ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΙΑ

Έφυγε χθες πλήρης ημερών για τον ουρανό της μικρής της πατρίδας, τον Πρόδρομο Πρασιάς Ευρυτανίας η Ελένη Παπαδιά ή Αποστόλαινα (1927 – 2019) κι έτσι φέτος το καλοκαίρι δεν θα μας περιμένει στην αυλή της στο χωριό με τις μεγάλες ορτανσίες.

Τέτοιες ημέρες η κυρά Λένη ήθελα πάντα να βρίσκεται στον Πρόδρομο, να ανοίγει το σπίτι της, να φτιάχνει τον κήπο της κάτω από την μεγάλη καστανιά, να περνάει όλο το καλοκαίρι εκεί, να μιλάει με τους συγχωριανούς της, να ανάβει κερί στον Αη - Γιάννη και να επιστρέφει να ξεχειμωνιάσει κοντά στις κόρες της και τους γιούς της. Μόνο πέρσι και πρόπερσι δεν έφτιαξε τον κήπο και στεναχωριόνταν καθώς καταλάβαινε πως οι δυνάμεις της λιγόστευαν και αρκούνταν να ασχολείται με τις γλάστρες και τα μυριστικά της.

Η Ελένη, κόρη του μεγαλοτσέλιγκα Γιαννούλη μεγάλωσε και έζησε όλες τις περιπέτειες της πατρίδας της στα βουνά της Πρασιάς και στα χειμαδιά της Αιτωλοακαρνανίας. Παντρεύτηκε τον Αποστόλη Παπαδιά και ζούσαν στο εγκαταλελειμμένο σήμερα οικισμό που άκουγε στο όνομα Στ’ Λιεν, αντίκρυ ακριβώς από τον Πρόδρομο. Ο Αποστόλης πέθανε το 1967 και η Ελένη τότε επιστράτευσε όλες τις δυνάμεις της και μεγάλωσε τα παιδιά της τα οποία μέχρι την τελευταία στιγμή δεν έπαψαν να την τιμούν και να την φροντίζουν. Στον Πρόδρομο πηγαίναμε και την βλέπαμε με τους γιούς της Δημήτρη και Βασίλη και στην αυλή της καθόμασταν ώρες και κουβεντιάζαμε για τα παλιά χρόνια, τους ανθρώπους που γνώρισε και τα γεγονότα που έζησε και ήταν για όλους μας ένας θησαυρός πληροφοριών.

Η οικογένειά της, οι συγχωριανοί και όσοι την αγαπήσαμε σήμερα το απόγευμα στις 5 την αποχαιρετούμε, στο μικρό κοιμητήριο με θέα τα βουνά της Πρασιάς, πάνω από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.  Ας είναι ελαφριά η γη που θα την σκεπάσει…

ΑΘΗΝΑ, 15062019

ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΗΣ ΚΥΡΑ ΛΕΝΗΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟ

Από αριστερά: Δημήτρης Παπαδιάς, Ελένη Παπαδιά, Κοσμάς Παπαδιάς, 

Φάνης Παπαδιάς και Βασίλης Παπαδιάς. 

Η κυρά Ελένη Παπαδιά, η Αποστόλαινα όπως όλοι την ξέρουμε, τη ζωή της την μοίρασε ανάμεσα  στον Πρόδρομο της Πρασιάς και στα χωριά της Βοιωτίας όπου σκόρπισε το χωριό στις αρχές της δεκαετίας του ’80 αναζητώντας καλύτερη τύχη. Από τότε ποτέ δεν έπαψε κάθε καλοκαίρι να πηγαίνει στο χωριό, να ανοίγει το σπίτι, να φτιάχνει τον κήπο και να ανάβει το καντήλι του Αποστόλη που την άφησε από πολύ νωρίς μόνη να μεγαλώσει έξι παιδιά και τα κατάφερε πολύ καλά.

Η κυρά Ελένη Παπαδιά

Από αριστερά: Ελένη Τσιάρα, Γιώτα Κακού – Ντασιώτη, Θωμάς Ντασιώτης,

 Δημήτρης και Βασίλης Παπαδιάς με τη μητέρα τους Ελένη.

Τα τελευταία χρόνια η κυρά Ελένη που πέρασε τις εννιά δεκαετίες ζωής, πηγαίνει στο χωριό μαζί με μια γυναίκα που την προσέχει γιατί και οι χωριανοί έχουν λιγοστέψει –έφυγε και αδερφός της Λάμπρος που έμεινε μόνιμα στο χωριό πέρσι-,  μένει ως τα τέλη του Σεπτέμβρη και εύχεται να αργήσει ο χειμώνας να κάτσει περισσότερο γιατί όπως λέει, πουθενά καλύτερα δεν νιώθει από το σπίτι της και αναλογίζεται τη ζωή που έζησε μέσα σ’ αυτό. Καθώς δε οι δυνάμεις της έχουν περιοριστεί πολύ και δεν μπορεί να κινηθεί όπως παλιά στο χωριό, περνάει τη μέρα της στη  αυλή, κάτω από τη γέρικη καστανιά που είναι γεμάτη λουλούδια και ωραίες ορτανσίες. 

Οι Δημήτρης και Βασίλης Παπαδιάς με τη μητέρα τους Ελένη 

στην αυλή με τις ορτανσίες στο σπίτι τους στον Πρόδρομο.

Η Ελένη Παπαδιά με την βαφτιστήρα τους Γιώτα Κακού. 

Σε αυτή την αυλή μας υποδέχτηκε προχθές που με αφορμή τη γιορτή του Αϊ – Γιάννη πήγαμε με τους γιους της Δημήτρη και Βασίλη να τη δούμε και η επίσκεψή μας τη γέμισε χαρά και καθώς το καλούσε κι η ημέρα, στο τραπέζι που στρώσαμε ήρθαν και άλλοι από το χωριό να τη δουν και να της ευχηθούν καλή διαμονή και δύναμη να βγάλει κι αυτό το καλοκαίρι και να πάει στο χωριό και το επόμενο...   

ΑΘΗΝΑ, 26062017

ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ

Η ομάδα Veterans

Είχα τις επιφυλάξεις μου, ομολογώ, όταν μου ζήτησε ο φίλος Δημήτρης Παπαδιάς να καλύψω φωτογραφικά τους τελικούς αγώνες του πρωταθλήματος μπάσκετ 2016 – 2017 «Βύρων Κριθάρης» όπου συμμετείχε με την ομάδα Veterans την Κυριακή που μας πέρασε στο μικρό τελικό και η οποία αντιμετώπισε (και νίκησε!) την ομάδα Unflagged στο κλειστό Γυμναστήριο «Αντώνης Τρίτσης» στα Καλύβια Αττικής.

Επιφυλάξεις που ξεκινούσαν από τον ταπεινό φωτογραφικό εξοπλισμό μου – μια απλή Nikon D80 και ένα φακό 24 – 85 (1.35 – 4.5) με τον οποίο τραβάω ωραία θέματα, τοπία, πράγματα, ανθρώπους επί 15 τόσα χρόνια με κανονικό συνήθως φωτισμό. Ήμουν λοιπόν πολύ επιφυλακτικός για το αποτέλεσμα και σε κάθε κλικ με έπιανε μια αγωνία για το αποτέλεσμα καθώς πρώτη φορά φωτογράφιζα ένα αθλητικό γεγονός με τόσο γρήγορες κινήσεις των παιχτών και δυνατές αντιθέσεις στο φως. Τέλος πάντων πήρα γρήγορα τον αέρα και άρχισα να ακολουθώ με τον φακό μου την μπάλα και θεωρώ ότι για πρώτη φορά τα κατάφερα καλά και περιμένω να υπάρχει συνέχεια και σε άλλες διοργανώσεις.

Οι ομάδες Drinkteam και Lions

Για την ιστορία αυτής της πρώτης απόπειρας στη φωτογράφιση αθλητικών γεγονότων πρέπει να πω ότι οι Veterans που αγωνίζεται ο Δημήτρης Παπαδιάς νίκησαν τους Unflagged και στον τελικό οι Drinkteam (Μαρκόπουλο) νίκησε τους Lions (Κορωπί) και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια. Στο τέλος τα κύπελλα και τα μετάλλια απήνεμε ο υπεύθυνος του πρωταθλήματος Νίκος Καμηλιέρης.  

ΑΘΗΝΑ, 14062017

ΕΠΕΙΔΗ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΑΡΓΑ!

Κάτι που ίσως αγνοούν πολλοί από τους ανθρώπους που σχετίζομαι, είναι ότι στερούμαι παντελώς αθλητικής παιδείας και δεν γνωρίζω ούτε πως παίζεται το ποδόσφαιρο, πόσο μάλιστα το μπάσκετ. Ασφαλώς και στα μαθητικά μου χρόνια υπήρξα αθλητής· ήμουν καλός στη δισκοβολία και ως δρομέας των μέσων αποστάσεων αλλά μόλις αποφοίτησα από το Γυμνάσιο, ουδέποτε ασχολήθηκα με τον αθλητισμό και κανένα άλλο σπορ εκτός από το περπάτημα, στο βουνό ή στον κάμπο στο οποίο λίγοι μπορούν να με συναγωνιστούν.

Οι λόγοι που δεν συνδέθηκα με τον αθλητισμό, ενώ θα μπορούσα κάλλιστα να κάνω σπουδαία πράγματα, ήταν γιατί στο σπίτι μας στο χωριό, είχαμε δουλειές στα χωράφια και από τότε που έδεσε λίγο το κορμί μου με έπαιρνε ο πατέρας μου στις οικοδομές και χόρτασα πράγματι δουλειά και άσκηση μυών, στα χέρια και στα πόδια. Έτσι λοιπόν, δεν περίσσευαν ούτε δυνάμεις, ούτε και χρόνος για το ποδόσφαιρο. Συμμετείχα κάνα δυο χρονιές στην ποδοσφαιρική ομάδα της τάξης μου αλλά σύντομα με απέκλεισαν γιατί εκτός από την ασυνέπεια που παρουσίαζα λόγω υποχρεώσεων της δουλειάς στις προπονήσεις και στους αγώνες, ήμουν και στραβοπόδης. Ούτε στο γήπεδο πήγαινα πάλι. Την τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο, στη Λεωφόρο ήταν στο μάτς Παναθηναϊκός – Πανιώνιος το 1982 που έληξε 2 – 0. Από τότε μέχρι σήμερα, ειλικρινά, δεν έχω ξαναμπεί σε γήπεδο και σπανίως βλέπω και ματς από την τηλεόραση. Αυτό έχει να κάνει και με τις νυχτερινές ώρες που δούλευα στην Ελευθεροτυπία τις τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα και μου έγινε συνήθεια την οποία διατηρώ ευλαβικά μέχρι σήμερα.

Έτυχε όμως  να πάω χθες το απόγευμα να παρακολουθήσω και να τραβήξω και τις φωτογραφίες από τους ημιτελικούς και τους τελικούς αγώνες του ανεξάρτητου πρωταθλήματος μπάσκετ «Βύρων Κριθάρης» στο κλειστό γυμναστήριο Καλυβίων «Αντώνης Τρίτσης» όπου συμμετείχε ο φίλος Δημήτρης Παπαδιάς με την ομάδα «Βέτερανς» και μου άρεσε όλη η κατάσταση εκεί με τις ομάδες, τον αγώνα, την νίκη και την ήττα. Είχα να πιάσω μάλιστα μπάλα μπάσκετ στα χέρια μου από το καλοκαίρι του 1976 (αλήθεια λέω!) και χάρη της μεγάλης αυτής για τη ζωή μου στιγμής βγάλαμε και μια φωτογραφία για να έχω κι εγώ να αφήσω στα κατάλοιπά μου την ελάχιστη σχέση με τον αθλητισμό ενώ δεν αποκλείεται του χρόνου να με δείτε να κάνω και θαύματα στο παρκέ κάποιου γηπέδου μπάσκετ!

ΥΓ. Για τον αγώνες που παρακολούθησα χθες και καταχάρηκα τη φωτογράφηση, θα ακολουθήσει ειδικό ρεπορτάζ – αφιέρωμα στους φίλους στη διάρκεια της ημέρας. 

ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΑΒΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΙΡΦΥ

Ως ο Προφήτης Ηλίας ανηφορίζω το μονοπάτι που οδηγεί στην κορφή της Δίφρυς

Τώρα που βλέπω πως με αποθανάτισε ο φίλος Δημήτρης Παπαδιάς στη δύσκολη πλαγιά της Δίρφυς σήμερα το πρωί αρχίζω να πείθομαι πως φέρνω κάπως του Προφήτη Ηλία που πήρε τα βουνά και αγίασε στις κορυφές τους ή αν θέλετε του Μωυσή που ανεβαίνει στο Σινά να πάρει τις «Δέκα Εντολές» για να σωθεί ο κόσμος, όπως έλεγε και ο άλλος προφήτης, ο Κοσμάς ο Αιτωλός που όργωσε τα βουνά της δυτικής χώρας…

Να μην υπερβάλουμε όμως και παίρνουν και τα μυαλά μου αέρα με τέτοιες ενσαρκώσεις και μάλιστα με τέτοια ζέστη που είχε σήμερα και λες και μας έλειπαν οι άλλες μέρες, πιο δροσερές από άποψη καιρού, αποφασίσαμε να πατήσουμε για πρώτη φορά τη σκληρή Δίρφυ. Φτάσαμε νωρίς στους πρόποδες της και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε ακολουθώντας το σεσημασμένο μονοπάτι που οι πενιχρές μας πληροφορίες έφεραν πως θα το καταφέρναμε σε δυο ώρες. Τίποτα άλλο δεν ξέραμε και τα γαλλικά μας δεν μας βοηθούσαν να συνεννοηθούμε με μια παρέα Βέλγων που έκανε κι αυτή ανάβαση σήμερα.

Ο Δημήτρης Παπαδιάς στην κουρφή της Δίφρυς σε μια ωραίαι selfie

 Ξεκινήσαμε μια χαρά αλλά εγώ ομολογώ πως δεν κατάφερα να βγάλω ούτε τη μισή διαδρομή ως την κορυφή. Ομολογώ πως δεν ήμουν και στην καλύτερη κατάσταση για κάτι τέτοιο και μη θέλοντας να ξανακαλέσουμε τη διασωστική ομάδα ΕΚΑΜ, όπως έγινε το 2003 στ’ Άγραφα παραιτήθηκα από τον άθλο της κορυφής και άφησα τον Δημήτρη να φτάσει μόνος μέχρι εκεί και για να μη με καίει ο ήλιος άρχισα να κατεβαίνω σιγά – σιγά την απότομη πλαγιά και γύρισα στους πρόποδες όπου πέρασα ευχάριστα με ένα κτηνοτρόφο που φρόντιζε τα γίδια του εκεί και έμαθα ένα σωρό πράγματα για τον τόπο.

Το υψομετρικό με την κουρελιασμένη σημαία και τα συντρίμια ενός αεροπλάνου στην κορυφή της Δίφρυς

 Ο Δημήτρης Παπαδιάς με τον οποίο έχουμε ανεβεί σε κορυφές των Αγράφων είναι κάτι χρονάκια νεότερος από μένα και πιο ευλύγιστος καθότι κάνει και πρωταθλητισμό στο μπάσκετ και κολυμπάει αρκετά χειμώνα καλοκαίρι, κατάφερε και έφτασε στην κορυφή και μου διηγήθηκε τις δυσκολίες που συνάντησε. Όντως ήταν μια επίπονη ανάβαση γιατί ήταν πολύ κοφτή η πλαγιά και δεν ήθελε μόνο πόδια αλλά και χέρια και βεβαίως τεράστια προσοχή γιατί οι πέτρες ήταν λόγω της ξηρασίας πολύ χαλαρές και έπρεπε να βεβαιωθεί ότι δεν κουνιούνται, πριν τις πατήσει. Ένας άλλος παράγοντας που έκανε δύσκολη την ανάβαση ήταν ο δυνατός αέρας που έρχονταν από το Αιγαίο και ξύριζε το κατάγυμνο  βουνό. Πάντως τα κατάφερε, έφτασε στην κορυφή, έβγαλε και λίγες φωτογραφίες για να θυμάται τον άθλο του και γύρισε σε λιγότερο χρόνο απ’ ότι κάνουν οι άλλοι συνήθως. Ακούγοντάς τον, πείστηκα πως θα δυσκολευόμουν πολύ να ανέβω κι εγώ αλλά μεταξύ μας, αν ήταν καθαρός ο ορίζοντας θα το πάλευα για να κάνω μερικές ωραίες φωτογραφίες από το βουνό και το Αιγαίο και όχι να κάθομαι να φωτογραφίζω γίδια να ποτίζονται.

Με τον Δημήτρη Παπαδιά στους πρόποδες της Δίρφυς δίπλα από την ποτίστρα  

Πήραμε αμέσως το δρόμο της επιστροφής χωρίς να κάνει ούτε μια στάση να δω αν ωρίμασαν τα σύκα στα χωριά που περνούσαμε και κάναμε ένα πρώτο απολογισμό πίνοντας καφέ στο Σχηματάρι με τον Θωμά Κάκο και είπαμε μόλις δροσίσει λιγάκι ο καιρός να πάρουμε το μονοπάτι για κανένα πιο εύκολο βουνό, τον Ελικώνα ή τον Κιθαιρώνα. 

ΑΘΗΝΑ, 31072016