ΤΟ ΚΥΜΑ ΠΟΥ ΕΣΚΑΓΕ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΠΑΓΩΣΕ ΕΚΕΊ

 

Όταν κάποτε πήγαν να κατοικήσουν σε αυτό το σπίτι, το διάλεξαν γιατί άκουγαν το κύμα να σκάει το κύμα στο παράθυρο και έβλεπαν την πόρτα τους να στεφανώνει ένας γαλάζιος ουρανός ενώ στον τοίχο τους ήταν φυτεμένη μια φωλιά χταποδιού. Έζησαν όσο τους αρκούσε εκεί, έφυγαν χωρίς να επιστρέψουν αλλά η θάλασσα και ο ουρανός έμειναν ενσωματωμένα στην θλιμμένη πρόσοψη με τα ρημαγμένα κουφώματα να αρνούνται να παλιώσουν κι μην τους δίνει πια κανένας σημασία. [Οδός Μάγερ, 12042026]

ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΩΝΑΖΕΙ ΔΥΝΑΤΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

 

Η πόλη δεν είναι μόνο αυτό που καταλαβαίνουμε — είναι και αυτό που προσπερνάμε

 

Έχουμε συνηθίσει πια στη διαφήμιση – όπου κάθε επιφάνεια της πόλης που λογίζεται ότι μπορεί να λειτουργήσει ως σημείο προβολής πληρώνεται να φιλοξενήσει κάποια εικόνα αλλά και στην απόλυτη ασυδοσία των γκράφιτι και των λογής βαρβαρικών καλλιτεχνημάτων οπουδήποτε, από τους τοίχους κάθε κτιρίου μέχρι τα παγκάκια. Γενικά τα μάτια μας έχουν μπουκώσει από εικόνες που επιβάλλουν οι άλλοι να βλέπουμε.

Έχουμε συνηθίσει πια και τίποτα δεν προκαλεί την όρασή μας, ούτε και το ενδιαφέρον μας καθώς από την άλλη, ένα μεγάλο μέρος απ’ αυτό το υλικό που απλώνεται κάθε μέρα μπροστά μας έχει μεταφερθεί στο διαδίκτυο και δυστυχώς, μας «τρώει» πολύτιμο χρόνο.

Εντούτοις, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, συμπολίτες μας που συνεχίζουν να μοιράζονται τις αδύναμες φωνές τους και να επιζητούν να επικοινωνήσουν με άλλους, διακριτικά με μικρά γράμματα σε κάποιες γωνιές της πόλης, εκεί που πιστεύουν ότι θα βρεθεί κάποιος να τα διαβάσει και θα δώσει σημασία στο μήνυμά τους. Όπως δε φαίνεται στις φωτογραφίες, στη τζαμαρία από ένα κλειστό τζογαδόρικο, στον κατήφορο της Ομόνοιας προς το Μεταξουργείο, στην οδό Κοτοπούλη, όπου ο χώρος λόγω της ύπαρξης του Αστυνομικού Τμήματος εκεί δίπλα, υποτίθεται ότι προσφέρει κάποια ασφάλεια στους ανθρώπους που η πόλη απωθεί στα κρυφά της μέρη, ένας «τοίχος» μιλάει με αυτό τον τρόπο.

Εκεί που κόβει λίγο ο αέρας και είναι προστατευμένοι από τη βροχή, νιώθουν απάγκιο, κάνουν τις συναλλαγές τους και φυσικά την χρήση των ουσιών που βρίσκουν. Εκεί έχουν δημιουργήσει τον δικό τους χώρο και επόμενο είναι να αποτελεί και βάση για πληροφορίες που άλλοι μοιράζονται δια ζώσης κι άλλοι τις γράφουν στον τοίχο, με κωδικούς συνήθως ή σε μια γλώσσα που μόνο αυτοί χρησιμοποιούν. Το περίεργο πάλι είναι ότι ενώ φιλοξενεί μηνύματα, δεν αναγράφεται πουθενά κανένα τηλέφωνο για ευνόητους βέβαια λόγους αλλά αυτό φανερώνει και τους μυστικούς δεσμούς που ενώνουν αυτή την κοινότητα.

Πέρα όμως από τα χρηστικά, τοίχος φιλοξενεί κι άλλα μηνύματα και ανησυχίες. Έτσι διαβάζουμε ποιήματα, αφιερώσεις σε κάποια πρόσωπα, σημειώματα για αναζητήσεις προσώπων, άλλα τρυφερά κι άλλα θυμωμένα, όπως του έρθει του καθενός. Το γεγονός ότι κάτω από τα φρέσκα μηνύματα αχνοφαίνονται σε στρώσεις τα παλιότερα σβησμένα, ένα παλίμψηστο δηλαδή, σημαίνει πως αυτός ο «τοίχος» διαβάζεται από πολλά μάτια και πάνω σε αυτόν αναπτύσσεται ένας διάλογος που η αποκωδικοποίησή του πολλούς δυσκολεύει.

Αμφιβάλλω αν τα προσέχει κάποιος περαστικός, πόσο μάλλον οι αλλοδαποί που είναι η πλειονότητα σε αυτή την περιοχή, ούτε νομίζω ότι κανένας άλλος σκύβει να τα διαβάσει. Εξάλλου όλοι είναι βιαστικοί εκεί, θέλουν να απομακρυνθούν σύντομα κι έτσι δεν καταλαβαίνουν πως αυτά τα μηνύματα για κάποιους είναι μια επικοινωνία για μια κοινότητα που η πόλη δυσανασχετεί από την ύπαρξή της αλλά δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. 

Κι όμως ο «τοίχος» διαβάζεται… Από άλλα μάτια, από εκείνους που έχουν λόγο να τον κοιτάξουν. Είναι μια μικρή επικοινωνία, σχεδόν υπόγεια από μια κοινότητα που δεν δηλώνεται και επιμένει να βρίσκει τρόπο να συνομιλεί, ακόμα όταν η πόλη την περιορίζει στον κατήφορο από την Ομόνοια προς τα κάτω… Ένας «τοίχος» που θυμίζει πως η πόλη δεν ανήκει μόνο σε εκείνους που μιλάνε δυνατά.

ΑΘΗΝΑ, 13042026

ΕΝΑ ΚΕΡΑΚΙ ΣΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΓΕΙΤΟΝΑ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ

 

Ένα κερί στον Άγιο Ιωάννη. Η μνήμη βρίσκει ακόμη τον δρόμο της.

Πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, η φιγούρα της δεν θα κινούσε καμία προσοχή στην οδό Ευρυπίδου. Τότε, στην εμπορική αυτή γειτονιά της Αθήνας, κατοικούσαν ακόμη λίγοι ηλικιωμένοι άνθρωποι — από εκείνους που είχαν το προνόμιο να είναι γηγενείς Αθηναίοι, να έχουν γεννηθεί σε σπίτια που συγκαταλέγονταν στα πρώτα της πόλης.

Αυτοί ήταν και οι τελευταίοι που συγκροτούσαν τις τοπικές ενορίες των μικρών και μεγάλων εκκλησιών που είναι διάσπαρτες στο κέντρο — στο λεγόμενο εμπορικό. Ένας κόσμος που ζούσε ανάμεσα σε πάγκους, αποθήκες, μαγαζιά και προσκυνητάρια, και που ήξερε τους δρόμους με το μικρό τους όνομα.

Από τότε μέχρι σήμερα, τα καταστήματα άλλαξαν. Κάποια εξελίχθηκαν σε χώρους εστίασης, άλλα έγιναν ξενοδοχεία, ενώ ένα μεγάλο μέρος της περιοχής κάτω από την Αθηνάς έχει πάρει τη μορφή μιας πυκνής, πολύγλωσσης αγοράς, με ρυθμούς και εικόνες που θυμίζουν μεγάλες πόλεις έξω από την Ευρώπη. Οι ενορίες αποψιλώθηκαν. Έμειναν κυρίως ως μνήμη σε όσους μεγάλωσαν εκεί ή πέρασαν τα χρόνια τους εργαζόμενοι στο εμπόριο.

Μια τέτοια μνήμη οδήγησε, προχθές το μεσημέρι, μια ηλικιωμένη γυναίκα στο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη στην Κολώνα, στη μέση της Ευρυπίδου. Κρυμμένο πίσω από μια σιδερένια πόρτα, το μικρό αυτό εκκλησάκι είναι γνωστό σε όσους το έχουν ανακαλύψει για τον κορινθιακό κίονα που στηρίζεται στο ιερό βήμα και διαπερνά την ξύλινη στέγη.

Ο Άγιος Ιωάννης, ο «θερμαντής», στον οποίο είναι αφιερωμένος ο ναΐσκος, θεωρείται προστάτης της υγείας. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που καταφεύγουν σε αυτόν με την ελπίδα μιας μικρής βοήθειας. Οι αρχαιολόγοι, από την πλευρά τους, βλέπουν στο εκκλησάκι μια συμπύκνωση της ίδιας της πόλης: από την αρχαιότητα στα πρώτα χριστιανικά και τα βυζαντινά χρόνια, κι από εκεί στην οθωμανική περίοδο και στη σύγχρονη εποχή.

Έξω, η πόλη αλλάζει πρόσωπο χωρίς να σταματά να κινείται...

Στην αυλή υπάρχει πάντα το προσκυνητάρι. Εκεί κατέφευγε ο κόσμος της γειτονιάς για να ανάψει ένα κερί στην αρχή της ημέρας ή στο διάλειμμα της δουλειάς. Έτσι διατηρήθηκε μέχρι σήμερα ανοιχτός ο χώρος — μια μικρή ανάσα μέσα στον πυκνό ιστό της πόλης, ένα σημείο που εξακολουθούν να ανακαλύπτουν όσοι περπατούν την Αθήνα με προσοχή.

Στον Άγιο Ιωάννη βάδισε και η ηλικιωμένη. Προσκύνησε την εικόνα, άναψε το κερί της και μπήκε μέσα με την άνεση κάποιου που επιστρέφει σε γνώριμο τόπο. Όταν τελείωσε, βγήκε ξανά στην Ευρυπίδου. Στάθηκε για λίγο και κοίταξε τον δρόμο. Οι επιγραφές, η κίνηση, οι φωνές — τίποτα δεν της θύμιζε πια το παλιό τοπίο.

Άρχισε να περπατά αργά, από τη Γερανίου προς τη Σοφοκλέους, ανάμεσα σε ένα πλήθος ανθρώπων που κινούνταν με άλλους ρυθμούς. Κοντοστάθηκε σε δύο-τρεις πόρτες, πλησίασε ένα κατάστημα με είδη νοικοκυριού, μπήκε μέσα. Ρώτησε κάτι στα ελληνικά. Της απάντησαν σε μια γλώσσα μισή-μισή, ότι δεν μπορούσαν να την εξυπηρετήσουν. Βγήκε έξω χωρίς να χάσει την ψυχραιμία της.

Συνέχισε λίγο πιο πάνω. Δοκίμασε σε ένα ακόμη κατάστημα. Πάλι η ίδια απάντηση. Προχώρησε αργά, μέχρι που βρήκε ένα μαγαζί με ελληνικές πινακίδες. Μπήκε. Αυτή τη φορά κάποιος κατάλαβε τι ζητούσε. Χάθηκε για λίγο στο εσωτερικό, βρήκε το αντικείμενο, το έβαλε σε μια σακούλα και της το έδωσε.

Ανάμεσα σε παλιά και νέα μαγαζιά, η ζωή συνεχίζεται σε άλλες γλώσσες.

Πλήρωσε, βγήκε στη Σοφοκλέους και στάθηκε να πάρει ταξί. Όταν ένα σταμάτησε, δύο νεαροί Πακιστανοί την βοήθησαν να μπει. Τους ευχαρίστησε και κάθισε.

Είχε κατέβει στην Αθήνα για μια υπόθεση στο Κτηματολόγιο. Μαζί με αυτήν, είχε φέρει και κάτι άλλο: μια διαδρομή χρόνων. Πήγε να ανάψει ένα κερί στον Αϊ-Γιάννη τον «θερμαντή». Εκεί, δίπλα του, είχε ζήσει και εργαστεί για πάνω από πενήντα χρόνια.

Της είχε σταθεί σαν καλός γείτονας.

ΑΘΗΝΑ, 20042019

ΕΝAΣ ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ ΕΓΙΝΕ ΑΞΙΟΘΕΑΤΟ

 Πάει τώρα τρία χρόνια που για διάφορους λόγους απουσιάζω από την πόλη και στον λίγο χρόνο των επισκέψεών μου ούτε καν προλαβαίνω να συνειδητοποιήσω τις αλλαγές που έχουν σε αυτό το διάστημα προκύψει. Αλλαγές σε δρόμους, σε κτίρια, σε γειτονιές αλλά πιο πολύ στην συμπεριφορά των ανθρώπων που με ξαφνιάζουν σαν επαρχιώτη…

Έκανα το Σάββατο μια μεγάλη βόλτα στο κέντρο της πόλης, από Ομόνοια μέσω της οδού Αθηνάς στο Μοναστηράκι και αυτό που διαπίστωσα είναι ότι δεν χωράμε πια στην πόλη. Βέβαια είναι η περιοχή αυτή που μαζεύει κόσμο αλλά τέτοιο συνωστισμό δεν έχω δει ποτέ ενώ φίλοι με πληροφορούν πως το καλοκαίρι ήταν πολύ περισσότερος ο κόσμος που κινούνταν στο Μοναστηράκι κι οι περισσότεροι βέβαια ήταν τουρίστες. Ημεδαποί εκεί εκτός από τους εργαζόμενους στα άπειρα καταστήματα επισιτισμού και τουρισμού, πολλοί λίγοι πλέον πηγαίνουν αφού από τα παραδοσιακά εμπορικά ελάχιστα έχουν απομείνει.

Νοέμβριος λοιπόν και η περιοχή ήταν γεμάτη τουρίστες απ’ όλο το κόσμο και οι περισσότεροι πήγαιναν σε ομάδες που προηγούνταν ένας ξεναγός υποθέτω και κάθε λίγο σταματούσαν να ακούσουν, όσο μπορούσαν βέβαια από τον θόρυβο κάποιες πληροφορίες για το ένα ή το άλλο κτίριο ή κατάστημα σαν να επρόκειτο για ποιος ξέρει τι μνημείο. Ακόμα και μέσα στην Βαρβάκειο γίνονταν το ίδιο προκαλώντας ασφυξία στους διαδρόμους ανάμεσα στα ψάρια, τα κρέατα, τα φρούτα και τα λαχανικά. Δεν ξέρω τι ενδιαφέρον έχουν αυτά τα πράγματα για τους τουρίστες αλλά φαντάζομαι πως είναι ένα εύρημα των τουριστικών πρακτόρων να τους γεμίζουν τον χρόνο παραμονής στην Αθήνα και να αποφεύγουν τον συνωστισμό στα αρχαία και στην Ακρόπολη. Αν αποφάσιζαν να όλοι να ανέβουν στην Ακρόπολη φαντάζομαι πως θα βλέπαμε πρωτοφανείς σκηνές και γι’ αυτό τους απασχολούν σε άλλα που υποτίθεται αφορούν την ζωή των Αθηναίων.

Είδα πολλές ομάδες να πηγαινοέρχονται στην Αθηνάς αλλά εκείνη που ξεχώρισε ήταν μια που ο ξεναγός την οδήγησε σε ένα κατάστημα στην Αρμοδίου που εμπορεύεται ωδικά και άλλα πτηνά για έχει στα κλουβιά αλλά περισσότερο να δουν έναν μεγάλο παπαγάλο που έχει εκεί ως κράχτη. Αν και συνηθισμένος με τους ανθρώπους και μάλιστα κάποιους που περιμένουν να τον ακούσουν να τους μιλάει, το πουλί τρόμαξε από τις τόσες ερωτήσεις που του έκαναν και σε διάφορες γλώσσες οι τουρίστες και μαζεύτηκε. Ευτυχώς γι’ αυτόν το πέρασμα της παρέας ήταν σύντομο και σαν απομακρύνθηκαν πήρε θάρρος και σήκωσε ανάστημα ευχόμενος φαντάζομαι να μην φανούν τίποτα άλλοι να τον ενοχλήσουν.

Η παρέα των τουριστών ακολουθώντας τον ξεναγό στάθηκε κατόπιν σε διάφορους πάγκους και έβλεπαν σαν εξωτικά είδη τα φρούτα και τα λαχανικά που ήταν απλωμένα πάνω τους, στάθηκε αρκετή ώρα μπροστά σε ένα κατάστημα που εμπορεύεται αυγά και έβλεπαν το δούναι και λαβείν σαν φαινόμενο. Σιγά – σιγά κατόπιν προχώρησε από την Σωκράτους προς την Ευριπίδου όπου τα καταστήματα με το άρωμα Ανατολής των μπαχαρικών ήταν ένας ιδιαίτερος σταθμός και μετά χάθηκε προς του Ψυρρή όπου όλο και κάτι θα βρίσκονταν να ξεναγηθούν ή κάποιο καφενείο που είχε κλείσει ο ξεναγός να κάτσουν να πουν τις εμπειρίες που είχαν απ’ αυτό το σύντομο πέρασμα στο εμπορικό κέντρο της Αθήνας.

Έτσι γνωρίζουν πια την Αθήνα οι τουρίστες, με ξεναγούς που εφευρίσκουν διάφορα σημεία που άλλα έχουν σχέση κάποια με την ιστορία της πόλης κι άλλα που ξεχωρίζουν για την ιδιαιτερότητά τους ή προκαλούν με των πρωτοτυπία τους. Είναι δε τόσοι πολλοί, που πιστεύω για να μπορέσουν να κινηθούν σε λίγο θα τους δούμε να ξεναγούνται και σε γειτονιές που ούτε οι Αθηναίοι πια δεν θυμούνται ενώ οι ξεναγοί, κυνηγώντας διαρκώς την πρωτοτυπία θα προβάλλουν από τα πιο περίεργα ως τα πιο τετριμμένα της ζωής μας…    

ΑΘΗΝΑ, 07112022

ΕΝΑ ΠΑΝΗΓΥΡΑΚΙ ΣΤΗΝ ΟΣΙΑ ΞΕΝΗ

 

Στην πολύβουη και πολυσύχναστη γωνιά της Αχαρνών και Στρατηγού Καλάρη, όπου και ο σταθμός του Ηλεκτρικού Σταθμού Κάτω Πατήσια, εκείνο που ξεχώριζε χθες το απόγευμα στον αέρα αλλά και στην αίσθηση του κόσμου ήταν η μουσική που προέρχονταν από την αυλή του παρεκκλησίου της  Οσίας Ξένης. Εκεί στη μικρή αυλή της εκκλησίας γίνονταν το πανηγύρι που για τρία χρόνια ακυρώθηκε λόγω της επιδημίας και ο κόσμος που πήγε, περίσσευε και στέκονταν κι έξω από τα κάγκελα να το απολαύσει. Κόσμος από τη γειτονιά, παιδιά από το σχολείο που διδάσκει ο π. Γεώργιος Γανωτής, ντόπιοι και ξένοι χάρηκαν το ωραίο πρόγραμμα και χόρεψαν με την ψυχή τους στους ήχους της ορχήστρας που αποτελούνταν εκτός από τον ιερέα που παίζει εκπληκτικό βιολί οι  Κώστας Κοπανιτσάνος, κλαρίνο, Ορέστης Κωτσάκος λαγούτο και Πέτρος Ανδρουτσόπουλος τραγούδι.

 

Το πανηγυράκι αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πολιτισμικά γεγονότα της περιοχής και δηλώνει και το έργο που επιτελείται από την ενορία σε μια δύσκολη εκ των πραγμάτων γειτονιά της Αθήνας, λειτουργεί, όπως εξάλλου και η ενορία ως γέφυρα ανάμεσα στους ποικίλους πολιτισμούς που συνυπάρχουν εκεί και σημείο αναφοράς για τη γειτονιά. Επί πλέον, με τον τρόπο που γίνεται, θυμίζει και είναι καλό να το τονίσουμε αυτό, γιορτές και πανηγύρια που γίνονταν στα εκκλησάκια πέριξ των Αθηνών και της Αττικής σε όχι πολύ μακρινές εποχές, τότε που η πόλη δεν είχε απλωθεί προς όλες τις κατευθύνσεις και ήταν για τους περίοικους τιμή για την περιοχή τους και αφορμή για μια μικρή εκδρομή.

 Το ιερό παρεκκλήσιο της Οσίας Ξένης Κάτω Πατησίων ιδρύθηκε το 1921 από τον συριανό Παναγιώτη Ξυνάριο και τη σύζυγό του Ξένη ως ιδιωτικό εκκλησάκι στην αυλή του σπιτιού τους, όπου σήμερα βρίσκεται η είσοδος του σταθμού του ηλεκτρικού "Κάτω Πατήσια" . Μέσα στο ιερό παρεκκλήσιο - όπως μαρτυρούν κάτοικοι της περιοχής - η κυρία Ξένη μάζευε τα παιδάκια  και τους έκανε κατηχητικό.  Το παρεκκλήσιο τότε ήταν πολύ μικρότερο από ότι είναι σήμερα. Στη σημερινή του μορφή έφτασε ύστερα από αρκετές παρεμβάσεις με σκοπό τόσο να μεγαλώσει όσο και να αντέξει στατικά στη φθορά του χρόνου. Ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Σύρου όπως και η φοιτητική στέγη  που είναι χτισμένη πάνω στην άλλοτε αυλή του παρεκκλησίου.

Ο π. Γιώργος Γανωτής παίζει βιολί

 Σημειώνεται ότι στο εκκλησάκι της Οσίας Ξένης, εντός του ιερού Ναού βρίσκεται και το ένα από τα δύο παρεκκλήσια που υπάρχουν στην Ελλάδα που είναι αφιερωμένο σε Κέλτες Άγιους και την ερχόμενη Παρασκευή, 24 Ιουνίου θα ψαλεί η ιερά ακολουθία πάντων των Βρετανών και Κελτών Αγίων, ποίημα του κ. Κωνσταντίνου Γανωτή ενώ το Σαββατοκύριακο θα ακολουθήσουν και άλλες λειτουργίες αφιερωμένες σε αυτούς.  

ΑΘΗΝΑ, 20062022

ΤΑ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟ Fb ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΞΕΧΝΑΜΕ…

 

Πριν από 10 χρόνια, στην κορύφωση του λεγόμενου αντιμνημονιακού αγώνα με τις γνωστές συνέπειες ακόμα και οι τοίχοι «μιλούσαν» θάνατο. Ένα πέρασμα από το Μεταξουργείο αρκούσε να γεμίσει ο αποθηκευτικός χώρος της μηχανής με θέματα που ενίσχυαν την απελπισία και τα οποία τώρα που αρχίζει η μπογιά που τα κάλυψε να ξεθωριάζει ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια πιο απειλητικά…

11062022

ΜΕ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟΝ ΩΜΟ

 

Τις περισσότερες ώρες της ημέρας τις περνάμε στο σπίτι και ακόμα, όταν βγαίνουμε στο δρόμο αυτό κουβαλάμε. Όχι βέβαια τους τοίχους ή τα έπιπλα, αλλά τον απόηχο κάθε κουβέντας, την μυρωδιά της κουζίνας, τις εικόνες από το σαλόνι, τη θέα από το παράθυρο ή την βεράντα. Πολλές φορές όμως αφού κλείνουμε την πόρτα παίρνουμε μαζί μας τη σιωπή του, την μοναξιά του, τον πόνο του ίσως το φορτίζει καθημερινά από φανερές ή άδηλες πηγές και θα τα κουβαλάμε κι αυτά, άλλοτε να φαίνονται από τους άλλους κι άλλοτε κρυφά φυλαγμένα μέσα στο στήθος, στο μυαλό.

Όπως και να ’χει το πράγμα όμως στο δρόμο βγαίνουμε όταν έχουμε να κάνουμε κάτι έξω από το σπίτι, μια δουλειά συνήθως, μια επίσκεψη στην αγορά ή μια υποχρέωση απ’ αυτές που η ζωή είναι γεμάτη. Πολλοί πάλι βγαίνουν στο δρόμο για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: επειδή δεν έχουν κάτι να κάνουν! Βγαίνουν να χαζέψουν την πόλη ή το ύπαιθρο, περάσουν την ώρα τους δηλαδή αλλά στην κατηγορία είναι πολλοί που η έλλειψη δουλειάς τους πνίγει και δεν τους χωρούν οι τοίχοι του σπιτιού καθώς το καυτό αυτό ζήτημα επηρεάζει ποικιλοτρόπως κάθε λογής διάθεση του ατόμου.

 Οι δρόμοι της πόλης είναι πάντα γεμάτοι ανθρώπους κι ανάμεσά τους μπορείς να κρυφτείς και να περάσεις απαρατήρητος τόσο που να ξεχάσεις και ποιος είσαι και τι κουβαλάς στο μυαλό σου αλλά κυρίως αυτό που προσφέρουν οι δρόμοι είναι ότι μπορείς να δεις και να μελετήσεις τους άλλους που κινούνται, μπροστά, δίπλα ή και πίσω σου. Πως είναι, τι φοράνε, πως περπατάνε, τι κουβαλάνε και απ’ αυτά λίγο πολύ σχηματίζεις μια εικόνα για τον καθένα. Πέρα από τα εμφανή χαρακτηριστικά μπορεί από τις κινήσεις κάθε ανθρώπου να καταλάβει περισσότερα, όπως η διάθεση που έχει, τα προβλήματα που κουβαλάει πάνω του.

 Τι να καταλάβει όμως κάποιος όταν βλέπει μπροστά του να περπατά ένας άνθρωπος στην οδό Πειραιώς με κατεύθυνση προς τον Κεραμικό με τρία μεγάλα μάτσα κόκκινα τριαντάφυλλα στην πλάτη;  Ασφαλώς και ο άντρας που τα κουβαλάει δεν τα έκοψε από έναν κήπο -δεν υπάρχουν τέτοιοι στο κέντρο της πόλης- να τα προσφέρει σε ένα πρόσωπο. Σε τέτοιες περιπτώσεις αρκεί ένα, άντε δυο ή τρία και όχι μισός κήπος. Δεν έμοιαζαν για τέτοια αλλά σαν παραγγελία από ένα ανθοπωλείο ή ένα οίκο τελετών για στεφάνια. Μπορεί επίσης να τα πήγαινε κάπου εκεί κοντά, να τα πάρουν άλλοι, να τα χωρίσουν, να τα περιποιηθούν τυλίγοντάς τα με αλουμινόχαρτο, να τα βάλουν σε πανέρια και να ξεχυθούν κατόπιν στα σημεία που συχνάζουν τουρίστες να τα πουλήσουν με τον δικό τους τρόπο. Επειδή φαίνεται δεν μπορούσε να προσεγγίσει το σημείο κάποιο αυτοκίνητο ανέλαβε ο άνθρωπος με τα πέδιλα να τα μεταφέρει δημιουργώντας έτσι μια απροσδόκητη εικόνα στο πεζοδρόμιο που έκανε πολλούς να γυρίσουν να τον κοιτάξουν. Δεν συμβαίνουν κάθε μέρα αυτά τα πράγματα. Ένας άντρας με ένα κήπο τριαντάφυλλα στην πλάτη σπάνια περπατάει στο δρόμο και δικαίως πολλοί αναρωτήθηκαν που τα πάει και τον ακολούθησαν νοερά. 

 Πέρα απ’ αυτά όμως που αφορούν τα πρακτικά ζητήματα της πόλης, όποιος κι αν έβλεπε τον άντρα με τα πέδιλα να περπατά στο πεζοδρόμιο της Πειραιώς, το σακίδιο και τα τριαντάφυλλα στην πλάτη θα άλλαζε διάθεση, θα ξεχνούσε ότι κουβαλούσε μέσα στο κεφάλι και θα ήθελε, αφού βλέπει τέτοιες σκηνές να βγαίνει συχνότερα από το σπίτι αφήνοντας εκεί ότι τον βαραίνει. Ακολουθώντας αυτόν τον άγνωστο άνθρωπο με τα τριαντάφυλλα στην πλάτη δεν θα οδηγηθεί βέβαια σε δροσερούς κήπους ή φυτώρια έστω αλλά μπορεί νοερά να ακολουθήσει την πορεία που έκαναν από εκεί ως την Ομόνοια. Κι αν έχει το κουράγιο, να την διαγράψει αντίστροφα και να βρεθεί μακριά, από τη πόλη, από το σπίτι, στους ροδώνες που συντελείται έστω και με βιομηχανικό τρόπο η παραγωγή των τριαντάφυλλων και μπορεί και παραπέρα, στα δάση και τις εξοχές που φυτρώνουν ακόμη και ανθίζουν οι αγριοτριανταφυλλιές και ευωδιάζει ο τόπος τούτες τις ημέρες του Μάη. Του πρώτου Μάη μετά από δυο χρόνια περιορισμών που αρχίζει δειλά ο κόσμος να βγαίνει από το σπίτι χωρίς όμως να έχει διώξει από πάνω του τον φόβο μιας επανάληψης σε κοντινές ή πιο απόμακρες ημέρες.

ΑΘΗΝΑ, 10052022

 

ΤΟ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΔΕΝΤΡΩΝ

 

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρήθηκε ένα κύμα διαμαρτυριών από δεκάδες πολίτες, οργανώσεις και συλλόγους αναφορικά με τον τρόπο που κλαδεύονται τα αστικά δέντρα στην Αθήνα αλλά όπως διαπιστώθηκε το ίδιο γίνεται και σε άλλες πόλεις με πολλές παραλλαγές και φυσικά ανάλογα με το είδος του δέντρου και το κλίμα που επικρατεί.

Έτσι αποδεικνύεται πως δεν υπάρχει πουθενά ένας κανονισμός, αν μπορούμε να πούμε για την εκπαίδευση που προαπαιτείται και την πείρα των συνεργείων που κλαδεύουν τα δέντρα.  Οι εργολάβοι που παίρνουν τις δουλειές, φαίνεται πως δεν χρησιμοποιούν ειδικούς γεωπόνους ή δασολόγους που θα επιβλέπουν το κλάδεμα και θα δίνουν οδηγίες για κάθε περίπτωση και οι κλαδευτές εντελώς άσχετοι – ανειδίκευτοι για όλες τις δουλειές και τη μια μέρα κλαδεύουν και την άλλη μπορεί να κάνουν κάτι άλλο άσχετο. Με λίγα λόγια οι εργολάβοι με αυτόν τον τρόπο περιορίζουν όσο μπορούν το κόστος ενώ ακούγεται πως τα κλαδεύουν έτσι για να βγάλουν περισσότερο υλικό που προορίζεται για πέλετ! Όλα είναι πιθανά σε αυτή την φαιδρή χώρα που αναγκάζει τους πολίτες της να την μισούν…

Το κακό δεν είναι τωρινό, έχει αρχίσει από χρόνια, ειδικά από τότε που αρκετοί εργολάβοι πήραν τα γνωστά γερανοφόρα οχήματα που ανεβάζουν ψηλά τους εργάτες και αρχίζουν το πριόνισμα από την κορυφή των δέντρων. Η μεγάλη φετινή κακοκαιρία με τις πολλές καταστροφές και καταπτώσεις δέντρων τους έδωσε ένα ισχυρό άλλοθι να ρημάξουν τα δέντρα σε όλους τους δρόμους και τις πλατείες. Ευκαιρία ήθελαν και οι δήμαρχοι να απαλλαγούν απ’ αυτές τις γρίνιες των δημοτών που έχτισαν σπίτια μέσα στα δάση και από εκεί που καμάρωναν το πράσινο (το πλήρωσαν αδρά αυτό είτε νόμιμα, είτε παράνομα) άρχισαν αν βλέπουν εφιάλτες με φωτιές και χιόνια και τα δέντρα σαν τρομοκράτες.

Οι εργολάβοι άλλο που δεν ήθελαν. Ξέρουν πολύ καλά ότι κανένας δεν θα τους κάνει έλεγχο για ότι κάνουν και πήραν σβάρνα τους δρόμους και αλλοίμονο στα δέντρα που βρήκαν μπροστά τους. Δεν πάει να φώναζαν οι δημότες, οι περαστικοί, οι επισκέπτες. Το βαθύ κλάδεμα ή καρατόμηση (tree topping) εφαρμόστηκε αδιακρίτως σε όλα τα φυλλοβόλα και σε πολλά αειθαλή χωρίς βέβαια να βάλουν πάνω στις τομές (για να μην ξοδεύονται) αλοιφές που να εμποδίζουν το σάπισμα. Στο σάπισμα οφείλονται και τα περισσότερα σπασίματα των κλαδιών από το χιόνι καθώς επειδή ποτέ δεν φροντίζουν τις τομές διαβρώνεται το εσωτερικό τους και σπάνε εύκολα. Αυτή η πρακτική, σωτήρια για το ακρωτηριασμένο δέντρο στην Ελλάδα είναι άγνωστη γιατί κοστίζει. Έκοψαν και πολλά, με έναν περίεργο τρόπο που μάλλον αποτελεί πατέντα. Δεν το κόβουν στη βάση αλλά πολύ ψηλότερα, όχι με την ελπίδα ότι μπορεί να βλαστήσει, αλλά γιατί τους βολεύει και αφήνουν τους κορμούς εκεί, στα πεζοδρόμια, στις πλατείες να σαπίσουν όποτε σαπίσουν χωρίς να νοιάζονται αν εμποδίζουν ή δημιουργούν πρόβλημα. Το χειρότερο είναι ότι δεν μπαίνουν στον κόπο να τους ξεριζώσουν να φυτέψουν ένα καινούργιο δέντρο στη θέση του προηγούμενου. Κοστίζει αυτή η δουλειά σε χρήμα και είναι και οχληρή για όλους.

Τώρα ποια λογική τους υπαγορεύει αυτού του είδους το κλάδεμα, είναι άγνωστο. Σε μια πόλη με ασφυκτικούς δρόμους και η οποία δοκιμάζεται τόσο από τον ήλιο όσο και από τις υψηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι, η ελάχιστη υποστήριξη των δέντρων στους κατοίκους της εξανεμίζεται. Τα καινούργια βλαστάρια δεν προλαβαίνουν να δημιουργήσουν δυνατά και ανθεκτικά κλαριά και τα φύλλα τους τσουρουφλίζονται με τον πρώτο καύσωνα και δεν μπορούν να αποδώσουν ούτε στο ελάχιστο σκιά.

Το ζήτημα με το κλάδεμα των δέντρων στις αστικές περιοχές είναι ανεξάντλητο και θα απασχολεί τις τοπικές κοινωνίες κάθε άνοιξη, χωρίς φυσικά να βρίσκεται ποτέ κοινός τόπος μεταξύ υπηρεσιών και διαμαρτυρομένων. Τούτο ανησυχεί περισσότερο τα δέντρα που από τότε που φύτρωσαν ή τα φύτεψαν δεν περίμεναν πως θα έρχονταν κάποια μέρα που το αυτονόητο, η σκιά τους και η δροσιά τους θα γίνονταν εργαλείο πολιτικής αντιπαράθεσης.  Για τούτο δε ουδόλως φταίνε τα ίδια, αλλά οι άνθρωποι που ήρθαν να κατοικήσουν από κάτω σε όσα βρήκαν ή κατόπιν εορτής διαμαρτύρονται γι’ αυτά που οι ίδιοι φύτεψαν…

Περισσότερο απ’ όλα συμμερίζομαι την αγωνία των πλατάνων που φύτεψαν σε διάφορα σημεία της πόλης (στη φωτογραφία η Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Διάκου) τα οποία τυχαίνουν να είναι πολυσύχναστα και καμιά φορά να κινδυνεύουν από τα κλαδιά τους άνθρωποι και αυτοκίνητα. Ούτε στο πιο κακό όνειρό τους δεν είχαν δει κάτι τέτοιο… 

ΑΘΗΝΑ, 19042022

ΠΑΣΧΑ ΣΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

 

Το Πάσχα, ή καλύτερα η περίοδος πριν από το Πάσχα είναι η εποχή που η Αθήνα ζει σε ένα κλίμα πραγματικής ευλάβειας και τούτο φαίνεται όχι μόνο στο παραδοσιακό κέντρο αλλά και σε κάθε γωνιά του λεκανοπεδίου καθώς οι εκκλησίες γίνονται για δυο εβδομάδες το κέντρο κάθε γειτονιάς και συνοικίας όπου οι πιστοί συμμετέχουν στις προετοιμασίες και παρακολουθούν με ευλάβεια τις ακολουθίες και τις λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας.

Και τούτο συμβαίνει γιατί όσο και να μην καταλαβαίνουμε, λόγω της τρομακτικής και άναρχης ανοικοδόμησης που βρίσκονται πολλά από τα μικρά παλαιά εκκλησάκια της πάλαι ποτέ υπαίθρου της Αττικής και έχουν καταφέρει να υφίστανται έως σήμερα ζωντανεύουν αυτές τις ημέρες χάρη σε εκείνους τους γείτονες που τα περιποιούνται και τα θυμούνται.  Από την άλλη,  η Μεγάλη Εβδομάδα όπως εκτυλίσσεται γύρω από τους μεγάλους ναούς θυμίζει πως όταν άρχισε να απλώνεται με πρόγραμμα ή εντελώς αυθαίρετα η πόλη προς όλες τις κατευθύνσεις σε κάθε γειτονιά και σε κάθε προάστιο, άφηναν ένα χώρο να χτιστεί η εκκλησία και η οποία χτίζονταν σχεδόν ταυτόχρονα με τα σπίτια και τις πολυκατοικίες. Τις περισσότερες φορές αυτή αφιερώνονταν στο άγιο ή την αγία που τιμούνταν σε κάποιο προϋπάρχον εκεί εκκλησάκι ή και εικόνισμα ακόμα ή αν δεν υπήρχε τέτοιο επέλεγαν από την ατέλειωτη χορεία των αγίων έναν που ταίριαζε στη γνώμη των περισσοτέρων οικιστών.

Έτσι δεν έμεινε καμιά γειτονιά χωρίς την εκκλησία της και γύρω από αυτή εξελίσσονταν ο θρησκευτικός βίος των γειτόνων ενώ όλοι έπρεπε να δώσουν το παρών τους στις μεγάλες γιορτές και ιδιαίτερα την Μεγάλη Εβδομάδα. Με την εξάπλωση της πόλης, παρατηρείται ότι άνθρωποι που για διάφορους λόγους έφυγαν από τις παλιές γειτονιές και ζουν πλέον σε μακρινά προάστεια να έρχονται όχι μόνο να ψηφίζουν αλλά και να δίνουν παρών σε πολλές θρησκευτικές εκδηλώσεις και η εκκλησία εδώ είναι αυτή που τους συνδέει με την γειτονιά και τους ανθρώπους που παραμένουν πιστοί σε αυτή και δεν έφυγαν μακριά τους. Όπως παρατηρείται για πολλούς από την επαρχία να συνδέονται με την γενέτειρα μέσω της εκκλησίας, έτσι και οι παλιοί Αθηναίοι συνδέονται μέσω αυτής με την γειτονιά τους.

Γι’ αυτό λοιπόν παρατηρείται αυτές τις ημέρες μια αύξηση του εκκλησιάσματος σε πολλές γειτονιές του αθηναϊκού κέντρου και είναι εντυπωσιακή μάλιστα στις εκκλησίες του κέντρου και γύρω από την Ακρόπολη, στην Πλάκα, στο Μοναστηράκι, στου Ψυρρή. Εκκλησίες, όπως η Καπνικαρέα για παράδειγμα ή η Παναγία η Αθηνιώτισσα ή του Αγίου Φιλίππου και μια σειρά από άλλες που η πραγματική ενορία τους έχει σκορπιστεί στους τέσσερις ορίζοντες της Αττικής, διαθέτουν εντούτοις και στηρίζονται από μια υπερτοπική ενορία που συγκροτεί το εκκλησίασμα της κάθε μιας και συμμετέχει σε κάθε εκδήλωσή της.

Τούτο αποδεικνύει πως παρά την διάχυση του πληθυσμού στην Αττική, οι παλιές εκκλησίες της Αθήνας με την ιστορία που κάθε μια διαθέτει και όσα οι μνήμες των Αθηναίων προσθέτουν αποτελούν ένα πόλο έλξης και η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η περίοδος που χάρη σε αυτές η ζωντανεύει η πόλη τα απογεύματα και θυμίζει άλλες, πιο ήρεμες εποχές. Χάρη σε αυτές πάλι δημιουργείται ένα  ρεύμα εραστών της πόλης που με τον τρόπο τους της δίνουν αυτό που νεωτερισμοί της κοινωνίας μας έχουν εξοστρακίσει από το κέντρο της Αθήνας. Βέβαια από κάποιους αυτό εκλαμβάνεται και ως μια πτυχή της τουριστικής ανάπτυξης αλλά δεν πειράζει, βοηθάει κι αυτό με το τρόπο του αν δεν είναι προκλητικό…  

ΑΘΗΝΑ, 14042022

I KLIK ATHENS… ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ*

 

Λίγο η άνοιξη που ήρθε φέτος κουτσαίνοντας στην πόλη, λίγο οι φίλοι που από τα βουνά που έφεραν τον Κατσαντώνη από τ’ Άγραφα και τίμησαν στο όνομά του όσους ακόμα τον θυμούνται (στον «Παρνασσό» η εκδήλωση για την οποία θα ακολουθήσει ρεπορτάζ) με έβγαλαν χθες και σήμερα στο δρόμο. Και επειδή δεν με ξέχασαν και με σκέφτονται ακόμη τα πνεύματα και οι σκιές της πόλης και κρίνουν με επιείκεια την πολύμηνη απουσία μου μου έφεραν αμέσως το θέμα σαν βγήκα από την Χρήστου Λαδά στην Πανεπιστημίου.

Εκεί, μπροστά στην Ακαδημία των Αθηνών, μια ομάδα γυναικών ντυμένη με αρχαιοπρεπή ρούχα συμμετείχαν σε ένα χορό που φαντάζομαι είναι μέρος κάποιου διαφημιστικού – μπορεί και κάτι άλλου τηλεοπτικού πονήματος που θα δούμε κάποια μέρα στις οθόνες μας. Δεν πήγα κοντά να μάθω, δεν ήθελα, μου έφτανε η σκηνή και φαντάζομαι πως και στον Σωκράτη και τον Πλάτωνα θα άρεσε και αν μπορούσαν να στρέψουν το κεφάλι τους θα το απολάμβαναν. Γιατί τέτοιες στιγμές που άνθρωποι κάνουν κάτι έξω από τα συνηθισμένα  λείπουν από την πόλη και όταν συμβαίνουν κάνουν τη διαφορά, σπάζουν την μονοτονία της καθημερινότητας και δίνουν επί πλέον στα κτίρια το δικαίωμα να παίζουν ένα άλλο ρόλο στη ζωή των πολιτών, έστω και αν πολλοί, για διάφορους λόγους ο καθένας, δεν συμφωνούμε. Το μόνο που φαντάζομαι συμφωνούμε όλοι είναι η προστασία τους από διάφορες άλλες ενέργειες και οι αμπαλαρισμένοι τοίχοι της Ακαδημίας το ξέρουν καλά...      

*Με λίγα λόγια, από σήμερα ξαναμπαίνει μπροστά η στήλη «I klik Athens» με ενδιαφέροντα, απρόοπτα και σπάνια στιγμιότυπα από την πόλη. Καλή αντάμωση στους δρόμους…

ΑΘΗΝΑ, 10042022

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ…

 

Ένα παιδί δεν γνωρίζει ότι η διάφανη μεγάλη φούσκα που δημιουργεί ένας επιτήδειος άνθρωπος με σαπουνάδα και αιωρείται πάνω από το πεζοδρόμιο, όταν σπάσει έχει μέσα μόνο αέρα. Πολλές φορές μάλιστα σπάει χωρίς να είναι απαραίτητο να ακουμπήσει κάπου. Αρκεί το βάρος της γλιτσερής μεμβράνης που της δίνει σχήμα στον αέρα να την διαλύσει. Πρέπει να περάσουν χρόνια, και να το δει πολλές φορές ένα παιδί μέχρι να καταλάβει και να του εξηγήσουν και οι μεγαλύτεροι ότι όλα αυτά, τα γυαλιστερά, τα εντυπωσιακά φάσματα που συναντά δεν περιέχουν παρά μόνο αέρα που όταν διαλυθούν δεν πιάνεται και φεύγει κατά που φυσάει.

07032022

ΕΝΑ… ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

 

Καμιά φορά όταν δεν έχουμε θέμα να φωτογραφίσουμε, φτιάχνουμε σκηνικό κι αν μας πετύχει, πέτυχε. Τυχαίνει όμως εκεί που περπατάμε να έρχεται η καλή μούσα που αγαπά αυτούς που περπατάνε την πόλη χωρίς να την βαραίνουν με προθέσεις και ιδέες και τους το φανερώνει. Όπως χθες το απόγευμα, σε μια στοά που βγάζει από τη Σταδίου στη Σοφοκλέους, το πιάσαμε το «θέμα» αλλά εκεί που ήταν έπρεπε να σκύψουμε λιγάκι και τούτο έμοιαζε περισσότερο με προσκύνημα στο κάδρο με το πορτραίτο του Ανδρέα Παπανδρέου που σε μια άκρη είχε το σημείωμα «ΑΝΡΕΑ ΜΗ ΓΥΡΙΣΕΙΣ. ΕΧΕΙ COVID!». Τώρα τι ήθελε να πει με αυτό ο καλλιτέχνης, μόνο αυτός γνωρίζει. Σε μας έφτανε η υπόκλιση…   (Φωτογραφία: Βασίλης Χατζηϊακώβου). 

ΑΘΗΝΑ, 02032022  

ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΟΥ ΠΑΖΑΡΙΟΥ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

 

Τρόποι για να γνωρίσει κάποιος μια πόλη είναι πολλοί και εξαρτώνται από ένα πλήθος παραγόντων. Κυρίως την προσωπικότητα που διαθέτει ο καθένας, τις ανάγκες, τις ανησυχίες του, τις επιδιώξεις του. Υπάρχουν άνθρωποι που αφιερώνουν αρκετό χρόνο να γνωρίσουν μια πόλη, περπατώντας της, ρωτώντας και διαβάζοντας γι’ αυτήν και υπάρχουν και πολλοί που εκτός από τα βασικά που αφορούν το σπίτι τους ή την δουλειά τους, δεν τους ενδιαφέρει καθόλου τι γίνεται στο παραδίπλα δρόμο, πόσο δε τι συμβαίνει σε μια μακρινή γειτονιά. Τούτο ισχύει τόσο για τους αυτόχθονες, όσο και για τους ξενοφερμένους κάθε στιγμή της ιστορίας κάθε πόλης και όσο μεγαλώνει σε έκταση τόσο περισσότερο γίνεται για μεγάλο αριθμό των κατοίκων της, μια άγνωστη και ανεξερεύνητος περιοχή.

Για την ιστορία κάθε πόλης, λίγο πολύ οι περισσότεροι μαθαίνουν κάτι από το σχολείο ή μαθαίνουν από τα ΜΜΕ που συχνά φροντίζουν  να δίνουν αρκετά στοιχεία για την περιοχή που συνέβη το ένα ή το άλλο γεγονός. Η περισσότερο γνωστή περιοχή κάθε πόλης, της Αθήνας ας πούμε είναι το λεγόμενο ιστορικό κέντρο με τα μνημεία της ιστορίας της που σε κάποιες άκρες του συμπίπτει με το διοικητικό και το εμπορικό. Αυτή η περιοχή είναι και η πιο γνωστή σε όλους και σε αυτή κυκλοφορούν οι τουρίστες ενώ στους Αθηναίους ή στους επισκέπτες των Αθηνών αρέσει η κυριακάτικη βόλτα στην περιοχή γύρω από την Ακρόπολη, την αρχαία αγορά, τον Κεραμεικό, την Πλάκα, το Μοναστηράκι και τα πολύβουα πέριξ.

Από τους κυριακάτικους επισκέπτες του κέντρου, οι περισσότεροι πάνε για περπάτημα για να ξεσκάσουν ή να διασκεδάσουν στα άπειρα καταστήματα που λειτουργούν σε αυτή την περιοχή, ένας σεβαστός όμως αριθμός ντόπιων και ξένων πηγαίνει να γνωρίσει τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους. Ένας άλλος αριθμός επισκεπτών, επίσης υπολογίσιμος, κατευθύνεται στο Μοναστηράκι, στην πλατεία Αβησσυνίας όπου λειτουργούν αρκετά παλαιοπωλεία αλλά και στους γύρω δρόμους όπου παλαιοπώλεις, αλλά και συστηματικοί ή πρόσκαιροι ρακοσυλέκτες και άλλοι επιτήδειοι απλώνουν την πραμάτεια τους. Όλοι περιμένουν τον πελάτη που ψάχνει να βρει κάτι παλιό για την τέχνη του ή την ομορφιά του συχνά αλλά πολύ περισσότερο για την διακόσμηση κάποιου χώρου αναζητώντας σε αυτό ποιος ξέρει τι χαμένο από την προσωπική ζωή του καθενός ή από την κοινή ιστορία.

Σε αυτή την πλατεία ανέκαθεν λειτουργούσε αυτή η αγορά, όλη την εβδομάδα αλλά περισσότερο την Κυριακή στο λεγόμενο παζάρι καθώς έφτανε σε αυτή όλη η σοδειά από αγορές παλαιών αντικειμένων από ιδιώτες αλλά και από εκείνους που τα μάζευαν από σπίτια που άδειαζαν, από τους δρόμους συχνά και από τα σκουπίδια και αφού γίνονταν μια πρώτη εκτίμηση, έβγαιναν κατόπιν στον πάγκο ή το τσόλι. Παλαιότερα εκεί εύρισκε όποιος ήθελε και πράγματα ανάγκης, όπως οικιακά σκεύη ή ρούχα από δεύτερο χέρι αλλά αυτή η εποχή ξεχάστηκε. Η φθήνια των εισαγομένων δεν αφήνει περιθώρια για κάτι τέτοιο.

 Έτσι στο παζάρι έχουν απομείνει τα λεγόμενα παλαιά, αντικείμενα κυρίως που έχουν την πατίνα του χρόνου, από άλλες εποχές και πιθανόν άχρηστα να εξυπηρετήσουν σημερινές ανάγκες. Όλα έχουν όμως μια γοητεία καθώς αυτά λειτουργούν ως οχήματα νοσταλγίας για κάποιες άλλες, όχι και πολύ μακρινές εποχές και οι ωριμότεροι σίγουρα θα τα θυμούνται να είναι σε χρήση ή να στολίζουν σαλόνια σε παλιά σπίτια ή μέσω αυτών να θυμούνται πρόσωπα αγαπημένα που δεν είναι πια στη ζωή και ήταν δεμένα με αυτά. Τα περισσότερα είναι έργα φτιαγμένα με τα χέρια ενώ αρκετά είναι βγαλμένα από εργαστήρια με μηχανήματα που απέχουν πολύ από τα σημερινά αυτόματα και την μαζική παραγωγή. Το τελευταίο, που ορίζει και την σπανιότητά τους είναι ένα βασικό στοιχείο για την εκτίμηση της τιμής τους. Φτιαγμένα από όλα σχεδόν τα υλικά, άλλα χαρακτηρίζονται συλλεκτικά και αποτελούν τον χαμένο θησαυρό που κρύβεται στο Μοναστηράκι και τους γύρω δρόμους και ο οποίος αναζητεί αυτόν που θα τον ανακαλύψει. 

Πέρα απ’ αυτό όμως όλα αυτά τα αντικείμενα, χρήσιμα ή άχρηστα, όμορφα ή άσχημα, αξιόλογα ή και για πέταμα ακόμη αποτελούν έναν θησαυρό πληροφοριών για την ζωή της πόλης επί αρκετές δεκαετίες και είναι η χαρά αυτών που δεν έχουν την μανία της συλλογής να τα βλέπουν και να τα χαίρονται στους πάγκους και τα τσόλια. Όσο υπάρχει το Μοναστηράκι με το παζάρι αυτή άσκηση της μνήμης και η ανίχνευση του παρελθόντος της πόλης μέσω των παλαιών αντικειμένων, θα συνεχίζεται για πολλές γενιές ακόμη.

 ΑΘΗΝΑ 07022022

 

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΕ ΑΛΛΟ ΜΑΤΙ…

https://www.nextdeal.gr/epikairotita/politismos/125321/arariskontas-ilias-provopoylos-oi-thisayroi-toy-pazarioy-sto

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΘΕΛΕΙ ΤΡΟΠΟ…

 

Δυο χρόνια σχεδόν διαμονής στο χωριό λόγω καραντίνας και άλλων υποχρεώσεων, ήταν αρκετά να αγριέψω και τούτο δεν έδειχναν μόνο τα γένια, αλλά και η μέσα διάθεση που προκάλεσε η μακρόχρονη διαβίωση σε έναν τόπο που αξίζει να τον αγαπάμε μόνο όταν ήμαστε μακριά και ακόμη καλύτερα αν τον έχουμε στην καρδιά μας όπως στα παιδικά χρόνια…

Με λίγα λόγια, η περίοδος της διαμονής στην μικρή πατρίδα τέλειωσε και η επανεγκατάσταση στην Αθήνα για αρκετά χρόνια είναι από σήμερα γεγονός. Μια κίνηση που δεν μοιάζει με την πρώτη φορά, πριν από 41 χρόνια, αλλά έχει την εμπειρία μιας ολόκληρης εποχής και κυρίως την πρόκληση της σύγκρισης τεσσάρων δεκαετιών μετά από δύο χρόνια περιοριστικών μέτρων λόγω της επιδημίας, μιας πόλης που αν μη τι άλλο χρόνια την γνώρισα απ’ όλες τις πλευρές της, την έζησα με όλους τους τρόπους, την αγάπησα για όλα όσα είναι, καλά και άσχημα. Τώρα καλούμαι να την γνωρίσω πάλι από την αρχή δίνοντας πια μεγαλύτερη προσοχή στα σημάδια  που της άφησαν τα δυο τελευταία χρόνια. Σε κάνα δυο αναγνωριστικές επισκέψεις τον τελευταίο καιρό στην Αθήνα είδα τις τρομερές αλλαγές που έγιναν και κατάλαβα πως έρχονται ακόμη περισσότερες και αυτό είναι που με προκαλεί να αρχίσω πάλι να βρίσκομαι συνέχεια στους δρόμους και ότι βλέπω να τα διαβάζουμε είτε στην ιστοσελίδα του Ακτήμονα (actimon γράφω μόνο γιατί το fb την έχει μπλοκάρει γιατί δεν θέλει να χάνει έσοδα) ή σε κάποια άλλη, όπως τη NEXTDEAL που φιλοξενεί διάφορα δημοσιεύματά μου. Θα σας κρατήσω ενήμερους για όποια εξέλιξη υπάρχει καθώς αυτό με ενδιαφέρει και επαγγελματικά.

 

Επειδή έτσι αγριεμένος που ήμουν από τόσο καιρό στο ύπαιθρο δεν θα ένιωθα και τόσο καλά να κινούμαι στην πόλη με γένια και μουστάκια ώριμου αγρότη, πέρασα χθες από το κουρείο Gentlemen Barbershop (Ακαδημίας 76, απέναντι από την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής) στου οποίου τον κατάλογο των πελατών κοντεύω να είμαι από τους πρεσβύτερους να με συμμαζέψουν τουλάχιστον εξωτερικά. Δεν ξέρω αν το έκαναν επίτηδες ή έτυχε αλλά είχα την τύχη και την χαρά να ασχοληθεί μαζί μου όλο το προσωπικό του καταστήματος. 

Κώστα, Πόπη, Στάθη, Νίκο και Διονύση σας ευχαριστώ όλους…

ΑΘΗΝΑ, 30112021

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΓΑΤΟ ΙΣΑΑΚ

Οι συνέπειες του τρίμηνου (εκούσιου) εγκλεισμού μου στο χωριό είναι πολλές, πρακτικές κυρίως γιατί κάποια πράγματα που κάνω στην πόλη έμειναν στη μέση ή ακυρώθηκαν. Όπως για παράδειγμα οι δουλειές που κάνω και δύσκολα πια μπαίνουν στη σειρά καθώς μέσα σε αυτές τις 100 ημέρες άλλαξαν τόσα πράγματα στη ζωή μας και το μέλλον, φοβάμαι πως κρύβει τόσες εκπλήξεις που δεν θα προλαβαίνουμε να τις μετρήσουμε!   

Αυτό είναι ένα μέρος των σκέψεων που με συνόδευαν τις δυο ημέρες που βρέθηκα στην Αθήνα για λόγους που έχουν να κάνουν με την φροντίδα των δοντιών μου.  Το άλλο μέρος είχε να κάνει με τους φίλους που βίωσαν ο καθένας με τον τρόπο του τα περιοριστικά μέτρα και όσο κι αν μάθαινα απ’ αυτούς με το τηλέφωνο και το δίκτυο ανυπομονούσα να τους ακούσω από κοντά και λυπάμαι που δεν μου έφτασε ο χρόνος να δω περισσότερους.

Έτσι μετά από ένα σύντομο πέρασμα στο κέντρο της πόλης το οποίο ομολογώ πια δεν αναγνωρίζω έτσι που το είδα με κλειστά καταστήματα, περιορισμούς στην λειτουργία άλλων και φυσικά με την αραιή, σαν να είναι Αύγουστος κίνηση.  Μόνο στην Αχαρνών και τους παραδρόμους της η κίνηση έδειχνε κανονική αλλά οι εικόνες που έβλεπα δεν ήταν της Αθήνας που ξέραμε αλλά ενός προάστίου της που κατοικείται κυρίως από Αφροασιάτες.

Το απόγευμα της Πέμπτης συναντηθήκαμε στον «Ναυτίλο» με τον Άρχοντα της Σόλωνος και τους ευρύτερου κέντρου της Αθήνας, Βασίλη Χατζηϊακώβου και αφού είπαμε ότι είχαμε να πούμε περπατήσαμε μαζί το κομμάτι της Χαριλάου Τρικούπη από Ακαδημίας ως Πανεπιστημίου με προορισμό το Polis για να ταίσουμε τον γάτο Ισαάκ που κι αυτός είναι θύμα των περιοριστικών μέτρων ως προς τη λειτουργία των καταστημάτων. Αυτός βέβαια ήταν μαθημένος να ζει στο αίθριο της Στοάς του Βιβλίου και ποτέ δεν έχει βγει στο δρόμο αλλά σίγουρα του έλειψε η κίνηση που είχε το Polis από κόσμο που σχετίζεται κυρίως με τη συγγραφή, τις εκδόσεις και την τέχνη. Όχι γιατί περίμενε να του φέρουν κανένα μεζεδάκι, μόνο χαιρετισμούς εισέπραττε και πολύ συμπάθεια απ’ όσους τον πρόσεχαν.

Για το φαγητό του υπεύθυνος ήταν κυρίως ο Βασίλης και ο οποίος δεν τον ξέχασε όλες τις ημέρες της καραντίνας και κάθε μέρα κατηφόριζε ως το Polis να τον ταίσει και μαζί με αυτόν έτρωγαν κάνα δυο άλλες αδέσποτες γάτες που τους έχει κάνει χάρη ο άτιμος να κυκλοφορούν στην επικράτειά του χωρίς ποτέ αυτές να παραβιάσουν τις δικές του κρυφές γωνιές, τις οποίες μάλιστα υπερασπίζεται με σθένος και έτοιμος πάντα για καυγά.

Πήγαμε στο Polis και μόλις μας είδε ήρθε και τρίφτηκε στα πόδια του Βασίλη ο οποίος του άνοιξε την κονσέρβα και ο Ισαάκ αμέσως την άδειασε ενώ δοκίμασε και από την άλλη που έβαλε για την ωραία αδέσποτη γάτα δείχνοντας της έτσι ότι αυτός είναι ο άρχοντας του αιθρίου. Φοβισμένη η γάτα περίμενε υπομονετικά να πάει ο Ισαάκ να πιει νερό να φάει ότι της άφησε ο αχόρταγος γάτος και πήγε και χώθηκε πίσω από τις πικροδάφνες περιμένοντας την επομένη επίσκεψη του Βασίλη και το τέλος της καραντίνας. Γιατί, όσο και αν τον ενδιαφέρει το φαγητό, κάποια πρόσωπα που συχνάζουν στο Polis σίγουρα του λείπουν έστω και αν έρχονται εκεί με άδεια χέρια. 

ΑΘΗΝΑ, 16052020   

ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΑΘΗΝΑ

Στις ωραίες αναμνήσεις που έφερε χθες το Facebook ήταν και ένα αφιέρωμα που έκανα στα δέντρα της Αθήνας, τον Απρίλιο του 2009, την χρονιά που ξεκινούσαν όλα όσα δεν περιμέναμε να ζήσουμε και να τώρα μετά από μια δεκαετία καλούμαστε να ζήσουμε κι άλλα, πιο χειρότερα και με ελάχιστες ελπίδες να βγούμε από την υγειονομική κρίση.

Εκείνον τον Απρίλιο δεν είχαμε ακόμη πάρει είδηση τι έρχονταν και μπορούσαμε να κυκλοφορούμε ακόμη φορτωμένοι ψευδαισθήσεις και χωρίς ίχνος  περίσκεψης για το πώς φτάσαμε εκεί που φτάσαμε. Τα επόμενα χρόνια ζήσαμε ακριβώς εκείνο που δεν είχαμε φανταστεί αλλά τα καταφέραμε γιατί το χρήμα που ήταν η ρίζα του κακού, το παράγει ο άνθρωπος όταν είναι υγιής και η κοινωνία τα κατάφερε να ορθοποδήσει. 

Τούτη τη φορά όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά και εκείνο που πιέζεται περισσότερο και δημιουργεί ανασφάλεια είναι η υγεία την οποία υπονομεύει ύπουλα και θανάσιμα ένας αόρατος εχθρός, ο κορωναϊός. Τούτο αποτελεί και το θεμέλιο μιας σειράς αντιδράσεων που κλονίζουν την κοινωνία σε όλες τις εκφράσεις της και υπονομεύει το αίσθημα της ζωής.

Τα περιοριστικά δε μέτρα που έχει επιβάλλει η Πολιτεία για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού,  ασφαλώς και επηρεάζουν το σύνολο της κοινωνίας, ειδικά στις πόλεις που οι πολίτες καλούνται να μείνουν στα σπίτια τους. Σπίτια που επί του προκειμένου δεν είναι φτιαγμένα για κάτι τέτοιο καθώς σαν λαός είμαστε μαθημένοι να ζούμε έξω απ’ αυτά. Οι περιορισμοί αυτού του έξω είναι όντως βαρείς και ήδη αρχίζουν να παρουσιάζονται διάφορα πρωτοφανή φαινόμενα τα οποία είναι και δύσκολο να διαχειριστούν  τα ίδια τα άτομα και βεβαίως η Πολιτεία που πρώτη φορά αντιμετωπίζει τέτοια κατάσταση.

Δεν είναι στόχος αυτού του σημειώματος να θυμίσει την στενάχωρη κατάσταση που ζούμε ούτε να προκαλέσει τον κόσμο να βγει έξω και να γεμίσει τους δρόμους και τις πλατείες της πόλης όπου η Άνοιξη είναι πλέον ορατή, αλλά να θυμίσει πως όλα αυτά τα ωραία θα τα ζήσουμε πάλι και πολύ πιο έντονα όταν περάσει το κακό. Ας αφήσουμε φέτος την Άνοιξη να περπατήσει στην πόλη όπως αυτή ξέρει τι θα κάνει. Αυτή τη φορά χωρίς κανένας να ασχοληθεί μαζί της ίσως μας δημιουργήσει και κάποιες εκπλήξεις που θα μας αρέσουν.

Ας σκεφτούμε μόνο αυτό και ας την αφήσουμε να δημιουργήσει ένα σκηνικό που ποτέ δεν είχε η Αθήνα ζήσει και οι άλλες πόλεις της χώρας. Ένα σκηνικό όπου τα δέντρα που χαρακτηρίζουν την Άνοιξη στην Αθήνα, μόνα τους θα ανθίσουν, μόνα τους θα βγάλουν φύλλα. Ένα σκηνικό που στήνεται κάθε χρόνο τέτοια εποχή και μπορούμε να το απολαύσουμε χωρίς να συμμετέχουμε από τα παράθυρα και τα μπαλκόνια μας.

Έτσι ασφαλείς θα καταφέρουμε του χρόνου να είμαστε όλοι ένα κομμάτι του και με τις εμπειρίες που θα προκύψουν σίγουρα θα μας βοηθήσουν να το κάνουμε καλύτερο και να παίζει πλέον ουσιαστικό ρόλο στη ζωή μας. Είναι ένα στοίχημα και πρέπει να το κερδίσουμε, για μας, για τα παιδιά μας και την πόλη μας. Μένουμε ασφαλείς στο σπίτι…

Ας είναι καλά το Facebook που εδώ στην μικρή πατρίδα όπου ζούμε με σχετική ασφάλεια μου θύμισε μέσα από μια σειρά φωτογραφίες την Αθήνα τα προμνημονιακά χρόνια. Τις αναδημοσιεύω συνοδεύοντάς τες με ένα σημείωμα για την σημερινή κατάσταση και αυτό που μας περιμένει όταν περάσει το κακό και μετρηθούμε χωρίς να λείπει κανένας…   

Μεγάλη Κάψη, 07042020