Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΙΑ




Έφυγε χθες πλήρης ημερών για τον ουρανό της μικρής της πατρίδας, τον Πρόδρομο Πρασιάς Ευρυτανίας η Ελένη Παπαδιά ή Αποστόλαινα (1927 – 2019) κι έτσι φέτος το καλοκαίρι δεν θα μας περιμένει στην αυλή της στο χωριό με τις μεγάλες ορτανσίες.

Τέτοιες ημέρες η κυρά Λένη ήθελα πάντα να βρίσκεται στον Πρόδρομο, να ανοίγει το σπίτι της, να φτιάχνει τον κήπο της κάτω από την μεγάλη καστανιά, να περνάει όλο το καλοκαίρι εκεί, να μιλάει με τους συγχωριανούς της, να ανάβει κερί στον Αη - Γιάννη και να επιστρέφει να ξεχειμωνιάσει κοντά στις κόρες της και τους γιούς της. Μόνο πέρσι και πρόπερσι δεν έφτιαξε τον κήπο και στεναχωριόνταν καθώς καταλάβαινε πως οι δυνάμεις της λιγόστευαν και αρκούνταν να ασχολείται με τις γλάστρες και τα μυριστικά της.

Η Ελένη, κόρη του μεγαλοτσέλιγκα Γιαννούλη μεγάλωσε και έζησε όλες τις περιπέτειες της πατρίδας της στα βουνά της Πρασιάς και στα χειμαδιά της Αιτωλοακαρνανίας. Παντρεύτηκε τον Αποστόλη Παπαδιά και ζούσαν στο εγκαταλελειμμένο σήμερα οικισμό που άκουγε στο όνομα Στ’ Λιεν, αντίκρυ ακριβώς από τον Πρόδρομο. Ο Αποστόλης πέθανε το 1967 και η Ελένη τότε επιστράτευσε όλες τις δυνάμεις της και μεγάλωσε τα παιδιά της τα οποία μέχρι την τελευταία στιγμή δεν έπαψαν να την τιμούν και να την φροντίζουν. Στον Πρόδρομο πηγαίναμε και την βλέπαμε με τους γιούς της Δημήτρη και Βασίλη και στην αυλή της καθόμασταν ώρες και κουβεντιάζαμε για τα παλιά χρόνια, τους ανθρώπους που γνώρισε και τα γεγονότα που έζησε και ήταν για όλους μας ένας θησαυρός πληροφοριών.

Η οικογένειά της, οι συγχωριανοί και όσοι την αγαπήσαμε σήμερα το απόγευμα στις 5 την αποχαιρετούμε, στο μικρό κοιμητήριο με θέα τα βουνά της Πρασιάς, πάνω από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.  Ας είναι ελαφριά η γη που θα την σκεπάσει…

ΑΘΗΝΑ, 15062019

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2019

ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΥΡΙΒΗΛΗ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Ο Νίκος Βατόπουλος μας συστήνει κάποια αφανή μνημεία της Αθήνας

Ένας λογοτεχνικός περίπατος στα Εξάρχεια, στα χνάρια που Στράτη Μυριβήλη ο οποίος έζησε πολλά χρόνια στη γειτονιά, συγκεκριμένα στο σπίτι της Ερεσού 57 που έγινε προχθές το απόγευμα υπό την απειλή μάλιστα μιας νεροποντής ήταν μια ευκαιρία για πολύ κόσμο που αγαπά την Αθήνα και θέλει να γνωρίσει στοιχεία από την ιστορία της αλλά πράγματα και πρόσωπα που ενσωματώθηκαν στη λογοτεχνία από την πένα ξεχωριστών ανθρώπων.


Στην αυλή του σπιτιού του Μυριβήλη στην οδό Ερεσού στα Εξάρχεια.
 
Γνωριμία με τα παλιά σπίτια της οδού Ερεσού.
Ο δημοσιογράφος Νίκος Βατόπουλος που ασχολείται συστηματικά με την ιστορία της Αθήνας και τα κείμενά του για γειτονιές, σπίτια και ανθρώπους της πόλης, αποτελούν ένα εξαιρετικό υλικό ανάγνωσης και θησαυρός πληροφοριών για όσους θέλουν να γνωρίσουν φανερές και κρυφές γωνιές της, ξεκίνησε την ενδιαφέρουσα ξενάγηση από την αυλή του  σπιτιού του οδού Ερεσού 57 όπου ο συγγραφέας Στράτης Μυριβήλης έμεινε την δεκαετία του ’40. Ένα παλιό σπίτι χωμένο ανάμεσα στις καινούργιες πολυκατοικίες αλλά και άλλα κτίρια που χρονολογούνται από τις αρχές του 20ου αιώνα και στη συνέχεια μας σύστησε ένα – ένα τα σπίτια όλου του δρόμου, από την Θεμιστοκλέους ως την Ασκληπιού και τον Άγιο Νικόλαο.

Ο Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος διαβάζει κείμενα του Μυριβήλη στο προαύλιο του Αγίου Νικολάου.

 
Πρόκειται για σπίτια που αν και ξεχωρίζουν, συνήθως τα προσπερνάμε καθώς τα περισσότερα απ’ αυτά είναι κλειστά σε μια γειτονιά όπου η φήμη της συνέχεια υπονομεύεται από διάφορα γεγονότα που στεναχωρούν την πόλη. Ο Νίκος Βατόπουλος στάθηκε μπροστά σε κάθε ένα απ’ αυτά και σαν να ήταν παλιός ένοικός τους μας μίλησε για την αρχιτεκτονικής τους αξία, τα ιδιαίτερα στοιχεία τους και μέσα απ’ αυτή την αισθητική προσέγγιση φανερώνονταν ο πολιτισμός μιας άλλης, όχι και πολύ μακρινής εποχής από σήμερα, σπαράγματα της οποίας διακρίνουμε και στα κείμενα του Στράτη Μυριβήλη. Μέσα από τα λόγια του έμοιαζε να ανασταίνονταν κατά στρώματα η ιστορία και η εξέλιξη της γειτονιάς και η οποία συμπληρώθηκε με τις αναγνώσεις που ακούσαμε στις στάσεις που έγιναν στο προαύλιο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πευκακίων και το σχολικό συγκρότημα, το λεγόμενο σχολείο του Πικιώνη το οποίο χτίστηκε στην περίοδο του μεσοπολέμου σε σχέδια του μεγάλου αρχιτέκτονα, στις υπώρειες του Λυκαβηττού. 

Ο Νίκος Βατόπουλος στην ταράτσα του σχολείου του Πικιώνη μας μιλά για την ιστορία του.

 
Ο περίπατος ήταν μια δράση στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου με πρωτοβουλία της Ελληνικής Εταιρείας και των εγγονών του Μυριβήλη, Χριστίνας Αγγελοπούλου και Λενιώς Μυριβήλη και η διαδρομή σχεδιάστηκε με αγάπη από τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο ο οποίος διάβασε αθηναϊκά διηγήματα του Μυριβήλη. Στο σχολείο του Πικιώνη όπου κατέληξε η συντροφιά, ψηλά στη Σίνα, ο συγγραφέας Κώστας Ακρίβος έκανε τον ιδανικό επίλογο για τον συγγραφέα και το έργο του που εκτός από τις σελίδες για την Λέσβο, έγραψε και σπουδαία κείμενα για την Αθήνα.

Ο Κώστας Ακρίβος με τον Νίκο Βατόπουλο 
Κώστας Ακρίβος, Λενιώ Μυριβήλη, Νίκος Βατόπουλος, Χριστίνα Αγγελοπούλου, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος

- Δράσεις σαν αυτό τον λογοτεχνικό περίπατο στα Εξάρχεια θα γίνουν το επόμενο διάστημα και σε άλλα σημεία της Αθήνας και όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν μπορούν να πληροφορηθούν από το πρόγραμμα του Φεστιβάλ. 

ΑΘΗΝΑ, 13062019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 34. 

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019

ΤΑ ΜΟΥΡΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΗΠΟΥ




Οι μουριές είναι από τα πιο διαδομένα δέντρα της πόλης καθώς αυτές μπορούν να κλαδευτούν βαθιά και να μείνουν κούτσουρα το χειμώνα αλλά το καλοκαίρι, είναι ικανές να τεντώσουν μέσα σε λίγες ημέρες τα κλαριά τους και να ρίξουν με τα πλατιά φύλλα τους σκιά σε ολόκληρο το δρόμο που είναι φυτεμένες. Αυτός είναι πάνω – κάτω ο λόγος που τις προτιμούσαν κάποτε να τις βάζουν στους δρόμους έχοντας υπ’ όψιν βέβαια πως είναι και εξαιρετικά λιτοδίαιτο δέντρο και οι απαιτήσεις του σε νερό είναι ελάχιστες. Στα θετικά του πάλι είναι και η τεράστια αντοχή που έχει απέναντι στη ρύπανση καθώς επίσης και στο ότι οι ρίζες τους καταφέρνουν να επουλώσουν πολύ γρήγορα τις πληγές που τους ανοίγουν τα συνεργεία όταν επισκευάζουν τα δίκτυα που είναι χωμένα κάτω από τα πεζοδρόμια. 

Στα αρνητικά αυτού του δέντρου όταν φυτεύεται στους δρόμους ήταν πάντα η καρποφορία γιατί πλημμυρίζουν από καρπό και όταν αυτός πέφτει από τα κλαριά της πατιέται από τους περαστικούς, γεμίζουν ζουμιά και γλιστράνε τα πεζοδρόμια ενώ οι μύγες κάνουν πανηγύρι. Για να αντιμετωπίσουν το ζήτημα διάλεγαν τις μουριές που θα φύτευαν να είναι στείρες καθώς αυτό το δέντρο έχει αυτό το προνόμιο. Αν δε τους ξέφευγε κάποια, τότε την έκοβαν αμέσως και την αντικαθιστούσαν με κάποια που δεν έκανε καρπό κι έτσι ησύχαζαν όλοι.



Τα μούρα τώρα είτε πρόκειται για τα άσπρα ή τα μαύρα είναι ένας εξαιρετικός καρπός, με πολλές βιταμίνες και άλλα πολύτιμα για τον οργανισμό του ανθρώπου στοιχεία αλλά με την πρακτική των δενδροκόμων του Δήμου να διαλέγουν μόνο στείρες μουριές να φυτεύουν στους δρόμους και τα παρκάκια, οι Αθηναίοι τους στερούνται. Από τη στιγμή μάλιστα που τα μούρα λόγω της ευαισθησίας δεν φθάνουν στην αγορά, ούτε συνηθίζεται να γίνονται γλυκά ή μαρμελάδες, είναι αρκετοί εκείνοι που τα γνωρίζουν μόνο από τις φωτογραφίες τους στα βιβλία και στα περιοδικά. Εννοείται ότι γι’ αυτούς είναι και η γεύση τους άγνωστη.

Τον κανόνα της στειρότητας που επιβάλουν στις μουριές της πόλης οι δενδροκόμοι, παραβαίνουν κάποιες φορές και αφήνουν κάποια δέντρα που βγάζουν μούρα. Μια σειρά από τέτοιες μουριές βρίσκεται στον Εθνικό Κήπο, στο ξέφωτο προς την περίφραξη του στρατοπέδου της Προεδρικής Φρουράς και των οποίων τα κλαριά τους είναι μάλιστα κλαδεμένα έτσι ώστε να δημιουργούν ένα ανάποδο κύπελλο. Το γεγονός, που σαφώς και αποτελεί καλλιτεχνία εκ μέρους των δενδροκόμων είναι αυτό που αποτρέπει το κλάδεμά της σύριζα όπως και στις άλλες μουριές κι έτσι καταφέρνει και κάνει μούρα, κάτι γλυκά μαύρα τα οποία και δοκίμασα προχθές ακολουθώντας το παράδειγμα ενός άλλου που το είδα χωμένο κάτω από τα κλαδιά να μαζεύει μούρα και να τα βάζει άπλυτα στο στόμα.

«Εδώ μέσα στον Κήπο δεν φτάνει η ρύπανση» μου είπε όταν τον ρώτησα πως είναι για να δοκιμάσω κι εγώ. «Την κρατάνε τα ψηλά δέντρα και δεν φτάνει σε αυτές τις μουριές. Ξέρω και άλλες που κάνουν μούρα, αλλά προτιμώ τούτες και γι’ αυτό περνάω κάθε μέρα και τις παρατηρώ πότε θα ωριμάσουν!».
 Όση ώρα μιλούσαμε δεν έβγαλε το κεφάλι του μέσα από τα κλαριά λες και ήθελε να κρυφτεί,  σαν να έκανε κάτι παράνομο που τρυγούσε μια μουριά στον Εθνικό Κήπο και η σκηνή δεν άφησε αδιάφορη και τη νεαρή τουρίστρια που μάζευε ήλιο στο παγκάκι.

ΑΘΗΝΑ, 12062019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος",10062019, σελ. 37.

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2019

ΜΕΝΕΞΕΔΕΝΙΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Η δεντροστοιχία με τις τζακαράντες στο Ζάππειο


Είναι οι τζακαράντες (Ιακαράνδη η μιμηλήφυλλος (Jacaranda mimosifolia) γνωστλη ως το δέντρο φτέρη (fern tree) ένα ιθαγενές της Νότιας Αμερικής δέντρο που έφτασε στην Ελλάδα μέσω της Νότιας Αφρικής. Με τέτοιες σχηματίστηκαν δεντροστοιχίες σε ορισμένους δρόμους, όπως στην Αθηνάς, τη Ρηγγίλης και βεβαίως η μεγάλη στο Ζάππειο η οποία παραμένει ακέραια παραπάνω από έναν αιώνα και τούτες τις ημέρες αποτελεί αξιοθέατο της πόλης και προσελκύει πλήθος Αθηναίων και τουριστών για να τις απολαύσουν.
Ανθισμένες τζακαράντες στην Καπνικαρέα


Οι τζακαράντες υπολογίζεται πως ήρθαν στην Ελλάδα μαζί με άλλα εξωτικά δέντρα και φυτά που παραγγέλθηκαν από όλο τον κόσμο για την δημιουργία, περί το 1840, του Βασιλικού τότε λεγόμενου Κήπου που ήταν πρωτοβουλία της βασίλισσας Αμαλίας. Από εκείνα λοιπόν τα δέντρα προέρχονται και οι τζακαράντες που φυτεύτηκαν σε διάφορα άλλα σημεία της Αθήνας, όπως στο Πεδίον του Άρεως και σε άλλες πλατείες και δρόμους. 
Τζακαράντες πίσω από την Μητρόπολη Αθηνών


Οι τζακαράντες ξεχωρίζουν ανάμεσα σε όλα τα άλλα δέντρα της πόλης γιατί ανθίζουν τις τελευταίες ημέρες της άνοιξης πριν ακόμη βγάλουν φύλλα και διατηρούν τα άνθη τους που μοσχομυρίζουν για πολλές ημέρες. Όταν αυτά μαραθούν πέφτουν σαν γαλάζιο χιόνι στο δρόμο και πάνω στα αυτοκίνητα που είναι σταθμευμένα από κάτω. Σε ορισμένα δε σημεία της πόλης, όπως τα παλιά κτίρια στην Αθηνάς ο συνδυασμός του μελαγχολικού χρώματος των λουλουδιών με τις μνήμες που έχει αυτός ο δρόμος φέρνει στο νου άλλες στιγμές από την ιστορία της αλλά και τις προσωπικές αναζητήσεις καθενός που την περπατάει.

Η δεντροστοιχία με τις τζακαράντες στην Αθηνάς και η Ακρόπολη στο βάθος 

Δεν υπάρχουν αναφορές που να συνδέουν τις τζακαράντες με την ιστορία της Αθήνας. Οι περισσότεροι τις έμαθαν από το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη που δημοσιεύουμε σε διπλανή στήλη. Έτσι και δεν υπάρχει ενδιαφέρον γι’ αυτές εκτός από τις ημέρες που ανθίζουν και σκεπάζουν τους δρόμους με ένα μενεξεδί σύννεφο. Φέτος βέβαια αυτό δεν συμβαίνει στην οδό Αθηνάς γιατί όπως ξαναγράψαμε, έπεσε γερό κλάδεμα στα δέντρα και παρά τις διαμαρτυρίες των δημοτών αυτό συνεχίστηκε. Υπολογίζεται πως θα τις δούμε πάλι ανθισμένες  σε δυο τρία χρόνια αν βέβαια τις αφήσουν ήσυχες. 


Η δεντροστοιχία με τις τζακαράντες στην Αθηνάς πριν το κλάδεμα
Η δεντροστοιχία της Αθηνάς μετά το κλάδεμα!

Στην Αθηνάς παρατηρείται επίσης και μια κραυγαλέα αδιαφορία για τη συμπλήρωση της δεντροστοιχίας και αυτό φαίνεται να έχει να κάνει με το πιάσιμο από τα δέντρα ωφέλιμου για τους καταστηματάρχες αλλά και από τα καφενεία που γέμισαν τα πεζοδρόμια χώρου. Έτσι, η ωραία δεντροστοιχία με τις τζακαράντες κάθε χρόνο αραιώνει όλο και περισσότερο και αν συνεχιστεί έτσι το πράγμα σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει κανένα δέντρο εκεί.

Οι ανθισμένες τζακαράντες στη Ρηγγίλης
Ανθισμένες τζακαράντες στην Ηρώδου Αττικού
Ανθισμένες τζακαράντες στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας

Παρατημένη φωλιά πουλιών σε ανθισμένη τζακαράντα στην Καπνικαρέα

Έτσι η μόνη δεντροστοιχία στην Αθήνα που μπορεί αυτές τις ημέρες να απολαύσει τις τζακαράντες είναι αυτή που οδηγεί από τη Βασιλίσσης Αμαλίας στο Ζάππειο. Κάποιες άλλες ωραίες γωνιές της πόλης που παίρνουν άλλο αέρα από την ανθοφορία τους είναι η Καπνικαρέα, η πλατεία πίσω από την Μητρόπολη Αθηνών, στη Ρηγγίλης, το τέλος της Ηρώδου Αττικού, το προαύλιο της εκκλησίας του Αγίου Κωνσταντίνου καθώς και άλλα που είναι φυτεμένα μεμονωμένα δέντρα που δίνουν ένα ξεχωριστό τόνο στη χλωρίδα της πόλης τις τελευταίες ημέρες της άνοιξης.



Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΑΔΗΜΕΝΗ ΤΖΑΚΑΡΑΝΤΑ

Η προτομή του Γιώργου Σεφέρη με την ανθισμένη τζακαράντα

 
Η προτομή του Γιώργου Σεφέρη με την κλαδεμένη τζακαράντα  
Δεν υπάρχουν αναφορές που να συνδέουν τις τζακαράντες με την ιστορία της Αθήνας. Οι περισσότεροι τις έμαθαν από ένα ποίημα του Γιώργου Σεφέρη η προτομή του οποίου μπροστά στην είσοδο του Υπουργείου Εξωτερικών στην πεζοδρομημένη οδό Σέκερη σκιάζεται από μια τζακαράντα η οποία ούτε κι αυτή γλίτωσε τον ακρωτηριασμό που έχει επιβληθεί σε όλα τα δέντρα της πόλης. Πιθανόν να μην λερώνουν τα λουλούδια της τα τζάμια των αυτοκινήτων των διπλωματών που παρκάρουν εκεί.



KERK STROOSTPRETORIATRANSVAAL

Οι τζακαράντες παίζοντας καστανιέτες και χορεύοντας
ρίχναν γύρω στα πόδια τους ένα μενεξεδένιο χιόνι.
Αδιάφορα όλα τ’ άλλα, κι αυτό
το Βένουσμπεργκ της γραφειοκρατίας με τους διπλούς
του πύργους και τα διπλά του επίχρυσα ρολόγια
ναρκωμένο βαθιά σαν ιπποπόταμος μες στο γαλάζιο.
Και τρέχαν τ’ αυτοκίνητα δείχνοντας
γυαλιστερές πλάτες όπως τα δελφίνια.
Στο τέλος του δρόμου μας περίμενε
δρασκελώντας αργόσχολα μες στο κλουβί του
ο ασημένιος φασιανός της Κίνας
ο Ευπλόκαμος Νυχθήμερος, όπως τον λένε.

Και να σκεφτείς πως ξεκινήσαμε αποχαιρετώντας
με την καρδιά γεμάτη σκάγια
τον Ονοκρόταλο τον Πελεκάνο – αυτόν
που είχε ένα ύφος τσαλαπατημένου πρωθυπουργού
στο ζωολογικό κήπο του Καίρου.

                                                              Οχτώβρης  ’41 

ΥΓ. Για το πόσο επίκαιρο παραμένει το ποίημα, δείτε: KERK STR. OOST, PRETORIA, TRANSVAAL, Γιώργος Σεφέρης, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Ίκαρος, σελ. 199.


ΟΙ ΤΖΑΚΑΡΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΠΡΑΙΤΩΡΙΑ


Οι ποιο γνωστές τζακαράντες στον κόσμο είναι αυτές της Πραιτώρια, πόλης της Νότιας Αφρικής, στην περιοχή Τράνσβααλ. Αποτελεί μια από τις τρεις πρωτεύουσες της Ν. Αφρικής και συγκεκριμένα την εκτελεστική και de facto πρωτεύουσα της χώρας Αφρικής είναι και ποιητικά γνωστή ως «Jacaranda City» («Πόλη της Τζακαράντα») ή στα Αφρικάανς «Jakarandastad», λόγω του μεγάλου αριθμού των δένδρων τα οποία όταν ανθίζουν την άνοιξη, μετατρέποντας την πόλη μπλε. Ιδρύθηκε το 1855 από τον Μαρτίνους Πρετόριους και το αρχικό της όνομα ήταν Πρετοριάνα Φιλαδέλφεια. Η πόλη έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια του πολέμου των Μπόερς. Σε αυτή υπογράφηκε η πρώτη συνθήκη ειρήνης μεταξύ των πλευρών, με την οποία έληξε ο πρώτος από τους δύο αυτούς πολέμους, στις 3 Αυγούστου 1881, αλλά και η ειρήνη του Βερινέγκενγκ στις 31 Μαΐου 1902, με την οποία έληξε ο δεύτερος. (Πηγή Wikipedia).



Στην Πραιτώρια ζει τα τελευταία χρόνια και διδάσκει  στο εκεί ελληνικό σχολείο ο φίλος Νίκος Κομματάς ο οποίος μας έστειλε κάποιες φωτογραφίες με ανθισμένες τζακαράντες που εκεί ανθίζουν τον Οκτώβριο. Τις δημοσιεύουμε για να κάνουμε κάποιες συγκρίσεις…

ΑΘΗΝΑ, 05062109. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 2 - 3. 


ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

Η "Κοιμωμένη των Αγράφων" κινδυνεύει να γίνει δάσος από ανεμογεννήτριες


Μια μεγάλη στιγμή για τα Άγραφα θα είναι το επόμενο Σαββατοκύριακο, 7-8-9 Ιουνίου 2019 καθώς το Δίκτυο Φορέων και Πολιτών για την προστασία των Αγράφων και Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας διοργανώνουν στο Ορειβατικό Καταφύγιο Αγράφων πανελλήνια συνάντηση Φίλων των Αγράφων με στόχο την γνωριμία αλλά και την ενημέρωση και τον διάλογο σχετικά με την απειλή από την εγκατάσταση βιομηχανικών αιολικών πάρκων (ΒΑΠΕ)*. 




Τα Άγραφα, ένα σπάνιας ομορφιάς ορεινό συγκρότημα της νότιας Πίνδου, τόπος μοναδικής, φυσικής, ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, απειλούνται από τα σχέδια για την εγκατάσταση εκατοντάδων ανεμογεννητριών. Τα Άγραφα έχουν χαρακτηριστεί ως περιοχή αιολικής προτεραιότητας και σχεδιάζεται να εγκατασταθούν σε αυτά, ως και 650 ανεμογεννήτριες (!!!) καταλαμβάνοντας το συντριπτικό 90% (!!!) των κορυφών και κορυφογραμμών τους. Οι περισσότερες μάλιστα προβλέπεται να εγκατασταθούν σε ύψος 1600- 1900 μέτρων -θα είναι οι "ψηλότερες" ανεμογεννήτριες της χώρας- σε μια ανόθευτη, προστατευόμενη περιοχή Natura, με την κωδική ονομασία «SPA GR2430002: ΟΡΗ ΑΓΡΑΦΑ» και «SCI GR1410002: ΑΓΡΑΦΑ», με ανυπολόγιστες συνέπειες για το ορεινό φυσικό περιβάλλον! Το ίδιο δυστυχώς πρόβλημα αντιμετωπίζουν όλες σχεδόν οι ορεινές περιοχές της χώρας αλλά και οι νησιωτικές.



Ο αγώνας για την σωτηρία των Αγράφων βρίσκεται σε σημαντική καμπή.
Απέναντι στα αρπαχτικά που βλέπουν στο φυσικό περιβάλλον μόνο άκοπο πλουτισμό, χωρίς καμιά ευαισθησία και αγνοώντας τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα των κατοίκων και των μελλοντικών γενεών, ορθώνουμε την φωνή και το ανάστημά μας!
Σας καλούμε στην Πανελλήνια Συνάντηση Φίλων των Αγράφων, σε ένα ορειβατικό - αγωνιστικό τριήμερο, στις 7-8-9 Ιουνίου, στο Ορειβατικό Καταφύγιο Αγράφων, πάνω από την λίμνη Πλαστήρα.




Θα περπατήσουμε σε μέρη μαγικά που κινδυνεύουν, θα γνωριστούμε, θα κουβεντιάσουμε για το μέλλον των βουνών και της άγριας φύσης της χώρας μας, και θα σχεδιάσουμε δράσεις για την προστασία τους. Θα πραγματοποιηθούν αρκετές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της συνάντησης, όπως παρουσιάσεις, συναυλίες, παιχνίδια και συνολικά δέκα διαφορετικές πεζοπορίες για όλες τις δυνατότητες με διαφορετικούς βαθμούς δυσκολίας, για να μπορούν να συμμετέχουν όλοι. Οι διανυκτερεύσεις θα γίνουν είτε εντός του καταφυγίου, είτε σε σκηνές γύρω από αυτό. Για όσους δε διαθέτουν αντίσκηνο, θα υπάρχει η δυνατότητα διανυκτέρευσης με υπόστρωμα-υπνόσακο σε στεγασμένο χώρο. Επίσης στην ευρύτερη περιοχή της λίμνης Πλαστήρα, έχει αρκετά καταλύματα για όλες τις επιθυμίες.





Οι διαχειριστές του καταφυγίου στηρίζουν ενεργά τον αγώνα για τη σωτηρία του βουνού και θα γίνει σημαντική έκπτωση σε όλους όσους κοιμηθούν στο καταφύγιο, ενώ για τους υπόλοιπους η διανυκτέρευση θα είναι δωρεάν. Το καταφύγιο θα προσφέρει όλα τα απαραίτητα (καφέδες, ποτά, φαγητά, ακόμα και χορτοφαγικό μενού), σε οικονομικές τιμές. Θα υπάρξει η δυνατότητα μετάβασης από την Αθήνα με λεωφορείο, που θα ξεκινήσει την Παρασκευή στις 5 το απόγευμα.
Στο παρακάτω link θα δείτε την εκδήλωση στο Face book. https://www.facebook.com/events/2381003328823573/



Ορειβατικοί και Φυσιολατρικοί Σύλλογοι, Ομάδες και Συλλογικότητες που έχουν δηλώσει συμμετοχή στην συνάντηση. (Η πρόσκληση είναι ανοιχτή και η λίστα διαρκώς θα ανανεώνεται):

Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας (ΕΟΣΚ) – διοργανωτής
Δίκτυο για την Προστασία των Αγράφων
Αθηναϊκός Ορειβατικός Σύλλογος (ΑΟΣ)
Σύνδεσμος Ελλήνων Ορειβατών (ΣΕΟ) Αθήνας
Ορειβατικός Σύλλογος Αγρινίου
Ορειβατική Λέσχη Ξάνθης
Ορειβατικός Φοιτητικός/Φυσιολατρικός Ιατρικός Σύλλογος - ΟΦΙΣ
Περιβαλλοντική - Πολιτιστική Ομάδα ''Οξυγόνο''
Πολιτιστικό Εργαστήρι Καρδίτσας ''Ελατήριο''
Πολιτιστικός Σύλλογος Νέων Νεοχωρίου
Πεζοπορικός Φυσιοδιφικός Σύλλογος Καρπενησίου
Περιβαλλοντικός Πολιτιστικός Όμιλος (ΠΕΡΙ.ΠΟΛ.Ο) Αττικής
Ορειβατικός Σύλλογος Αγράφων (ΟΣΑ)
Ανεξάρτητοι Ορειβάτες Βορείου Ελλάδος
Η Παρέα των Μονοπατιών (Θεσσαλονίκη)
Θεατρικό Εργαστήρι Καρδίτσας ''Τέχνης Παίδευσις''
Σύλλογος Μοτοσικλετιστών Καρδίτσας (ΣΜΟΚ)
Λέσχη Φωτογραφίας και Κινηματογράφου Καρδίτσας (ΛΕΦΚΚ)
Σύλλογος Μανιταρόφιλων Θεσσαλίας
Ομοσπονδία Φυσιολατρικών Ορειβατικών Εκδρομικών Σωματείων Ελλάδας (ΟΦΟΕΣΕ)
Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Χαλκίδας
Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Ρεθύμνου

Για περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα 6973695595 (Παντελής Μανώλης) και 6976910466 (Πάνος Γιαννόπουλος)



Τα Άγραφα εκτός του ότι είναι μια από τις τελευταίες παρθένες περιοχές της χώρας, αποτελούν και κοιτίδα ιστορικής και πολιτιστικής μνήμης. Συγκαταλέγονται δε, σύμφωνα με την UNESCO, ανάμεσα στις πέντε καθαρότερες περιοχές του πλανήτη.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μετατραπούν σε βιομηχανικό τοπίο.
Μπορούμε ΟΛΟΙ να συμμετάσχουμε σ αυτόν τον ευγενικό αγώνα!

(*) Πηγή οι ανακοινώσεις του Δικτύου και του ΕΟΣΚ. Φωτογραφίες από την διάσχιση των Αγράφων τον Ιούλιο του 2012 από την ποδηλατική ομάδα του ΕΟΣΚ.



ΑΘΗΝΑ, 05062019


Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

ΟΙ ΠΕΛΑΡΓΟΙ ΤΗΣ ΣΤΕΓΝΗΣ ΛΙΜΝΗΣ


Η πελαργοφωλιά στην εκκλησία του Αχιλλείου έχει καλύψει ως την κορυφή
 σταυρό του τρούλου αλλά ως φαίνεται τούτο δεν επηρεάζει την πίστη και την ευλάβεια των κατοίκων κι έτσι δεν χρειάστηκε να τη χαλάσουν – εκτός κι αν δεν φτάνει ως εκεί πάνω γερανός!


κι έτσι δεν χρειάστηκε να τη χαλάσουν – εκτός κι αν δεν φτάνει ως εκεί πάνω γερανός!

Ήταν ένας από τους παραδείσους των πελαργών στην Ελλάδα η λίμνη Κάρλα στη Θεσσαλία· την στράγγιξαν οι άφρονες που ευδοκιμούν δυστυχώς σε κάθε εποχή και πιστεύουν πως είναι και μικροί Θεοί – του πρόσκαιρου κέρδους βασικά- για να αυξήσουν την καλλιεργήσιμη γη και αφού κέρδισαν, κέρδισαν, κέρδισαν, ήρθε η ώρα να πάρουν και τα ρέστα από την ασύδοτη εκμετάλλευση του Τόπου. Η εξάντληση της δύναμης της γης να παράγει όπως αυτή ξέρει και η προσβολή του υδροφόρου ορίζοντα –μη ανατρέψιμη λένε τώρα- τους υποχρέωσε να σκεφτούν τώρα στα ύστερα, την αναδημιουργία της λίμνης.

Οι νέοι μικροί Θεοί –είδος που ποτέ δεν θα λείψει από την ανθρωπότητα γιατί όχι μόνο έχουν το θράσος να προχωρούν πέρα από ασφαλή όρια των παρεμβάσεων πάνω στα πράγματα αλλά και επειδή πολλοί είναι που με τον τρόπο τους τούς επιτρέπουν να τα κάνουν – επιχειρούν να ξαναφτιάξουν τη λίμνη Κάρλα με νερά από τον Πηνειό. Από τον Πηνειό στον οποίο στραγγίζουν κοντά μισό αιώνα τώρα τα πάσης φύσεως λιπάσματα, φυτοφάρμακα και που ένας άλλος Θεός ξέρει τι άλλα δηλητήρια, καλείται να τροφοδοτήσει τη νέα λίμνη και το κόστος και επί του προκειμένου δεν καταφρονητέο.

Με λίγα λόγια έχουν στρέψει τα νερά του δηλητηριασμένου ποταμού στο κούφιο χώρο που άλλοτε ήταν η τροφοδότης λίμνη και σιγά – σιγά υπολογίζουν πως θα ξαναγίνει όπως ήταν. Έτσι λένε και υπάρχει κόσμος που τους πιστεύει πως η λίμνη θα είναι καθαρή όπως κάποτε και στα νερά της θα ζουν όλα εκείνα τα είδη που την πλημμύριζαν κάποτε και τα οποία κρίθηκε πως δεν θα πείραζε να χαθούν κι εκεί που είχαν τη φωλιά τους, τα ψάρια για παράδειγμα, να φυτέψουν βαμβάκι γιατί μπορούσαν σε κάθε του κιλό, να φορτώσουν και κάποιες οκάδες επιδοτήσεων γιατί έπρεπε να ζήσουν κι άλλα μαγαζιά που φύτρωσαν γύρω και έκαναν χρυσές δουλειές, ιδιαίτερα τη νύχτα.

Τέλος πάντων, είναι μακριά κουβέντα και σίγουρα θα χαρακτηριστώ και ως εχθρός της «προόδου» με αυτά που λέω αλλά δεν μπορώ να μη σχολιάσω τη μοναξιά των πελαργών που είδα προχθές στο Αχίλλειο. Μόνο ένα ζευγάρι απ’ αυτά τα υπέροχα πουλιά που πέρα από την υποδειγματική συμπεριφορά τους σαν ζευγάρια και γονείς για τους ανθρώπους, αποτελούν και τον αλάνθαστο δείκτη για την καλή κατάσταση και την υγεία του φυσικού περιβάλλοντος όπου διαβιούν. Πράγμα που σημαίνει πως στα χωράφια και τα νερά όπου αναζητούν την τροφή τους είναι καθαρά από χημικά και άλλα δηλητήρια γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσαν να ζήσουν εκεί ούτε φίδια, ούτε βατράχια, ούτε ποντίκια και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα και την πολυπληθή παρουσία τους σε ένα μέρος.



ΑΘΗΝΑ, 04062019. Περιοδικό "Δημοκρατία - Κυνήγι", 

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΨΗΦΟΣ




Με την ψήφο τους οι πολίτες υποτίθεται πως εξουσιοδοτούν κάποιους άλλους συμπολίτες μας που οικειοθελώς διατίθενται να αναλάβουν, όταν εκλεγούν, την διαχείριση των ζητημάτων της πόλης (μιας και ζούμε στον αστερισμό των δημοτικών εκλογών) και να την παραδώσουν όταν λήξει η θητεία τους καλύτερη, καθαρότερη, με σπουδαία έργα.

Ασφαλώς και κάθε τοπικός άρχοντας έχει τις ιδέες του και ανάλογα με το ταμείο που διαθέτει, στοχεύει στη βελτίωση της καθημερινότητα των δημοτών, παρεμβαίνει στα επείγοντα ζητήματα και αφήνει ένα έργο που εκτός από τους δημότες θα το κρίνει και η ιστορία. Με το προσωπικό του ύφος πάλι που ο καθένας διαθέτει, δημιουργεί επίσης μια εικόνα που κάνει γνωστή την πόλη και της ενδυναμώνει ή μειώνει την ακτινοβολία.

Έτσι είναι, οι δημότες επιλέγουν ένα πρόσωπο και τον ψηφίζουν για δήμαρχο μαζί με κάποιους άλλους για δημοτικούς και κοινοτικούς συμβούλους, τους εύχονται την πρώτη ημέρα που αναλαμβάνουν καλή αρχή και δύναμη στο έργο τους και από την επομένη αρχίζουν την κριτική ενώ κάποιοι βγαίνουν στη ρούγα και φωνάζουν ότι έχουν αργήσει κιόλας.  Δεν εξετάζει κανένας πως ήταν το ένα ή το άλλο έργο που άφησαν οι προηγούμενοι, πως ήταν η μια γειτονιά και η άλλη μόλις λίγες ημέρες πριν, τι δυνατότητες έχει να αποδώσει έργο μέσα σε ένα βουνό από μικρά και ασήμαντα πολλές φορές προβλήματα που δεν μετακινείται με καμιά δύναμη!   

Έχουν δίκιο οι δημότες, λέει η συντριπτική πλειοψηφία απ’ αυτούς αλλά αν κάτσει κάποιος και τους παρακολουθήσει ένα εικοσιτετράωρο θα σημειώσει ένα πλήθος από ενέργειες που αν δεν εμποδίζουν, τουλάχιστον υπονομεύουν το έργο που έχουν αναθέσει στην Δήμαρχο και τις υπηρεσίες τις οποίες πληρώνουν οι ίδιοι μέσω της φορολογίας.

Θα ήταν ατέλειωτη η λίστα των εμποδίων που βάζουν οι δημότες στο έργο της δημαρχίας. Εδώ βάζουν πλάτη και η κεντρική εξουσία, κάποια υπουργεία δηλαδή καθώς και η περιφέρεια που έχει ένα σημαντικό κομμάτι του Δήμου, δρόμοι, πάρκα, πλατείες στη διαχείρισή τους και συνήθως αδιαφορούν για την κατάσταση που βρίσκονται.  

Ένα τρανό παράδειγμα στην περίπτωση είναι η εξωτερική κατάσταση των κτιρίων που κάποτε, όταν χτίζονταν η πόλη, συμμορφώνονταν με κάποιον οικοδομικό κανονισμό αλλά τούτο φαίνεται πως έχει ατονήσει και κανείς δεν δείχνει ενδιαφέρον για την εικόνα ενός δρόμου και μάλιστα κεντρικού, την Λεωφόρο Αμαλίας λίγα μέτρα από το Σύνταγμα και τη βουλή των Ελλήνων. Εκεί είναι ένα παρατημένο παλιό, ωραίο τρίπατο σπίτι το οποίο για την ασφάλεια των διερχομένων το είχαν τυλίξει κάποτε με μαύρες διαφανείς λινάτσες. Πέρασε όμως καιρός, δεν βρέθηκε κάποιος να το αναλάβει να στεγάσει κάτι εκεί, οι λινάτσες έλιωσαν και κρέμονται εδώ και χρόνια στις σκαλωσιές σαν πένθιμα κρόσσια. Οι διαχειριστές του ουδόλως ενδιαφέρονται, όχι να τα αλλάξουν, ούτε καν να τα ξεκρεμάσουν να μην ανεμίζουν πάνω από τη λεωφόρο τις ημέρες που φυσάει αέρας.

Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι ευθύνη του Δήμου, είναι ευθύνη αυτών που έχουν το κτίριο και σαν αυτό είναι δεκάδες οι περιπτώσεις που χαλάνε την εικόνα της πόλης και εδώ δυστυχώς ο Δήμος δεν έχει τις δυνατότητες να παρέμβει και να το κατεβάσει. Αν δεν το καταλάβουν μόνοι τους και αν κάνουν το ίδιο και μερικοί άλλοι ακόμη, τότε η εικόνα της πόλης δεν θα απέχει από του μαχαλά κάπου σε κάποια άγνωστη χώρα που δεν ξέρει τι θα πει Δήμαρχος!  



ΑΘΗΝΑ, 30052019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 36