Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ



Άλλο πράγμα θυμάμαι ήταν τα περασμένα χρόνια η κατάλευκη ύπαιθρος και τα χιονισμένα δάση του Τυμφρηστού και άλλο πράγμα ο βαρύς χειμώνας μέσα και γύρω στα χωριά που κυκλοφορούσαν ακόμα πολλοί άνθρωποι και ζωντανά κάθε είδους και άφηναν τα σημάδια από το πέρασμά τους στα χωράφια, τις αυλές και τους δρόμους. Βάσει αυτών μάλιστα, ο καθένας μπορούσε να καταλάβει ένα σωρό πράγματα – από το ποιος πάτησε το χιόνι μέχρι την υγεία του όποιου σκύλου και του κοπαδιού ακόμη που πήγε στη βρύση να ποτιστεί…



Η κατάλευκη εξοχή εκείνα τα χρόνια ήταν ένας χώρος που το χιόνι την καθιστούσε άβατο για τους περισσότερους ανθρώπους πλην ορισμένων ξωμάχων κτηνοτρόφων που είχαν τις καλύβες τους στα χωράφια τους και πηγαινοέρχονταν με δυσκολία να φροντίσουν τα ζωντανά τους και λίγων συγχωριανών που τους άρεσε να βγαίνουν για κυνήγι. Τότε θυμάμαι δεν ίσχυαν οι σχετικές απαγορεύσεις, τα θηράματα ήταν εν αφθονία κι έτσι όποιος διέθετε όπλο έβγαινε μια βόλτα στα χωράφια να χτυπήσει κανένα πουλί και σπανιότερα κάποιο λαγό για νοστιμέψει λιγάκι το μονίμως χειμαζόμενο τραπέζι της φτωχής οικογένειας.



Στο δάσος πήγαιναν επίσης και οι κτηνοτρόφοι -πάντοτε κρυφά και με το φόβο του δασοφύλακα- να κόψουν κλαδιά ελάτων και μελά να ταΐσουν τα αρνοκάτσικά τους γιατί οι αποθηκευμένες ζωοτροφές δεν τους επαρκούσαν. Το χλωρό έλατο ήταν μια καλή και θρεπτική τροφή για τα ζώα και ιδιαίτερα για αυτά που είχαν γεννήσει και θήλαζαν. Έτρωγαν μέχρι και τη φλούδα των κλαδιών και κάποιες φορές το γάλα τους είχε γεύση ελάτου, όπως άλλωστε και των αγελάδων χαμομήλι από το σανό που είχε μέσα αυτό το μυρωδάτο φυτό. Ο μελάς (το γνωστό ως γκι, είναι ένα παράσιτο των ελάτων κυρίως με πολύ τρυφερά φύλλα το οποίο ήταν επίσης εξαιρετική τροφή των ζώων που στέγνωνε το στόμα τους από την ξηρά τροφή αλλά απαιτούσε ιδιαίτερη τόλμη από όποιον επιχειρούσε να ανεβεί το δέντρο και δεν ήταν σπάνιο να υπάρχουν θύματα από αυτή την ενέργεια.



Φυσικά ουδέποτε θυμάμαι το χιονισμένο τοπίο εκείνα τα χρόνια να αποτελούσε αισθητική συγκίνηση - πόσο μάλλον να ενέπνεε κάποια διάθεση απόλαυσης καθώς εκείνες οι αγροτικές κοινωνίες το έβλεπαν ως δεσμά στον τόπο και στοιχείο αποκλεισμού. Είχαν βέβαια το λόγο τους να βλέπουν έτσι το χειμώνα γιατί μια παράταση του χιονιού στο έδαφος έστω για λίγες ημέρες απ’ όσο είχαν υπολογίσει, είχε πολλές φορές θλιβερά αποτελέσματα για την κτηνοτροφία τους. Κι αυτό επειδή δεν διέθεταν μεγάλους χώρους αποθήκευσης ζωοτροφών ή απλά δεν είχαν την απαραίτητη έκταση να τις καλλιεργήσουν και πολλές φορές τα ζωντανά τους πείναγαν. Ούτε δρόμοι υπήρχαν – και να υπήρχαν δεν είχαν τη δυνατότητα να αγοράσουν ζωοτροφές από άλλο μέρος κι έτσι διέτρεχαν πάντα τον κίνδυνο να χάσουν το κοπάδι τους. Κι από τους συγχωριανούς τους πάλι δεν μπορούσαν να ζητούσουν ούτε ένα δεμάτι κλαρί γιατί όλοι βρίσκονταν στην ίδια θέση.



Εκείνα τα χρόνια επίσης λίγα ήταν τα χωριά που είχαν σωστούς δρόμους που να τα συνδέουν με τον έξω κόσμο και αν είχαν, μέχρι να έρθουν τα μηχανήματα να τους καθαρίσουν από το χιόνι κόντευε πολλές φορές να πιάσει ο Μάρτης. Έτσι, όποιος είχε ανάγκη να βγει έξω από το χωριό δεν είχε άλλη επιλογή από το να πάει με τα πόδια ως τον κοντινότερο ανοιχτό δρόμο κι από εκεί αν έβρισκε μέσο να προωθηθεί στον προορισμό του. Σημειώνουμε πως αυτή η έξοδος γινόταν μόνο σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης και στην επιχείρηση συμμετείχε πολλές φορές σχεδόν ολόκληρο το χωριό και όλοι αγωνιούσαν μέχρι να μάθουν πως ο συγχωριανός τους έφθασε ασφαλής εκεί που ήθελε.

Από πού και πώς να το μάθουν, ήταν κι αυτό ένα ζήτημα καθώς ποτέ δεν ήταν σίγουρο πως ένα χιονισμένο δέντρο δεν θα έπεφτε πάνω στα σύρματα του τηλεφώνου και αν η βλάβη ήταν εύκολο να αποκατασταθεί από τους τεχνικούς του ΟΤΕ. Το ίδιο ίσχυε βέβαια και για όσα χωριά είχαν ηλεκτρικό γιατί από το βάρος του χιονιού κόβονταν συνεχώς τα σύρματα και άντε να ψάχνουν οι τεχνικοί της ΔΕΗ τώρα που ήταν η βλάβη και πώς να την διορθώσουν. Βέβαια το ηλεκτρικό ήταν το τελευταίο που απασχολούσε τους χωριάτες γιατί ακόμα δεν είχαν γεμίσει τα σπίτια με ηλεκτρικές συσκευές και ευαίσθητα προϊόντα που απαιτούσαν ψυγεία.

Το πώς άνοιγαν τους δρόμους μέσα στα χωριά ήταν κάτι το ιδιαίτερα απλό. Τον πρώτο που πάταγε το χιόνι ακολουθούσε ένας άλλος και πατημασιά στην πατημασιά άνοιγε το αυλάκι που τους επέτρεπε να πάνε από σπίτι σε σπίτι, στις καλύβες ,στα καφενεία, την εκκλησία και το σχολείο το οποίο ακόμα και με ένα μέτρο χιόνι λειτουργούσε. Ήταν βλέπετε τότε όλα τα παιδιά μαθημένα από δυσκολίες και μπορούσαν να βαδίσουν αρκετή απόσταση μέσα στο χιόνι κι ακόμα, επειδή με το πολύ χιόνι δεν υπήρχαν εργασίες στα χωράφια και στα κοπάδια που έπρεπε να συμμετάσχουν ο βαρύς χειμώνας ήταν μια καλή ευκαιρία για περισσότερη ίσως μελέτη και προσοχή στα πράγματα και τα διδάγματα του σχολείου.

Ένας μονοπάτι πάλι που άνοιγε υποχρεωτικά ο πρώτος που δεν είχε φροντίσει όσο ήταν καλός ο καιρός να έχει στο αμπάρι του αρκετό αλεύρι και μετά ακολουθούσαν οι άλλοι, ήταν αυτό που οδηγούσε στο μύλο του χωριού ενώ σε έκτακτες περιπτώσεις, όλοι οι χωριανοί άνοιγαν με φτυάρια το δρόμο ως το νεκροταφείο.



Σήμερα βέβαια τα πράγματα έχουν εντελώς αλλάξει και ο χειμώνας ακόμη και για τους λίγους εναπομείναντες μόνιμους κατοίκους των ορεινών χωριών μεταβάλλεται σε ένα στοιχείο κατανάλωσης όπως αυτή προβάλλεται από τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά. Ο χειμώνας σύμφωνα με αυτή την αντίληψη είναι μια εποχή που ο καταναλωτής πρέπει να επισκεφτεί τα ορεινά χωριά, να μείνει σε ξενώνες που να έχουν ικανοποιητική θέρμανση και απαραίτητα μεγάλο τζάκι. Να πάνε στην ταβέρνα με τα παραδοσιακά προϊόντα, όπως χοιρινό από το σούπερ μάρκετ της κοντινής πόλης, τυρί από την τάδε γαλακτοβιομηχανία, ψωμί από φούρνο της πόλης και άλλα τέτοια που ενθουσιάζουν τους επισκέπτες οι οποίοι δεν ξεχνούν επίσης να αγοράσουν και χωριάτικα λουκάνικα, παραδοσιακά γλυκά, κρασιά, τσίπουρα και άλλα αγαθά που παράγονται οπουδήποτε της Ελλάδας αλλά βαφτίζονται τοπικά μόλις περάσουν το κατώφλι κάθε χωριού και τα ίδια μπορείς να βρεις οπουδήποτε αλλού με διαφορετική εννοείται ετικέτα.



Δεν υπάρχει πλέον ο χειμώνας που ξέραμε αλλά μια εποχή που ανεξάρτητα από το κρύο και τα χιόνια μοιάζει απελπιστικά με όλες τις άλλες του χρόνου και τη διαφορά της κάνουν οι γιορτές των Χριστουγέννων και του νέου έτους όπως το Πάσχα για την άνοιξη ή ο Δεκαπενταύγουστος για το καλοκαίρι. Μια εποχή που το νόημά της έχει χαθεί κάτω από την ομοιομορφία της άνεσης που όλοι επιθυμούν να έχουν σαν κινούνται στο σκηνικό που είναι πλέον ολόκληρη η χώρα. Ένα σκηνικό που κατεβαίνει μόλις εξοφληθεί ο λογαριασμός μιας ακόμη εξόδου στην άδεια ελληνική περιφέρεια και αρχίσει το ταξίδι της επιστροφής…

ΑΘΗΝΑ, 15012020. Περιοδικό ¨Κυνήγι" στην εφημερίδα Δημοκρατία. 

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΑΥΡΙΟ!!!

Η Άρτεμη Χατζηγιαννάκη με τον Νίκο Βατόπουλο στα εγκαίνια της έκθεσης.

Ένα εικαστικό ταξίδι μέσα από 25 ακουαρέλες της Άρτεμης Χατζηγιαννάκη εμπνευσμένες από την Αθήνα της δεκαετίας του ’60, απολαύσαμε όσοι παραβρεθήκαμε χθες το απόγευμα στα εγκαίνια της έκθεσης με τίτλο «Το πνεύμα του ‘60» στο TAF/The Art Foundation (Νορμανού 5, Μοναστηράκι).



Η έκθεση η οποία θα διαρκέσει ως τις  3 Φεβρουαρίου είναι ο πυρήνας για να ξετυλιχθεί μια παράλληλη αφήγηση με γενικό τίτλο «Το πνεύμα του ’60. Περιήγηση σε έναν κόσμο που έφερε το αύριο» (συνοδευτική έκθεση σύγχρονης φωτογραφίας, έκθεση τεκμηρίων και αναμνηστικών, ομιλίες) γύρω από το ύφος, την αισθητική και το πνεύμα της μεταβολής στο αστικό τοπίο και τις κοινωνικές συνθήκες πριν από μισό και πλέον αιώνα. Το εκθεσιακό πρότζεκτ «Το πνεύμα του ’60. Περιήγηση σε έναν κόσμο που έφερε το αύριο» γίνεται με την αποκλειστική χορηγία του Ομίλου ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ και με επιμέλεια του δημοσιογράφου και συγγραφέα Νίκου Βατόπουλου. Η όλη ιδέα στηρίζεται και εμπνέεται από τη νέα παραγωγή έργων της Άρτεμης Χατζηγιαννάκη, η οποία προχωράει την έρευνά της στο αστικό τοπίο και τη συλλογική μνήμη σε μια κρίσιμη για την Αθήνα περίοδο.





Η έκθεση συνοδεύεται από έκθεση φωτογραφίας συγχρόνων φωτογράφων, με θέματα που παραπέμπουν στο ύφος και την αισθητική του ’60. Συμμετέχουν οι: Γιώργος Θάνος, Γιώργος Καζάζης, Παναγιώτης Παναγάκης, Τάσος Σαλτερής, Ηλίας Τσαουσάκης, Τάσος Χαλκιόπουλος.


ΑΘΗΝΑ 17012020. 

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2020

ΚΟΥΡΕΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ ΓΩΝΙΑ



Στην αρχή, πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια που  πρωτοεμφανίστηκαν ήταν ένα φαινόμενο που πολλούς ξάφνιαζε και λίγους απασχολούσε ενώ τα σχόλια που κυκλοφόρησαν ήταν από εκείνους που τα είδαν σαν φθηνότερη λύση στο κούρεμα. Με το πέρασμα όμως του χρόνου και την τρομακτική αύξηση του μεταναστευτικού ρεύματος το οποίο χαρακτηρίστηκε από την αθρόα εισβολή προσφύγων και μεταναστών απ’ όλο τον κόσμο και κυρίως από μουσουλμανικές χώρες της Ασίας και της Αφρικής, έγινε πλέον μια συνηθισμένη εικόνα  σε γειτονιές όπου η παρουσία των αλλοδαπών είναι συντριπτική.

Πρόκειται κατά βάση για τα κουρεία των Πακιστανών μεταναστών αλλά και άλλων προελεύσεων από χώρες του μουσουλμανικού κόσμου που λειτουργούν σε πάρα πολλές γειτονιές της Αθήνας με τα πρωτεία να έχει η οδός Αχαρνών, όπου σε κάθε τετράγωνο της λειτουργούν ένα και δύο και μαζί με τα μίνι μάρκετ, τα γραφεία αποστολής χρημάτων και τα καταστήματα που ειδικεύονται στα είδη κινητής τηλεφωνίας χαρακτηρίζουν την περιοχή ως ένα σημείο της πόλης που οι αλλοδαποί έχουν αλλάξει και διαρκώς την μεταμορφώνουν σε άλλο τόπο, οικείο γι’ αυτούς και ξένο για τους γηγενείς που όλο και λιγοστεύουν.  

Αυτά τα κουρεία στα οποία εργάζονται μόνο νεαροί άντρες και τα περισσότερα είναι διακοσμημένα με φωτογραφίες κουρεμένων κεφαλιών δυτικών μοντέλων αποτελεί σημείο συνάθροισης των αλλοδαπών της περιοχής και όχι μόνο, όλες τις ώρες της ημέρας και μέχρι πολύ αργά τη νύχτα. Αν κρίνει κανείς από το φόρτο εργασίας τις ουρές που περιμένουν να κουρευτούν καταλαβαίνει πως έχουν πελατεία απ’ όλη την Αθήνα, ενώ τα Σάββατα δεν προλαβαίνουν καθώς έρχονται να κουρευτούν εκεί, όλοι όσοι εργάζονται ή απλά παρεπιδημούν σε όλη την Αττική και στους κοντινούς στην Αθήνα νομούς.

Οι αλλοδαποί δείχνουν ότι η τέχνη του κουρέα είναι εύκολη και μπορεί να την κάνει ο καθένας, καθώς δεν υπάρχει σχετικός έλεγχος από κάποια υπηρεσία ενώ είναι αμφίβολο πάλι αν τηρούνται οι κανόνες της υγιεινής ή και της φορολογίας έστω. Όπως γενικά δεν ασχολούνται με τις δραστηριότητες των αλλοδαπών οι σχετικές υπηρεσίες έτσι πρέπει να γίνεται και με αυτούς κι έτσι ανενόχλητοι συνεχίζουν τις δραστηριότητές τους, φανερές και πιθανόν και κρυφές καθώς τους βοηθάει και η δύσκολη γλώσσα τους την οποία πολύ συχνά βλέπουμε πλέον στις επιγραφές των καταστημάτων τους στην πολυπολιτισμική Αχαρνών.

Στα περισσότερα απ’ αυτά τα κουρεία συχνάζουν μόνο άντρες, στην συντριπτική τους πλειοψηφία νέοι και όταν τους βλέπεις εκεί μέσα συγκεντρωμένους η εικόνα λίγο απέχει από εκείνη του εντευκτηρίου κάποιου συλλόγου ή γιάφκας πολιτικής οργάνωσης. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς δείχνει πως δεν εργάζονται αλλά δεν φαίνεται και πως είναι σε δύσκολη κατάσταση και ορισμένοι δείχνουν αρκετά περιποιημένοι. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που πάνε όπως παλιά με ταλαιπωρημένα ρούχα και με σαγιονάρες, ενώ όλοι είτε περιμένουν να κουρευτούν ή χαζολογούνε απ’ έξω από τα κουρεία κρατάνε στα χέρια τους ένα κινητό με το οποίο επικοινωνούν και πληροφορούνται για ό,τι θέλουν. Σπάνιο επίσης, είναι να δούμε εκεί να εργάζονται γυναίκες μετανάστριες, αλλά είναι σίγουρο πως κάπου θα εξυπηρετούνται κι αυτές κάπου όπου δεν βλέπει το κεφάλι τους ακάλυπτο κανένα αδιάκριτο μάτι.

Το φαινόμενο δείχνει ξεκάθαρα πως μια από τις πρώτες δουλειές που κάνουν όσοι πιάνει το χέρι τους και είναι και σταθερό για να μην φεύγει ο πελάτης ματωμένος είναι του κουρέα και αφ’ ετέρου πως υπάρχει αρκετός κόσμος που όχι μόνο τους εμπιστεύεται κι έτσι βγάζουν και το ενοίκιο και το ρεύμα και τους μένει και ένα καλό μεροκάματο. Το γεγονός μπορεί να διαπιστώσει όποιος θέλει, κάνοντας μια βόλτα στην Αχαρνών όλη τη μέρα και πιο πολύ το απόγευμα όπου θα δει γεμάτα τα κουρεία και φυσικά θα αναρωτηθεί για την προσοχή που δίνουν οι μετανάστες για την κόμμωσή τους, πράγμα που δεν συνηθίζουν να κάνουν για άλλα που αποτελούν και προϋπόθεση καλής συμβίωσης στην Αχαρνών στην οποία σε λίγα χρόνια θα μοιάζει με έναν οποιοδήποτε δρόμο σε χώρα του Πακιστάν.  

ΑΘΗΝΑ 07022020. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35.

  

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2020

ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΠΕΦΤΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ME ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΑΡΟΣ




Όλοι τούτες τις μέρες καλλιεργούμε μια ελπίδα: η νέα χρονιά που αρχίσαμε ήδη να διανύουμε  να είναι η καλύτερη και αν μπορεί να είναι τέτοια που να μας κάνει να ξεχάσουμε όλες τις άλλες που πέρασαν και να σβήσει ότι κακό και άσχημο είχαν σωρεύσει άλλοι καιροί πάνω στην ψυχή μας και να αλαφρώσει τις καρδιές όλου του κόσμου.

Στην ουσία όλοι ελπίζουμε σε κάποιο μικρό ή μεγάλο θαύμα, πράγμα που δεν αποκλείεται να συμβεί καθώς πάνω σ’ αυτά έχουν θεμελιωθεί όχι μόνο πορείες ανθρώπων αλλά ολόκληρων ομάδων και κοινωνιών ακόμη ενώ θρησκείες και κοσμοθεωρίες με αυτά καλλιέργησαν την πίστη και κράτησαν κοντά τους πλήθη αμέτρητα ανθρώπων σε κάθε γωνιά της γης. Βάσει αυτών των θαυμάτων τα οποία όσο πιο παλιά και δυσερμήνευτα είναι τόσο περισσότερο συγκινούν τους οπαδούς τους διατηρείται ακόμη η ισχύ τους αλλά κατά καιρούς προβάλλονται και καινούργια γιατί η κάθε εποχή θέλει να έχει και τα δικά της.

Ο άνθρωπος όμως, ο κάθε άνθρωπος όπου στη γη ελπίζει στο δικό του προσωπικό θαύμα από το οποίο θα του συμβεί κάποια στιγμή μέσα στο χρόνο και θα του αλλάξει διαπαντός την πορεία του στη ζωή. Όλοι το περιμένουν αυτό αλλά η Πρωτοχρονιά είναι μια σημαδιακή μέρα και λένε πως είναι πιο εύκολο να συμβεί από τις άλλες μέρες του χρόνου.

Έτσι ως θαύμα αντιμετωπίζεται το χιόνι, καθότι στο δυτικό ημισφαίριο έχουμε χειμώνα και ένα πρωί ξημερώνει με την πλάση γύρω τους κατάλευκη. Σαφώς και πρόκειται για ένα θαύμα της φύσης το χιόνι μέσω του οποίου καταφέρνει και μοιράζει το απαραίτητο για τη ζωή νερό παντού και επί πλέον λειτουργεί ως ένα προστατευτικό κάλλυμα που προστατεύει  τα πράγματα από τον πάγο και υποχρεώνει ένα μεγάλο μέρος των πλασμάτων να πέσουν σε χειμέρια νάρκη ή να μειώσουν τις δραστηριότητές τους έτσι ώστε να μην τις σπαταλήσουν τις δυνάμεις τους σε μια άγονη φαινομενικά εποχή όπως ο χειμώνας και να τις διαθέσουν την άνοιξη σε ένα νέο κύκλο ζωής.

Έτσι γίνεται κάθε χρόνο και πολλές φορές όταν οι χιονοπτώσεις είναι λίγες, ο κόσμος ξέρει πως εκείνη τη χρονιά θα λείψουν τα νερά και θα έχουν οι καλλιέργειες, τα δάση θα είναι πιο εύφλεκτα, θα διψάσουν ζώα και άνθρωποι ενώ δεν αποκλείεται να στεγνώσουν πηγές και ποτάμια ενώ τελευταία ακούγεται πως λιώνουν και οι πάγοι των πόλων της Γης.

Πέραν όμως αυτών δημιουργεί ένα άλλο θαύμα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο καθώς έχει να κάνει με την εικαστική παρέμβασή του στην φύση. Ένα λευκό πέπλο σκεπάζει τα πάντα και σβήνει ότι δεν αρέσει στο μάτι του ανθρώπου ή προκαλεί δυσαρμονία στο περιβάλλον, ειδικά όταν αυτή προέρχεται από πρόχειρα έργα των ανθρώπων. Το χιόνι τα σκεπάζει όλα όμορφα και ανάλογα το υψόμετρο και την ένταση των χιονοπτώσεων σβήνει τις ανορθογραφίες, αμβλύνει τις αντιθέσεις, απαλύνει όσο τραχύ κι αν είναι το ανάγλυφο της γης, είτε πρόκειται για βουνό ή κάμπο, ή και νησί καμιά φορά

Το πιο σημαντικό στην περίπτωση είναι ότι το χιόνι πέφτοντας καλύπτει στο ίδιο ύψος κάθε έμψυχο ή άψυχο στοιχείο του κόσμου και με τον τρόπο του υπενθυμίζει ότι του αρέσει να μοιράζονται όλα τα πράγματα το ίδιο βάρος κι έτσι κανείς δεν έχει λόγο να δυσανασχετήσει και να διαμαρτυρηθεί γιατί σηκώνει περισσότερο. Κάτω από το χιόνι αισθάνονται όλοι ίσοι και τις διαφορές θα ανακαλύψουν όταν φύγει κάποια νύχτα όπως ήρθε αθόρυβα…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στη φωτογραφία οι μορφές δυο Ρουμελιωτών που σκάλισε πριν από πολλά χρόνια, τον έναν σε άσπρη και τον άλλον σε μαύρη πέτρα, ο αυτοδίδακτος καλλιτέχνης Μήλιος (Αιμίλιος) Δεδούσης  από την Μεγάλη Κάψη Φθιώτιδας. Όταν τους βλέπουμε με τα ίδια λευκά φεσάκια στην αυλή του σπιτιού του πιστεύουμε πως κατεβαίνει τη νύχτα από τον ουρανό και τους στρώνει ομοιόμορφα το χιόνι για μην μαλώνουν για το καλύτερο. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 03012020

Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2020

ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΧΙΟΝΟΥΡΑ ΣΤ' ΑΓΡΑΦΑ

Έλαμπε σαν αυγουστιάτικο μεσημέρι, παραμονές του Φωτισμού το 2005, ο τόπος στα Καμάρια και η απροσδόκητη χειμερινή καλοκαιρία γέμιζε με καλή διάθεση την παρέα στο αυτοκίνητο που είχε προορισμό το χωριό Άγραφα. Άστραφταν γύρω μας όλες οι κορυφές καθώς ήταν σκεπασμένες με παγωμένο χιόνι και στράβωναν τα μάτια που τολμούσαν να τις αντικρίσουν χωρίς μαύρα γυαλιά. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην καρδιά του χειμώνα να ξημερώνει μια τέτοια ηλιόλουστη ημέρα στα Άγραφα, αλλά ποτέ δεν είναι βέβαιο ότι θα την ακολουθήσει άλλη μια ίδια και το γεγονός ερμηνεύεται ως ένα παιχνίδι του καιρού ο οποίος πάντως ποτέ δεν ξεχνά να προειδοποιεί. Το μοναδικό συννεφάκι όλου του ουρανού με το οποίο έπαιζε εκείνο το απόγευμα ο αέρας πάνω από την κορυφή Παπαδημήτρης, δεν ήταν καθόλου αθώο όπως αποδείχθηκε σαν ξημέρωσε η επομένη ημέρα.

- Σε μια αγκαλιά συννεφάκι ήταν κρυμμένη μια τρομακτική χιονούρα που ξέσπασε το βράδυ και η καλοκαιρία, μια μόνο ημέρα που είχε παραχωρήσει ο χειμώνας στους αετούς και τα γεράκια των Αγράφων για ξεμουδιάσουν λιγάκι τις παγωμένες φτερούγες τους… [05/01/05]