Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΟΛΓΑ ΤΟΥ

Ο μπάρμπα Γιάννης Μάκκας από τον Κρέντη της Ευρυτανίας, είναι ένας άνθρωπος που γνώρισα στα ταξίδια μου στην Ευρυτανία και τον αγαπώ πολύ γιατί αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος δεν έφυγε ποτέ μακριά από τον τόπο που γεννήθηκε, έμεινε μάλιστα στην άκρη του καινούργιου χωριού, στην παλιά Κρέντη που χτυπήθηκε  άγρια από τους σεισμούς του 1967 και από την αυλή του αγναντεύει τα βουβά σπίτια και τα παρατημένα χωράφια στις πλαγιές απέναντι στη Σκαμνιά και στα άλλα χαμοτόπια.

Ο μπάρμπα Γιάννης που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ο κλασσικός άνθρωπος των Αγράφων περισσότερο παρά της Ευρυτανίας, ήταν μια πολυσύνθετη προσωπικότητα και παράλληλα με τις αγροτικές εργασίες, την τέχνη του οπλουργού που εξασκούσε για να ζει, ήταν και πολύ καλός τραγουδιστής – ο τελευταίος που ξέρει όχι μόνο τους στίχους των παλιών κλέφτικων και αγραφιώτικων τραγουδιών αλλά και ο μοναδικός που η φωνή του αρδεύεται κατευθείαν από τις ρίζες, από τους ανθρώπους που άκουσε πριν πολλά χρόνια και ακολούθησε το παράδειγμά τους ως προς το μέλος αλλά  και ως προς το ύφος. Γι’ αυτό και ήταν περιζήτητος στις γιορτές και τα πανηγύρια όχι μόνο του τόπου του αλλά και πολύ παραπέρα από τα Άγραφα και την Ευρυτανία.

Εννοείται λοιπόν πως ο μπάρμπα Γιάννης Μάκκας ήταν ένας ολοκληρωμένος και με άποψη καλλιτέχνης και καθώς το ήθελαν τα πράγματα, αυτός μπορεί να πορεύτηκε μια ζωή στα γλέντια και τις διασκεδάσεις του τόπου του, αλλά πάντα είχε νοερά δίπλα του, στα ατέλειωτα ξενύχτια στα καφενεία του χειμώνα και στις πλατείες του καλοκαιριού, την κυρά Όλγα, τη γυναίκα του η οποία ήξερε πώς να ζυγιστεί πάνω του ως σκιά αγαπημένη όπου και αν αυτός τραγουδούσε, να μην τη βλέπει κανένα μάτι από τους παρευρισκομένους αλλά όλοι να ξέρουν πως βρίσκεται εκεί και κάποια τραγούδια, γι’ αυτή τα έλεγε.

Από χθες ο μπάρμπα Γιάννης έχασε την Όλγα του, η οποία ανέβηκε στους ουρανούς  των Αγράφων και τα τραγούδια που θα μας λέει πια θα είναι μόνο παραπονεμένα γιατί και για τον πόνο, η μούσα η αγραφιώτικη που όσο ζει θα τον εμπνέει, έχει και γι’ αυτές τις σκληρές στιγμές της ζωής τους δικούς της τρόπους να τον εκφράζει     

ΣΕ ΠΛΑΣΤΙΚΟ Η ΠΗΛΙΝΟ ΤΟ ΓΙΑΟΥΡΤΑΚΙ;

Το να εστιάζει μια κάμερα, στην κορυφή της σκάλας που οδηγεί από την πλατεία Συντάγματος προς την Αμαλίας και με φόντο την αμαρτωλή Βουλή των Ελλήνων σε δυο πήλινα κεσεδάκια γιαούρτι, δυο τινά μπορεί να συμβαίνουν:

 Το ένα είναι η διαφήμιση αυτού του ωραίου προϊόντος αλλά μάλλον δεν μπορεί να σταθεί με τίποτα γιατί το στεγνό και χωρίς πράσινο περιβάλλον δεν βοηθάει σε τίποτα.

Το άλλο, και το πιο σίγουρο για όσους παρακολουθούν συστηματικά τα πράγματα της πόλης και της κοινωνίας βεβαίως, είναι η δημιουργία ενός εικαστικού στοιχείου, για να στολίσει πιθανόν τις «ειδήσεις» ή το «διάλογο» κάποιου τηλεοπτικού σταθμού εν’ όψει των παρελάσεων της 25^ης Μαρτίου και να δώσει (όσο μπορεί βεβαίως) το σήμα στους επισήμους για το πόσα πράγματα έχουν αλλάξει στη ζωή μας τα τελευταία χρόνια και τι μπορεί να τους περιμένει φέτος αν σταθούν στην εξέδρα των επισήμων…

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ «ΑΔΡΙΑΝΕΙΟ ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΟ»

Ημέρα αφιερωμένη στα νερά η σημερινή και είναι πολλές οι εκδηλώσεις που γίνονται σε διάφορα μέρη και αίθουσες από τους αρμόδιους φορείς (όπως η ΕΥΔΑΠ που έκανε μια ημερίδα στο Ζάππειο) και δίνουν την ευκαιρία σε πολλούς να γνωρίσουν πράγματα που της σύγχρονης ζωής που έχουν να κάνουν με την νερό αλλά και να μάθουν την ιστορία της ύδρευσης της Αθήνας από τους κλασσικούς χρόνους μέχρι σήμερα.

Για τούτο μάλιστα έχει φροντίσει ο ιδιαίτερα εργατικός και σχετικός με το αντικείμενο φίλος μας, Γιάννης Λάμπρου, με το βιβλίο του «Το Αδριάνειο Υδραγωγείο» (Εκδόσεις Ν. & Στ. Μπατσιούλας) το οποίο θα παρουσιαστεί σήμερα το απόγευμα, στις 19.00, στο χώρο εκδηλώσεων του Μετρό στο Σύνταγμα στα πλαίσια της έκθεσης στοιχείων και ντοκουμέντων για το ιστορικό υδραγωγείο της πόλης μας. Η έκθεση σημειώνουμε πως θα διαρκέσει από σήμερα μέχρι το βράδυ της Κυριακής.

ΠΟΙΗΤΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΘΡΑΝΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Το ότι χθες φάνηκε επιτέλους να έρχεται η πολυπόθητη άνοιξη στην πόλη, δεν είναι δα και κανένα πρωτότυπο γεγονός. Έτσι γινόταν κάθε χρόνο, αλλά φέτος, μετά τα όσα έχουν γίνει και γίνονται ακόμη γύρω μας και μας αλλάζουν ριζικά τη ζωή, ήταν σαν να μην είχαμε ξαναζήσει μια τέτοια ζεστή και λαμπερή σαν τη χθεσινή μαρτιάτικη μέρα στην Αθήνα.   

Το ότι τώρα αυτή η ημέρα συνέπεσε με την αρχή των εκδηλώσεων που κάνει κάθε χρόνο το βιβλιοπωλείο «Ιανός» για την ποίηση -με αποκορύφωμα βεβαίως την 21^η Μαρτίου που εορτάζεται ως παγκόσμια ημέρα Ποίησης και έχουν προγραμματιστεί να γίνουν πολλά και στο βιβλιοπωλείο αλλά και στους δρόμους της Αθήνας με μια πρωτότυπη πορεία ποιητών ως το Σύνταγμα- δεν είναι τίποτα παραπάνω από την εντύπωση που όλοι θέλουμε να έχουμε για τα πράγματα που πρέπει να πάνε μπροστά. Και τούτο ενίσχυσε ακόμη περισσότερο χθες, η ποιητική εκδήλωση που διοργάνωσαν οι μαθητές του 1^ου εξαθεσίου Πρότυπου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Μαρασλείου Πανεπιστημίου Αθηνών στον «Ιανό» κι έτσι άνοιξαν με ωραίο τρόπο τον τριήμερο των εκδηλώσεων για την ποίηση.

Γέμισε λοιπόν η μεγάλη αίθουσα του «Ιανού» με παιδιά χαρούμενα και ενθουσιασμένα που η εκδήλωσή τους, την οποία επιμελήθηκε η δασκάλα τους Γωγώ Ψαρά, θα γίνονταν σε ένα βιβλιοπωλείο.  Μαζί τους ήταν και οι γονείς που ήρθαν να τα καμαρώσουν να παίζουν μουσική, να απαγγέλουν ποίηση, να τραγουδάνε και να αυτοσχεδιάζουν πάνω σε ποιήματα μεγάλων ελλήνων ποιητών, από τον Όμηρο μέχρι τους σύγχρονούς μας που μαθαίνουν και ακούνε στο σχολείο τους. Και το σπουδαιότερο, δεν ήταν λίγα τα παιδιά και οι γονείς, που έμειναν και μετά την εκδήλωσή τους, στη θέση τους και άκουσαν και είδαν τους αληθινούς ποιητές που άρχισαν ο καθένας με τη σειρά του να ανεβαίνει στη σκηνή και να απαγγέλει..

ΜΠΗΚΑΝ ΡΟΛΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΕΙΑ»…

Ανοιξιάτικα αρχίζει τούτη η εβδομάδα αλλά κάποια πράγματα που είδαμε χθες στους δρόμους της πόλης θα θυμίζουν στο εξής, όχι μόνο τον σκληρό χειμώνα που περάσαμε αλλά θα περιγράφουν και μια καινούργια εποχή στην οποία θα ζήσουμε από εδώ και πέρα.

Ο λόγος, τα ρολά που έβαλαν μέσα στο Σαββατοκύριακο στην πρόσοψη του βιβλιοπωλείου «Πολιτεία» και αλλάζουν ριζικά την εικόνα της οδού Ασκληπιού. Προηγήθηκε βέβαια η τοποθέτηση αναλόγων μεταλλικών μηχανισμών ασφάλειας στο διπλανό σουβλατζίδικο «Προδόρπιον» για λόγους που πριν λίγο καιρό αναπτύχθηκαν στο Facebook, εξαιτίας ενός επεισοδίου που έχει να κάνει με την κίνηση μιας μερίδας συμπολιτών μας στον ευρύτερο χώρο πίσω από την «Τριλογία» της Πανεπιστημίου, το παρκάκι μπροστά από το κτίριο Παλαμά και φυσικά τη Νομική Σχολή και το παζάρι στον πεζόδρομο της οδού Μασσαλίας.

Εξαιτίας λοιπόν αυτής της έκρυθμης κατάστασης που επικρατεί στο συγκεκριμένο σημείο της πόλης αλλά και γενικότερα, από τον φόβο των καταστροφών που γίνονται μετά από κάθε συγκέντρωση στην Αθήνα, το βιβλιοπωλείο «Πολιτεία» αναγκάστηκε να βάλει και αυτό ρολά. Το γεγονός έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί οι «κουκουλοφόροι» ή όπως θέλει κάποιος να ονομάσει τις ορδές των βαρβάρων που βρίσκουν την ευκαιρία σε περιπτώσεις αταξίας να ρημάζουν την Αθήνα δεν κάνουν πλέον διακρίσεις σε ότι καταστρέφουν.

Στην αρχή ήταν τα γραφεία των τραπεζών, των υπουργείων αργότερα, των εγκαταστάσεων κοινής ωφελείας στους δρόμους, τα μάρμαρα των εισόδων του μετρό, καταστήματα που πάντα γίνονταν και στόχος λεηλασιών και κάποια στιγμή ήρθε και η σειρά των επιθέσεων σε βιβλιοπωλεία. Όπως καταλαβαίνουμε αυτή η πρακτική, δεν είναι και τόσο μέσα στους στόχους της «επανάστασης» που ευαγγελίζονται, αλλά μπορεί κάλλιστα να εξυπηρετούν άλλους σκοτεινούς σκοπούς τη σημασία των οποίων δεν μπορούμε να καταλάβουμε αυτή τη στιγμή και όταν το συνειδητοποιήσουμε σίγουρα θα είναι πολύ αργά.  

Πέραν των ανωτέρω, η εγκατάσταση μεταλλικών ρολών ασφαλείας στο βιβλιοπωλείο «Πολιτεία» και στο «Προδόρπιο» νωρίτερα, έρχεται να συμπληρώσει την πλήρη συσκότιση της οδού Ακαδημίας που ακολούθησε σε αυτό, τους άλλους κεντρικούς δρόμους της πόλης. Γιατί, κακά τα ψέματα, από την πλατεία Κάνιγγος ως το Κολωνάκι, αυτή η γωνία της Ασκληπιού ήταν μέχρι χθες το μόνο σημείο κατά μήκος της οδού Ακαδημίας που έμεινε κάθε μέρα ανοιχτό και φωτισμένο ως αργά τα μεσάνυχτα. Από τη μέρα όμως που έκλεισαν  φώτα του «Προδόρπιον», τα ρολά που μπήκαν στην πρόσοψη της «Πολιτείας» ήρθαν να συμπληρώσουν ένα σκηνικό φόβου και ανασφάλειας σε όλη πια την πόλη που αδύναμη μέρα με τη μέρα υποκύπτει σε μια μοίρα που κανέναν μέχρι χθες δεν ονειρεύονταν…

Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΝΟΣ ΦΟΙΝΙΚΑ

Δεν λέω, καλά είναι τα βουνά, στα οποία μάλιστα δεν αποκλείεται να καταφύγουμε κάποια μέρα για να σωθούμε, τα ποτάμια για να μας ταξιδεύουν στην ιστορία του τόπου, τα χωριά μας που τα αγαπάμε και τα επισκεπτόμαστε συχνά υπολογίζοντας πως άμα δυσκολέψουν περισσότερο τα πράγματα εκεί θα βρούμε ένα κεραμίδι να βάλουμε από κάτω το κεφάλι μας, τα νησιά που μας αρέσουν τα καλοκαίρια και όλες οι ομορφιές της Ελλάδας μας.

Καλά είναι όμως να βλέπουμε και τη γίνεται στη γειτονιά μας και επί του προκειμένου, στα Εξάρχεια και στο κέντρο της πόλης γιατί κακά τα ψέματα, μέχρι στιγμής αυτή είναι η δική μου τουλάχιστον γειτονιά και όλη την ημέρα εδώ γύρω την περνάω. Πολλές φορές βέβαια δεν περιμένετε από μένα να σας πω τι γίνεται, γιατί αυτό το αναλαμβάνουν οι εφημερίδες τα κανάλια γενικώς και τα ραδιόφωνα και δεν χρειάζεται να σας εξηγήσω τι ακριβώς εννοώ.

Υπάρχουν όμως διάφορα πράγματα που κι εμείς οι ίδιοι οι γείτονες δεν τα παίρνουμε είδηση όταν αυτά συμβαίνουν ή τα καταλαβαίνουμε πως έγιναν μετά από μέρες, μπορεί και κάποιους μήνες. Μικρά αλλά και μεγάλα γεγονότα περνάνε από τη μια μέρα στην άλλη χωρίς καν να σημειωθούν σε κάποια σελίδα της ιστορίας της πόλης ή καταγράφονται μόνο στη μνήμη ορισμένων ευαίσθητων ως προς τις αλλαγές γύρω τους ανθρώπους και είναι αυτοί που συνήθως προσέχουν κάθε τι που αφορά τη γειτονιά και την πόλη γενικότερα.

Έτσι λοιπόν κόπηκε μια ημέρα (το βράδυ της Παρασκευής 10 Φεβρουαρίου μου είπε ο εφημεριδοπώλης  στη γωνία Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους) ο μεγάλος φοίνικας στην αριστερή πλευρά του προαύλιου χώρου της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Και τούτο έγινε γιατί το τεράστιο δέντρο, συνομήλικο σίγουρα του κτιρίου που χτίστηκε με χορηγία του ευεργέτη Βαλλιάνου, ξεράθηκε από μια ασθένεια που την έχουν μεταφέρει  στην Ελλάδα έντομα από εξωτικές χώρες και παρά τις προσπάθειες των γεωπόνων δεν κατάφεραν να τον σώσουν.

Το γιατί η κοπή του φοίνικα έγινε τη νύχτα, εξηγείται από το γεγονός ότι θα ήταν λιγότεροι οι άνθρωποι που θα βρίσκονταν γύρω του κι έτσι δεν θα υπήρχε κίνδυνος ατυχήματος. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν παραξένευε κανέναν η απουσία του την επόμενη μέρα ενώ δεν αναπτύχθηκε -απ’ όσο πήρα είδηση εγώ τουλάχιστον- οποιοσδήποτε διάλογος μεταξύ των παροικούντων εμπόρων και επιτηδευματιών του δρόμου ή των εραστών της πόλεως περί της αντικαταστάσεώς του με κάποιο άλλο δέντρο, του ίδιου γένους ή άλλου δεν έχει σημασία γιατί όπως προκαλούμαι να συμπεράνω, τον είχαν ήδη ξεχάσει όπως και πολλά άλλα στοιχεία και σημεία της πόλης που σβήνει κάθε μέρα και περισσότερο...

ΟΙ ΙΤΙΕΣ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ

Περισσότερο από το αισθητό πλέον μεγάλωμα της ημέρας παρά από το πρασίνισμα και την ανθοφορία κάποιων δέντρων, φαίνεται πως πορευόμαστε προς την άνοιξη και στην Αθήνα. Έτσι όμως που έχουν έρθει τα πράγματα στη ζωή μας, και ολάνθιστη να δούμε σαν ξυπνήσουμε ένα πρωί την πόλη, μπορεί και να μην το πιστέψουμε. Εκεί φτάσαμε…

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο έξω στην ύπαιθρο και παρά τις δυσκολίες που είχαν φέτος από τον ψυχρό καιρό τα δέντρα, άρχισαν με τη σειρά τους το καθένα να πρασινίζουν κι έτσι σε ορισμένα σημεία η εικόνα τους δείχνει φανερά πως έρχεται η άνοιξη - να μας λυτρώσει τουλάχιστον από το άγχος και το κόστος της θέρμανσης που κατάκαψε τα πορτοφόλια.   

Όπως για παράδειγμα, στη γέφυρα του Αχελώου μετά από το Αιτωλικό όπου θαρρετά πλέον οι ιτιές που είναι και οι πρώτες από όλα τα δέντρα των παραποτάμιων συστημάτων που πρασινίζουν, άρχισαν να βγάζουν μικρά φυλλαράκια και να γεμίζουν ζωή τα κλαριά τους. Και όπως συνηθίζουν, όλη τη μέρα καμαρώνουν πάνω από τον καθρέφτη των νερών του ποταμού που κυλάει δυνατότερος από άλλα χρόνια λόγω του χιονιού και των πολλών βροχών.

ΑΙΤΩΛΙΚΟ, 15032017