ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΥΣΙΕΣ

Δεν λέω, παρά το μεγάλο σοκ που μας έκανε η κυβέρνηση και οι πολιτικοί «αρχηγοί» χθες το βράδυ, είδαμε πως λειτουργούν ακόμα τα ανακλαστικά ορισμένου κόσμου και αμέσως κατέβηκε στους δρόμους να διαδηλώσει την αντίθεσή του και την οργή του για τα πρωτοφανή μέτρα που υποδουλώνουν την Ελλάδα στους διαχειριστές της, ντόπιους και ξένους και υποθηκεύουν το μέλλον του τόπου για άγνωστο αριθμό χρόνων μπροστά μας.

Αλλά, όπως διαπιστώσαμε πάλι απόψε τα ανακλαστικά δεν λειτουργούν το ίδιο για όλους. Έτσι είδαμε μια πολύ μεγάλη συγκέντρωση και πορεία του ΚΚΕ - ΠΑΜΕ που παρέλασε για πάνω από μία ώρα αλλά κάπως βιαστικά τη Σταδίου και μια μικρότερη της άλλης Αριστεράς και των εξωκοινοβουλευτικών σχηματισμών η οποία κατέληξε και στάθηκε για αρκετή ώρα μπροστά στη Βουλή και διαλύθηκε σύντομα χωρίς να γίνουν καθόλου επεισόδια.

Ίσως γιατί έκανε αρκετό κρύο ή γιατί έλειπαν πολλοί φωτογράφοι και τηλεοπτικά συνεργεία που έτρεχαν πίσω από τους πολιτικούς «αρχηγούς» περιμένοντας δηλώσεις ή μπορεί ακόμη για να κρατήσουν οι πρωταγωνιστές τους δυνάμεις για τις επόμενες μέρες και ειδικά την Κυριακή που όπως ακούγεται, κανένας δεν θα μείνει στο σπίτι του καθώς όλη η Αθήνα ετοιμάζεται να βγει στους δρόμους να δείξει , έστω και κατόπιν εορτής, τη δύναμή της…

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ…

Είδα χθες να περνάει το μπλοκ «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» μπροστά στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη και περίμενα να το ακολουθήσει ένα άλλο, με επικεφαλής κάποιους υπουργούς ή επιτελείς υπουργείων έστω ή άλλους μανδαρίνους του κράτους με πανό που να γράφουν «ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ» ή «ΣΑΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ» αλλά μάταια περίμενα μέσα στο τσουχτερό κρύο.

Γιατί όσο και να έχει, οι διαδηλωτές με τις πορτοκαλί σημαίες πραγματικά δεν έχουν και δεν μπορούν να πληρώσουν ενώ οι άλλοι, αυτοί που κοιτάνε τις πορείες πίσω από τα κατεβασμένα στόρια και μέσα από τις οθόνες των κρυφών ή φανερών καμερών, έχουν και παραέχουν από αυτά που σωρό τα μαζεύουν και με το ζόρι από τον κόσμο και τα κρατάνε κρυμμένα στα υπόγεια των τραπεζών και τα μοιράζουν όπου και όπως θέλουν και φυσικά δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Μόνο τον στέλνουν και περιμένουν να εισπράξουν…

Με την ευκαιρία, αρχίζω να αμφιβάλλω αν δείχνει σωστά ο στρατηγός με το δάχτυλό του και υποψιάζομαι πως κάποιος κάποτε έβαλε το «δάκτυλό» του και αντί της Βουλής ή των Ανακτόρων ας πούμε, δείχνει το Λυκαβηττό και τα πεύκα του. Αλλά πάλι, σάμπως και τον κοιτάει κανένας όταν περνάει μπροστά του και θυμάται τις περιπέτειές του;

ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΑΝ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΑ ΠΑΓΚΑΚΙΑ…

Κι εκεί που κάποιοι φώναζαν πως τάχα ο Καμίνης, ο δήμαρχος της Αθήνας ξήλωσε τα παγκάκια της πλατείας Κλαυθμώνος για να μην κοιμούνται οι άστεγοι, να τι έκαναν σήμερα στο Σύνταγμα κάποιοι άλλοι επίσης ευαίσθητοι περί τον συνάνθρωπο και την κοινωνία παίδες, οι γνωστοί ως «κουκουλοφόροι» ή «μπαχαλάκηδες» οι οποίοι δρουν ανενόχλητοι και δημιουργούν ένα σωρό προβλήματα στη ζωή της πόλης και των κατοίκων της.

Αυτοί λοιπόν σήμερα για να μην κουβαλάνε πέτρες να πετάξουν στην, από το σπίτι τους -είναι και βαριές αλλά και δυσεύρετες στην τσιμεντένια Αθήνα- έπιασαν τα σφυράκια και τις βαριοπούλες τους και τις σχάρες της ΕΥΔΑΠ και έσπασαν κυριολεκτικά όλα τα μαρμάρινα παγκάκια της πλατείας Συντάγματος προκειμένου να εξοικονομήσουν και τα κομμάτια τους «όπλα» για τη μάχη που είχαν αποφασίσει να δώσουν σήμερα με τα ΜΑΤ.

Ουδόλως τους ένοιαξε αν στην σημερινή πορεία ήταν και άλλα παιδιά που ήθελαν να γυρίσουν στο σπίτι με γερό κεφάλι, ουδόλως τους ένοιαξε αν αυτά τα παγκάκια αποτελούν κομμάτι της ιστορίας της πόλης, ουδόλως τους ενδιέφερε αν αυτά τα έφτιαξε με τον κόπο του ένας άνθρωπος, πόσο τα έχουν πληρώσει οι συμπολίτες μας και αν μπορούν βέβαια να τα ξαναπληρώσουν και βεβαίως να έχουν την ομορφιά που τους έδωσε ο χρόνος. Ουδόλως τους ένοιαξε πάλι αν σε αυτά κοιμούνται τα βράδια κάποιοι άστεγοι συμπολίτες μας.. .

Αυτοί απλά ήθελαν να κάνουν το κομμάτι τους και τα έκαναν όλα κομμάτια…

ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ...

Πόσοι πήραν χθες μέρος στη μεγαλύτερη πορεία διαμαρτυρίας των τελευταίων (μπορεί και όλων των ετών) δεν μπορεί κανένας με ακρίβεια να υπολογίσει. Σημασία έχει πως κατέβηκαν μυριάδες λαού κάθε τάξης και σειράς και διαδήλωσαν ο καθένας με τον τρόπο του και ανάλογα με το πώς αυτό το συνηθίζει ο κομματικός του χώρος ή η δουλειά του.

Εγώ συνηθίζω να στέκομαι πάντα στο ίδιο σημείο, έξω από τον «Ιανό» στη Σταδίου γιατί θεωρώ πως είναι το σωστό μέρος να κάνω τους δικούς μου υπολογισμούς και να βλέπω τον κόσμο και φίλους. Λέω ότι είναι το σωστό μέρος γιατί έχω παρατηρήσει πως ότι διαρροές υπάρχουν μετά από τις συγκεντρώσεις αυτές γίνονται δεξιά - αριστερά της Κλαυθμώνος και όσοι περάσουν την οδό Χρήστου Λαδά όλοι θα καταλήξουν στην πλατεία Συντάγματος.

Πέρασε χθες λοιπόν όλη η πορεία του ΠΑΜΕ (σχεδόν για τρεις ώρες πορεύονταν στη Σταδίου) καθισμένος πάνω σε ένα από τα «κάγκελα του Αβραμόπουλου» και απέναντί μου έβλεπα μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας να έχει συνέχεια σηκωμένο ψηλά και αγωνιστικά το αριστερό της χέρι και να χαιρετά τους διαδηλωτές που περνούσαν μπροστά της οι οποίοι με σεβασμό της ανταπέδιδαν τον χαιρετισμό και ορισμένοι μάλιστα της έσφιγγαν το χέρι.

Έβλεπα όμως πως λόγω της προχωρημένης ηλικίας οι δυνάμεις της δεν τις επέτρεπαν να το κρατάει συνέχεια ψηλά χωρίς κάποιο στήριγμα και γι’ αυτό είχε επιστρατεύσει το δεξί της κάτω από τον αγκώνα και έτσι κατάφερνε να το κρατάει υψωμένο αρκετή ώρα χωρίς να την πονάει.

Η έκφρασή του προσώπου της μαρτυρούσε πως χαίρονταν τη διαδήλωση, αλλά η καρδιά της δεν ξέρω τι έλεγε, ούτε στις μνήμες της ήταν εύκολο να πάλι να εισχωρήσω για να μάθω. Η όλη στάση της πάντως έδειχνε πως μια ζωή στους δρόμους ήταν, διαδηλώνοντας το δίκιο της αλλά και τώρα στα γεράματά πάλι στους δρόμους είναι, έστω και αν πλέον πρέπει με το ένα χέρι της να στηρίζει το άλλο να σηκωθεί ψηλά για να δηλώσει για μια φορά ακόμα τον παρόν της. Το τι έλεγε η καρδιά της δεν το άκουγε μάλλον κανένας…