ΤΟ ΓΚΑΖΟΝ, ΤΟ ΠΡΙΟΝΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ…

Καθώς από το πρωί ακούω ότι συζητιέται αυτές τις ημέρες το «κούρεμα» των λογής – λογής δανείων των ιδιωτών προς τις τράπεζες (διακοποδάνεια, εορτοδάνεια και πάσης φύσης δάνεια που χρωστάμε από την εποχή της ανεμελιάς) θυμήθηκα μια φωτογραφία που τράβηξα πριν λίγες μέρες στο Μοναστηράκι και μπήκα σε κάποιες σκέψεις κουρείου.

Σε αυτή φαίνονται καμιά δεκαριά κεφαλάκια τα οποία φτιάχνει με πολύ γούστο και προσοχή ένας άνθρωπος και με αυτά βιοπορίζεται. Πρόκειται στην ουσία για ένα διάφανο τρυπητό ύφασμα στην επιφάνεια του οποίου είναι σχεδιασμένα τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου με γυαλιά ή όχι, που περικλείει έναν όγκο από πριονίδι, υλικό που θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι και το «μυαλό» του προσώπου που διακρίνομαι.

Μέσα σε αυτό το «μυαλό» λοιπόν είναι τοποθετημένοι αρκετοί σπόροι από γκαζόν και το οποίο όταν αρχίζει να ποτίζεται συστηματικά για λίγες μέρες, φυτρώνει και όταν φτάσει σε κάποιος ύψος τότε θέλει κούρεμα το οποίο επαναλαμβάνεται κάθε φορά που κρίνεται αναγκαίο εκτός βέβαια στην περίπτωση που θέλουμε το κεφαλάκι μας με μακριά μαλλιά.

Κάπως έτσι ήταν σκέφτομαι το κεφαλάκι μας γεμάτο πριονίδι που το φούσκωσαν οι διαφημίσεις και σιγά – σιγά άρχισαν οι υποχρεώσεις να φουντώνουν σαν το γκαζόν, το οποίο πραγματικά ήθελε που και που κούρεμα, αλλά από τη στιγμή που αραιώσαμε τις επισκέψεις στο ταμείο, μάκρυναν και τις τραβάμε σαν μαλλιά που πονάνε ως τις ρίζες…

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΙΑΣ ΛΕΥΚΗΣ ΠΟΡΣΕ

Καταμεσήμερο στο Θησείο, στις Μουριές συγκεκριμένα, βλέπω τον κόσμο που ήταν στην Αδριανού να παραμερίζει αλλά δεν βλέπω λόγω ύψους τι ήταν αυτό που το έσπρωχνε. Όλοι παραμέρισαν, μικροπωλητές, παλαιτζήδες, παπατζήδες και στριμώχτηκαν στην άκρη για να περάσει μια λευκή Πόρσε με ξένες πινακίδες που οδηγούσε ένας τύπος με μια νεαρή δίπλα του χωρίς να δίνει καμιά σημασία στις ειρωνείες και τα βρισίδια που μάζευε από τον κόσμο γιατί αυτός θέλοντας να κάνει το κομμάτι του, τους χάλαγε τη βόλτα και χάζεμα στην πόλη.

Ήταν πράγματι πολύ τυχερός ο τύπος γιατί δεν βρέθηκε κανένας εκεί από τους γνωστούς που πρωτοστατούν στο εμπάργο των γερμανικών προϊόντων και θα γίνονταν πανηγύρι ή καμιά ομάδα από εκείνους με τα σφυράκια που ρημάζουν την πόλη. Αλλά τι λέω; Αυτοί δεν βγαίνουν όλες τις ώρες για δουλειά ούτε και για δύσκολο αντικαταπιταλιστικό αγώνα…

ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΦΟΡΜΕΣ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ;

Στο Μοναστηράκι και στο παζάρι γενικώς, ότι είναι για πούλημα το έχουν απλωμένο κάτω στο δρόμο, πάνω σε τσόλια και μουσαμάδες ενώ κάποιες φορές, ορισμένα απ’ αυτά τα πράγματα τα τοποθετούν σε τίποτα ετοιμόρροπα ράφια ή τα κρεμάνε στα κάγκελα ή σε τοίχους αν βρίσκονται βέβαια κοντά στο χώρο που δικαιούται κάθε ένας μικροπωλητής.

Το γεγονός έχει την εξήγησή του: οι άνθρωποι, εκτός από εκείνους που κατεβαίνουν για αντίκες και παλαιά αντικείμενα, συνήθιζαν να πηγαίνουν στο Μοναστηράκι και στα μαγαζιά της οδού Αθηνάς να παίρνουν και ρούχα από δεύτερο χέρι ή απλά ρούχα της δουλειάς τα οποία δεν ήθελαν δα και καμιά ιδιαίτερη προσοχή στην προβολή τους, εκτός πάλι αν επρόκειτο για μοντέρνα ή από εκείνα που αρέσουν και ενθουσιάζουν την εκάστοτε νεολαία και από αυτά είναι γεμάτη σε όλο το μήκος της η οδός Ηφαίστου και οι παράδρομοί της.

Έτσι λοιπόν, μην σας φανεί παράξενο άμα δείτε (αν φυσικά σηκώσετε κεφάλι ψηλά) να κρέμονται από τον ουρανό ενός δρόμου, στην Άστιγγος συγκεκριμένα, φόρμες της δουλειάς σε διάφορα χρώματα που υποθέτω πως δηλώνουν και τη μορφή της εργασίας πολλές φορές, όλες καινούργιες που περιμένουν να βρουν στο σώμα του αγοραστή, το ρόλο τους.

Προσπάθησα να καταλάβω γιατί ο έμπορος έχει κρεμάσει ψηλά τις φόρμες της δουλειάς, τόσο που να μην μπορεί να τις φτάσει ο πελάτης που θέλει να τις αγγίξει, να νιώσει το ύφασμα στην αφή του, να τις δοκιμάσει αν μπορεί για να δει αν του κάνουν, να ρωτήσει και τον διπλανό του αν και αυτού του αρέσουν και φυσικά να κάνει τα απαραίτητα παζάρια πριν αποφασίσει να πάρει μια που του αρέσει.

Προσπάθησα ομολογώ να βρω μια εξήγηση αλλά έμεινα με την απορία και στο τέλος κατέληξα σε δυο απόψεις, η μια θέλει τις φόρμες της δουλειάς σαν ένα είδος που κανέναν δεν ενδιαφέρει γιατί δεν μπορεί να βρει δουλειά, η άλλη πως μένουν στα αζήτητα γιατί κανένας πάλι δεν θέλει φορώντας τες να δηλώσει και το είδος της δουλειάς που κάνει και ο τελευταίος, ο συμβολικός νομίζω πως είναι εκεί ψηλά κρεμασμένες σαν σημάδια μιας εποχής που οι άνθρωποι πρέπει να ξαναμπούν για να βρουν ένα σωστό προορισμό...

ΕΝΑ JUKE BOX ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

Να κλείνουμε σιγά – σιγά με τα χθεσινά και τα προηγούμενα γιατί από εδώ και πέρα μας περιμένουν δουλειές με φούντες – στην πραγματικότητα αλλά και στον δικτυακό κόσμο…

Για τα πράγματα που αποσύρονται ο λόγος, αυτά που φτάνουν ως παλιά, μεταχειρισμένα, κλεμμένα, αγορασμένα στο παζάρι της Κυριακής στο Μοναστηράκι. Οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου ή μάλλον και οτιδήποτε έχουν φτιάξει τα χέρια των ανθρώπων και οι μηχανές που δημιούργησε ο νους τους, ακόμα και σκουπίδια -πολλά σκουπίδια- φτάνουν κάθε Κυριακή στο Μοναστηράκι και προκαλούν τον κόσμο.

Έτσι ανάμεσα σε όλα αυτά, είδα χθες στην καρότσα ενός DATSUN ένα ωραίο Juke Box, μάρκας Symphonie η οποία φαντάζομαι πως ήταν αμερικάνικη. Αρκετά ταλαιπωρημένο, όχι τόσο από τη χρήση γιατί όπως είδα στη δισκοθήκη του δεν πρέπει να ανανεώθηκε από το “Mamy Blue” και εντεύθεν αλλά από την εγκατάλειψη σε κάποια αποθήκη πιθανώς, ήταν δεμένο με ένα σκοινί και βουβό προκαλούσε τα βλέμματα των περαστικών.

Αρκετοί ήταν εκείνοι που στέκονταν και ρωτούσαν την τιμή του, αλλά το έκαναν από περιέργεια περισσότερο παρά από συλλεκτικό ενδιαφέρον γιατί όντως ήταν απαγορευτική ακόμα και για ένα χοντρό πορτοφόλι και απομακρύνονταν με ένα ύφος νοσταλγίας στο πρόσωπο. Νοσταλγία που προκαλούσε το ίδιο το Juke Box στη θέα του γιατί έφερνε στη μνήμη τα χρόνια που η ακρόαση μιας μουσικής επιτυχίας για τους νέους ήταν δημόσια και μάλιστα με αντίτιμο, σε κάποιο καφενείο, σε μια ταβέρνα οπουδήποτε στην Ελλάδα και τα επακόλουθα ανάλογα με το νεωτερισμό που τους διακατείχε ή τις μόδες που τους άρεσαν.

…

Ρώτησα την κυρά που ήταν καθισμένη στην καρότσα του DATSUN που το βρήκε και με παρέπεμψε στον άντρα της ο οποίος απουσίαζε κάπου για άλλες δουλειές. Έτσι δεν έμαθα, από πια περιοχή τουλάχιστον το μάζεψαν για να μεταφερθώ, νοερά έστω, σε ένα χώρο που σίγουρα δεν υπάρχει πια και να αναζητήσω κάποιες ρίζες που να δένουν κι εμένα με αυτό.

«ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ» ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ…

Μετά την επίθεση των ΜΑΤ (πεζή ή με μηχανές) και των κουκουλοφόρων που τους ακολουθούν ή δίνουν το τέμπο σε όλες τις επιχειρήσεις την Τετάρτη που μας πέρασε στην πλατεία Μοναστηρακίου και τη ρίψη χημικών και άλλων δηλητηρίων σε γνωστές και άγνωστες ταβέρνες και σουβλατζίδικα της περιοχής, ότι και να δούμε πλέον μας κάνει να φοβόμαστε λιγάκι και όσο νάναι να κοιτάζουμε προς σε ποια γωνία θα την κάνουμε…

Έτσι ήταν και η πρώτη εντύπωση πού πήραμε ξαφνικά χθες το βράδυ, σαν γυρίσαμε από την πορεία στο Υπουργείο ΠροΠο (!!!) για την απαγόρευση του απόπλου των πλοίων για τη Γάζα και για την οποία θα σας γράψουμε το πρωί και περνώντας από την πλατεία Μοναστηρακίου είδαμε κάτι που σε άλλες στιγμές θα μας γέμιζε με πολύ φόβο.

Ανθρώπους χωμένους μέσα σε μεγάλες σακούλες και να κρατούν μεγάλες ομπρέλες που κινούνταν όχι στο ρυθμό των βομβών κρότου όπως μάθαμε τις τελευταίες ημέρες, αλλά στο ρυθμό της μιας ωραίας μουσικής. Ήταν μέρος των εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται αυτές τις ημέρες εκεί και η παράσταση την οποία καθίσαμε και απολαύσαμε ανακουφισμένοι είχε τον τίτλο «Περιπατητές της Βροχής». Περισσότερα στο www.istfesr.gr.