου του. Δεν τον ενδιαφέρει καν ποιος περνάει, ποιος μπορεί να κοιτάζει στο παράθυρο κι έτσι κλείνει τον κόσμο έξω και κρατώντας ένα κλειδί στο χέρι, με αποφασίζει πότε και πως θα τον βλέπει…

ΑΘΗΝΑ, 05122019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35.

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2019

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΚΑΚΙ




Η θέση της Αττικής στο χάρτη της χώρας και κατά συνέπεια και της Αθήνας τις έχουν προικίσει με ένα ιδιαίτερο κλίμα και ο συνδυασμός του Σαρωνικού με τον μικρό κάμπο της και τα βουνά της έχει δημιουργήσει ένα τέτοιο περιβάλλον όπου ευδοκιμούν κυρίως εκείνα τα δέντρα που δεν θέλουν πολύ νερό να ζήσουν και τα περισσότερα κρατάνε τα φύλλα τους ολόκληρο το χρόνο. Πρόκειται κυρίως για ελιές, πεύκα και ξυνόδεντρα καθώς και πλήθος  θάμνων που φυτρώνουν όπου βρουν μια σχισμή στο πετρώδες έδαφός της.

Με αυτά τα δέντρα, όπου έχουν μείνει εννοείται, η Αττική δεν έχει την χαρά να ντυθεί με φθινοπωρινά χρώματα όπως γίνεται σε πολλές άλλες περιοχές της χώρας, ιδίως τις ορεινές όπου ευδοκιμούν τα φυλλοβόλα, όπως οξιές, βελανιδιές, καστανιές και άλλα που τούτες τις ημέρες λάμπουν και γεμίζουν την πλάση με όμορφες εικόνες. Απ’ αυτά ελάχιστα υπάρχουν στην Αθήνα και όπου βρίσκονται είναι κλαδεμένα και μοιάζουν με  κούτσουρα γιατί όλοι φοβούνται μη και πέσουν τα κλαδιά τους πάνω σε κανένα αυτοκίνητο ή και στα κεφάλια των πεζών. 

Ακόμα και οι ακακίες που ανήκουν στην κατηγορία των φυλλοβόλων κι αυτές κουρεύονται άγρια μόλις μπει ο χειμώνας ενώ για τις μουριές, που τα φύλλα τους παίρνουν ωραίο κίτρινο χρώμα, ούτε που προλαβαίνουμε να το δούμε γιατί τις κλαδεύουν καθώς πάλι επικρατεί ο φόβος να μην γλιστρήσει κάποιος όταν τα πατήσει στο δρόμο. Τα λίγα πλατάνια πάλι που υπάρχουν στην πόλη, λόγω της δυσκολίας που έχουν να βρουν νερό και της ταλαιπωρίας από τον δυνατό ήλιο ρίχνουν από πολύ νωρίς τα φύλλα τους. 

Έτσι, ενώ η άνοιξη στην Αθήνα είναι σαφώς διακριτή όταν έρχεται με το πρασίνισμα των δέντρων, το φθινόπωρο ούτε καν φαίνεται και μόνο όταν κάποιος βγαίνει προς τα βόρεια προάστια το καταλαβαίνει. Τα μόνα δέντρα που εκπροσωπούν το φθινόπωρο στην Αθήνα είναι οι νερατζιές, είτε αυτές είναι φυτεμένες στους δρόμους είτε στα παρκάκια και με τον καρπό τους να φωτίζεται σιγά – σιγά από το βαθύ πράσινο στο λαμπερό πορτοκαλί δίνουν το σήμα πως βαδίζουμε προς το χειμώνα όπου όλα τα χρώματα ταπεινώνονται και σβήνουν. Είτε είναι πάνω στα δέντρα τα νεράτζια, στα οποία ελάχιστοι δίνουν προσοχή γιατί δεν τρώγονται, είτε στο έδαφος που πάλι πρέπει να περάσουν πολλές ημέρες μέχρι να τα μαζέψουν ή μπορεί και να τα αφήσουν εκεί να σαπίσουν, είναι αυτά που σαφώς και εκπροσωπούν το φθινόπωρο στην πόλη αλλά και προαναγγέλλουν την έλευση του χειμώνα.

Για να πάρει κάποιος μια ιδέα για το πώς λειτουργούν αυτά και να τα μυρίσει αρκεί να περάσει και να καθίσει λίγο στα παγκάκια κάτω από τις νερατζιές που είναι στο μικρό κηπάριο πίσω από το κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης και το οποίο θα έπρεπε να τυχαίνει περισσότερης προσοχής καθώς είναι από τα ελάχιστα στην Αθήνα που της ταιριάζουν. Εκεί τα δέντρα που κυριαρχούν είναι οι νερατζιές και στο σύνολο που σχηματίζουν είναι το μόνο μέρος που μπορεί κάποιος να καταλάβει πως αλλού κοντεύει κιόλας να τελειώσει το φθινόπωρο…  

ΑΘΗΝΑ, 04122019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ


Στην Ελλάδα οι ουρές δεν ήταν ποτέ συνηθισμένο φαινόμενο ούτε και μάκραιναν πολύ γιατί ο χαρακτήρας του Έλληνα ήταν αυτός που τις  υπονόμευε. Πάντα κάποιος εύρισκε διάφορους τρόπους και δικαιολογίες να τις διαλύσει και να πάρει τη θέση ενός άλλου που είχε σταθεί πολύ νωρίτερα απ’ αυτόν, προκειμένου να εξυπηρετηθεί για κάτι ή να προμηθευτεί εκείνο που εκείνη τη στιγμή μοιράζονταν στο κοινό ή το πουλούσαν σαν ευκαιρία!  

Απ’ όσα έχουμε διαβάσει για τη σχέση των Ελλήνων με τις ουρές, συνάγεται πως είναι επιρρεπής όταν πρόκειται για τίποτα τζάμπα, ακόμα και αν πρόκειται για κάτι εντελώς ευτελές και ορισμένοι μπορούν να κάτσουν να περιμένουν μέχρι να πέσουν από τα πόδια τους ώσπου να το πάρουν στα χέρια τους. Ένας άλλος λόγος είναι η διάθεση για κουβέντα που μπορεί να έχουν με αγνώστους, πράγμα που θυμίζει στους παλαιότερους τις ουρές στα καταστήματα των σοβιετικών πολιτών και τα ανέκδοτα που έπλεκαν σε εκείνες τις ώρες. 

Το ενδιαφέρον με τις ουρές είναι ότι σε αυτές δεν στέκονται ο ένας πίσω από τον άλλον κυρίως απόμαχοι της δουλειάς, ήτοι συνταξιούχοι που έχουν χρόνο να σκοτώσουν αλλά και νεότεροι, αμφοτέρων των φύλλων και τούτο αποδεικνύει πόσο ελαστικό είναι το ωράριο μέσα στην καθημερινότητα τους. Μοιάζει σαν να μην τους κυνηγάει κανένας, πως οι υποχρεώσεις μπορεί να  τους περιμένουν και μια και δύο ώρες. Εξάλλου οι περισσότεροι είναι προπονημένοι στις καθημερινές ουρές στα λεωφορεία και στις υπηρεσίες, ειδικά σε αυτές που έχουν να κάνουν με την υγεία που πολλές φορές η ουρά (πιο κομψά το λένε ραντεβού) συχνά μπορεί να έχει και κάποιους μήνες αναμονή μέχρι να πραγματοποιηθεί.

Στα τελευταία χρόνια, οι μεγαλύτερες ουρές γίνονται στα καταστήματα των υπηρεσιών κοινής ωφελείας που θα λέγαμε παλαιότερα προκειμένου οι καταναλωτές να προβούν σε διάφορες ρυθμίσεις των οφελών τους και να τακτοποιήσουν ανοιχτούς λογαριασμούς γεγονός που παρά την κάποια βελτίωση των οικονομικών των νοικοκυριών, συνεχίζεται.   Από την άλλη, οι ουρές στις τράπεζες συνεχώς μειώνονται γιατί οι περισσότερες υπηρεσίες πλέον μπορούν να γίνουν με ηλεκτρονικό τρόπο και σε αυτό ένα μεγάλο μέρος των πολιτών τα έχει καταφέρει κι έτσι μπροστά στα ταμεία στέκονται μόνο όσοι δεν θέλουν να σταματήσουν αυτή τη συνήθεια ή όσοι δεν μπορούν να εξοικειωθούν με την εξέλιξη.

Το ίδιο θα περίμεναν οι πολίτες να γίνει και με την έκδοση των εισιτηρίων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στο Μετρό και στον Ηλεκτρικό κυρίως με την εγκατάσταση των νέων εκδοτικών μηχανημάτων τα οποία δημιουργούν και στον πιο ήπιο και καλόγνωμο άνθρωπο ένα τεχνολογικό σοκ κάθε φορά που επιχειρεί να τα χρησιμοποιήσει. Δεν είναι τόσο ο χρόνος που απαιτείται για να βγει ένα εισιτήριο αλλά ο τρόπος, αργός βασανιστικός και με την αγενή φωνή κονσέρβα που δίνει ψυχρά οδηγίες σαν σε μηχανές. Τον ευτελισμό συμπληρώνει ο πίνακας με τις οδηγίες που αρκετές φορές αρνείται να υπακούσει στις εντολές που δίνονται με την αφή και ο χρόνος για την διεκπεραίωση. Αυτή η ψηφιακή κλεψύδρα που κινείται μπροστά στα μάτια του πελάτη ως ωρολογιακή βόμβα τον μειώνει ως το πάτωμα του σταθμού και αυτές τις στιγμές οι ωριμότεροι νοσταλγούν την απλότητα που είχαν τα παλιά ακυρωτικά μηχανήματα, την εποχή που ήταν ελάχιστοι εκείνοι που δεν ντρέπονταν να ταξιδέψουν χωρίς εισιτήριο και όχι σαν σήμερα που το ρόλο να εμποδίζει τους τζαπατζήδες ανέλαβε η αστυνομία, λες και δεν είχε άλλη δουλειά να κάνει.    

ΑΘΗΝΑ, 02122019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 26112019, σελ. 35         

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2019

ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ…




Ημέρα απεργίας των δημοσιογράφων χθες (Αθήνα, 01122010)και οι ειδήσεις που δεν μάθατε στην ώρα τους, ένα σωρό. Για κάποιες απ’ αυτές που είχαν αξία και σημασία, τα γνωστά ραδιόφωνα μας ενημερώνουν από το πρωί και ήδη προχώρησαν στις φρέσκες της ημέρας…

Ένα σωρό πράγματα έγιναν λοιπόν χθες αλλά αυτό που αποτέλεσε μια διαφορετική στιγμή για τους φωτογράφους ήταν η απρόοπτη εμφάνιση στη παρέας Κινέζων που βγήκαν ξαφνικά από τη Χρήστου Λαδά με στόχο να περάσουν τη Σταδίου. Τι έκαναν οι άνθρωποι εκεί πέρα, δεν μας ενδιαφέρει αλλά καθώς βρέθηκαν στην κεφαλή της πορείας, στάθηκαν μπροστά από το πανό και χωρίς φαντάζομαι να ξέρουν ποιοι είναι οι διαδηλωτές, τάχθηκαν στο πλευρό τους, σήκωσαν το χέρι ψηλά και έκαναν με τα δάχτυλά τους το σήμα της νίκης.   
Ήταν οι μόνοι άνθρωποι φαντάζομαι χθες στην Αθήνα που τάχθηκαν στο πλευρό μας και αυτό νομίζω έγινε από άγνοια της ελληνικής γλώσσας και φυσικά της πραγματικότητας για τα ελληνικά ΜΜΕ. 

ΑΘΗΝΑ, 01122019 (Αναδημοσίευση από το Facebook, 01122010)


Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΕ ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ



Μέχρι τώρα στον αγώνα εναντίον της λεηλασίας της Ελλάδας από λογής συμφέροντα, ειδικά στο χώρο της ενέργειας με το παραμύθι της… πράσινης ανάπτυξης συνήθως βλέπαμε ανθρώπους που νοιάζονταν για τον απειλούμενο Τόπο τους, άλλους που τον γνώριζαν, ακτιβιστές με ευρύτερο ενδιαφέρον για το περιβάλλον, φυσιολάτρες και άλλους που όλοι μαζί προσπαθούσαν να μιλήσουν με απλή γλώσσα για το αυτονόητο: την προστασία της συγκεκριμένης περιοχής και προώθηση μιας ήπιας ανάπτυξης που να σέβεται τον τόπο, τη φύση και κυρίως τους ανθρώπους που κατοικούν εκεί.


Η περίπτωση της Ηπείρου που έχει μπει στο στόχαστρο των μεγάλων εταιρειών πετρελαιοειδών για εξορύξεις υδρογονανθράκων σε όλη την έκτασή της αποτελεί εκτός από τον μεγάλο κίνδυνο ολοκληρωτικής καταστροφής της και την ειρωνεία απέναντι σε όλη την Ελλάδα και τον νοήμονα κόσμο βέβαια, γιατί είναι ακριβώς το αντίθετο σε ότι πρεσβεύουν και προτάσσουν πλήθος ειδικών και παρατρεχάμενων των εργολάβων, μη εξαιρουμένων των τοπικών αρχόντων για την προώθηση των εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Τη στιγμή δηλαδή που κόπτονται και μάχονται με κάθε τρόπο να γεμίσουν τα ελληνικά βουνά ανεμογεννήτριες με αμφίβολο αποτέλεσμα, σείοντας το φάντασμα της κλιματικής αλλαγής και θανατηφόρου λιγνίτη στην Πτολεμαϊδα, αυτοί τρυπάνε το σώμα της Ηπείρου για να αντλήσουν από τη γη της όποια σταγόνα πετρελαίου υπάρχει.


Το ζήτημα απασχολεί από καιρό την Ήπειρο αλλά και πολλούς άλλους Έλληνες που δεν διαφωνούν με αυτού του είδους την ανάπτυξη και διαρκώς γίνονται εκδηλώσεις και δράσεις ενημέρωσης του κόσμου και την ανάγκη  προστασίας του περιβάλλοντός της και την διακοπή των όποιων εργασιών έχουν ξεκινήσει οι εταιρίες.


Στον αγώνα αυτό δυναμική είναι η παρουσία της Τζουμερκιώτισας ηθοποιού Γεωργίας Ζώη και η οποία είχε την ιδέα να γίνει στην κοίτη του ποταμού Αράχθου μια πρωτότυπη φωτογράφιση με συμμετοχή εθελοντριών γυναικών από την Ήπειρο από τον φωτογράφο και σκηνοθέτη Γιάννη Φαλκώνη. Οι γυναίκες φωτογραφήθηκαν στον Άραχθο με σκεπασμένο το σώμα τους λάσπη του ποταμού κι έτσι οι φωτογραφίες προϊδεάζουν ποιητικά για το μαύρο μέλλον της Γης της Ηπείρου. Στον αντίποδα, οι φωτογραφίες του φωτογράφου Κώστα Ζήση με τα μαγευτικά τοπία τους συνθέτουν το σκηνικό της αγνότητας και της ανεκτίμητης ομορφιάς της Ηπείρου πριν από την επερχόμενη καταστροφή.


Η Γεωργία Ζώη επιστρατεύει μέσω της τέχνης τις γυναίκες της Ηπείρου και καλεί τις γυναίκες όλης της Ελλάδας σε μια διαμαρτυρία για το μέλλον της Ηπείρου. Γιατί στην Ήπειρο μπορούν να ζήσουν χωρίς τους υδρογονάνθρακες αλλά δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τα ποτάμια και τα βουνά τους και στον αγώνα τους είμαστε δίπλα τους.  



Η έκθεση των φωτογραφιών "Ηπειρος Μελανόεσσα" που έχουν σκοπό να προβάλλουν τους κινδύνους που απειλούν την Ήπειρο ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες και θα λειτουργεί ακόμη σήμερα και αύριο ώρες 11 π.μ. - 2.00 μ.μ. και 6.00 - 9.00 μ.μ.. με ελεύθερη είσοδο. Την Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου θα πραγματοποιηθεί πορεία στη Βουλή προκειμένου να κατατεθεί σχετικό ψήφισμα. Πληροφορίες 6978470819, Λίτσα Μάνου.

ΥΓ. Οι φωτογραφίες αυτής της ανάρτησης είναι του Γιάννη Φαλκώνη. 

ΑΘΗΝΑ, 30112019

Η ΒΑΡΑΣΟΒΑ ΤΩΡΑ ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΑΙΟΛΙΚΩΝ




Δεν προλαβαίνουν, όσοι νοιάζονται γι’ αυτή την έρμη χώρα η οποία έχει καταντήσει αποικία των ισχυρών κρατών της Ευρώπης και στην οποία εκτός από τα μνημόνια δοκιμάζουν και την αντοχή των Ελλήνων με ένα σωρό «επενδύσεις» που κάτω από το περιτύλιγμα της… πράσινης ανάπτυξης κρύβουν ένα σωρό εκπλήξεις για την κοινωνία μας και πιο πολύ για τη φύση, να μαθαίνουν ποιος Τόπος έχει σειρά να καταστραφεί.



Φυσικά αν δεν υπήρχαν και οι εγχώριοι εθελόδουλοι καλοθελητές που νοιάζονται για τα δικά τους κέρδη από την επένδυση, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά και θα μπορούσε η Ελλάδα να διατηρήσει ανέγγιχτη την λεπτή φυσιογνωμία της και ακέραιο της γεωφυσικό ανάγλυφό της και να πορευτεί σε ένα ήπιο μέλλον χωρίς τις τρομακτικές και επικίνδυνες αλλοιώσεις που θα προκαλέσουν οι επεμβάσεις τόσο στις θάλασσές της με τους υδρογονάνθρακες όσο και στα βουνά με τις ανεμογεννήτριες και τα μικρά φράγματα στα ποτάμια, πράγματα που θα έχουν πολλές επιπτώσεις σε όλες της πτυχές της ζωής μας.

Στην ουσία δεν έχει μείνει ούτε ένας Τόπος στην Ελλάδα που να μην του ετοιμάζουν το «σοκ της ανάπτυξης» σε όποια μορφή κατέβει στο κεφάλι των εργολάβων οι οποίοι διαχρονικά  διαπλέκονται με το αχαρακτήριστο πολιτικό σύστημα και τις διεφθαρμένες τοπικές κοινωνίες. Έτσι που το πάνε, σε λίγα χρόνια ολόκληρη η χώρα δεν θα μοιάζει με την Ελλάδα αλλά από άκρη σε άκρη θα είναι ένα απέραντο νεκροταφείο (γιατί όλα αυτά τα έργα έχουν συγκεκριμένο κύκλο ζωής) εγκαταστάσεων της ανάπτυξης. Όπως στη Βοιωτία για παράδειγμα με τα ερειπωμένα εργοστάσια και την περιοχή της Ελευσίνας.




Την αφορμή γι’ αυτές τις αράδες μου έδωσε η απίστευτη είδηση που διάβασα στη σελίδα «Ελεύθερα βουνά χωρίς αιολικά – savegreekmaountains» ότι στο στόχαστρο των εργολάβων του αέρα μπήκε και η Βαράσοβα, ένα βουνό με ιδιαίτερη σημασία για την Αιτωλία, το Μεσολόγγι και όλο τον Πατραϊκό Κόλπο, το οποίο καλείται και το Άγιον Όρος λόγω του πλήθους των εκκλησιών που είναι χτισμένες εδώ και αιώνες στα βράχια της και φυσικά ενταγμένη στο σύστημα «Νatura».



Φυσικά η Βαράσοβα αποτελεί και το σύμβολο της τουριστικής κίνησης της περιοχής και το καμάρι όλης της Αιτωλίας. Εκεί λοιπόν έχουν σχεδιάσει τις φαραωνικές εγκαταστάσεις, χωρίς βέβαια να ρωτήσουν και τους ντόπιους αν θέλουν να γίνουν… μπαταρία της Ευρώπης και υποκείμενα μιας αμφίβολης ανάπτυξης.

Πιστεύω πως θα υπάρξουν όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα και στην Αιτωλοακαρνανία και στην Αχαϊα  έντονες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες για την επερχόμενη καταστροφή και θα σταματήσουν να κάνουν την Βαράσοβα και το Κρυνέρι ένα σκουπιδότοπο της ανάπτυξης!



ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι φωτογραφίες από τη σελίδα «Ελεύθερα βουνά χωρίς αιολικά» στην οποία μπορείτε να αναζητήσετε περισσότερες πληροφορίες και να δείτε περισσότερες  με την απεικόνιση του τοπίου μετά την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών στη Βαράσοβα και στη θάλασσα μπροστά της και φυσικά να ενημερώνεστε για ότι συμβαίνει με τα αιολικά πάρκα.  

ΑΘΗΝΑ, 30112019



Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019

Η ΓΑΤΑ ΚΑΙ Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ...


 Όταν τη νύχτα μια μαύρη γάτα κάθεται ακίνητη ακριβώς κάτω από τις λάμπες του ηλεκτρικού, ο ίσκιος της ισοδυναμεί με το μέγεθός της. Μόνο όταν κινηθεί και ανάλογα με τη γωνία του φωτισμού μεταμορφώνεται άλλοτε σε μια σκοτεινή φιγούρα του ζώου και άλλοτε σε αλλόκοτο τέρας που κινείται άτσαλα στο χώρο και ενδεχομένως προκαλέσει και λίγο φόβο σε κάποιον που δεν γνωρίζει περί τίνος πρόκειται και ποιο λόγο τρέχει η γάτα. Και τούτο ανεξάρτητα αν η γάτα είναι μαύρη, παρδαλή ή άσπρη γιατί η σκιά είναι πάντα μια κατάμαυρη κατάσταση και παύει να υπάρχει μόνο μόλις σβήσουν τα φώτα και την καταπιεί το σκοτάδι...

ΑΘΗΝΑ, 29112019

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019

ΛΙΟΜΑΖΕΜΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ




Τα δέντρα που είναι συνδεδεμένα περισσότερο από κάθε άλλο με την Αθήνα, καθότι δώρο της θεάς Αθηνάς προς τους Αθηναίους που την επέλεξαν αντί του Ποσειδώνα ως πολιούχο, είναι οι ελιές και από εκείνη την εποχή του μύθου μέχρι σήμερα, παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή όχι μόνο της πόλης αλλά όλης της Ελλάδας και αποτελούν ένα βασικό στοιχείο της οικονομίας των μεσογειακών χωρών όπου και εξαπλώνεται το ευλογημένο αυτό δέντρο.

Ένα τέτοιο δέντρο θα περίμενε κανείς να έχει μια διαφορετική αντιμετώπιση στην πόλη, είδη του οποίου να είναι φυτεμένα σε κάποιους επιλεγμένους χώρους και να φροντίζονται υποδειγματικά ώστε να τα βλέπουν οι ντόπιοι και οι ξένοι της Αθήνας και να μαθαίνουν γι’ αυτά μέσα από ειδικά φυλλάδια και εκδόσεις.  Πέρα από αυτό όμως ο επισκέπτης της πόλης μέσω του υλικού αυτού θα γνωρίζει περισσότερα για το λάδι και θα γίνονταν πρεσβευτής του εξαιρετικού αυτού προϊόντος της ελληνικής γης σε ολόκληρο τον κόσμο.   

Θα πείτε υπάρχουν ένα σωρό ελιές στην Αθήνα, στον Εθνικό Κήπο, την Αρχαία Αγορά, στους λόφους, τα πάρκα, τις πλατείες ακόμα και σε κάποιους δρόμους  δημιουργούν δεντροστοιχίες . Πιθανόν να ήταν και περισσότερες σε δεντροστοιχίες αλλά από τη μια μεριά η στενοί δρόμοι δεν επιτρέπουν την ανάπτυξή τους και από την άλλη, ο καρπός τους όταν ωριμάζει πέφτει και λαδώνει τα πεζοδρόμια και όσα αυτοκίνητα απολαμβάνουν τον ίσκιο τους. Έτσι, προτιμούνται οι νεραντζιές, οι ακακίες και άλλα δέντρα, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από εξωτικές χώρες και δεν έχουν καμιά ιστορία να πούνε. 



Όπως και να έχει πάντως οι ελιές  δεν έχουν τη θέση που τους αρμόζει στην πόλη και όπου βρίσκονται, από τύχη συνεχίζουν να υπάρχουν και ορισμένες απ’ αυτές μάλιστα δεν ξεχνούν να καρπίζουν προς απογοήτευση των οδοκαθαριστών που είναι υποχρεωμένοι να σκουπίζουν τον πεσμένο καρπό από τα πεζοδρόμια. Αυτές τις ελιές τις φορτωμένες με καρπό, ακόμα και στις γλάστρες της Ερμού και σε άλλα σημεία του λεγόμενου εμπορικού κέντρου τις προσέχουν κι άλλοι και κλεφτά αρπάζουν απ’ αυτές καμιά ελιά όταν ωριμάσουν. Έτσι για το καλό, να θυμηθούν το λιομάζωμα στην πατρίδα τους και να νοσταλγήσουν τους ανθρώπους, τον τόπο και τις χάρες του που έζησαν κάποτε. 

Κάποιες άλλες όμως ελιές είναι πιο τυχερές, αυτές που βρίσκονται μέσα στους αρχαιολογικούς χώρους κυρίως γιατί είναι προφυλαγμένες από διάφορες παρεμβάσεις, είναι λίγοι αυτοί που τις πλησιάζουν και η σκιά τους δεν γεμάτη σκουπίδια όπως στις πλατείες. Αυτές τις έχουν σημαδεμένες οι άνθρωποι οι οποίοι προφανώς έχουν σχέση με αυτούς τους χώρους, φύλακες κυρίως οι άλλοι υπάλληλοι και κάθε χρόνο τέτοια εποχή κάνουν το αυτονόητο που γίνεται σε όποιο σημείο της Ελλάδας υπάρχουν ελιές. Μαζεύουν τις ελιές και τούτο πέρα από την ευχαρίστηση που νιώθει το δέντρο γιατί έτσι συμπληρώνει τον κύκλο της καρποφορίας του, εξοικονομούν για τα σπίτια τους λίγο από το λάδι της χρονιάς και με όλη τη διαδικασία αποτίουν την δέουσα τιμή στο ιερό δέντρο της Αθήνας.



Η σκηνή του λιομαζώματος, προχθές την Κυριακή στον χώρο πίσω από την Ακαδημία Αθηνών όπου συμμετείχαν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι ασφαλώς γνώριζαν από ελιές και εύχομαι του χρόνου, το παράδειγμά τους να ακολουθήσουν περισσότερο και να γίνει μια μεγάλη γιορτή για τους Αθηναίους και τους τουρίστες με τις ελιές της πόλης. Τους αξίζει… 

ΑΘΗΝΑ, 27112019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35     

ΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΓΙΘΕΑ




Ένα πολύτιμο βιβλίο, έργο ζωής και προσφοράς του Ξενοφώντα Σωτ. Κουτή στην πατρίδα του Αργιθέα του καλωσορίσαμε προχθές την Κυριακή στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Πρόκειται για το βιβλίο  «Ο τοιχογραφικός διάκοσμος του καθολικού της Ιεράς Μονής Μπουκοβίτσας Αγράφων – Μονές και Ναοί της Αργιθέας (16ος -19ος αιώνας)» και για το οποίο μίλησαν ο Δήμαρχος Αγράφων Αλέξης Καρδαμπίκης, ο Δήμαρχος Λίμνης Πλαστήρα Παναγιώτης Νάνος. ο Δήμαρχος Αργιθέας Ανδρέας Στεργίου και ο συγγραφέας ενώ τον συντονισμό είχε η εκπαιδευτικός Αναστασία Κλάρα. Πολύς ήταν ο κόσμος από την Αργιθέα και τα Άγραφα που ήρθαν να τιμήσουν τον Ξενοφώντα και να του ευχηθούν καλή συνέχεια στο ωραίο έργο του για την ανάδειξη των μνημείων της ορεινής πατρίδας μας.

ΑΘΗΝΑ, 24112019.

«ΗΠΕΙΡΟΣ ΜΕΛΑΝΟΕΣΣΑ» ΣΤΟ ΜΠΑΓΚΕΙΟ




«ΗΠΕΙΡΟΣ ΜΕΛΑΝΟΕΣΣΑ» είναι ο τίτλος της έκθεσης – εικαστικής διαμαρτυρίας ενάντια στην καταστροφική εξόρυξη υδρογονανθράκων στην Ήπειρο και την άδικη μετατροπή της ιερής και αμόλυντης γης της, σ' ένα βαριάς μορφής βιομηχανικό τοπίο η οποία εγκαινιάστηκε προχθές στο ισόγειο χώρο του Μπαγκείου (Ομόνοια).  



Η έκθεση βασίστηκε σε ιδέα της Τζουμερκιώτισσας ηθοποιού Γεωργίας Ζώη και
οι αριστοτεχνικά σκηνοθετημένες φωτογραφίες του Γιάννη Φαλκώνη, με τη συμμετοχή εθελοντριών, στην κοίτη του ποταμού Άραχθου,
προϊδεάζουν ποιητικά για το μαύρο μέλλον της Γης της Ηπείρου–γυναίκας, μητέρας, κόρης και αδελφής μας και οι φωτογραφίες του Κώστα Ζήση με τα μαγευτικά τοπία της, συνθέτουν το σκηνικό της αγνότητας και της ανεκτίμητης ομορφιάς της, πριν την επερχόμενη καταστροφή που έχουμε όλοι μας χρέος να αποτρέψουμε. 




Η έκθεση θα είναι επισκέψιμη έως την 1η/12/2019, ώρες 11 π.μ. - 2.00 μ.μ.και 6.00 - 9.00 μ.μ.. με ελεύθερη είσοδο. Πληροφορίες 6978470819, Λίτσα Μάνου.

Φωτογραφίες: Γιάννης Φαλκώνης.

ΑΘΗΝΑ, 27112919.

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2019

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ «ΟΡΘΙΟΥΣ» ΕΠΙΒΑΤΕΣ




Είναι από τις εμπειρίες που δεν ξεχνιούνται, το σιδηροδρομικό ταξίδι με το νυχτερινό τρένο από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη ή ανάποδα το οποίο και σε σχέση με τα δρομολόγια που γίνονται άλλες ώρες της ημέρας, μοιάζει σαν να ταξιδεύει κάποιος σε μια άλλη χώρα, εκτός της Ευρώπης και του δυτικού κόσμου σίγουρα. Βέβαια είναι φθηνότερο αλλά αν είναι να εξοικονομήσεις ένα εικοσάρικο και να μαυρίσει όλη νύχτα η ψυχή σου, δεν το ξανακάνεις.

Αυτό τα δρομολόγια τα προτιμούν ομάδες με χαμηλά εισοδήματα, νεαροί, φοιτητές αλλά κυρίως αλλοδαποί μετανάστες και στο πήγαινε και στο έλα σε ποσοστό μάλιστα που πολλές φορές ξεπερνάει το 70% των επιβατών. Απ’ αυτούς πάλι οι περισσότεροι είναι άντρες από την Ασία και που η ηλικία τους άντε να ξεπερνάει τα 25 με 30 χρόνια και κινούνται σε μεγάλες ομάδες και με τον τρόπο τους κυριαρχούν και επιβάλλουν την παρουσία τους. Η πλειοψηφία απ’ αυτούς κρατάει μόνο  ένα κινητό τηλέφωνο το οποίο αποτελεί και το κύριο μέσο επικοινωνίας μεταξύ τους και ορισμένοι και λίγα έως ελάχιστα πράγματα σε σακούλες. Οι γυναίκες όταν ταξιδεύουν και κυρίως όσες φαίνεται να είναι μουσουλμάνες πάντα συνοδεύονται από κάποιον άντρα ενώ δεν λείπουν και οι οικογένειες με μικρά παιδιά. Οι Αφρικανοί, άντρες και γυναίκες ταξιδεύουν σε μικρές ομάδες,  είναι διακριτικοί και ιδιαίτερα φειδωλοί στις εκδηλώσεις τους ενώ σπάνια κουβαλάνε μαζί τους παιδιά.

Αρχαία βαγόνια με φθαρμένα τα καθίσματα και την αίσθηση της βρωμιάς γιατί μόλις τα καθαρίζουν σε λίγες ώρες γίνονται όπως ήταν πριν γιατί από τις συνήθειες κάποιων επιβατών με καταγωγή από εξωτικές χώρες αλλά και πολλών εντοπίων επικρατεί εκείνη που λέγεται αδιαφορία για το τι θα κάνει ο επόμενος επιβάτης με την κατάσταση που του αφήνουν στη θέση και στο βαγόνι. Το ίδιο κάνουν και στους διαδρόμους ενώ πολλοί, με ένα θράσος καπνίζουν επιδεικτικά στους μικρούς προθαλάμους των βαγονιών και δεν το σβήνουν πια ούτε και να βλέπουν πως περνάει ο ελεγκτής. Τους κάνει παρατηρήσεις στα ελληνικά ο άνθρωπος και αυτοί είτε πραγματικά δεν γνωρίζουν τη γλώσσα, είτε το προσποιούνται δεν του δίνουν σημασία γιατί ασφαλώς και ξέρουν πως δεν πρόκειται να τιμωρηθούν για τίποτα και η στάση τους ενθαρρύνει και πολλούς άλλους να κάνουν το ίδιο. Άλλοι πάλι κλείνονται στις τουαλέτες να καπνίσουν ή να αποφύγουν τον έλεγχο αν δεν έχουν εισιτήριο και μετά την έξοδό τους όποιον τον οδηγήσει εκεί κάποια ανάγκη, μετανιώνει για την στιγμή που διάλεξε το νυχτερινό τρένο να ταξιδέψει. Ασφαλώς και οι καθαρίστριες δίνουν μάχες να κρατήσουν κάπως καθαρό το τρένο αλλά αυτό αποδεικνύεται μάταιο καθώς οι περισσότεροι και με κάθε τρόπο μεγαλώνουν το πρόβλημα. 



Το πρόβλημα μεγαλώνει ο αριθμός των «ορθίων» επιβατών! Ναι, σε αυτό το τρένο η εταιρεία κόβει  50 εισιτήρια για «ορθίους» οι οποίοι φυσικά και δεν ταξιδεύουν κρατώντας ένα χερούλι όπως κάνουν στα τρόλει και στα αστικά λεωφορεία γιατί κάτι τέτοιο δεν έχουν τα τρένα. Απλά καταλαμβάνουν το χώρο που δικαιούνται οι άλλοι και για τον οποίο επέλεξαν να ταξιδέψουν και αυτός δεν είναι άλλος από τις καρέκλες και τα τραπέζια του καφενείου το οποίο καταλαμβάνουν οι «όρθιοι» ή όταν δεν βρίσκουν εκεί θέση ξαπλώνουν όπου τους βολεύει και ένας πάνω στον άλλο στους διαδρόμους. 

Η εικόνα που δημιουργείται φαίνεται πως δεν απασχολεί τον ΟΣΕ ο οποίος θα μπορούσε να βάλει ένα ακόμη βαγόνι για να μην ταξιδεύει κανένας όρθιος αλλά μάλλον δεν το συμφέρει. Κι έτσι, για να εισπράξει κάποια εισιτήρια παραπάνω πετάει μέσα στο συρμό 50 «όρθιους» αδιαφορώντας αν ο ένας ή άλλος επιβάτης θέλει να ταξιδέψει με έναν μετανάστη ή όποιον άλλο ο οποίος έχει να πλυθεί κάποιους μήνας να κοιμάται κάτω από τα πόδια του. Αυτό είναι δικαίωμα που το μειώνει μέχρι προσβολής ο ΟΣΕ. 

ΑΘΗΝΑ, 24112019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος" 29112019. 

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2019

ΜΙΑ ΠΑΡΤΙΔΑ ΤΑΒΛΙ ΣΕ ΓΚΡΙΖΟ ΤΟΠΙΟ




Είναι η σκηνή ίσως που χαρακτηρίζει τους Έλληνες σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου· η φωτογραφία δυο ανθρώπων να παίζουν τάβλι παραπέμπει ευθέως στη χαλαρότητα που διακρίνει τους συμπατριώτες μας ορισμένες στιγμές της ημέρας ή κατ’ άλλους τον χρόνο που διαθέτει κάποιος στο καφενείο παίζοντας μια παρτίδα τάβλι με έναν άλλο. Η εικόνα αυτή συνήθως είναι πιο πλήρης όταν γύρω από τους δυο ταβλαδόρους κάθονται τρείς – τέσσερις άλλοι μοιρασμένοι υπέρ του ενός ή του άλλου παίχτη άλλοτε σιωπηλά και άλλοτε με φωνές και προστάγματα παροτρύνουν για μια κίνηση ή κριτικάρουν κάποια άλλη.

Είναι η φωτογραφία που παραδόξως καταφέρνουν και τραβάνε όλοι σχεδόν οι τουρίστες και αυτή αποτελεί τεκμήριο ότι όντως επισκέφθηκαν την Ελλάδα και γνώρισαν μάλιστα την βαθιά της εκδοχή της καθημερινότητάς της. Γι’ αυτό ας είναι καλά οι μαγαζάτορες των τουριστικών ειδών που για λόγους μάρκετινγκ παίζουν συστηματικά μια παρτίδα τάβλι μπροστά στα καταστήματά τους με τον γείτονα ή κάποιο φίλο ή και περαστικό και δεν το έχουν σε τίποτα να την σταματήσουν και να εξυπηρετήσουν τον πελάτη που θα δείξει ενδιαφέρον για κάποιο από τα είδη που έχει στην προθήκη ή χύμα μπροστά στην είσοδο.

Επί του προκειμένου, το τάβλι είναι ο κράχτης και ο θόρυβος από τα ζάρια και τα πούλια που ανάλογα την ένταση που έχει το παιχνίδι χτυπάνε στο ξύλινο κουτί εκείνο το μήνυμα που δίνεται στον πελάτη ότι το αφεντικό είναι ντόμπρος και δεν το έχει σε τίποτα να το σταματήσει και βεβαίως, ο συμπαίχτης του, ευγενικός πάντα και ποτέ ανυπόμονος θα περιμένει να τελειώσει η συνδιαλλαγή και μετά θα ξεκινήσουν την παρτίδα από εκεί που την άφησαν. Ο πελάτης φεύγει ευχαριστημένος αφού πρώτα βγάλει τη φωτογραφία.

Δεν είναι απαραίτητο όμως να γίνεται έτσι, πολλές φορές η παρτίδα είναι δημόσια χάριν των θεατών, κάτι θέλγει ιδιαίτερα  τους ταβλαδόρους στους κύκλους των οποίων υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις ικανότητας και φήμης και αυτά τα μίνι πρωταθλήματα επαναλαμβάνονται κάθε μέρα σχεδόν με τους ίδιους παίχτες ή άλλους που δοκιμάζουν την τύχη τους με τον πρωταθλητή. Οι νίκες και οι ήττες καταγράφονται και συζητιούνται στη γειτονιά και αυτός που σημειώνει τις περισσότερες επιτυχίες αναγνωρίζεται και εκτιμάται ιδιαίτερα στα καφενεία όπου συχνάζει και στις ανδροπαρέες με τα ίδια ενδιαφέροντα.

Το τάβλι, μια συνήθεια που ήταν αρκετά διαδομένη μέχρι πριν από λίγα χρόνια σε όλα τα καφενεία υποχώρησε μπροστά στις αλλαγές που έφερε η εξέλιξη και σε αυτό τον τομέα. Τα παραδοσιακά καφενεία έχουν δώσει τη θέση τους στις καφετέριες και οι άνθρωποι που πηγαίνουν σε αυτά πάνε σε αυτά να δουν ποδόσφαιρο, πράγμα που δημιουργεί θόρυβο και δεν ευκολύνει τους ταβλαδόρους και γι’ αυτό όλο και πιο σπάνια βλέπουμε να παίζουν τάβλι, ώριμοι κυρίως άντρες και σχεδόν καθόλου νέοι που κάτι τέτοιο θα περιόριζε τον χρόνο της προσοχής που έχουν στα κινητά τους. Η αδιαφορία τους για το τάβλι είναι εντυπωσιακή και όπως δείχνουν τα πράγματα αυτό θα καταντήσει μουσειακό είδος και δεν αποκλείεται να αρχίσουν τότε να γίνονται κινήσεις και να παίρνονται πρωτοβουλίες για την αναβίωσή του ως ιδιαίτερο στοιχείο της καθημερινότητας του Έλληνα. Οι δυο άντρες πάντως που είδα προχθές σε ένα πεζόδρομο στην πλατεία Κάνιγγος, προπονούνται καθημερινά και είναι έτοιμοι να δεχθούν αντιπάλους και να τους διδάξουν καλό τάβλι.  

ΑΘΗΝΑ, 21112019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 39. 

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019

ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟΚΕΝΤΡΟ




Έγινε προχθές στην πόλη κάτι το οποίο εκτενώς παρουσιάστηκε και σχολιάστηκε από τα ΜΜΕ και φυσικά ακόμη περισσότερο από τα κοινωνικά δίκτυα καθώς αυτά πλέον με τα εργαλεία τους είναι πιο κοντά στην πηγή της είδησης και το οποίο, σε πολλούς φάνηκε ότι το αποκαλούμενο κράτος των Εξαρχείων ταπεινώθηκε. Λίγοι όμως πιστεύουν πως αύριο – μεθαύριο δεν θα αρχίσει πάλι ένας νέος γύρος εχθροπραξιών με την Αστυνομία και οι γνωστοί άγνωστοι παραβατικοί μαζί με τους ιδεολόγους του μπάχαλου θα ξαναπιάσουν τα πόστα τους στις γωνίες και στα σκοτεινά στενά σαν να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα.

Ήταν μια οργανωμένη επιχείρηση της Αστυνομίας η οποία για πρώτη φορά από την δεκαετία του ’80 έκανε δυναμική την παρουσία της στην πλατεία και άνδρες της δεν αρκέστηκαν σε αυτό, ανέβηκαν και σε κάποιες ταράτσες. Εκεί στα πλυσταριά ανακάλυψαν (με την βοήθεια των drones βέβαια που τα εντόπισαν νωρίτερα) εργαλεία και υλικά που χρησιμοποιούν οι μπαχαλάκηδες ή αναρχικοί ή αντιεξουσιαστές ή αλληλέγγυοι – όπως και να τους ονομάσει κάποιος από τις πράξεις τους φαίνονται τι είναι – προκειμένου να διατηρήσουν το ακαταδίωκτο για ένα σωρό σκοτεινές υποθέσεις στην περιοχή.  
  
Αυτά είναι ζητήματα που ασφαλώς αφορούν και ζητούν λύση τις αρχές της Πολιτείας και του Δήμου και ανάλογα με τις εξελίξεις που θα προκύψουν θα κριθούν τόσο από τους κατοίκους των Εξαρχείων, όσο και από τους υπόλοιπους πολίτες της χώρας που δεν γνωρίζουν ακριβώς τι συμβαίνει εκεί και οι περισσότεροι ενημερώνονται από την τηλεόραση ενώ οι ακατέργαστες ειδήσεις από τα κοινωνικά δίκτυα διαδίδονται αστραπιαία. Έτσι δημιουργείται η εντύπωση πως τα Εξάρχεια είναι κατειλημμένα από συμμορίες που ζουν από το έγκλημα, πουλώντας ναρκωτικά, κλέβουν, πουλάνε προστασία και άλλα που τρομάζουν τον οποιοδήποτε πολίτη και αποφεύγει να τα πλησιάσει.

Τα Εξάρχεια όμως πριν αποκτήσουν αυτή τη φήμη ήταν μια κανονική γειτονιά, ασφαλώς πιο ανοιχτή από πολλές άλλες κεντρικές της Αθήνας και τούτο οφείλονταν πρώτα – πρώτα στους κατοίκους της. Όσοι τα ζήσαμε τα τελευταία σαράντα χρόνια γνωρίσαμε πολλούς ηλικιωμένους που ζούσαν στο παλιό πατρικό τους το οποίο δεν δόθηκε αντιπαροχή να γίνει πολυκατοικία, άλλους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκεί και φυσικά δεκάδες ενοικιαστές που τα προτιμούσαν για τον δικό του λόγο ο καθένας. Ως κέντρο δε απόκεντρο της πόλης και ανάμεσα στα Πανεπιστήμια είχαν κίνηση από επισκέπτες όλο το εικοσιτετράωρο και για αυτό εκεί εύρισκε ανοιχτά καταστήματα για φαγητό και διασκέδαση ως αργά το βράδυ. Τα πάμπολλα δε τυπογραφεία που λειτουργούσαν εκεί και η γειτνίαση με μεγάλα βιβλιοπωλεία ήταν η αιτία να γίνουν στέκι για πολλούς ανθρώπους του πνεύματος.

Σε αυτό το ανεκτικό περιβάλλον μπόρεσαν να χωθούν και αναπτύχθηκαν ραγδαία και διάφορα άτομα και ομάδες που προωθούσαν ναρκωτικά και με τα χρόνια το κακό απλώθηκε και έγινε καθεστώς. Οι κάτοικοι δεν μπορούσαν να αντιδράσουν σε αυτό το φαινόμενο, ούτε η Αστυνομία μπορούσε να το ελέγξει μέχρι που τα πράγματα ξέφυγαν εντελώς όταν χρήστες και έμποροι άρχισαν να προστατεύονται από διάφορες ομάδες που άλλα έδειχναν ότι έκαναν κι άλλες τελικά καταστάσεις εξυπηρετούσαν και μάλιστα τόσο φανερά και προκάλυπτα. Στην σκιά αυτών συγκεντρώθηκαν στην περιοχή και ένα σωρό περιθωριακοί ενώ εσχάτως δεν λείπουν και οι μετανάστες που τελικά αποτελούν ένα μεγάλο τμήμα των παρεπιδημούντων και δρώντων ποικιλοτρόπως στα Εξάρχεια.

Στη ζοφερή εικόνα των Εξαρχείων ξεχωρίζουν πλέον μόνο κάποιες φευγαλέες στιγμές που θυμίζουν την χαμένη κανονικότητα και αυτές είναι ίσως που πρέπει να προσέξουμε γιατί αποτελούν παρακαταθήκη μιας γειτονιάς που πληρώνει ακριβά το τίμημα να τη θεωρούν άλλοι ως χώρο που ο καθένας κάνει ότι θέλει χωρίς να έχει γι’ αυτό ανάλογες συνέπειες.      

ΑΘΗΝΑ, 19112019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 39   

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

Η ΓΚΑΛΕΡΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ




Ένας απαγορευμένος τόπος για τον κοινό άνθρωπο στο κέντρο της Αθήνας ήταν για τέσσερις δεκαετίες (και είναι ακόμη) οι ελεύθεροι χώροι γύρω από τα κτίρια του Πολυτεχνείου όπου τα τελευταία χρόνια σχεδόν κανένα τμήμα σχολών δεν λειτουργεί και η κίνηση των σπουδαστών είναι σχεδόν αμελητέα, σχεδόν ανύπαρκτη. Ο δραστηριότητες του Πολυτεχνείου έχουν μεταφερθεί εδώ και πολλά χρόνια στου Ζωγράφου αλλά κάποιες δυνάμεις δεν επιτρέπουν να πάρουν ο χώρος και τα κτίρια έναν άλλο ρόλο. Ακούγονται ένα σωρό ιδέες με κυρίαρχη εκείνη που θέλει σε αυτό να στεγαστεί ένα μέρος του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου αλλά όσοι τα προτείνουν μάλλον δεν έχουν λάβει υπ’ όψιν τους λόγους που θα προβάλλουν οι… φύλακες του Πολυτεχνείου σε μια τέτοια προοπτική.



Οι φύλακες: καθηγητές, μόνιμοι, αναπληρωτές και επίκουροι, φοιτητές τακτικοί και αιώνιοι, πολιτικοί ινστρούχτορες, καιροσκόποι συνδικαλιστές με πολλά συμφέροντα και άλλοι παρατρεχάμενοι, αν και έχουν περάσει 46 χρόνια από τα γεγονότα του 1973,  μοιάζει να είναι οι ίδιοι ή κάποιοι νεώτεροι να κληρονόμησαν τις αρετές και τις χάρες κάποιων πατερούληδων από άλλες εποχές. Μέσα σε αυτήν την περίοδο που λέγεται και Μεταπολίτευση σχεδόν ποτέ δεν επιδείχθηκε κάποιο ενδιαφέρον για το Μνημείο, όπως το προέβαλλαν και το καθιέρωσαν και έγιναν συνήθεια οι κλαυθμοί και οι οδυρμοί τους για τις καταστροφές που γίνονταν σε αυτό μετά από κάθε επέτειο τις οποίες φυσικά και πληρώνουν όλοι οι φορολογούμενοι Έλληνες. Ελάχιστες δε ήταν οι χρονιές που δεν κατελήφθη από τους διαδηλωτές και δεν βανδαλίστηκε άγρια όπως γίνονταν συνήθως και ευτυχώς που κάποιες φορές δεν πυρπολήθηκε. Ήταν εκείνες χρονιές που το κράτος πήρε την υπόθεση σοβαρά και δεν άφησε τους φύλακες να παίξουν τον σκοτεινό ρόλο τους.





Οι φύλακες του Πολυτεχνείου δεν στενοχωρήθηκαν καθόλου γι’ αυτό. Ήξεραν πως την επομένη θα έπαιρναν πάλι την κατάσταση στα χέρια τους και η ζωή στο Πολυτεχνείο θα συνέχιζε να κυλά ως αυτό να είναι ένα ανεξάρτητο κομμάτι στην πόλη, όπου οι νόμοι  δεν είχαν καμιά ισχύ μιας και σε αυτό ίσχυε το λεγόμενο «άσυλο» για να κινούνται τάχα και να καλλιεργούνται όλες οι ιδέες. Στην ουσία αποτέλεσε το κάστρο το οποίο κατείχαν οι λογής εξεγερμένοι που περνούσαν την ημέρα τους στα ελεύθερα Εξάρχεια και είχαν κρυμμένα τα πολεμοφόδια και σε αυτό κατέφευγαν όταν πιέζονταν από τις δυνάμεις της Αστυνομίας στις καθημερινές συγκρούσεις τους στους πέριξ δρόμους και την μαρτυρική απ’ όλες τις πλευρές οδό Στουρνάρη. Τα υπόγειά του ήταν χώροι όπου δεν επιτρέπονταν να μπει κανένας χωρίς την άδεια των φυλάκων που περνούσαν από σκληρό έλεγχο όχι μόνο όποιον πλησίαζε εκεί αλλά και όποιον περπατούσε στο προαύλιο θέλοντας να γνωρίσει το Πολυτεχνείο.  Δεν τον εμπόδιζαν αλλά τον έκαναν με τον τρόπο τους να  νιώθει ότι βρίσκεται κάτω από τη ματιά τους σε κάθε βήμα και νιώθοντας άβολα, έφευγε.



Μπορεί οι κοινοί πολίτες να ήταν ανεπιθύμητοι στο κάστρο των αναρχικών, όπως επιπόλαια και συλλήβδην αποκαλούσαν τα ΜΜΕ τις ομάδες που δρούσαν μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο αλλά είχαν το ελεύθερο να μπαινοβγαίνουν οι λογής παραβατικοί των Εξαρχείων και βεβαίως όλοι εκείνοι που εμπορεύονται λαθραία είδη καπνού στην οδό Στουρνάρη και ναρκωτικά σε άλλα σημεία των Εξαρχείων. Αυτοί έγιναν και η αιτία που το Πολυτεχνείο έγινε άσυλο και για ένα σωρό άλλους αμφιβόλου προέλευσης μεταναστών που οι ευαίσθητοι αλληλέγγυοι εγκαθιστούσαν κατά καιρούς εκεί ενώ η ποικιλία των ακτιβιστών που δρούσαν μέσα κι έξω σε αυτό, δημιουργούσε άλλα προβλήματα.




Κάτω απ’ αυτές τις προϋποθέσεις δεν ήταν και πολύ ευχάριστο για κάποιον να επισκεφτεί τους εξωτερικούς χώρους του Πολυτεχνείου εκτός από τις ημέρες της επετείου που άνοιγε τις πύλες του και από την Πατησίων να μπει ο κόσμος μέσα να καταθέσει στεφάνια στην κεφαλή του Σβορώνου που έφτιαξε ο Μέμος Μακρής και στην τσαλακωμένη από το τανκς πόρτα που εκτίθεται ως μνημείο. Ο ίδιος κόσμος θα έβλεπε και τα δεκάδες αραδιασμένα τραπεζάκια των πολιτικών νεολαιών, με προεξάρχουσα πάντα την ΚΝΕ να έχει απλώσει τα περισσότερα και να ακολουθούν οι υπόλοιπες ανάλογα με τα ποσοστά  που είχαν στις διάφορες σχολές όπου διαθέτουν υλικό προπαγάνδας, έντυπα, αφίσες και άλλα ενώ πλήθος φοιτητών αγρεύει συνδρομητές σε εφημερίδες και πουλάει κομματικά κουπόνια. Σε ορισμένες αίθουσες το κοινό αυτές τις ημέρες μπορεί να δει εκθέσεις με υλικό από αντιδικτατορικό αγώνα και άλλα πράγματα σχετικά με την εξέγερση του 1973. Με την ευκαιρία της επετείου θα δει πάλι φοιτητές και φοιτήτριες να φτιάχνουν πανό, μια τέχνη που μοιάζει διαγωνισμός μεταξύ διαφόρων τμημάτων και σχολών και ορισμένα απ’ αυτά, χρειάζονται πλέον και διερμηνέα καθώς γράφονται και στα αραβικά, μια γλώσσα που καθημερινά κερδίζει πόντους στην Ελλάδα από το πλήθος των μεταναστών που έρχονται.   



Εκείνο όμως που θα τον εντυπωσιάσει όμως όποιον εισχωρήσει στο κεντρικό προαύλιο είναι ότι οι τοίχοι των κτιρίων που είναι γεμάτοι από γκράφιτι σαν αυτά που καταλαμβάνουν κάθε ελεύθερη επιφάνεια στην πόλη με την ίδια θεματολογία αλλά με τη διαφορά εδώ ότι είναι πιο προσεγμένα γιατί οι καλλιτέχνες μάλλον έχουν πολύ χρόνο στη διάθεσή τους να τα φτιάξουν όπως και χώρο να τα απλώσουν. Τα υπογράφουν, με το τον τρόπο τους βέβαια οι ίδιοι που έχουν γεμίσει τους τοίχους της Αθήνας με τα έργα τους ενώ ανάμεσα και σε κάθε ελεύθερο σημείο είναι πλήθος οι μουντζούρες, τα λεγόμενα tag αλλά και προσφιλή συνθήματα του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου. Τα περισσότερα αφορούν την Αστυνομία αλλά κάποια έχουν άλλους αποδέκτες και όλα μαζί δημιουργούν ένα εικαστικό σύνολο που αν δεν φανερώνει τις τάσεις αυτής της τέχνης των τοίχων, αποκαλύπτει σίγουρα τις προτεραιότητες που βάζουν οι φοιτητές στις σπουδές τους.




Παλιότερα, σε μια άλλη ευκαιρία που είχα να περιδιαβώ τους εξωτερικούς χώρους του Πολυτεχνείου σε μια πιο ήρεμη εποχή και μάλιστα κατακαλόκαιρο που οι πάντες, μη των φυλάκων εξαιρουμένων ήταν σε διακοπές, η θεματολογία  ήταν πιο ήπια και τα έργα πιο ελαφρά. Ακολουθώντας την μοίρα των γκράφιτι που είναι η επικάλυψή τους από ένα καινούργιο που κι αυτό θα δώσει τη θέση του σύντομα σε ένα άλλο ή θα μουτζουρωθεί από κάποιον που δεν του αρέσει, εκείνα αποτελούν μια στρώση χρώματος του τοίχους  και ελάχιστοι τα θυμούνται. Όπως σίγουρα θα συμβεί και με τα τελευταία στα οποία είναι εμφανής η βία που στεγάζει και καλλιεργείται επί του προκειμένου στο Πολυτεχνείο. Βία που θέλω να πιστεύω ότι δεν πηγάζει ούτε και εμπνέει το σύνολο των φοιτητών αλλά μικρές ομάδες που κινούνται ανάμεσά τους και μπορεί να μην είναι καν φοιτητές αλλά στην ανοχή που καλλιεργήθηκε τόσα και τόσα χρόνια να κατάφεραν να μην ξεχωρίζουν.



Ο ερευνητής του μέλλοντος που θα σκύψει στην ιστορία του Πολυτεχνείου μετά την εξέγερση του 1973 και ιδιαίτερα στον τρόπο που οργανώθηκε και  εξελίχθηκε ο ετήσιος εορτασμός της επετείου θα είναι πολύ ευχαριστημένος αν έχει στη διάθεσή του αυτό το εικαστικό υλικό. Μπορεί να μην είναι τέχνη που σπουδάστηκε στις αίθουσες της Σχολής Καλών Τεχνών γιατί και αυτή έχει μετακομίσει αλλού αλλά οπωσδήποτε εκφράζει την σημερινή γενιά των εικαστικών η οποία σαφώς και δημιουργεί μέσα στην κοινωνία, όπως αυτή διαμορφώθηκε από την Μεταπολίτευση και δώθε και το Πολυτεχνείο ασφαλώς και έχει επηρεάσει πολύ καθώς πάνω σε αυτό ακούμπησαν ουτοπίες αλλά στηρίχθηκαν, με πολλούς αγώνες και μπόλικη προπαγάνδα λαμπρές και προσοδοφόρες καριέρες στην κοινωνία και ισχυρές δυναστείες στην πολιτική ζωή του τόπου. Τα τελευταία έργα στην γκαλερί των γκράφιτι στους τοίχους του Πολυτεχνείου αυτά δείχνουν και όποιος προλάβει να τα δει θα έχει γνώμη για το τι ιδέες καλλιεργούνται στους τοίχους του.    



ΑΘΗΝΑ, 18112019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 2 - 3.