Η ΓΥΡΑ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ ΣΤΟ ΜΥΡΟΦΥΛΛΟ

Από τις ωραιότερες εικόνες του Αχελώου είναι η λεγόμενη Γύρα, μια στροφή δηλαδή του θεϊκού ποταμού λίγο μετά από τη γέφυρα Κονδύλη που ενώνει το Μυρόφυλλο με την Μεσούντα ή αλλιώς τα Τρίκαλα με την Άρτα. Εκεί ο ποταμός δεν κατάφερε να παραμερίσει τον βράχο να περάσει και υποχρεώνεται αιώνες τώρα να στρίβει χωρίς θυμό προς τις λογγές του Μυρόφυλλου κι από εκεί να φεύγει προς τη θάλασσα έχοντας πάντα στο νου του ότι όταν επιστρέψει θα έχει μαζέψει περισσότερη δύναμη να διαλύσει τη Γύρα ου του κόβει το δρόμο. Αλλά όπως συμβαίνει με όλα τα ποτάμια τα νερά τους δεν γυρίζουν πίσω, σβήνουν στον βυθό της θάλασσας κι εκεί ξεχνιούνται και τα σχέδια που έκανε στο πέρασμά τουςε από το Χαλίκι του Ασπροποτάμου μέχρι τον Πατραϊκό Κόλπο. (Η φωτογραφία με το εξαιρετικό φως της χθεσινής ημέρας από το Διάσελο στο δρόμο προς το Γκολφάρι και το χωριό που φαίνεται κάτω από τις κορυφές Φρούσια η Μεσούντα).  

ΜΥΡΟΦΥΛΛΟ, 24042018

ΟΤΑΝ Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΗΡΙΟ

Είχε χρόνια να δει τόσα νερά η κοίτη του ποταμού. Ικανοποιημένος από τη συνέπεια του χειμώνα, ο Άσπρος είχε φορέσει εκείνη την ημέρα τη λασπωμένη στολή του θηρίου, μούγκριζε βαριά και ορμούσε ακάθεκτος να διαλύσει τα βράχια που τον εμπόδιζαν, ενώ κομμάτιαζε τα πλατάνια που –ξεθαρρεμένα από την απραξία του- είχαν πλημμυρίσει το γιαλό.

Σε ένα μέτωπο, θαρρείς, τα θολά νερά του ορμούσαν μπροστά και με αφρούς, μαύρες δίνες και ριπίδες προσπερνούσε το ένα το άλλο σε εκείνον τον χαλασμό, σέρνοντας λιθάρια απ’ όλες τις πλαγιές των βουνών και κορμούς από δέντρα ολόκληρα που γλίστρησαν στους γκρεμούς και τους πήραν τα ρέματα μαζί τους. Όλης της γης τα υλικά κουβαλούσαν ο ποταμός και τα μικραδέρφια του στην πλάτη τους. Φύλλα από οξιές, βελανίδια και σκούρα λάσπη από την Παχτουρνάτσα και το Τσιγκόρι έφερνε ο Κόκκινος, φύλλα από σφεντάμια και χαλίκια από την Τούρλα το Δοβρόρεμα, μαύρο χώμα και χαλίκια από τα πίσω βουνά –τη Λέουσα και το Βαθύρεμμα- ο Σιμιώτης, πέτρες και ό, τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου είχαν ρίξει στον Άσπρο τα Τρία Ποτάμια και όλα τα μικρά και τα μεγάλα ρέματα από το Αρματολικό και πάνω, μέχρι το Χαλίκι – το λίκνο του ποταμού στις κορυφές της Πίνδου.

Είχε περάσει από τα συνεργεία που βασανίζουν ολοχρονίς το γιαλό του και άρπαξε βαρέλια, τενεκέδες, ελαστικά, βίδες, καλούπια, σκουπίδια, ό, τι έβρισκε μπροστά του, και τα άλεθε μαζί με τα ξύλα και τις πέτρες. Ήταν άτυχος· τα μηχανήματα που τόσο καιρό είχε βάλει στο μάτι, τα μηχανήματα που έγδερναν με βάρβαρο τρόπο το κορμί του και τον κόσμο του, οι εταιρείες είχαν προνοήσει για την κατεβασιά και τα είχαν αποσύρει. «Την επόμενη φορά», σκέφτηκε, και πήρε το δρόμο για τη θάλασσα.

Την επομένη, την μεθεπομένη… Δεν βιάζεται· ξέρει πως θα ‘ρθει κάποια μέρα που θα ξηλώσει τα πάντα στο πέρασμά του και θα τα ξεβράσει στη θάλασσα, σαν σκουπίδια μιας εποχής που οι άνθρωποι είχαν «βαφτίσει» την καταστροφή της φύσης πολιτισμό…

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟ ΤΟΠΟ

Σκιάχτρων μονομαχία, σε φρεσκοκαλλιεργημένο χωράφι στο Φορτώσι -συνοικισμό της Δέσης Τρικάλων- που κανείς, εκτός ελαχίστων ρομαντικών ή ρεαλιστών τεχνοκρατών θέλει να πιστεύει πως υπάρχει. Η μοναδική επιζώσα παλαιά Κοινότητα Συνελλήνων, αφού πληρώθηκε, άρα και δέχθηκε να παραδώσει τη γη των προγόνων της στην ανάπτυξη του φράγματος της Μεσοχώρας, επιμένει ως την ημέρα που τα νερά θα πλημμυρίσουν τον Τόπο να την καλλιεργεί. Στον καταδικασμένο Τόπο, όλα μια ημέρα θα πνιγούν, κανείς σε λίγα χρόνια δεν θα θυμάται τους ανθρώπους, πόσο μάλιστα τα σκιάχτρα που μονομαχούσαν στον κήπο με τις πατάτες...

[ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ, "ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ" - 03/06/2000]

ΤΟ ΓΕΦΥΡΑΚΙ ΠΟΥ ΠΗΡΕ Ο ΠΟΤΑΜΟΣ

Των υδάτων σήμερα ο αγιασμός σε όλη τη χώρα. Σε θάλασσες, λίμνες, δεξαμενές, στέρνες, γούρνες, λιμάνια, γέφυρες παλιές ή καινούργιες. Όταν δε αναφερόμαστε στις γέφυρες, ο νους μου πάντα γυρίζει σε ένα παλιό ξύλινο, πρόχειρο γεφυράκι στον άγριο παραπόταμο του Αχελώου Κόκκινο που μαζεύει νερά από τις ψηλές, απόκοσμες κορυφές πάνω από το χωριό Παχτούρι και το οποίο διάβηκα με ιδιαίτερη προσοχή ομολογώ, τον Ιανουάριο του 2003. Το θυμάμαι, ως μια ακόμη προσπάθεια των τελευταίων ντόπιων να γεφυρώσουν για τις ανάγκες τους τις δυο όχθες του ποταμού και η ύπαρξή του ήταν από μόνη της ευλογία…

ΑΘΗΝΑ, 06012016 

ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

Μια μικρή καταιγίδα που ήδη πέρασε μας καλημέρισε και στα Εξάρχεια και όπως ακούω στις ειδήσεις και βλέπω στο ΜEGA τους φίλους Καμπουράκη - Οικονομέα διάφορα άτακτα καιρικά φαινόμενα αναμένεται να εκδηλωθούν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Καλώς να έρθουν, η εποχή τους αρκεί οι άνθρωποι να είναι έτοιμοι να τα αντιμετωπίσουν. Ακούγοντας όλα αυτά θυμηθήκα και σας το μεταφέρω με δέκα χρόνια καθυστέρηση, μια φορά που αληθινά φοβήθηκα τον καιρό,τον Νοέμβρη του 2003 στη Νεράιδα Τρικάλων. Ήταν μεσημεράκι σαν ξαφνικά όρμησαν τα σύννεφα από τα Τζουμέρκαι και από τα βουνά του Χατζή απέναντι, αντάμωσαν πάνω από τον Αχελώο και έσβησαν κυριολεκτικά την ημέρα με μια μαυρίλα που προκαλούσε φόβο σε ανθρώπους και ζωντανά. Όλα έδειχναν πως θα ξεσπούσε μια καταιγίδα που θα έγδερνε τα βουνά και θα έκανε τον ποταμό θηρίο. Τίποτα όμως απ’ όλα αυτά δεν έγινε και η βροχή που περιμέναμε, κάπου αλλού έπεσε και ο φόβος μας για κατακλυσμό μετατέθηκε για άλλη φορά που ο θεός θα έχει περισσότερα νεύρα με εμάς και με τις πράξεις μας…    

Στη φωτογραφία, η κοιλάδα του Αχελώου όπως φαίνεται από τη Νεράιδα με άχρηστη γέφυρα στη Γκούρα μόλις να φαίνεται από το σκοτάδι που τύλιξαν τα σύννεφα τον κόσμο εκείνο το απόγευμα.

ΑΘΗΝΑ, 21112013

ΕΝΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΗΝ ΑΡΓΙΘΕΑ

Ο Νοέμβριος, κατά τα προηγούμενα χρόνια ήταν πάντα ο μήνας που πήγαινα στα βουνά, στα Άγραφα και στην Πίνδο και τούτο γιατί μου άρεσαν τα χρώματα που έπαιρνε η φύση και ακόμη γιατί, επειδή απ’  όλα ορεινά τα χωριά έφευγαν οι επισκέπτες του καλοκαιριού και έμειναν οι μόνιμοι κάτοικοι στην μοναξιά τους. Έτσι μπορούσα καλύτερα να μιλήσω καλύτερα με αυτούς και να κάνω τα θέματα τα οποία δούλευα τότε για τα περιοδικά.

Από αυτή την εποχή έχω να θυμηθώ ένα σωρό ωραίες στιγμές, ειδικά τα πρωϊνά που ξυπνούσαμε σε κάποια χωριά μουσκεμένα από τη βροχή της νύχτας και σε άλλα τυλιγμένα με τις ομίχλες. Ένα από τα πιο ωραία πρωϊνά που θυμάμαι ήταν όταν από το χωριό Μάραθος της Αργιθέας, το 2003 ακολούθησα πριν ακόμα ξημερώσει κάποιους φίλους που θα πήγαιναν για κυνήγι λαγού στην περιοχή πάνω από το χωριό Βραγκιανά, στα Ρόγκια.

Αξημέρωτα πήγα μαζί τους μέχρι ένα σημείο και σαν αυτοί κατέβηκαν και αμόλυσαν τα σκυλιά εγώ δεν είχα τι να κάνω και καθώς είχα αλλού το νου μου,  πήρα το δρόμο της επιστροφής προς τα Βραγκιανά και για να αποφύγω τις στροφές, έκοβα δρόμο μέσα από τα παρατημένα χωράφια. Έτσι πέρασα από πολλούς παρατημένους οικισμούς όπου φωτογράφισα αρκετά ερειπωμένα σπίτια και άλλες αγροτοκτηνοτροφικές εγκαταστάσεις.

Εκείνο όμως που μου έμεινε αξέχαστο και ευτυχώς έχω κρατήσει στο αρχείο τις φωτογραφίες ήταν το πανόραμα της κοιλάδας του Αχελώου με την ομίχλη της βροχής να ανεβαίνει πάνω από την κοίτη του. Κάθησα αρκετή ώρα θαυμάζοντας αυτό το ωραίο σκηνικό με την ομίχλη και τα Τζουμέρκα απέναντι με τα φώτα του χωριού Πηγές και των οικισμών του αναμμένα και περίμενα να βγει κάποια στιγμή ο ήλιος αλλά εις μάτην. Πάλεψε αρκετή ώρα με τα σύννεφα και αποσύρθηκε γιατί δεν μπορούσε να τα περάσει και να φωτίσει τον τόπο. Ήταν πια χειμώνας και δεν ήταν τη σειρά του να διευθύνει τον καιρό…

ΑΘΗΝΑ, 14112016

ΟΙ ΙΤΙΕΣ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ

Περισσότερο από το αισθητό πλέον μεγάλωμα της ημέρας παρά από το πρασίνισμα και την ανθοφορία κάποιων δέντρων, φαίνεται πως πορευόμαστε προς την άνοιξη και στην Αθήνα. Έτσι όμως που έχουν έρθει τα πράγματα στη ζωή μας, και ολάνθιστη να δούμε σαν ξυπνήσουμε ένα πρωί την πόλη, μπορεί και να μην το πιστέψουμε. Εκεί φτάσαμε…

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο έξω στην ύπαιθρο και παρά τις δυσκολίες που είχαν φέτος από τον ψυχρό καιρό τα δέντρα, άρχισαν με τη σειρά τους το καθένα να πρασινίζουν κι έτσι σε ορισμένα σημεία η εικόνα τους δείχνει φανερά πως έρχεται η άνοιξη - να μας λυτρώσει τουλάχιστον από το άγχος και το κόστος της θέρμανσης που κατάκαψε τα πορτοφόλια.   

Όπως για παράδειγμα, στη γέφυρα του Αχελώου μετά από το Αιτωλικό όπου θαρρετά πλέον οι ιτιές που είναι και οι πρώτες από όλα τα δέντρα των παραποτάμιων συστημάτων που πρασινίζουν, άρχισαν να βγάζουν μικρά φυλλαράκια και να γεμίζουν ζωή τα κλαριά τους. Και όπως συνηθίζουν, όλη τη μέρα καμαρώνουν πάνω από τον καθρέφτη των νερών του ποταμού που κυλάει δυνατότερος από άλλα χρόνια λόγω του χιονιού και των πολλών βροχών.

ΑΙΤΩΛΙΚΟ, 15032017

Ο ΤΟΠΟΣ ΣΑΝ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟΣ…

 

Μπορεί να ξαναγεννηθεί ένας τόπος; Βεβαίως και μπορεί! 

Ξαναγεννιέται κάθε πρωί με την πρώτη ακτίνα του ήλιου. Κάθε πρωί ένας καινούργιος τόπος, διαφορετικός από αυτόν που έχει νυχτώσει, λάμπει κάτω από το φως της ημέρας. Συμβαίνει όμως κάποιες φορές, ένας τόπος να μοιάζει αγνώριστος λόγω της εποχής ή λόγω κάποιου ιδιαίτερου κλιματολογικού φαινομένου. 

Έτσι διαφορετικά φαίνεται πάντα κατά το φθινόπωρο, όταν θριαμβεύουν τα ξανθοκόκκινα –στις αποχρώσεις του κεχριμπαριού- χρώματα στα δάση, και αλλιώς στα τέλη Μαίου, όταν το φρέσκο πράσινο κυριεύει κάθε σημείο της επιφάνειάς του. 

Η πιο εντυπωσιακή όμως αναγέννηση ενός τόπου γίνεται την εποχή που το χιόνι σκεπάζει κάθε σημείο του· ακόμα και κάτω από τις πέτρες χώνονται οι νιφάδες του χιονιού, μέχρι τις ρίζες των δέντρων φτάνουν και δροσίζουν τα μάτια τους, που ψάχνουν τους χυμούς της γης για να θρέψουν ολόκληρα δάση.

Κάποιες δε παγωμένες ημέρες του χειμώνα, το χιόνι φτάνει μέχρι τα νερά του ποταμού, σκεπάζει κάθε λιθάρι του γιαλού και τον κάνει να μοιάζει με άσπρο λιβάδι. Τότε είναι που κάθε ασχήμια, αλλά και κάθε ομορφιά σβήνει από το πρόσωπο της γης. Αυθαίρετοι δρόμοι στις πλαγιές, κάθε λογής σκουπίδια στα ρέματα, παρατημένα μηχανήματα στους δρόμους, ακαλλιέργητα χωράφια, ερειπωμένες καλύβες, όλα χάνονται κάτω από την πρόσκαιρη δύναμή του. 

Είναι οι στιγμές που, κάτω από το γλυκασμό του χιονιού με το χώμα, κυοφορείται ένας άλλος τόπος που θα ξαναγεννηθεί καινούργιος –παρθένος- για να πορευτεί μια καινούργια μέρα στην πλάση. Είναι οι στιγμές που κάτω από το χιόνι κάθε αμαρτία συγχωρείται, κάθε πράξη με άλλο ζύγι μετριέται. 

Είναι οι νύχτες που το φεγγάρι δεν λέει να περπατήσει ένα βήμα παραπέρα από την ομορφιά της Ορεινής μας πατρίδας και ο ποταμός κυλά, σαν ερωτευμένο ασημένιο φίδι, ανάμεσα στα πάλλευκα βουνά μας. Είναι οι νύχτες που τα πλατάνια εύχονται ποτέ να μην ξημερώσει, για να μη λυθούν τα μάγια και λιώσουν οι νεράιδες και τα όνειρα του τόπου μας…

ΟΡΕΙΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ...