Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

ΕΝΑΣ ΓΑΤΟΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ




Ο Γενάρης και ο Φλεβάρης είναι η εποχή που ερωτεύονται οι γάτες και όπως παρατηρώ στο χωριό μου όπου αφθονούν, θριαμβεύουν και ας μην έχει και πολύ κρύο και γεμίζουν τις νύχτες με ερωτικά νιανουρίσματα και κραυγές από τρομερούς καυγάδες. Μέσα στο σκοτάδι δεν τους βλέπει κανείς αλλά καταλαβαίνει που παραμονεύουν καθώς τους προδίδουν τα φωτεινά μάτια τους ενώ την ημέρα χάνονται στους αχυρώνες να ξεκουραστούν και να «δέσουν» τα τραύματά τους – στη ψυχή και κυρίως στο σώμα από τις νυχιές των αντιπάλων. Κάποιοι βρίσκουν άλλα σημεία να μαζέψουν ήλιο κι εκεί δημιουργούν θέμα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο από κανέναν φακό, ενόψει μάλιστα και της πανσελήνου που έρχεται αύριο στον ουρανό και τους τρελαίνει…

ΥΓ. Στη φωτογραφία, γάτος από την Σπερχειάδα ζεσταίνεται πάνω στο καπάκι φωτιστικού κήπου μια κρύα νύχτα πριν από λίγα χρόνια.

ΑΘΗΝΑ, 18022019

ΜΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΝΑ ΓΕΛΑΝΕ ΟΙ ΓΑΤΕΣ




Στην ανατολική πλευρά της Ακρόπολης υπάρχει μια μικρή γειτονιά που θυμίζει έντονα παλιά Αθήνα και της οποίας τα σύνορά με τον ιερό βράχο και τον αρχαιολογικό  χώρο όπου βρίσκεται το θέατρο του Διονύσου, είναι η οδός Θρασύλλου, αφιερωμένη στον φιλόσοφο, γραμματικό και αστρολόγο Θρασύλλο ο οποίος έζησε την ίδια περίοδο με τον Χριστό.

Ένα ανηφορικό δρομάκι είναι η Θρασύλλου· ξεκινάει από την Διονυσίου Αρεοπαγίτου και μετά από λίγες δεκάδες μέτρα λέγεται Στράτωνος η οποία σβήνει στα Αναφιώτικα. Από την πλευρά του βράχου αυτοί οι δρόμοι οι οποίοι αποτελούν ένα μικρό τμήμα του περιπάτου γύρω από την Ακρόπολη η ωραία διαδρομή συνοδεύεται από ένα ψηλό κιγκλίδωμα ενώ από την άλλη, χαμηλά παλιά κτίρια αποκαλύπτουν σκηνές από την ιστορία της πόλης.

Τα περισσότερα είναι χτισμένα πριν από δυο αιώνες σχεδόν και διατηρήθηκαν έτσι, όπως και όλες οι γειτονιές γύρω από την Ακρόπολη επειδή στο υπέδαφός τους ησυχάζουν ερείπια από όλες τις περιόδους της ιστορίας της Αθήνας. Οπωσδήποτε, για την ανέγερσή τους χρησιμοποιήθηκαν πέτρες και μάρμαρα που βρέθηκαν επί τόπου καθώς στην μακρά πορεία της πόλης μας δεν ήταν λίγες οι φορές που έγινε ερείπια και οι στρώσεις αυτών είναι πυκνές και ανέγγιχτες μιας και από πάνω τους χτίστηκαν σπίτια. Όταν δε χτίστηκαν αυτά που βλέπουμε σήμερα, δεν υπήρχαν ή ήταν ακόμη άτονοι οι κανονισμοί της Αρχαιολογίας και όσα δεν απαλλοτριώθηκαν είναι δεσμευμένα να παραμείνουν όπως είναι και όταν πέσουν, τότε είναι που θα επέμβουν οι αρχαιολόγοι και μετά από την ανασκαφή που θα κάνουν και την σπουδαιότητα των ευρημάτων, θα αποφασίσουν για το μέλλον που θα έχει το οικόπεδο. Στην περίπτωση η συνηθισμένη πρακτική είναι να μείνει ανοιχτό για να βλέπουν, όταν δεν είναι χορταριασμένο, οι περαστικοί και οι τουρίστες τα θεμέλια της πόλης. Τέτοια οικόπεδα παρατηρούμε πολλά στην Πλάκα, στο Μοναστηράκι, στον Κεραμικό και αλλού και σαν νησίδες πράσινου που συνήθως είναι γεμάτοι σκουπίδια  σπάνε την ενότητα των οικοδομικών τετραγώνων.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τα σπίτια των προαναφερόμενων δρόμων σε αυτό το σημείο του περιπάτου γύρω από την Ακρόπολη. Κάποια παραμένουν ζωντανά χάρη στη λειτουργία τους ως ταβέρνες που ενθουσιάζουν τους τουρίστες αλλά εκείνα που για διάφορους λόγους έπαψαν να είναι κατοικήσιμα, αφέθηκαν στο έλεος του χρόνου και του καιρού που φέτος είναι ιδιαίτερα βροχερός και τα νερά μπαίνουν στο εσωτερικό τους από τις διαλυμένες στέγες και αποσαθρώνουν τους ήδη ταλαιπωρημένους τοίχους  καθιστώντας τα επικίνδυνα για όποιον βρίσκεται κοντά τους τη στιγμή που αρχίσουν να γέρνουν στο χώμα.

Αυτά τα ερείπια στην Αθήνα γίνονται καταφύγια για τις γάτες που σε ορισμένες γειτονιές, όπως αυτή που αναφέρουμε, είναι κοπάδια ολόκληρα και μπορεί η παρουσία τους να μην ενθουσιάζει όλους στη γειτονιά και κάποιοι να ψάχνουν τρόπους να τις διώξουν. Αυτό όμως που έκανε κάποιος με την άτεχνη ζωγραφιά του σκύλου στο πλαίσιο που φράζει την πόρτα για να τις προειδοποιεί, μόνο γέλια τους προκαλεί, αν φυσικά του δίνουν σημασία…  

  

ΑΘΗΝΑ 18022019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 35.

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΜΟΝΟΙΑΣ




Η τελευταία παρέμβαση στην πλατεία Ομονοίας έγινε το 2004 και είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία μιας τσιμεντένιας λιάστρας για τους μετανάστες πριν εξαφανιστούν σε άγνωστη διάσταση, όπως πολύ παραστατικά είπε κάποια στιγμή η δικαιωματίστρια του ΣΥΡΙΖΑ Τασία Χριστοδουλοπούλου. Τελευταία και προς έκπληξη όλων όσων περνάνε από ανάγκη από εκεί, παρατηρείται ένας οργασμός έργων τα οποία σχολιάζονται πικρόχολα καθώς αυτά γίνονται παραμονές των δημοτικών εκλογών ενώ οι πάντες είναι βέβαιοι πως όσο και να την γυαλίσουν τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει και πάνε χαμένα και τα λεφτά.

Το ζήτημα είναι ότι αυτή η πολύπαθη πλατεία, αλλάζει διαρκώς και δυστυχώς προς το χειρότερο. Πολλά δε από τα στοιχεία που την χαρακτήριζαν, χάνονται ή αντικαθίστανται με άλλα, τα οποία βεβαίως στο μέλλον και αυτά θα αποτελέσουν με τη σειρά τους εμβληματικά του χώρου και σίγουρα θα γραφτούν και γι αυτά κάποια ανάλογα κείμενα.

Επί του προκειμένου, πολλοί θα γνωρίζουν πως και οι φοίνικες της πλατείας οι οποίοι αποτελούσαν πάντοτε ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της, αφού τους έβγαλαν από τη θέση τους για να γίνουν τα έργα του μετρό που της έδωσαν και τη χαριστική βολή ως προς το ρόλο της και έδιωξαν τον κόσμο που ανέκαθεν εμπορεύονταν και πραγματεύονταν γύρω της, τους ξαναφύτεψαν σε σημεία που πολύ φοβάμαι πως οι ρίζες τους στερούνται ικανού χώρου για να απλωθούν και να στηρίξουν τη ζωή του δέντρου τέτοιου μάλιστα μεγέθους.

Δεν έφτανε όμως αυτό. Ήρθε και η αρρώστια και τα ξεκλήρισε σε όλη την Αθήνα. Το ίδιο έγινε και στην Ομόνοια καθώς ένας φοίνικας προς την πλευρά του «ΝΕΟΝ» και ένας άλλος προς την Πειραιώς, προσβλήθηκαν και δεν κατάφεραν οι γεωπόνοι να τους σώσουν. Για να μην μείνουν λοιπόν οι φοίνικες ξερά κουφάρια μέσα στην πλατεία τους έκοψαν και άφησαν ένα κούτσουρο και στο οποίο, όποιος ήθελε κάθονταν ή τοποθετούσε κάτι πάνω.


Να όμως που δεν έμελλε να κρατήσει πολύ αυτή η κατάσταση με το κούτσουρο στην πλατεία και ένα συνεργείο του Δήμου, το ξερίζωσε, έσκαψε όσο του επέτρεπε το τσιμέντο και στη θέση του φοίνικα φύτεψε, έναν πλάτανο! Το γεγονός μάλλον πέρασε απαρατήρητο από την πλειονότητα των Αθηναίων των οποίων οι απόγονοι θα απολάμβαναν κάποτε τη δροσιά του και θα λένε ιστορίες για την πόλη τους κάτω από τον ίσκιο του όπως σε άλλες, πλέον ευνομούμενες πόλεις του κόσμου και θα μακαρίζουν τον δήμαρχο που τον φύτεψε.

Ο πλάτανος που φυτεύτηκε τον χειμώνα του 2012 δεν πρόλαβε να ρίξει ούτε ένα πόντο μπόι, ξεράθηκε πριν μπει καν το καλοκαίρι και τα συνεργεία έβγαλαν το ξερό κλαρί κι συμπλήρωσαν το πλακόστρωτο να μην πέσει κανένας μέσα στην τρύπα. Έτσι, η νέα αποκατάσταση που μόλις ξεκίνησε δεν κινδυνεύει να σταματήσει με τίποτα παρεμβάσεις Δασαρχείων που ως γνωστόν μπορούν να εμφανίσουν χάρτες που να δείχνουν την Ομόνοια ως εξοχή και στοιχειώσουν στην πλατεία οι τσίγκοι που έβαλαν για να μη βλέπουμε τι κάνουν μέσα τα συνεργεία και να μας εμφανίσουν το αποτέλεσμα ως έκπληξη!



ΑΘΗΝΑ 15022019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος". 14022019, σελ. 37.

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

ΟΙ ΧΕΙΜΕΡΙΝΕΣ ΕΥΔΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΚΥΟΝΕΣ




Τις κρύες μέρες που διαβαίνουμε, μέρες που ο καιρός γίνεται αποκλειστική «είδηση», μπορεί να περάσουν οι αλκυονίδες ημέρες και να μην το πάρουμε είδηση. Από τη μια ο βομβαρδισμός με τις «ειδήσεις» και από την άλλη, η απόσταση που κρατάμε από τη θάλασσά μας και γενικά από την ύπαιθρο, μας στερούν το προνόμιο να ζήσουμε έστω και εξ αποστάσεως τις χειμερινές ευδίες που λέγονται αλκυονίδες ημέρες.

Οι αλκυονίδες ημέρες είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται σχεδόν κάθε χρόνο σε ολόκληρη τη Νοτιανατολική Μεσόγειο όπως και στις στεριές που γειτονεύει. Το φαινόμενο που οφείλεται στην ατμοσφαιρική πίεση, είχε παρατηρηθεί συστηματικά από τους αρχαίους οι οποίοι ονόμαζαν αυτές τις ηλιόλουστες ημέρες  «αλκυονείους» ή όπως σήμερα «αλκυονίδας» και οι οποίες αποτελούσαν ένα ευχάριστο σταθμό στη χειμωνιάτικη ζωή τους.

Επειδή κατά το μήνα Ιανουάριο, η ατμοσφαιρική πίεση στη Μεσόγειο, ελάχιστα διαφέρει από αυτήν της Δυτικής Ευρώπης και ιδιαίτερα της Ρωσίας, ατονούν κυρίως οι δυνατοί βόρειοι άνεμοι κι έτσι σε όλα τα πελάγη επικρατεί μια ευχάριστη ηρεμία η οποία είναι άγνωστο και πόσο θα διαρκέσει. Αυτές τις ημέρες λοιπόν δίνονταν η ευκαιρία στους αρχαίους να κάνουν σύντομα ταξίδια στις ήρεμες ελληνικές θάλασσες, να ψαρέψουν και γενικά να πλησιάσουν πάλι τη θάλασσα. Οι αλκυονίδες ημέρες βέβαια δεν μπορούν να υπολογισθούν ακριβώς, συνήθως εμφανίζονται περί τα τέλη του Ιανουαρίου, ενώ δεν είναι καθόλου παράξενο, κάποια χρονιά να απουσιάσουν εντελώς.

Όταν οι αρχαίοι Έλληνες βάφτισαν έτσι αυτή την υπέροχη χειμερινή ευδία, βεβαίως και δεν ήξεραν και πολλά - πολλά από μετεωρολογικά φαινόμενα, βρήκαν όμως ένα όμορφο μύθο να στηρίξουν το όνομα αυτών των ημερών. Τις είπαν αλκυονίδες από την αλκυόνα, ένα  κακάσχημο ψαροπούλι που εντούτοις έχει το πιο εντυπωσιακό πτέρωμα απ’ όλα τα άλλα. Το πτέρωμά της έχει ποικιλία χρωμάτων: στο επάνω μέρος είναι λαμπρό, μεταλλικό μπλε και σμαραγδοπράσινο, στον λαιμό λευκό και στο κάτω μέρος ξανθωπό προς το κόκκινο. Τα πόδια είναι ζωηρόχρωμα κόκκινα και το μακρύ, σαν στιλέτο, ράμφος της μαύρο. Η Αλκυόνα ή Αλκυόνη ή ψαροφάγος ή Ψαροπούλι ή Βασιλοπούλι ή Μπιρμπίλι της θάλασσας είναι ένα μικρό πουλί μήκους 17 περίπου εκατοστών, με ρωμαλέο σώμα, μικρά πόδια και κοντή ουρά
Η Αλκυόνη, το σημερινό κακόσχημο ψαροπούλι με τα όμορφα φτερά σύμφωνα με τον πανάρχαιο μύθο μας, ήταν κάποτε μια χαρούμενη και ευτυχισμένη γυναίκα, κόρη του Θεού των ανέμων, του Αιόλου -που ζούσε στ' ακρογιάλια της θάλασσας με τον άντρα της Κήυκα και αλληλοαποκαλούνταν Ζευς και Ήρα. Για την ασέβειά τους όμως αυτή προς τον Δία οργίστηκε τόσο πολύ ο πρώτος των Θεών και μεταμόρφωσε τον Κήυκα σε όρνιο.

Ξετρελαμένη τότε η δύστυχη γυναίκα, έτρεχε από δω και από κει στις ερημιές στις βαλτώδεις εκβολές των ποταμιών και μέσα στις πυκνές τους καλαμιές, για να βρει τον αγαπημένο της Κήυκα. Οπότε, οι θεοί του Ολύμπου την λυπήθηκαν και την μεταμόρφωσαν και αυτήν σε πουλί, τη γνωστή μας Αλκυόνη, για να ψάχνει και στις θάλασσες μήπως εκεί βρει το χαμένο της άντρα. Ωστόσο όμως η δυστυχία εξακολουθούσε να την συντροφεύει, γιατί αντίθετα από τ' άλλα πουλιά που γεννούν και κλωσούν τ' αυγά τους την άνοιξη αυτή γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά, οπότε μανιασμένα τα κύματα της θάλασσας τέτοιον καιρό, την άρπαξαν αυγά και πουλιά κάνοντάς την να κλαίει σπαραχτικά. Οι Θεοί που τόσο σκληρά είχαν τιμωρήσει την κόρη του Αιόλου, διέταξαν τότε τη θάλασσα και τους ανέμους να ησυχάσουν, να γίνει καλοκαιρία για δυο εβδομάδες, για όσες ημέρες η Αλκυόνη κλωσά τα αυγά της. Για τη συζυγική πίστη των Αλκυόνων ασχολήθηκε ο Πλούταρχος που αφηγείται ότι αν ο σύζυγος της Αλκυόνης γεράσει και δεν μπορεί να πετάξει, τότε η θηλυκιά Αλκυόνη τον παίρνει στους ώμους και τον φέρνει πάντοτε μαζί της, τον ταϊζει και τον περιποιείται ως το θάνατο.

Το ψαροπούλι όπως αποκαλείται στη γλώσσα του λαού η Αλκυόνη, εξακολουθεί και σήμερα να είναι σύμβολο της χειμωνιάτικης ωραίας διακοπής μέσα στον Ιανουάριο και σε πολλά μέρη την θεωρούν πουλί που φέρνει γούρι. Οι έμποροι, οι καταστηματάρχες, την κρατούν βαλσαμωμένη στα μαγαζιά τους για ν’αυξήσουν τα πλούτη τους, οι πρώτοι και τους πελάτες τους οι δεύτεροι. Οι φιλάργυροι την διατηρούν για να τους φέρει πολλά πλούτη και οι χωριανοί για να μη πέφτει αστροπελέκι στο σπίτι τους.

Ωστόσο, όμως οι Αλκυονίδες ημέρες δεν έρχονται πάντα. Υπάρχουν χρόνια που το γλυκό αυτό καλοκαιρινό διάλειμμα στην καρδιά του χειμώνα δεν παρατηρείται καθόλου. Η Αλκυόνη τότε γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά και όπως είπαμε τα κύματα αρπάζουν τα αυγά ή τα πουλιά της. Το ψαροπούλι τότε θρηνεί πάλι τον πόνο του, καθώς πετιέται μέσα από τα βράχια και περιμένει τον Μάρτη για να φύγει από τον τόπο μας. Γιατί η Αλκυόνη είναι πουλί αποδημητικό με το δικό του δρομολόγιο το ιδιόμορφο. Μας έρχεται τα τέλη του καλοκαιριού και μας αποχαιρετάει μόλις καλοσυνέψει ο καιρός στις αρχές του Μάρτη.

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

Η ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΛΗΓΗ ΤΟΥ «ΑΤΤΙΚΟΝ»




Επτά χρόνια κλείνουν σήμερα από τον εμπρησμό (12 Φεβρουαρίου 2012) του κτιρίου που στέγαζε τους ιστορικούς κινηματογράφους «Αττικόν» και «Απόλλων» καθώς και ένα κατάστημα στη γωνία της Σταδίου με τη Χρήστου Λαδά το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς.  Ο προαναφερόμενος χώρος που επιλέχθηκε εκείνο το τραγικό για την Αθήνα βράδυ από τις συμμορίες των πλιατσικολόγων κουκουλοφόρων να γίνει κάρβουνο  και εκμεταλλεύτηκαν όπως συνήθως κάνουν μια μεγάλη συγκέντρωση για να δράσουν, έχει την ιστορία του και φυσικά τον ιδιαίτερο συμβολισμό του για την πόλη και γι’ αυτό η περίσσεψε η αγανάκτηση εκείνες τις ημέρες ενώ πολλές ήταν οι φωνές που ακούστηκαν για την σύντομη αποκατάσταση και την επαναλειτουργία τους. Ο εμπρησμός θύμιζε ακριβώς την περίπτωση της MARFIN στην άλλη γωνία του ίδιου οικοδομικού τετραγώνου (5 Μαϊου 2010), με τη διαφορά ότι στην τράπεζα είχαμε τότε νεκρούς αλλά ευτυχώς ούτε στο κατάστημα, ούτε στους κινηματογράφους υπήρχαν άνθρωποι για να επαναληφθεί μια νέα τραγωδία.

Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν επτά ολόκληρα χρόνια και το σημείο αυτό της Σταδίου μυρίζει ακόμη κάπνα και προκαλεί την απορία των επισκεπτών της πόλης κυρίως γιατί οι ντόπιοι το έχουν συνηθίσει  για την εγκατάλειψη η οποία συμπληρώνεται από το αμπαρωμένο ξενοδοχείο «Εσπέρια» που τα πεζοδρόμια μπροστά του είναι τα πιο βρώμικα της Αθήνας και ζέχνουν σαν ανοιχτό ουρητήριο.  Η απαράδεκτη κατάσταση σαφώς και επηρεάζει και την Χρήστου Λαδά που από ένας σπουδαίος κάποτε δρόμος κατάντησε να είναι σκοτεινό, άψυχο στενάκι σε απόμερη συνοικία κάπου στις παρυφές της πόλης. 
Για την αποκατάσταση του κτιρίου έχουν ειπωθεί αρκετά αλλά είναι γνωστό ότι έχει κολλήσει από την διένεξη μεταξύ των ιδρυμάτων «Ίδρυμα Σταματίου Δεκόζη - Βούρου» (ιδιοκτήτης του ακινήτου), το «Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών - Ίδρυμα Βούρου - Ευταξία» (στο οποίο το πρώτο χρωστάει πολλά χρήματα) ενώ έπεσε στο κενό και η πρωτοβουλία που ακούστηκε πως θα έπαιρνε το «Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος».  Έτσι, το κουφάρι του κτιρίου παραμένει στη θέση του και καθώς φθείρεται σιγά – σιγά από τον καιρό κάποια μέρα θα σωριαστεί κι αυτό στο δρόμο όπως έγινε προχθές με το παρατημένο σπίτι στο Μεταξουργείο που ευτυχώς δεν σκότωσε κανέναν περαστικό στο πέσιμό του. 
   
Η περίπτωση ασφαλώς και έχει να κάνει με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα καθώς το σημείο είναι από τα «φιλέτα» της Αθήνας και το οποίο πάντα θα έχει αξία και σίγουρα κάποια στιγμή θα αποκατασταθεί και θα λειτουργήσει όπως παλιά ή δεν αποκλείεται, όταν αλλάξουν τα πράγματα σε αυτή την άμοιρη χώρα να στεγάσει ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο.  Μέχρι τότε όμως όλο και περισσότεροι Αθηναίοι όμως θα αποφεύγουν να περάσουν από αυτή τη γωνία αηδιασμένοι από το θέαμα του καμένου κτιρίου και των πέριξ πεζοδρομίων και αν αργήσει καμιά δεκαετία ακόμη η αποκατάστασή του είναι βέβαιο πως πολύ λίγοι θα θυμούνται πως, ποιοι και γιατί το έκαψαν και τούτο μάλλον αρκετούς βολεύει.



ΑΘΗΝΑ 12022019. Εφημερίδα ¨Φιλελεύθερος" σελ. 33. 

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

Η ΑΥΛΗ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΤΟΜΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΑ




Καθώς το κλάδεμα είναι η πιο μεγάλη επιχείρηση τούτες τις ημέρες σε όλη την πόλη, αναφέρομαι πάλι σήμερα σε αυτό, προσπαθώντας να μιλήσω για λογαριασμό των δέντρων που ως γνωστόν δεν  έχουν ούτε χέρια να σπρώξουν μακριά τον κλαδευτή, ούτε πόδια να τρέξουν να γλιτώσουν από το αλυσοπρίονό του και το χειρότερο δεν έχουν και φωνή να τα ακούσει ο κόσμος και να τα υποστηρίξει. Των δέντρων επίσης που δεν αγαπούν το κλάδεμα ή αν πρέπει να γίνει, να το κάνουν χέρια που ξέρουν τουλάχιστον πώς να μην τα πονέσουν και να μην τα αφήσουν έτσι που θα τρομάζουν και τα πουλιά ακόμη όταν τα βλέπουν.

Ναι, αν είχαν φωνή οι νεραντζιές που είναι φυτεμένες στην αυλή του Οφθαλμιατρείου θα κραύγαζαν τόσο πολύ που θα ακούγονταν μέχρι το Σύνταγμα και την Ομόνοια κι ακόμα παραπέρα. Αυτές οι νεραντζιές, οι οποίες, παρά την ταλαιπωρία που υπέστησαν στην πολύχρονη αποκατάσταση του κτιρίου, είχαν ένα πολύ ζωντανό φύλλωμα που έδενε απόλυτα με την βυζαντινότροπη τοιχοποιία  και την άνοιξη ήταν πηγή μοσκοβολιάς που πλημμύριζε όλη την Πανεπιστημίου. Το χειμώνα δε η αυλή ήταν χάρμα οφθαλμών από τα ώριμα νεράντζια που κρέμονταν από τα κλαδιά μέχρι έξω από τα κομψά κάγκελα και τούτο αρκούσε για να είναι εάν από τα πιο πολυφωτογραφημένα σημεία της Αθήνας.

Όλα αυτά που αναφέρω μπορεί να μην τα γνώριζαν οι εργάτες, ντόπιοι ή αλλοδαποί δεν έχει σημασία, που τις κλάδεψαν ή να μην τους ενδιέφερε καθόλου αφού αυτοί το μεροκάματό τους ήθελαν να βγάλουν και έκαναν ότι τους υποδείκνυε ο εργοδηγός, ο οποίος σίγουρα ακολουθούσε τις οδηγίες κάποιου γεωπόνου που έκανε την έκθεση ότι οι νεραντζιές της αυλής του Οφθαλμιατρείου χρήζουν πολύ αυστηρού κλαδέματος!
Κάπως έτσι γίνονται και εκτελούνται τα κλαδέματα στην Αθήνα αλλά καμιά φορά φαίνεται πως παρεμβαίνουν και οι προτομές κάποιων επιφανών οι οποίοι ζητάνε κρυφά από τα συνεργεία να μην αφήσουν ούτε κλαράκι που να ρίχνει πάνω τους σκιά και οι εργάτες μαγεύονται που τους μιλάνε τα μάρμαρα και ξεπερνούν τον εαυτό τους ικανοποιώντας την επιθυμία τους. Δεν εξηγείται αλλιώς η υπερβολή των κλαδευτών στην αυλή του Οφθαλμιατρείου που άφησε κούτσουρα τις νεραντζιές για να παίρνουν αέρα οι προτομές  του οφθαλμιάτρου Ιωάννη Χαραμή και του ομότεχνού του Ανδρέα Αναγνωστάκη που όταν τις τοποθέτησαν ήξεραν πως θα συμβίωναν με τις ήδη αναπτυγμένες σε μπόι νεραντζιές.  

Πέραν απ’ αυτά όμως είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι που ασχολούνται με το κλάδεμα είναι πολλές δεκάδες, χώρια τα μέσα που επιστρατεύονται γι’ αυτό. Τούτο σημαίνει πως ο Δήμος διαθέτει αρκετό προσωπικό σε αυτό τον τομέα, πράγμα που αφήνει να εννοηθεί ότι όλοι αυτοί θα μπορούν να ασχοληθούν ικανοποιητικά με τα δέντρα και το πράσινο όλο το χρόνο αλλά κάτι τέτοιο δεν γίνεται δυστυχώς αντιληπτό καθώς βλέπουμε ότι και στις περιπτώσεις ακόμη που κόβεται ένα δέντρο στους δρόμους σπάνια φυτεύεται ένα άλλο στη θέση του. 



ΑΘΗΝΑ, 06022019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019

ΤΟ ΚΛΑΔΕΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ... ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ



Αλήθεια τώρα, ποιο πλάσμα θα κάθονταν να του κόβουν με πριόνια και ψαλίδια μέλη του αδιαμαρτύρητα και να το ακρωτηριάζουν χωρίς αυτό να αντιδράσει καθόλου; Κανένα, πλην των φυτών και ειδικά των δέντρων που τέτοια εποχή συνήθως που αυτά κοιμούνται οι άνθρωποι βρίσκουν ευκαιρία να τα κλαδέψουν. Αυτό γίνεται γιατί  λένε πως τους κάνει καλό στην ανάπτυξη ή την καρποφορία ή για λόγους ασφαλείας, αν ορισμένα απ’ αυτά βρίσκονται φυτεμένα σε δρόμους και πλατείες και τα κλαδιά τους μπορεί να πέσουν  στα κεφάλια των περαστικών ή πάνω στα αυτοκίνητα που συνήθως παρκάρουν κάτω από αυτά.

Είναι μια πανάρχαια μέθοδος το κλάδεμα και φυσικά έχει να κάνει με την εξυγίανση των δέντρων όπως εξάλλου και ο ακρωτηριασμός μελών του ανθρώπινου σώματος που γίνεται για να μη μεταδοθεί η νόσος στα υπόλοιπα. Έτσι λοιπόν, για να μείνουμε στα δέντρα, το κλάδεμα γίνεται για να φύγουν εκείνα τα κλαδιά που παρουσιάζουν κάποιες αρρώστιες, όπως σάπισμα ή έχουν ύποπτες για μόλυνση κακώσεις. Μετά το κλάδεμα το οποίο γίνεται από έμπειρους ανθρώπους και με ιδιαίτερη προσοχή και τρόπο για κάθε δέντρο ή φυτό, εξυπακούεται ότι το τραύμα αλείφεται με κάποιο απολυμαντικό παρασκεύασμα για να αποτρέψουν την είσοδο μυκήτων στον κορμό του. Παλιότερα για να το πετύχουν αυτό οι δεντροκόμοι έβαζαν στις πληγές των δέντρων  λάσπη από κοκκινόχωμα, λίπος ή αν είχαν κερί και τα αποτελέσματα ήταν πολύ ανώτερα από αυτά που προκαλούν τα σημερινά χημικά παρασκευάσματα. Στην περίπτωση εξαιρούνται ορισμένα δέντρα που οι χυμοί τους έχουν από μόνοι τους αυτές τις ιδιότητες ενώ δεν είναι απαραίτητο χειμερινούς μήνες που κοιμάται το δέντρο και δεν κυκλοφορούν χυμοί γιατί ο κρύο και πάγος ψήνουν το τραύμα.

Αυτά πάνω – κάτω ισχύουν ως προς την υγιεινή των δέντρων που κλαδεύονται και με λίγη καλή θέληση και το ανάλογο κόστος για υλικά μπορούν να βοηθήσουν αρκετά το δέντρο. Το ζήτημα στην περίπτωση είναι τι εμπειρία έχουν αυτοί που τα κλαδεύουν και φυσικά αν ξέρουν τι κλάδεμα πρέπει να κάνουν σε κάθε δέντρο. Ακόμη και τι εργαλεία χρησιμοποιούν γιατί άλλο θέλει για παράδειγμα η νεραντζιά και άλλο οι μουριές, τα πεύκα και οι λεύκες.


Αυτό που παρατηρούμε τις τελευταίες ημέρες στα πεζοδρόμια της Αθήνας είναι ότι το φετινό κλάδεμα των δέντρων και κυρίως των μουριών που είναι και οι περισσότερες γίνεται σχεδόν…  σύριζα. Είναι δε τέτοια η μανία των κλαδευτών για τα μικρά κλαδιά των δέντρων και δεν το κρύβουν ότι αν μπορούσαν θα άφηναν τον κορμό ένα κούτσουρο. Γιατί το κάνουν αυτό; Πιθανόν γιατί τα μεροκάματα για το κλάδεμα είναι περιορισμένα και το έργο πρέπει να γίνει αλλά αυτό που φανερώνει η κακοποίηση των δέντρων είναι ότι τη δουλειά την κάνουν άσχετοι και ανειδίκευτοι και αυτό είναι που πονάει περισσότερο τα δέντρα και φυσικά τα μάτια μας που πονάνε από την εικόνες με κουτσουρεμένα δέντρα σε κάθε δρόμο.



ΑΘΗΝΑ, 05022019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37.