ΣΤΑ ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΕΝΤΟΚΟΥΜΠΟ

Αυτό που έζησαν προχθές τα Σεπόλια έκανε όλες τις γειτονιές της Αθήνας να ζηλέψουν και με το δίκιο τους. Γιατί, ενώ όλες είναι χτισμένες με τον ίδιο τρόπο, έχουν τους ίδιους δρόμους και που και που σε κάποιο άδειο οικοδομικό τετράγωνο υπάρχει μια παιδική χαρά, ενδεχομένως και ένα γηπεδάκι με τσιμέντο που γνωρίζουν μόνο τα νέα παιδιά ενώ οι μεγάλοι προσπαθούν να συγκινήσουν τις αρχές να του δώσουν λίγη προσοχή, στο γήπεδο του Τρίτωνα στράφηκαν τα μάτια όλου του κόσμου. Συνήθως αυτά τα γηπεδάκια έχουν στις άκρες τους φυτεμένες μπασκέτες, κληρονομιά των λαμπρών εποχών της ελληνικής καλαθοσφαίρισης που αντίθετα στην παράδοση που τέτοια πράγματα τα θέλει να ξεχνιούνται μόλις σβήνουν τα φώτα της γιορτής, αξιοποιήθηκε και απέδωσε καρπούς.

Το σημαντικότερο ήταν ότι χάρη του ενθουσιασμού που κυρίευσε τότε τη χώρα, ένα μεγάλο μέρος των παιδιών και των εφήβων ασχολήθηκε με το μπάσκετ και τον αθλητισμό γενικώς και τούτο οδήγησε στη δημιουργία και πολλών γυμναστηρίων και γηπέδων από τα οποία βγήκε μια γενιά αθλητών που διακρίθηκε και της έλαχε να ζήσει και τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 που θα πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμη. Κληρονομιά των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν και ένας σωρός από πανάκριβα ακίνητα και εγκαταστάσεις από τις οποίες οι περισσότερες αφέθηκαν στην τύχη τους και ρήμαξαν ή άλλαξαν τη χρήση προκειμένου να λειτουργήσουν ως καταστήματα ή χώροι θεαμάτων και διασκέδασης.

Σε ένα απ’ αυτά τα γηπεδάκια στα Σεπόλια, στο οποίο προπονούνταν και η ιστορική ομάδα του Τρίτωνα δοκίμασε να παίξει ο νιγηριανής καταγωγής Γιάννης Αντετοκούνμπο τον οποίο το ταλέντο του και η επιμονή του στο μπάσκετ τον οδήγησαν να παίζει σε μια από τις καλύτερες ομάδες του κόσμου, στην Αμερική. Ο Γιάννης ο οποίος φέτος κατέκτησε το μεγαλύτερο βραβείο στο παγκόσμιο μπάσκετ, βρέθηκε λόγω των υποχρεώσεων του σε μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες αθλητικών ειδών αυτές τις  ημέρες στην Αθήνα και χθες το απόγευμα ξαναπάτησε το γήπεδο του Τρίτωνα όπου διεξήχθησαν οι τελικοί κατηγοριών στο 3on3 που διοργανώνει μαζί με τα αδέρφια του.

Το παγκόσμιας κάλυψης από μέσα ενημέρωσης γεγονός υποδέχθηκαν με χαρά και ενθουσιασμό οι παλιοί γείτονες και οι φίλοι του Γιάννη και της οικογένειάς του στα Σεπόλια από τους οποίους οι πιο τυχεροί προμηθεύτηκαν τα απαραίτητα πιστοποιητικά για να μπουν στο γήπεδο οποίο έκανε αγνώριστο η εταιρεία των αθλητικών ειδών για να δουν από κοντά τους ήρωες της γειτονιάς τους. Οι περισσότεροι όμως επέλεξαν ένα άλλο τρόπο, που συνδυάζει την άνεση που διαθέτει ο ιδιωτικός χώρος και τη χαρά της υποδοχής φίλων στο μπαλκόνι για να δούνε όλοι μαζί ένα μεγάλο γεγονός απ’ αυτά που συνδυάζουν σελίδες από παραμύθια με την δύναμη που έχει ένας θεσμός, όπως το αμερικάνικο πρωτάθλημα μπάσκετ σε συνδυασμό με την αγορά και πρακτική των διαφημιστικών εταιρειών.

Έτσι, εκόντες άκοντες οι κάτοικοι των Σεπολίων που γέμισαν χθες το απόγευμα τα μπαλκόνια και τις ταράτσες γύρω από το γήπεδο του Τρίτωνα έγιναν μέρος της γιορτής που διοργανώθηκε για ένα μεγάλο παίχτη αλλά και της μυθολογίας που εντέχνως καλλιεργημένη αποδίδει περισσότερους πόντους και κέρδη στην παγκόσμια αγορά. Για την τοπική επίσης, σημειώθηκε ως μια καλή ημέρα για τα γύρω μαγαζιά και σε πολλούς έμεινε η εντύπωση πως μετά απ’ αυτό το γήπεδο του Τρίτωνα θα τύχει και μιας άλλης προσοχής από τον Δήμο Αθηναίων που έχει την κυριότητα αλλά και για την ομάδα που μετά από όσα ακούστηκαν γι’ αυτή, η πορεία της αποκτά πλέον περισσότερο ενδιαφέρον και δεν είναι λίγοι αυτοί στην Αθήνα που εστιάζουν την προσοχή τους πάνω της.

ΑΘΗΝΑ, 02072019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 01072019, σελ. 34.

ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ

Η ομάδα Veterans

Είχα τις επιφυλάξεις μου, ομολογώ, όταν μου ζήτησε ο φίλος Δημήτρης Παπαδιάς να καλύψω φωτογραφικά τους τελικούς αγώνες του πρωταθλήματος μπάσκετ 2016 – 2017 «Βύρων Κριθάρης» όπου συμμετείχε με την ομάδα Veterans την Κυριακή που μας πέρασε στο μικρό τελικό και η οποία αντιμετώπισε (και νίκησε!) την ομάδα Unflagged στο κλειστό Γυμναστήριο «Αντώνης Τρίτσης» στα Καλύβια Αττικής.

Επιφυλάξεις που ξεκινούσαν από τον ταπεινό φωτογραφικό εξοπλισμό μου – μια απλή Nikon D80 και ένα φακό 24 – 85 (1.35 – 4.5) με τον οποίο τραβάω ωραία θέματα, τοπία, πράγματα, ανθρώπους επί 15 τόσα χρόνια με κανονικό συνήθως φωτισμό. Ήμουν λοιπόν πολύ επιφυλακτικός για το αποτέλεσμα και σε κάθε κλικ με έπιανε μια αγωνία για το αποτέλεσμα καθώς πρώτη φορά φωτογράφιζα ένα αθλητικό γεγονός με τόσο γρήγορες κινήσεις των παιχτών και δυνατές αντιθέσεις στο φως. Τέλος πάντων πήρα γρήγορα τον αέρα και άρχισα να ακολουθώ με τον φακό μου την μπάλα και θεωρώ ότι για πρώτη φορά τα κατάφερα καλά και περιμένω να υπάρχει συνέχεια και σε άλλες διοργανώσεις.

Οι ομάδες Drinkteam και Lions

Για την ιστορία αυτής της πρώτης απόπειρας στη φωτογράφιση αθλητικών γεγονότων πρέπει να πω ότι οι Veterans που αγωνίζεται ο Δημήτρης Παπαδιάς νίκησαν τους Unflagged και στον τελικό οι Drinkteam (Μαρκόπουλο) νίκησε τους Lions (Κορωπί) και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια. Στο τέλος τα κύπελλα και τα μετάλλια απήνεμε ο υπεύθυνος του πρωταθλήματος Νίκος Καμηλιέρης.  

ΑΘΗΝΑ, 14062017

ΕΠΕΙΔΗ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΑΡΓΑ!

Κάτι που ίσως αγνοούν πολλοί από τους ανθρώπους που σχετίζομαι, είναι ότι στερούμαι παντελώς αθλητικής παιδείας και δεν γνωρίζω ούτε πως παίζεται το ποδόσφαιρο, πόσο μάλιστα το μπάσκετ. Ασφαλώς και στα μαθητικά μου χρόνια υπήρξα αθλητής· ήμουν καλός στη δισκοβολία και ως δρομέας των μέσων αποστάσεων αλλά μόλις αποφοίτησα από το Γυμνάσιο, ουδέποτε ασχολήθηκα με τον αθλητισμό και κανένα άλλο σπορ εκτός από το περπάτημα, στο βουνό ή στον κάμπο στο οποίο λίγοι μπορούν να με συναγωνιστούν.

Οι λόγοι που δεν συνδέθηκα με τον αθλητισμό, ενώ θα μπορούσα κάλλιστα να κάνω σπουδαία πράγματα, ήταν γιατί στο σπίτι μας στο χωριό, είχαμε δουλειές στα χωράφια και από τότε που έδεσε λίγο το κορμί μου με έπαιρνε ο πατέρας μου στις οικοδομές και χόρτασα πράγματι δουλειά και άσκηση μυών, στα χέρια και στα πόδια. Έτσι λοιπόν, δεν περίσσευαν ούτε δυνάμεις, ούτε και χρόνος για το ποδόσφαιρο. Συμμετείχα κάνα δυο χρονιές στην ποδοσφαιρική ομάδα της τάξης μου αλλά σύντομα με απέκλεισαν γιατί εκτός από την ασυνέπεια που παρουσίαζα λόγω υποχρεώσεων της δουλειάς στις προπονήσεις και στους αγώνες, ήμουν και στραβοπόδης. Ούτε στο γήπεδο πήγαινα πάλι. Την τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο, στη Λεωφόρο ήταν στο μάτς Παναθηναϊκός – Πανιώνιος το 1982 που έληξε 2 – 0. Από τότε μέχρι σήμερα, ειλικρινά, δεν έχω ξαναμπεί σε γήπεδο και σπανίως βλέπω και ματς από την τηλεόραση. Αυτό έχει να κάνει και με τις νυχτερινές ώρες που δούλευα στην Ελευθεροτυπία τις τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα και μου έγινε συνήθεια την οποία διατηρώ ευλαβικά μέχρι σήμερα.

Έτυχε όμως  να πάω χθες το απόγευμα να παρακολουθήσω και να τραβήξω και τις φωτογραφίες από τους ημιτελικούς και τους τελικούς αγώνες του ανεξάρτητου πρωταθλήματος μπάσκετ «Βύρων Κριθάρης» στο κλειστό γυμναστήριο Καλυβίων «Αντώνης Τρίτσης» όπου συμμετείχε ο φίλος Δημήτρης Παπαδιάς με την ομάδα «Βέτερανς» και μου άρεσε όλη η κατάσταση εκεί με τις ομάδες, τον αγώνα, την νίκη και την ήττα. Είχα να πιάσω μάλιστα μπάλα μπάσκετ στα χέρια μου από το καλοκαίρι του 1976 (αλήθεια λέω!) και χάρη της μεγάλης αυτής για τη ζωή μου στιγμής βγάλαμε και μια φωτογραφία για να έχω κι εγώ να αφήσω στα κατάλοιπά μου την ελάχιστη σχέση με τον αθλητισμό ενώ δεν αποκλείεται του χρόνου να με δείτε να κάνω και θαύματα στο παρκέ κάποιου γηπέδου μπάσκετ!

ΥΓ. Για τον αγώνες που παρακολούθησα χθες και καταχάρηκα τη φωτογράφηση, θα ακολουθήσει ειδικό ρεπορτάζ – αφιέρωμα στους φίλους στη διάρκεια της ημέρας.