ΠΩΣ ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ…

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και που να τελειώσω με το φωτογραφικό υλικό των ημερών που πέρασα στην ελληνική μεθόριο, στα Μαστοροχώρια της Κόνιτσας και στην Καστοριά, όπου ο χειμώνας εκεί έχει άλλο ύφος από των Αθηνών και η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι εντελώς φυσική, μιας κι αυτή η εποχή έχει και τις χάρες της και τις λαχτάρες της…

Κύριο και κοινό χαρακτηριστικό του χειμώνα οπουδήποτε στον κόσμο είναι το κρύο και η θέρμανση που πρέπει να έχει ένα σπίτι και για το κόστος της οποίας ακούγονται πολλά και θλιβερά που υποχρεώνουν τα θύματα της κρίσης να ζουν μέσα σε παγωμένα δωμάτια γιατί οι περικοπές σε αμοιβές και η ανεργία δεν αφήνει περιθώρια για αυτή την πολυτέλεια.

Στα μέρη που πήγα μπορεί η παγωνιά να ήταν πιο βαριά από την Αθήνα, αλλά κανένας χώρος που επισκέφθηκα δεν ήταν κρύος και παντού υπήρχαν αναμμένα μεγάλα τζάκια και σόμπες όλων των ειδών. Τόσο μεγάλα τζάκια δεν είχα δει πουθενά μέχρι σήμερα και μάλιστα έκανα συγκρίσεις με τα μικρά που έχουμε στη Ρούμελη και παρατηρήσεις για τις ποσότητες ξύλων που τα τροφοδοτούσαν καθώς μου φαίνονταν ως σπατάλη και υπερβολή.

Εκεί είδα πως τα κουβαλούσαν κυριολεκτικά με το καρότσι για να χορταίνει το μεγάλο τζάκι και έτσι σε όλο το σπίτι απλώνονταν μια αληθινή ζεστασιά, δώρο στους ανθρώπους των μεγάλων δασών που είναι γεμάτος εκεί ο τόπος και γλυκό αντίδωρο φαντάζομαι για την διαρκή παρουσία τους στα ξεχασμένα χωριά των συνόρων της Ελλάδας με την Αλβανία.

Εν κατακλείδι, πουθενά εκεί πάνω δεν κρυώνουν οι άνθρωποι γιατί όλοι φροντίζουν να έχουν αρκετά ξύλα τα οποία ασφαλώς και αγοράζουν αλλά η τιμή τους δεν έχει καμιά σχέση με όσα ευρώ κάνει ένα τεπόζιτο πετρέλαιο χώρια δε που η κατανάλωσή τους δεν υπόκειται σε κανέναν περιορισμό από την τρόϊκα των κατακτητών ή τις βουλήσεις του Βενιζέλου και των μηχανισμών του υπουργείου οικονομικών και της Εφορίας…

Σημείωση: Η φωτογραφία με το καρότσι από το ωραίο χωριό Βασιλειάδα κοντά στη λίμνη της Καστοριάς που το περπάτησα και το γνώρισα σκεπασμένο από τα χιόνια και για το οποίο θα ακολουθήσουν και άλλες δημοσιεύσεις για όσα είδα εκεί.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΠΑΡΕΑ…

Με τον Ανδρέα Ρουμελιώτη στην Καστοριά

Πριν με κυλήσει ο καιρός προς την άνοιξη και πυκνώσουν οι υποχρεώσεις της δουλειάς, λέω να αρχίσω από σήμερα να δημοσιεύω και διάφορα κείμενα που θα συνοδεύουν κάποιες φωτογραφίες που τράβηξα από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα στο μεγάλο χειμωνιάτικο ταξίδι που έκανα που στα χωριά της ελληνοαλβανικής μεθορίου, δηλαδή τα ονομαστά Μαστοροχώρια της Κόνιτσας και κάποιες περιοχές της Καστοριάς καθώς και την ίδια την πόλη της Καστοριάς και την παγωμένη λίμνη η οποία μας έδειξε ένα ιδιαίτερο πρόσωπο που απολαμβάνουν κάθε χειμώνα μόνο οι Καστοριανοί.

Πριν αρχίσουμε λοιπόν την περιπλάνηση μέσα από κείμενα και φωτογραφίες σε αυτά τα ωραία μέρη της Ελλάδας, πρέπει να σας πω ότι ένα τέτοιο ταξίδι θέλει πρωτίστως καλή παρέα και αρχίζω με την Ελένη Παπαδοπούλου, της οποίας η ιδιότητά της ως αρχιτέκτων – περιβαλλοντολόγος φάνηκε πολύτιμη όπως και οι γνώσεις της πάνω σε πολλά πράγματα που απαιτούσε η έρευνα τόσο στο φυσικό περιβάλλον καθώς και για την επικοινωνία της με τους ανθρώπους που συναντήσαμε και μιλήσαμε πάνω στα θέματα που θέλαμε.

Με την Ελένη Παπαδοπούλου στο Επταχώρι

Πέρα απ’ αυτό όμως το ταξίδι είχε και τις εκπλήξεις του καθώς σε μέρη που δεν περίμενα συναντήσαμε ανθρώπους που ούτε καν φανταζόμουν πως θα τους εύρισκα μπροστά μου και ένας απ’ αυτούς ήταν ο συνάδελφος Ανδρέας Ρουμελιώτης, γνωστός ως «Ράδιο Ε» ο οποίος βρέθηκε στην Καστοριά για να απολαύσει τα Ραγκουτσάρια και έφαγε κι αυτός, όπως κάθε άμαθος εξάλλου, το κρύο της αρκούδας που επικρατούσε αυτές τις μέρες εκεί. Το επόμενο βράδυ, ανάμεσα στους μασκαρεμένους που γλεντούσαν στον κεντρικό δρόμο της Καστοριάς, έπεσα πάνω στον καλό φίλο από τα παλιά χρόνια Νίκο Σελλά και την παρέα του ενώ δεν πρέπει να ξεχάσω πως εντελώς απρόοπτα συνάντησα και πολλούς φίλους από την μεγάλη παρέα του Facebook, με πρώτο και καλύτερο τον Αλέξη Σαββόπουλο από τον οποίο έμαθα πολλά πράγματα που δεν γνώριζα γύρω από τα Ρακουτσάρια.

Αναφέρω σήμερα μόνο την Ελένη, τον Ανδρέα, το Νίκο και τον Αλέξη και σιγά – σιγά και ανάλογα με τα κείμενα και φωτογραφίες που θα ακολουθήσουν τις επόμενες ημέρες, θα σας παρουσιάσω και τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες, τους ανθρώπους που γνωρίσαμε και τους φίλους που συνάντησα σε αυτό το ωραίο ταξίδι, ταξίδι το οποίο εύχομαι να το κάνετε όλοι σας κάποια στιγμή, οποιαδήποτε του χρόνου με την βεβαίωση ότι θα περάστε πολύ όμορφα και θα το επαναλάβετε πολλές φορές μέχρι να γνωρίσετε κάθε σπιθαμή του τόπου.

ΕΝΑ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΩ…

Δεν πήγαινα στο παρελθόν με συναδέλφους συχνά για δουλειά σε διάφορους τόπους της Ελλάδας, είτε γιατί δεν ταίριαζαν οι προορισμοί μας και οι απόψεις μας βεβαίως, είτε γιατί απλά ήθελα να περιπλανιέμαι μόνος στις Μικρές Πατρίδες της Ελλάδας.

Τον τελευταίο καιρό το έφεραν τα πράγματα να αρχίσω μια συνεργασία με τη Μάρω Κουρή, συνεργασία που καθένας όμως έχει το δικό του ρόλο και στόχο έργου. Αρχίσαμε να πηγαίνουμε στη λίμνη Πλαστήρα, συνεχίσαμε στα χιονισμένα βουνά των Τρικάλων και από εβδομάδα μας βλέπω να παίρνουμε με το ηρωϊκό 2CV τα βουνά της Ναυπακτίας αναζητώντας καθένας το θέμα του και κάνοντας βεβαίως καλή παρέα. Χαίρομαι δε ιδιαίτερα που τη συστήνω στους ανθρώπους που γνωρίζω και μου αρέσει πολύ να την ξεναγώ σε τόπους που αγαπώ και να τους φωτογραφίζει με το δικό της μάτι.

Ασφαλώς και περνάμε καλά και πιστεύω πως θα περνάμε καλύτερα τώρα που θα αρχίσει να μεγαλώνει η μέρα και να κάνουμε περισσότερο έργο, χαιρόμαστε τις απρόοπτες στιγμές και φυσικά δεν χάνουμε την ευκαιρία να φωτογραφίζει ο ένας τον άλλο. Για μένα δε που κυκλοφορούσα σχεδόν πάντα μόνος και οι φωτογραφίες μου είναι σπάνιες, είναι μια σπουδαία εμπειρία, χώρια δε που φτιάχνω επιτέλους και ένα λευκωματάκι με τη χάρη μου σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Έτσι της ανταποδίδω κι εγώ τη φωτογράφιση, όχι πάντα βέβαια αλλά κάποιες στιγμές που μπαίνει σε σκηνικά που αγαπώ. Όπως έγινε και στο υπό διάλυση παλαιό εμπορικό του Παναγιώτη Βρακά, στο Μορφοβούνι (στην έδρα του Δήμου Πλαστήρα) όπου μετά από μια πολύ ωραία κουβέντα που κάναμε με τον παλιό καταστηματάρχη ενώπιον μάλιστα της κυράς του, ο Παναγιώτης έβγαλε από ένα παμπάλαιο κουτί, ένα από τα ψεύτικα δαχτυλιδάκια που άρεσαν στα μικρά κορίτσια πριν τριάντα και βάλε χρόνια και της το φόρεσε στο δάχτυλο σαν να επρόκειτο για παιχνίδι αρραβώνα ή για δοκιμή γάμου – όπως γίνονταν στα παιχνίδια εκείνης της εποχής.

Την πρόλαβα στο τσακ εκείνη τη στιγμή αλλά η Μάρω δεν το χάρηκε πολύ ώρα το δαχτυλιδάκι γιατί το υλικό του μετά από τόσα χρόνια είχε διαλυθεί, όπως και η εποχή που μάταια τα σημάδια της αναζητούμε πια σε ολόκληρη την Ελλάδα…

ΤO ΚΑΖΑΡΜΑ LAKE RESORT & SPA

Ένα υπέροχο συγκρότημα που αντανακλά τη μαγεία της λίμνης Πλαστήρα και ανεβάζει τον πήχη της διαμονής σε όλα τα Βαλκάνια. Πέτρα και ξύλο, άπλετο φως, πολυτελή έπιπλα και θαυμάσιες στόφες γεμίζουν κάθε γωνιά του ξενοδοχειακού αυτού “παλατιού” αιφνιδιάζοντας τη ματιά όπου κι αν σταθεί. Αντίκες ραπτομηχανές, ρολόγια, εργαλεία, σαΐτες του αργαλειού είναι σπαρμένες ­παντού όπως και έργα τέχνης δίνοντας την αίσθηση ανοιχτού μουσείου.

Το ξενοδοχείο είναι μόλις ενός έτους και διαθέτει σουίτες με ξεχωριστή ατμόσφαιρα και θέα προς τη λίμνη, υδρομασάζ, τζακούζι, τζάκι, πισίνα και εσωτερική θερμαινόμενη, παιδότοπο με παραμυθένιες τοιχογραφίες, γυμναστήριο, μαγαζιά με στυλ, ένα αριστοκρατικό μπαρ, ένα παραδοσιακό και ταυτόχρονα μίνιμαλ ρεστοράν και ένα Παριζιάνικο καφέ – ζαχαροπλαστείο.

Στα Καλύβια Φυλακτής, τηλ. 2441092290, www.kazarma.gr.

Ο "ΘΗΛΥΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" ΤΗΣ ΜΑΡΩΣ ΚΟΥΡΗ

Την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011 άρχισε η Έκθεση Φωτογραφίας με τίτλο «Θηλυκός Κόσμος» της φωτορεπόρτερ Μάρως Κουρή, στο ΚΑΖΑΡΜΑ LAKE RESORT & SPA, στα Καλύβια Φυλακτής της Λίμνης Πλαστήρα.


Η Έκθεση περιλαμβάνει φωτογραφίες γυναικών της διπλανής πόρτας που αιχμαλωτίζουν στιγμές της καθημερινότητάς τους, κατά τη διάρκεια των δημοσιογραφικών αποστολών της Μάρως Κουρή ανά τον κόσμο. Γυναίκες-Μαχητές, με όλη τη σημασία της λέξης, στη δουλειά, στην οικογένεια, στον έρωτα.

Είναι επιλογή της φωτογράφου να εκθέτει -εκτός από μουσεία και γκαλερί- σε εναλλακτικούς χώρους, όπως ξενοδοχεία, παζάρια, χώρους κινητής τέχνης, καταστήματα, παραγκουπόλεις, ανοιχτές αγορές κ.λπ., προκειμένου το κοινό να έχει μια πιο άμεση επαφή με την τέχνη.

Ταυτόχρονα, προβάλλεται ένα φωτογραφικό βίντεο με περισσότερες "Εικόνες από τις Γυναίκες του Κόσμου" στην αίθουσα Μπορλέρο.

Διάρκεια Έκθεσης:  21/12/2011 - 22/01/2012

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΦΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡ ΑΛΕΚΟΥ…

Αραιώνει δραματικά πλέον εκείνη η τρανή γενιά που πολέμησε πριν από εξήντα τόσα χρόνια για την Ελλάδα. Ο θάνατος καλεί την κλάση της στον ουρανό των ανταρτών, αυτών που ξεσηκώθηκαν τότε για να ελευθερωθεί η πατρίδα μας από τους κατακτητές και να χτιστεί κατόπιν ένας άλλος κόσμος, πιο δίκαιος, πιο ανθρώπινος και πιο αδελφωμένος…

Φεύγουν ένας - ένας και οι τελευταίοι αντάρτες. Έφυγε στα 87 του χρόνια και ο Αλέκος Βαβούλης, ο «καπετάν Λυκούργος» από την Καλαμάτα προχθές το ξημέρωμα χωρίς να το καταλάβει κανένας στο σπίτι. Έμοιαζε σαν να είχε προετοιμάσει το τελευταίο ταξίδι του και όπως μάθαμε από τους φίλους του, είχε τακτοποιήσει όλες του τις εκκρεμότητες στην αγορά, γιόρτασε των Φώτων τη γιορτή της γυναίκας του Θεώνης ανάμεσα σε όλα του τα παιδιά, τα εγγόνια και τους συγγενείς του και έκλεισε το βράδυ ευχαριστημένος τα μάτια του για να τα ανοίξει πάλι στον ουρανό σαν συναντήσει τους συντρόφους του αντάρτες.

Ο Αλέκος Βαβούλης ήταν ο πεθερός μου, ο πατέρας της Στάλης και τον αποχαιρετήσαμε χθες στην τελευταία έφοδο στον ουρανό με δάκρυα που ταιριάζουν μόνο στους καπεταναίους και μετά κάτσαμε όλοι μαζί και μιλήσαμε για όσα μας είχε πει για τη ζωή του και τις στιγμές του μεγάλου αγώνα που έζησε και όσα είχε δει στο διάβα της ζωής του.

Πλήρης ημερών και έργων, έφυγε και μας άφησε τις αφηγήσεις για την αντίσταση στην Καλαμάτα, στα βουνά της Ρούμελης, τις λαμπρές μέρες κοντά στον πρωτοκαπετάνιο Άρη, τις νύχτες στις φυλακές της Αίγινας, στη βιοπάλη κατόπιν και στο πεζοδρόμιο της Αιόλου που πέρασε 32 ολόκληρα χρόνια και το οποίο από χθες ορφάνεψε από την παρουσία του.

Εγώ επιπροσθέτως του οφείλω και ένα άλλο σπουδαίο πράγμα, τη γνωριμία με τον κόσμο της οδού Αιόλου γιατί εκεί, στη γωνία με τη Σοφοκλέους ο κυρ Αλέκος όπως τον έλεγαν όλοι, είχε ένα νόμιμο πάγκο και πουλούσε μέχρι πριν από λίγα χρόνια διάφορα πράγματα. Δεν ήταν λίγες οι φορές, ιδιαίτερα στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του ’80 που πήγαινα να τον βοηθήσω κι έτσι μάθαινα ένα – ένα τις ιδιαιτερότητες της αγοράς και γνώρισα όλους τους τύπους που την χρωμάτιζαν και έμαθα κοντά τους πράγματα που με σημάδεψαν για την κατοπινή μου πορεία τόσο στη πόλη αλλά και στην ίδια τη δουλειά.

Η καλύτερή μας στιγμή, θυμάμαι, ήταν όταν κλείναμε το απόγευμα τον πάγκο και πηγαίναμε στο περίφημο ταβερνείο «Δίπορτο» χαμηλά στη Σοφοκλέους όπου μέχρι εκείνο τον καιρό ήταν η Μέκκα των επαγγελματιών και των επιτηδευματιών της παλιάς Αθήνας. Εκεί ο κυρ Αλέκος δεν ήταν ο μικροπωλητής της Αιόλου, αλλά γίνονταν πάλι ο καπετάν Λυκούργος και το χαίρονταν κι ο ίδιος και όλοι οι φίλοι του από την Αγορά και τους δρόμους που σαν έμαθαν το θάνατό του, ήρθαν χθες στο νεκροταφείο να το αποχαιρετήσουν όπως έπρεπε γι’ αυτόν τον σπάνιο άνθρωπο…

ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ…

Το έφεραν έτσι τα πράγματα φέτος και η χάρη μου έφτασε στα σύνορα -στην περιοχή των Μαστοροχωρίων και της Καστοριάς- για να γνωρίσω τον τόπο αυτή την εποχή και βεβαίως να κάνω και λίγη δουλειά, μιας και κάποια περιοδικά που συνεργάζομαι συνεχίζουν την έκδοσή τους, ενώ ένα μέρος του υλικού που συγκέντρωσα προορίζεται για τα δικές μου εκδόσεις και βεβαίως για μια σειρά δημοσιεύσεων στον actimon τις επόμενες ημέρες.

Δεν θα αναφερθώ επί μακρόν αυτή τη στιγμή για το ωραίο ταξίδι και την καλή καλή παρέα, αλλά δεν μπορώ να πω πως ήταν μια μοναδική εμπειρία στο χιονισμένο Γράμμο, στα σιωπηλά Μαστροροχώρια και στη διαδρομή από εκεί ως την Καστοριά, μέσα στα παγωμένα χωράφια και ένα λαμπερό ήλιο, στα Ραγκουτσάρια αυτής της ωραίας πόλης που δεν πρόλαβα να χαρώ λόγω ενός εκτάκτου γεγονότος που με έφερε βιαστικά στην Αθήνα.

Με λίγα λόγια θέλω να σας μεταφέρω, με τούτο το πρώτο σημείωμα της νέας χρονιάς στον actiomon την αίσθηση της γνωριμίας με αυτό τον υπέροχο τόπο με τους ωραίους ανθρώπους και την πρόταση να τα επισκεφτείτε κι εσείς με την πρώτη ευκαιρία. Ως τότε θα είμαι νοερά δίπλα σας και θα ξεναγώ σε μοναδικά μέρη και θα σας συστήνω ανθρώπους και κοινότητες που συνεχίζουν να κρατάνε δυνατά ακόμη την ιδιαιτερότητά τους.