ΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΕΤΣΙ ΤΟ ΠΩΡΙ;

Όχι, δεν με βάρεσε η ζέστη, μόλις πάτησα το πόδι μου πάλι στην Αθήνα από την Πάρο όπου πήγα τρεις μέρες για την παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Πίττα «Τα πανηγύρια του Αιγαίου» γεγονός που υπήρξε και η αφορμή να χαράξω καινούργιους δρόμους στο Αιγαίο...

… Συντροφιά όμως σήμερα το απόγευμα με ένα σιωπηλό ανεμιστήρα ξεψαχνίζω το αρχείο της περασμένης δεκαετίας για να βάλω μπροστά κάποιες εκδόσεις και πέφτω συνεχώς πάνω σε κάποιες φωτογραφίες που πιστεύω πως είναι πλέον σπάνιες και μπορεί και μοναδικές, γιατί ορισμένα σημεία του Αιγαίου δεν έχουν μείνει όπως τα γνωρίσαμε. Τούτο ομολογώ πως με βάζει σε ιδιαίτερο πειρασμό, μιας και οι εκδόσεις αυτές θα έχουν να κάνουν κατά το ήμισυ με το Αρχιπέλαγος, να μπω στην περιπέτεια των συγκρίσεων εκείνης της εποχής με το σήμερα, πράγμα το οποίο προκαλεί κάπως και η περιρρέουσα κατάσταση με την οικονομική κρίση.

Έτσι λοιπόν «ανακάλυψα» μια φωτογραφία του 2006 της μοναδικής παραλίας Πωρί, στη βόρεια άκρη του Κουφονησίου τραβηγμένη από ψηλά, από το μονοπάτι που πήγαινε εκεί από το χωριό. Διακρίνονται βέβαια τα δυο καταστήματα που τότε χτίστηκαν για να εξυπηρετούν τους επισκέπτες του Πωριού και τα οποία ήταν η αφορμή να φτάσει ως εκεί ο δρόμος και να πλημμυρίσει η παραλία με αυτοκίνητα, πυρωμένα σίδερα και ροδιές ελαστικών, αλλά η γωνία λήψης τα περιορίζει στο ύψος τους και δεν τρομάζουν το τοπίο.

Δεν ξέρω πως είναι σήμερα εκεί αλλά έχω σημειώσει εκείνη τη χρονιά ως τη χρονιά που το Κουφονήσι που αγάπησαν χιλιάδες άνθρωποι όλα τα προηγούμενα χρόνια γύρισε σελίδα και έγινε ένας τυπικός και ακριβός τουριστικός προορισμός των Μικρών Κυκλάδων με ότι βέβαια συνεπάγεται αυτός ο χαρακτηρισμός. «Παράδεισος», φυσικά και παραμένει αλλά μοιάζει σαν ο Άγιος Πέτρος να ξέχασε την πόρτα ανοιχτή και μπούκαραν ελεύθερα όλοι και κακά έκαναν αλλά με το να κουβαλάνε μαζί τους και τα τζίπ αυτή η ελευθερία γίνεται αυθαιρεσία...