ΤΟ «ΠΑΝΤΡΕΜΑ» ΤΩΝ ΤΣΑΛΑΠΕΤΕΙΝΩΝ

Δεν το ήξερα, το διάβασα σε μια ανάρτηση του φίλου Χαράλαμπου Τσιχτή που αγαπά τον κάμπο των Καραγκούνηδων στη Θεσσαλία και πάντα αναφέρεται σε αυτόν μοιράζοντάς μας ωραίες φωτογραφίες και σπουδαίες πληροφορίες. Στον τοίχο του λοιπόν διάβασα σήμερα ότι σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, στη μεγάλη γιορτή της Υπαπαντής «παντρεύονται» τα πουλιά. Έτσι πίστευαν κάποτε οι άνθρωποι καθώς έβλεπαν με το άνοιγμα του καιρού και το μεγάλωμα της ημέρας μια έντονη δραστηριότητα στον φτερωτό κόσμο και τούτο το απέδιδαν στην αναζήτηση του ταιριού στο καθένα και την αρχή της περιπέτειας των ζευγαρωμάτων για τη συνέχεια του είδους τους. Και γι’ αυτή την αρχή, συμβολικά διάλεξαν να την ορίσουν στην ημέρα της Υπαπαντής.

Δεν το ήξερα λοιπόν και προκλήθηκα να αναζητήσω στο αρχείο κάτι να με βοηθήσει να συμβάλλω κι εγώ στην πληροφορία που αν μη τι άλλο, μας βοηθά να βλέπουμε τον κόσμο με άλλα μάτια. Έτσι βρήκα πως πριν από μερικά χρόνια σε μια επίσκεψη με τον φίλο και συνοδοιπόρο Γιώργο Πίττα στα διβάρια του Μεσολογγίου φωτογράφησα ένα ζευγάρι τσαλαπετεινών που έβλεπα να πετάνε δίπλα από το δρόμο. Δεν πετούσαν απλά, ζύγωναν ο ένας τον άλλο σαν να μιλούσαν, κάθονταν για λίγο στα κλαριά, ξαναπετούσαν, γύριζαν πίσω, χαμήλωναν στο δρόμο και έμοιαζε σαν να μην τους νοιάζει καθόλου η παρουσία μας. Δεν ήξερα γιατί συμπεριφέρονταν έτσι και το κατάλαβα σήμερα χάρη στην ανάρτηση του Μπάμπη τον οποίο ευχαριστώ πολύ για την ιδέα που μου έδωσε απόψε… 

ΑΘΗΝΑ, 02022016

ΟΙ ΤΣΑΛΑΠΕΤΕΙΝΟΙ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΙΚΟΥ

Αναθεωρώ κάπως σήμερα τις απόψεις μου περί του «βοηθού συγγραφέως» καθώς και του «συνοδηγού συγγραφέως» γιατί όπως έδειξαν τα πράγματα χθες στο διβάρι Πεταλάς που πήγαμε με τον Γιώργο Πίττα, είναι πολύ καλύτερο να περπατά κανείς μόνος του παρά να λέει συνέχεια σε κάποιον: «στάσου εδώ», «κοίτα εκεί» και πάει λέγοντας. Μέχρι να καταλάβει ο «συγγραφέας – οδηγός» τι έχει δει ο «βοηθός συγγραφέα – συνοδηγός», πάει, έχει πετάξει το πουλί πολύ μακριά. Ο λόγος λοιπόν για τα πουλιά γιατί όλα τα περί της συγγραφής τα άφησα από χθες στο Γιώργο και θα σας εξηγήσω μια άλλη στιγμή τι έγινε.

Επιστρέφοντας λοιπόν από το διβάρι Πεταλάς μαζί με τον Ζαφείρη Τρικαλλινό (δείτε ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΙΤΤΑΣ) στη σελίδα μου στο simadiatouaigaiou.worlpress.com κι ενώ εγώ καθόμουν για λόγους ανάγκης στην πίσω θέση μαζί με τον ψαρά Τάσο Τραυλό, είδαμε να πετάνε δίπλα μας δυο τσαλαπετεινοί, είδος του πτερωτού κόσμου που ο συγγραφέας γνωρίζει μόνο από τα βίντεο όπως κι εγώ εξάλλου τα περί γευσιγνωσίας. Του λέω «σταμάτα» αλλά μέχρι να καταλάβει, οι τσαλαπετεινοί πέταξαν μπροστά μας και έκατσαν σε κάποιο άλλο κλαρί. Πατάει γκάζι να τους προλάβουμε και σταματάει δίπλα τους. Προλαβαίνω από το παράθυρο και τραβάω μια φωτογραφία…

Τότε ήταν που κατάλαβε ο συγγραφέας περί τίνος επρόκειτο και να τον, βγάζει τη μεγάλη μηχανή του και αρχίζει να τραβάει κι αυτός φωτογραφίες από πλεονεκτική βεβαίως θέση. Πάω να τραβήξω κι εγώ αλλά τίποτα. Μέχρι να εστιάσω με τη μικρή Cannon G9 τα πουλιά είχαν πετάξει. Τα ακολουθάμε και ξανασταματάει ο συγγραφέας και δώστου κλικ και κλικ και ενθουσιασμός από μέρους του. Εγώ από την πίσω θέση είχα λυσσάξει που δεν μπορούσα να κάνω τίποτα και ένοιωθα ακριβώς όπως συμβαίνει να σου παίρνουν την μπουκιά από το στόμα, ανεξάρτητα αν αυτή ήταν αυγοτάραχο και χέλια ή μπομπότα.

Όσο τον έπιανε ο ενθουσιασμός τόσο εγώ τρελαινόμουν και μου έρχονταν να κατέβω από το αυτοκίνητο και ας γυρνούσα με τα πόδια στο Αιτωλικό. Κι αυτό γιατί οι τσαλαπετεινοί είχαν γίνει πέντε και πετούσαν δίπλα μας συνέχεια με ωραίες κινήσεις και όμορφα σταματήματα πότε πάνω στα δέντρα και πότε στο δρόμο. Μόνο μια φωτογραφία κατάφερα να κάνω με τρεις τσαλαπετεινούς στο δρόμο και έτσι χάρηκα κι εγώ λίγο την ημέρα και πήρα την απόφαση να περπατάω μόνος πια και να έχω τον έλεγχο όλων των κινήσεων...

ΑΙΤΩΛΙΚΟ, 13022012