ΠΩΣ ΣΩΘΗΚΕ ΜΙΑ ΦΩΛΙΑ ΠΟΥΛΙΩΝ…

Οι μουριές είναι ένα δέντρο που ο αριθμός τους πρέπει να είναι ο μεγαλύτερος απ’ όλα τα άλλα στην Αθήνα και εκείνο βεβαίως το οποίο απασχολεί περισσότερο τους εργάτες του Δήμου γιατί θέλει μια φορά το χρόνο κούρεμα, ανεξάρτητα από το αν είναι θηλυκές ή αρσενικές για να επιτυγχάνεται απ’ ότι καταλαβαίνω μια ομοιομορφία στις δενδροστοιχίες.

Και θέλει κούρεμα γιατί αν αφήσουν τα κλαδιά του ελεύθερα θα γεμίσει καρπούς (τα γλυκά μούρα, σε άσπρες, μαύρες και ροζέ εκδοχές) τα οποία σαν ωριμάσουν πέφτουν σωρός στα πεζοδρόμια και στα πάρκα και βρωμίζουν κυριολεκτικά όταν σαπίζουν τον τόπο, ενώ γίνονται εστίες μόλυνσης από τα ποικίλα έντομα που σαν σύννεφα πέφτουν πάνω τους.

Γι’ αυτό λοιπόν κάθε χρόνο περνούν τα συνεργεία του Δήμου και τις κουρεύουν μέχρι τον κορμό και τούτο απαιτεί πολύ χρόνο και φυσικά και ειδικευμένο προσωπικό. Απ’ αυτούς λοιπόν ένας εργαζόμενος έδειξε μια εξαιρετική ευαισθησία σαν βρήκε πάνω στα κλαδιά μιας μουριάς στην πλατεία Αλεξάνδρας μια φωλιά πουλιών. Αντί λοιπόν να την πετάξει, την τοποθέτησε με προσοχή στην ανοιχτή χούφτα που δημιουργούν τα μεγάλα κλαδιά του δέντρου, πιστεύοντας ίσως πως την άνοιξη που θα αρχίσει πάλι η περίοδος της αναπαραγωγής των πουλιών, σε κάποιο ζευγάρι θα φανεί χρήσιμη και θα του δώσει περισσότερο χρόνο να ασχοληθεί με τους έρωτές του παρά με τα …τεχνικά έργα!

ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑ ΜΕ ΤΑ ΜΟΥΡΑ…

Με όλα αυτά που συμβαίνουν στο Σύνταγμα και με τα οποία ασχολούμαι αρκετές ώρες σήμερα, παραλίγο να ξεχάσω την υπόσχεση που σας έδωσα σχετικά με τη μουριά του ακαλύπτου και τα μούρα που έχουν ξετρελάνει με τις φωνές τα πουλιά αυτές τις ημέρες.

Κατέβηκα λοιπόν γεμάτος χαρά το απόγευμα να δω τι γίνεται με αυτό το πράγμα. Βρήκα μια σκάλα ερείπιο στην αποθήκη του αόρατου διαχειριστή και με αυτή σκαρφάλωσα στο δέντρο. Δεν ήταν δύσκολο να ανέβω στα κλαδιά γιατί δεν έχω ξεχάσει ακόμα την αγροτική περίοδο της ζωής και με πολλή προσοχή έφτασα κοντά στα λαχταριστά μούρα. Μόλις τα δοκίμασα όμως διαπίστωσα πως ήταν εντελώς άνοστα, σαν νερό ήταν στη γεύση.

Τι έφταιξε όμως και ξεγελάστηκα έτσι και έκανα και τόσο κόπο να ανεβώ στο δέντρο;

Απλά, δεν εκτίμησα ότι αυτό μεγάλο δέντρο του ακαλύπτου δεν παίρνει από πουθενά ζωντανό αέρα και περισσότερο, δεν το βλέπει πολλές ώρες την ημέρα ο ήλιος και γι’ αυτό δεν καταφέρνει να κάνει γλυκά και νόστιμα μούρα. Μπορεί βεβαίως να ποτίζεται άφθονα, από τις σπασμένες αποχετεύσεις και τα δίκτυα ύδρευσης και να δείχνει έτσι υγιές και καρπερό αλλά όλα αυτά δεν είναι παρά επιφάνεια που ξεγελάει και μόνο αν δοκιμάσει κάποιος τον καρπό του καταλαβαίνει πως τα πράγματα δεν έχουν όπως φαίνεται.

Θα γλίτωνα πάντως το άγονο ανέβασμα στο δέντρο αν είχε προσέξει ότι στο έδαφος τα πεσμένα μούρα ούτε καν τα είχαν πλησιάσει τα συνήθη έντομα γιατί δεν αξίζουν καθόλου ως τροφή αφού τους λείπουν εκείνα τα συστατικά που δεν γίνονται χωρίς ήλιο…

Η ΜΟΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΛΥΠΤΟΥ..

Αφορμή για το σημερινό κυριακάτικο σημείωμα μου έδωσε η χθεσινή συναυλία των πουλιών της πόλης (σπουργίτια, κοτσύφια, δεκαοχτούρες, περιστέρια) που άκουσα να γίνεται πρωί –πρωί μάλιστα στην πίσω πλευρά της παλαιάς προπολεμικής πολυκατοικίας που μένω, στην 3ης Σεπτεμβρίου, κοντά στην πλατεία Αμερικής.

Τι είχε συμβεί και ξαφνικά όλα τα πουλιά της πόλης έμοιαζε να μαζεύτηκαν στο μπαλκόνι μου; Απλά ωρίμασαν χωρίς να το πάρω είδηση οι καρποί (λευκά μούρα) της τεράστιας μουριάς που το ύψος της φτάνει ως τον τρίτο όροφο και είχαν φυτέψει, άγνωστο πριν από πόσα χρόνια, οι κατασκευαστές στον κήπο του ακαλύπτου, κάτι που σπάνια βλέπω να γίνεται σήμερα γιατί στους ακάλυπτους χώρους δημιουργού μόνο θέσεις στάθμευσης.

Την ωρίμανση των μούρων ανακάλυψαν τα πουλιά κι έτσι όχι μόνο θα χορτάσουν για πολλές ημέρες αλλά φοβάμαι πως θα μεθύσουν κιόλας από τη γλύκα των μούρων που ζήλεψα αλλά δεν με έπαιρνε ο χρόνος να ανέβω χθες κι εγώ στα κλαδιά και να τα γευτώ. Το σπουδαίο γεγονός, της ωρίμανσης των μούρων δηλαδή, το είπα στον καλό φίλο και σπουδαίο συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου που έγραψε το ωραίο βιβλίο «Τα οπωροφόρα της Αθήνας» που είδα χθες στο Σύνταγμα και ξέρει πολύ καλά από τέτοιες οάσεις καρποφορίας μέσα στην πόλη και με προέτρεψε να βρω μια σκάλα και να ανέβω σήμερα κιόλας στην μουριά, κάτι που βεβαίως και θα κάνω και θα σας ενημερώσω για την ποιότητά τους.

- Το μόνο που με στεναχώρησε χθες με την μουριά, ήταν η απουσία της μικρής μου Cannon G11 που μου απαλλοτρίωσε κάποιος άγνωστος προχθές στο τρόλει με την οποία έκανα φωτογραφίες - θαύματα από μεγάλη απόσταση. Το μόνο που μπορούσα να πω εκείνη τη στιγμή, ήταν αυτός που την έκλεψε να μη χαρεί ούτε ένα μούρο στη ζωή του, ούτε να ευχαριστηθεί τα πουλιά που πετάνε αυτές τις ημέρες χορτάτα από τα κλαδιά της μουριάς μας στις φωλιές τους.