ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΩΜΑ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΩΝ ΟΧΙΩΝ

Τούτες τις ημέρες είναι ο καιρός κατά τον οποίο τα περισσότερα πλάσματα του κόσμου επιλέγουν, και πολύ σοφά κάνουν για να είναι ευνοϊκές οι συνθήκες, να ζευγαρώσουν και απ’ αυτή την ύψιστη για τη ζωή πράξη, δικαιολογημένα ελάχιστοι εξαιρούνται…

Σε αυτό το διάστημα που έχει αυξηθεί κατά πολύ το φως της ημέρας, η θερμοκρασία και οι χυμοί πλημμυρίζουν κάθε ύπαρξη στον κόσμο, εντυπωσιακό είναι το ζευγάρωμα των ερπετών το οποίο δεν γίνεται αθόρυβα όπως πολλοί νομίζουν αλλά είναι σπάνιο να γίνει αντιληπτό αν αυτό δεν γίνεται σε ανοιχτό και ελεύθερο από χόρτα και θάμνους χώρο. 

Τα φίδια, τα οποία μόνο κάποιος που είναι ειδικός στα ερπετά μπορεί να ξεχωρίσει ποιο είναι αρσενικό και ποιο θηλυκό ακολουθούν στο ζευγάρωμά τους ένα τυπικό χορού. Κολλάνε στα γεννητικά όργανά τους που είναι στο πίσω μέρος του σώματός τους και αρχίζουν να σφίγγονται, να κινούνται στον αέρα, να φυσάνε, να παλεύουν, να φιλιούνται και το ζευγάρωμά τους κρατάει αρκετή ώρα και κατά την οποία είναι εντελώς ακίνδυνα γιατί είναι παραδομένα στο πάθος που τα συνεπαίρνει και βεβαίως εύκολος στόχος των γερακιών. Όταν ολοκληρωθεί το ζευγάρωμα, ξεκολλάνε, απλώνονται και παίρνει το καθένα το δρόμο του. Το αρσενικό συνεχίζει τη ζωή του όπως πριν ενώ το θηλυκό έχει την υποχρέωση μόλις νιώσει πως είναι έτοιμα τα αυγά του να σκάψει μια τρύπα και να τα χώσει όπου αυτά με τη βοήθεια της θερμοκρασίας εκκολάπτονται και κάποια μέρα σκάνε και βγαίνουν τα φιδάκια για ακολουθήσουν, όσα ζήσουν από τα αρπακτικά και την πείνα τη δική τους ζωή χωρίς βέβαια να ξέρουν ποια ήταν η μάνα τους και ποιος ο πατέρας τους.   

Στην περίπτωση, η υποχρέωση της αναπαραγωγής ενός είδους δεν κάνει διακρίσεις αν αυτό είναι ωφέλιμο ή επικίνδυνο για τον άνθρωπο ή για τα άλλα είδε. Λέμε επικίνδυνο γιατί πολλά δυσάρεστα περιστατικά και κυρίως η άγνοια και η αμέλεια των ανθρώπων έχουν κατατάξει τις οχιές στα επικίνδυνα είδη αλλά αυτό δεν σημαίνει πως εξαιρούνται του έρωτα και της αναπαραγωγής και κάθε χρόνο ζευγαρώνουν για να μη χαθεί το είδος.

Μια τέτοια στιγμή έπιασε ο τυχερός Ηλίας Καντερές και μας τη μοίρασε για να δούμε τον έρωτα από δυο οχιές προχθές κοντά στον οικισμό Κούτσουρο του Αμαράντου και τον  ευχαριστούμε πολύ και φυσικά ζηλεύουμε που δεν ήμασταν μαζί του αυτή την εκπληκτική στιγμή. Εγώ προσωπικά τον ευχαριστώ που μου θύμισε μια ανάλογη σκηνή, πριν από 40 χρόνια στο χωριό όταν παρακολούθησα άναυδος το ζευγάρωμα δυο δεντρογαλιών!

ΑΘΗΝΑ, 02052017

ΤΟ ΦΙΛΙ ΔΥΟ ΤΣΟΠΑΝΟΣΚΥΛΩΝ…

Είδηση μας έλεγαν παλιότερα οι δάσκαλοί μας στη δημοσιογραφία, δεν είναι το δάγκωμα ενός ανθρώπου από σκύλο αλλά το αντίθετο. Είδηση έλεγαν είναι να δαγκώσει ένας άνθρωπος κάποιο σκύλο και εμείς το κρατούσαμε σαν αξίωμα, αξίωμα που δεν μας έβλαψε – αντιθέτως βοήθησε πολλούς από τη σειρά μου να προχωρήσουν καλά στη δουλειά…

Είδηση κατά συνέπεια δεν είναι να φιλιούνται δυο άνθρωποι, ανεξαρτήτου ηλικίας και ακόμα και του ίδιου φύλλου γιατί πάνω κάτω όλοι ξέρουμε τι σημαίνει ένα φιλί. Από την περίπτωση βεβαίως εξαιρούνται κάποια φιλιά που γίνονται για να προκαλέσουν μια συζήτηση ή έχουν ένα στόχο. Έτσι πέρασαν στην ιστορία φιλιά όπως του Μπρέζνιεφ με τον Χόνεκερ ή της Μαντόνα με την Μπρίτνεϊ Σπίαρς (δείτε τα χθεσινά ΝΕΑ για περισσότερα…) τα οποία έγιναν διάσημα γιατί πίσω από το φιλί, έκρυβαν ένα σωρό πράγματα που δεν μπορούσαν να ειπωθούν αλλιώς στον κόσμο και χρειάζονταν ένας τρόπος να μεταδώσουν την πληροφορία.

Την ίδια πάνω κάτω σημασία έχει και το φιλί μεταξύ των δυο δελφίνων για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου και Ανδρέα Λοβέρδου που έγινε για να σφραγίσει το χρίσμα που έδωσε ο δεύτερος στον πρώτο και το χάρηκαν όλοι. Πρώτα – πρώτα τα ΜΜΕ που τρελαίνονται για κάτι τέτοια και κατόπιν οι κομματικοί που το σημείωσαν για να έχουν αργότερα να λένε ο ένας το κοντό του και ο άλλος το μακρύ του για την περίπτωση. Αυτό το φιλί δεν ήταν είδηση, αλλά ειδησάρα και η φωτογραφία δεν θα χαθεί ποτέ από τα αρχεία.

Είδηση τέλος δεν είναι να φιλιούνται δυο σκύλοι, όπως αυτά τα νεαρά τσοπανόσκυλα του Τάκη Φασούλη (Καραμπίνα) από το Κεφαλοχώρι της Κόνιτσας γιατί αυτά συνηθίζουν να γλείφονται όταν παίζουν και καμιά φορά το ένα επιχειρεί να αρπάξει από το στόμα του άλλου λίγη τροφή ή να μοιραστεί με τη γλώσσα του μια νοστιμιά από τα ξένα δόντια.

Τέτοια παιχνίδια συνηθίζονται πολύ μεταξύ των νεαρών σκύλων και δεν τα παρεξηγεί κανένας, αλλά σαν έρθει η ώρα της ενηλικίωσης και αναλάβουν τις ευθύνες τους στο κοπάδι και το μαντρί, τότε τα δόντια τους τα έχουν μόνο για το λαιμό των λύκων και της γλώσσα μόνο για το αίμα των αιωνίων αντιπάλων τους σαν αυτοί πέσουν στα νύχια τους.

ΑΘΗΝΑ, 05022012