ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΤΑ ΑΓΓΟΥΡΙΑ

Τα αγγούρια είναι μεταξύ των κηπευτικών που καλλιεργούνται στους ορεινούς κήπους τα πιο πολύτιμα γιατί δροσίζουν το στόμα χωρίς να χρειάζονται ξεφλούδισμα και δεν τρέχουν ζουμιά όπως οι ντομάτες ενώ ωριμάζουν σχετικά νωρίς. Όπως δε μεγαλώνουν πολύ γρήγορα, μέσα σε μια νύχτα, αποτελούν για τον κηπουρό ή τον επισκέπτη του κήπου, ένα εξαίρετο έδεσμα που τον περιμένει πρωί – πρωί κρεμασμένο σε μια μικρή κρεβατίνα.

Ναι, για τον λόγο αυτό κυρίως, να μην σέρνονται δηλαδή στο χώμα σαν τα κολοκύθια, που είναι μακρινά ξαδέρφια αλλά δεν έχουν καμιά σχέση στη γεύση, τα αγγούρια φροντίζει ο κηπουρός να τα βοηθάει με μικρές ιδιοκατασκευές να ανεβαίνουν ψηλά, να κρέμονται, να αερίζονται καλά και να τα προλαβαίνουν οι μέλισσες. Έτσι επίσης δεν λασπώνονται στο πότισμα και φυσικά δεν έρχονται σε επαφή με αυτά τα ζώα, ήμερα ή άγρια. Ειδικά τα σκυλιά που αναζητούν δροσιά πηγαίνουν και κυλιούνται στα ποτισμένους κήπους και αφήνουν τρίχες ενώ πολλές φορές κάνουν εκεί και την ανάγκη τους. Έτσι λοιπόν τα οποία μπορεί να φάει κάποιος ένα αγγούρι από τον κήπο, αυτό πρέπει να είναι κρεμασμένο.

Αυτό είναι ένας άγραφος κανόνας και η μάνα μου που κάτι τέτοια τα προσέχει, από την στιγμή που δεν μπορεί να φυτέψει αγγουριές στον κήπο, τις βάζει στο παρτέρι με τα λουλούδια της αυλής όπου τα πάντα είναι υπό τον έλεγχό της και φυσικά μπορεί να τα ποτίζει περισσότερο με το λάστιχο που της είναι πιο εύκολο. Επί πλέον, από εκεί μπορεί να κόψει ένα αγγούρι να φιλέψει κάποιον επισκέπτη ή να το καθαρίσει, να το αλατίσει και με αυτό να το προσφέρει σαν μεζέ στο τσίπουρο που πίνουμε καμιά φορά στην αυλή. Όταν έχει και ντομάτες, τις κόβει κι αυτές και τις βάζει μαζί με το αγγούρι στο πιάτο και η σύνθεση αποτελεί τον πίνακα της απόλαυσης μιας προμεσημβρινής σύναξης στην αυλή.

Τα αγγούρια πάλι ήταν και το πιο εύκολο να κόψει ο περαστικός από τον κήπο ή το χωράφι κι αυτό φυσικά και δεν άρεσε σε κανέναν απ’ αυτούς που λαχταρούσαν να τα απολαύσουν και περίμεναν πως και πως αυτή τη στιγμή. Σε αυτό όμως δεν μπορούσε να κάνει τίποτα να τα προφυλάξει και αν τα είχε φυτεμένα σε μακρινό χωράφι έπρεπε να τα ξεχάσει. Γι’ αυτό και τα φύτευε στους κοντινούς κήπους ή στην αυλή, όπως καλή ώρα κάνει η μάνα μου.

Στο σημείο που τα έχει φυτεμένες τις αγγουριές της οι οποίες σημειωτέον προέρχονται από σπόρο που κρατάει και διατηρεί ευλαβικά, αυτές μπορούν να σκαρφαλώσουν στη σίτα της περίφραξης του γείτονα και φτάνουν αρκετά ψηλά. Πίσω δε από τη σίτα έρχονται καθημερινά τα σκυλιά του γείτονα Νίκου Σαρόγλου, ο Νταβέλης και η Σπίθα, πότε το ένα ή και τα δυο μαζί και κάθονται εκεί με τις ώρες επειδή ξέρουν ότι η μάνα μου τους δίνει να φάνε διάφορα. Όσο και να τα μαλώνει ο Νίκος να μην γυφτίζουν στη γειτονιά, αυτά έρχονται και για όποιον δεν ξέρει, όταν τα δει θα νομίσει πως κάθονται εκεί να φυλάνε τα αγγούρια της μάνας μου μη περάσει κανένας και τα κόψει. 

Αυτό όμως είναι και το τελευταίο που απασχολεί τον Νταβέλη και την Σπίθα και με την παρουσία τους εκεί, υποχρεώνουν και τις γάτες να βλέπουν από μακριά την αυλή και αυτές τις στιγμές μπορούν να κατέβουν και τίποτα πουλάκια να τσιμπήσουν κανένα ψίχουλο. Έτσι σώζουν και την εντύπωση του φύλακα που δίνουν πίσω από τη σίτα με τις αγγουριές.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 11082020

ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΖΩΗ... ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ

Ο καλύτερος φίλος πρέπει να είναι και κομψός, γι' αυτό και το φουλάρι στο λαιμό, ακόμη και όταν είναι... εκτός υπηρεσίας, κατά τη διάρκεια της απογευματινής του σιέστας, στο παράθυρο που βλέπει τη γειτονιά.

Μια από τις εικόνες που έχουν χαθεί από το κέντρο της πόλης είναι αυτές των κατοικίδιων ζώων ή συντροφιάς λεγόμενων από τους φιλόζωους και κυρίως των σκύλων που είναι και τα μόνα ζωντανά που μπορούμε να δούμε να κυκλοφορούν με τον κύριο ή την κυρία τους κάποια στιγμή  στο δρόμο ή σε κάποιο παρκάκι για περίπατο ο οποίος είναι καλός, όταν τον απολαμβάνουν και οι δυο αλλιώς πρόκειται για αγγαρεία που δεν ευχαριστεί κανέναν.

Το ότι δεν υπάρχουν σκύλοι και συγκεκριμένα από το εμπορικό κέντρο και τις κοντινές με αυτό γειτονιές,  έχει να κάνει κυρίως με την απουσία των μόνιμων κατοίκων και των οικογενειών καθώς με το κατοικίδια ασχολούνται συχνότερα οι ηλικιωμένοι και τα παιδιά μέχρι να το βαρεθούν. Βέβαια το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, από τη δεκαετία του ’50 και δώθε που άρχισε η ανοικοδόμηση της Αθήνας και τα πατρικά σπίτια δόθηκαν αντιπαροχή για κτίρια που έγιναν γραφεία και καταστήματα, οι οικογένειες μετακόμισαν σε άλλα προάστια παίρνοντας μαζί τους και τα όποια κατοικίδια είχαν.

Όσοι έμειναν πίσω στερήθηκαν της χαράς των σκύλων λόγω υποχρεώσεων οι περισσότεροι ενώ ορισμένοι άλλοι, ηλικιωμένες γυναίκες κυρίως, αρκέστηκαν στη συντροφιά μιας γάτας που δεν έχει απαιτήσεις να βγαίνει από το σπίτι. Βασικό ρόλο επίσης στην απουσία των σκύλων στην περίπτωση είναι και η διάλυση της παραδοσιακής γειτονιάς  που χαίρονταν το πέρασμα του και χάριν αυτού συντηρούνταν και αναπτύσσονταν ποικίλες σχέσεις μεταξύ κατοικιδίων ανάμεσα σε ανθρώπους. Η βόλτα του σκύλου πέρα από τη χαρά που προσφέρει στο ζωντανό και την ικανοποίηση των αναγκών του, δίνει και στον κύριο του την ευκαιρία να παρακολουθήσει και να μάθει νέα για τη ζωή της γειτονιάς, να παρατηρήσει τις αλλαγές, να ανανεώσει το ραντεβού του με κάποιους για τον περίπατο της επομένης.

Κακά τα ψέματα, ο περίπατος με ένα σκύλο στην πόλη που επικρατεί η νευρικότητα είναι η πιο ήρεμη εικόνα να ξεκινήσει κάποιος την ημέρα του και η πιο γαλήνια να την κλείσει το βράδυ. Επί πλέον, χάρη αυτού να νοιώσει ασφαλής και τη νύχτα καθώς ανεξάρτητα από το μέγεθός του και το χρώμα του ο σκύλος αποτρέπει είτε με δόντια, είτε με αλυχτίσματα όποιον σκέφτεται κάτι κακό για τον κύριό του ή την κυρία του, κάτι που αφήνει παντελώς αδιάφορες τις γάτες. Τον ίδιο ρόλο παίζει και όταν μένει μόνος στο σπίτι, άγρυπνος φύλακας πίσω από την πόρτα και αφουγκράζεται την κίνηση έξω από αυτήν και αναλόγως με τη μυρωδιά που θα πιάσει, ειδοποιεί ότι κάποιος μπορεί να είναι ανεπιθύμητος.

Το ίδιο μπορεί να κάνει κι ένας σκύλος που έχει την τύχη να ζει σε ένα παλιό μονόροφο σπίτι στην Πλάκα και όταν μάλιστα αυτό έχει παράθυρο στο δρόμο στο περβάζι του οποίου κάθεται και χαζεύει τη κίνηση. Από το θεωρείο του ελέγχει ποιος περνάει και αναλόγως με την εκπαίδευση που έχει, αντιδρά.  Φυσικά από την οδό Πρυτανείου στην Πλάκα αυτόν τον καιρό μόνο τουρίστες βλέπει, άλλες γλώσσες ακούει και άλλες μυρωδιές αισθάνεται. Το χειρότερο γι’ αυτόν και το οποίο μεγαλώνει την πλήξη του είναι ότι απ’ όλους αυτούς τους αμέτρητους ανθρώπους που περνάνε μπροστά του, κανένας δεν συνοδεύει το σκύλο του γιατί τους έχουν αφήσει στο σπίτι τους σε κάποια μακρινή χώρα κι έτσι δεν μπορεί να βγει με το κόκκινο φουλάρι του έξω να κάνει χαρές με κανέναν κύριο και το κατοικίδιό του.

ΑΘΗΝΑ 29072019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 33.

ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΔΥΟ ΤΣΟΠΑΝΟΣΚΥΛΩΝ

Είδηση μας έλεγαν παλιότερα οι δάσκαλοί μας στη δημοσιογραφία, δεν είναι το δάγκωμα ενός ανθρώπου από σκύλο αλλά το αντίθετο. Είδηση έλεγαν είναι να δαγκώσει ένας άνθρωπος κάποιο σκύλο και εμείς το κρατούσαμε σαν αξίωμα, αξίωμα που δεν μας έβλαψε – αντιθέτως βοήθησε πολλούς από τη σειρά μου να προχωρήσουν καλά στη δουλειά…

Είδηση κατά συνέπεια δεν είναι να φιλιούνται δυο άνθρωποι, ανεξαρτήτου ηλικίας και ακόμα και του ίδιου φύλλου γιατί πάνω κάτω όλοι ξέρουμε τι σημαίνει ένα φιλί. Από την περίπτωση βεβαίως εξαιρούνται κάποια φιλιά που γίνονται για να προκαλέσουν μια συζήτηση ή έχουν ένα στόχο. Έτσι πέρασαν στην ιστορία φιλιά όπως του Μπρέζνιεφ με τον Χόνεκερ ή της Μαντόνα με την Μπρίτνεϊ Σπίαρς (δείτε τις χθεσινές εφημερίδες για περισσότερα) τα οποία έγιναν διάσημα γιατί πίσω από το φιλί, έκρυβαν ένα σωρό πράγματα που δεν μπορούσαν να ειπωθούν αλλιώς στον κόσμο και χρειάζονταν ένας τρόπος να μεταδώσουν την πληροφορία.

Είδηση τέλος δεν είναι να φιλιούνται δυο σκύλοι, όπως αυτά τα νεαρά τσοπανόσκυλα του Τάκη Φασούλη (Καραμπίνα) από το Κεφαλοχώρι της Κόνιτσας γιατί αυτά συνηθίζουν να γλείφονται όταν παίζουν και καμιά φορά το ένα επιχειρεί να αρπάξει από το στόμα του άλλου λίγη τροφή ή να μοιραστεί με τη γλώσσα του μια νοστιμιά από τα ξένα δόντια.

Τέτοια παιχνίδια συνηθίζονται πολύ μεταξύ των νεαρών σκύλων και δεν τα παρεξηγεί κανένας, αλλά σαν έρθει η ώρα της ενηλικίωσης και αναλάβουν τις ευθύνες τους στο κοπάδι και το μαντρί, τότε τα δόντια τους τα έχουν μόνο για το λαιμό των λύκων και της γλώσσα μόνο για το αίμα των αιωνίων αντιπάλων τους σαν αυτοί πέσουν στα νύχια τους.

ΑΘΗΝΑ, 05022012

ΠΩΣ ΧΑΛΑΣΕ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ...

O γάτος της μάνας μου, περσινό θύματου παρανοικού με τις φόλες.Τη μοίρα του α
κολούθησαν όλα σχεδόν τα γατιά και τα σκυλια τώρα του χωριού.

Καλημέρα σας και καλή Κυριακή να έχουμε όλοι. Καλή και μέσα στα όρια που θέτει η λογική και ο κοινός νους γιατί τα υπόλοιπα, είναι πολυτέλειες σε αυτή την κατάσταση που ζούμε. Χώρια που μάθαμε να λέμε «φταίει η κατάσταση» και εύκολα να τα φορτώνουμε όλα σε αυτή, αλλά φοβάμαι, πως με αυτό τον τρόπο αντιμετώπισης απλά βάζουμε το μυαλό μας στον ύπνο και γέρνουμε μακαρίως από την άλλη πλευρά του μαξιλαριού...

Ο λόγος, και γι’ αυτό σήμερα είμαι εξω φρενών αλλά προσπαθώ να έχω μαζεμένη τη γλώσα μου είναι οι κακές ειδήσεις που ήρθαν από το χωριό μου, τη Μεγάλη Κάψη, στις πλαγιές του ωραίου Τυμφηστού και μπορεί μεν να μην αφορά την υγεία και την κατάσταση των συγχωριανών μου, αλλά είναι μαύρες για τα ζωντανά του χωριού καθώς, ο δολοφόνος με τις φόλες ξαναχτύπησε προχθές και θύμα του ήταν ο γάτος του ξαδερφού μου Δημήτρη. Προηγήθηκαν οι δηλητηριάσεις των γατιών της μάνας μου, όλης της γειτονιάς κατόπιν και από την κακία του δολοφόνου δεν γλύτωσαν και τα σκυλιά. Ήδη ένας ο αγαθός, μεγάλος σκύλος του Νίκου Σαρόγλου που ήταν φύλακας για όλη την κάτω γειτονιά, είναι πια νεκρός και μάλιστα μετά από βασανιστήρια όπως διαπίστωσαν όταν τον βρήκαν στα Τρικούτσια!

Ποιος τα κάνει όλα αυτά σε ένα μικρό χωριό που κατοικείται κυρίως από γέροντες; Κανένας δεν ξέρει αλλά όλοι υποψιάζονται κάποιους, από το χωριό ίσως αλλά και από τα διπλανά χωριά που η συμπεριφορά τους δεν είναι στα πλαίσια της λογικής όπως προανέφερα. Επί του προκειμένου, λογική για τους χωριανούς μου είναι να αφήνεις ήσυχο το ζωντανό, σκυλί ή γάτο του γείτονα και να μην θέλεις να το εξοντώσεις και μάλιστα με φόλα. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε συμβεί τέτοιο κρούσμα και αν ακουγόταν κάτι για αλλού, δημιουργούσε αποτροπιασμό και καταδίκη της πράξης γιατί πάντα η σχέση των ανθρώπων με τα ζώα τους ήταν αρμονική και μέσα στα πλαίσια της αλληλεγγύης που καλλιεργούσε η ανάγκη.

Τώρα βρέθηκε κάποιος ή κάποιοι που έχουν βαλθεί να ξεκάνουν όλα τα ζωντανά του χωριού και νιώθει δυνατός, καθώς ο ύπουλος τρόπος που χρησιμοποιεί τον αφήνει τον καλύπτει. Ανεξάρτητα τώρα το ποιος είναι αυτός, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι το χωριό μου, όπως και δεκάδες άλλα χωριά σε όλη την επαρχία, είναι ανοχύρωτο. Όχι βέβαια από αστυνομικές δυνάμεις και άλλα τέτοια που η αποτελεσματικότητά τους αμφισβητείται αλλά από την αδυναμία των ίδιων των ανθρώπων να πουν απλά «εδώ είμαστε χωριό»!!!

Ηλικιωμένοι οι περισσότεροι, κουρασμένοι από τη ζωή και τη μοναξιά που νιώθουν στα βουβά σπίτια τους, αποκομμένοι από τον έξω κόσμο και εξουθενωμένοι από την οικονομική δυσπραγία και ανέχεια, αλλοτριωμένοι σε μεγάλο βαθμό από την άθλια τηλεόραση και εξαρτημένοι από τους γιατρούς και τις σχετικές υπηρεσίες καθώς έχουν πέσει σε ένα ιδιότυπο εθισμό με την ιατρική περίθαλψη δεν μπορούν να αντιδράσουν στο παραμικρό. Κι εδώ έρχεται ο κάθε ένας με την όποια διαταραχή του και κάνει ότι θέλει. Σήμερα σκότωσε με φόλα τα γατιά, προχθές πυροβόλησε τα σκυλιά και αύριο κανένας δεν ξέρει με ποιο τρόπο και ποιο θα είναι το επόμενο θύμα ή τα θυματά του...

ΑΘΗΝΑ, 1032014   

Η ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΙΟΝΙΑ…



Καλά, όσων η ρίζα τους κρατάει από τα βουνά και καταλαβαίνουν μια στάλα από κοπάδια και σκυλιά, είναι βέβαιο πως δεν τους τρώει η ανησυχία για το αν κρυώνουν ή όχι οι λογής – λογής σκύλοι που ζουν ημιελεύθεροι στα χωριά και πως την βγάζουν τα χειμώνα, χωρίς πουλοβεράκια και άλλα σχετικά αξεσουάρ που προμηθεύονται οι κάτοχοί τους από τα ειδικά μαγαζιά.

Αυτοί οι σκύλοι εκτός του ότι τους πιάνει φαγούρα με όλα αυτά τα στολίδια όπως βέβαια και με τις αλυσίδες και τα φίμωτρα, είναι μαθημένοι από γεννησιμιού τους να ζουν στη φύση κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες και να αντέχουν. Με την πολλή ζέστη βέβαια υποφέρουν λιγάκι και αναζητούν σκιές και δροσερά μέρη αλλά με το κρύο και τον πάγο δεν τους απασχολεί καθόλου και μάλιστα απολαμβάνουν γενναίες ξάπλες πάνω στο χιόνι.

Στις ξάπλες τους φυσικά και ορισμένοι από αυτούς έχουν το νου τους σε τίποτα κοπάδια και αυλές που είναι εντεταλμένοι να φυλάνε, όπως το ζευγάρι των ασπρόμαυρων τσοπανόσκυλων που αν και ξέρω από κουτάβια σχεδόν, μου έτριξαν προχθές τα δόντια στη στροφή λίγο έξω από την Καστανιά Καρδίτσας και παραλίγο έλειψε να μου αρπάξουν ένα κομμάτι από το παντελόνι μου και σαν θαύμα γλύτωσε επίσης και το πίσω λάστιχο του αυτοκινήτου.

 Άλλοι, όπως αυτός ο λεβέντης με το μαυρισμένο από τη φύση μάτι που βρήκε την ευκαιρία λόγω περιορισμένης κίνησης να ξαπλώσει στην άσφαλτο δίπλα από το φράγμα του Μέγδοβα στη Μούχα, μοιάζει να τα έχει όλα γραμμένα στα αχαμνά του, τόσο για τον κόσμο των σκύλων όσο και για τον κόσμο των ανθρώπων που το μόνο που μπορούν να του κάνουν είναι να του στερήσουν τον λίγο κρύο ήλιο ή να περιορίσουν τον παγωμένο αέρα που φυσάει γύρω του.

Στην περίπτωση είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε ποια από τις δυο στάσεις των σκύλων να διαλέξουμε: την πρώτη που τους θέλει σε διαρκή ετοιμότητα λόγω της υπηρεσίας ή τη δεύτερη που μπορεί να μοιάζει ως παθητική αλλά μέσα της κρύβει και μια βαθιά φιλοσοφία ή οποία δεν αφορά βεβαίως μόνο τον κόσμο των σκύλων και των κοπαδιών…

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 23022016

ΤΟ ΦΙΛΙ ΔΥΟ ΤΣΟΠΑΝΟΣΚΥΛΩΝ…

Είδηση μας έλεγαν παλιότερα οι δάσκαλοί μας στη δημοσιογραφία, δεν είναι το δάγκωμα ενός ανθρώπου από σκύλο αλλά το αντίθετο. Είδηση έλεγαν είναι να δαγκώσει ένας άνθρωπος κάποιο σκύλο και εμείς το κρατούσαμε σαν αξίωμα, αξίωμα που δεν μας έβλαψε – αντιθέτως βοήθησε πολλούς από τη σειρά μου να προχωρήσουν καλά στη δουλειά…

Είδηση κατά συνέπεια δεν είναι να φιλιούνται δυο άνθρωποι, ανεξαρτήτου ηλικίας και ακόμα και του ίδιου φύλλου γιατί πάνω κάτω όλοι ξέρουμε τι σημαίνει ένα φιλί. Από την περίπτωση βεβαίως εξαιρούνται κάποια φιλιά που γίνονται για να προκαλέσουν μια συζήτηση ή έχουν ένα στόχο. Έτσι πέρασαν στην ιστορία φιλιά όπως του Μπρέζνιεφ με τον Χόνεκερ ή της Μαντόνα με την Μπρίτνεϊ Σπίαρς (δείτε τα χθεσινά ΝΕΑ για περισσότερα…) τα οποία έγιναν διάσημα γιατί πίσω από το φιλί, έκρυβαν ένα σωρό πράγματα που δεν μπορούσαν να ειπωθούν αλλιώς στον κόσμο και χρειάζονταν ένας τρόπος να μεταδώσουν την πληροφορία.

Την ίδια πάνω κάτω σημασία έχει και το φιλί μεταξύ των δυο δελφίνων για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου και Ανδρέα Λοβέρδου που έγινε για να σφραγίσει το χρίσμα που έδωσε ο δεύτερος στον πρώτο και το χάρηκαν όλοι. Πρώτα – πρώτα τα ΜΜΕ που τρελαίνονται για κάτι τέτοια και κατόπιν οι κομματικοί που το σημείωσαν για να έχουν αργότερα να λένε ο ένας το κοντό του και ο άλλος το μακρύ του για την περίπτωση. Αυτό το φιλί δεν ήταν είδηση, αλλά ειδησάρα και η φωτογραφία δεν θα χαθεί ποτέ από τα αρχεία.

Είδηση τέλος δεν είναι να φιλιούνται δυο σκύλοι, όπως αυτά τα νεαρά τσοπανόσκυλα του Τάκη Φασούλη (Καραμπίνα) από το Κεφαλοχώρι της Κόνιτσας γιατί αυτά συνηθίζουν να γλείφονται όταν παίζουν και καμιά φορά το ένα επιχειρεί να αρπάξει από το στόμα του άλλου λίγη τροφή ή να μοιραστεί με τη γλώσσα του μια νοστιμιά από τα ξένα δόντια.

Τέτοια παιχνίδια συνηθίζονται πολύ μεταξύ των νεαρών σκύλων και δεν τα παρεξηγεί κανένας, αλλά σαν έρθει η ώρα της ενηλικίωσης και αναλάβουν τις ευθύνες τους στο κοπάδι και το μαντρί, τότε τα δόντια τους τα έχουν μόνο για το λαιμό των λύκων και της γλώσσα μόνο για το αίμα των αιωνίων αντιπάλων τους σαν αυτοί πέσουν στα νύχια τους.

ΑΘΗΝΑ, 05022012