Ο ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ ΣΤΗ ΔΟΜΝΙΣΤΑ

Η Κατερίνα Μπαλκούρα μιλά για τον Άρη Βελουχιώτη και την έναρξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα της Εθνικής Αντίστασης, στη Δομνίστα στις 2/06/1942

Εβδομήντα τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση ενόπλου τμήματος ανταρτών με επικεφαλής τον συνταγματάρχη πυροβολικού (!!!) Άρη Βελουχιώτη στην πλατεία της Δομνίστας Ευρυτανίας, γεγονός το οποίο δηλώνει και την έναρξη του ενόπλου απελευθερωτικού αγώνα της Εθνικής Αντίστασης 1941 – 1944, ελάχιστοι είναι εκείνοι που θυμούνται τη μορφή του Πρωτοκαπετάνιου και έχουν να πουν κάτι γι’ αυτόν και την εποχή.

Συγχωριανοί και συμπατριώτες στο μνημείο Εθνικής Αντίστασης στη Δομνίστα.

Απ’ όσους συγκεντρωθήκαμε προχθές, Κυριακή 5 Ιουνίου 2016, στη Δομνίστα να τιμήσουμε αυτή την επέτειο και τον τόπο, δυο είχαν απομείνει που θυμούνται τον Άρη Βελουχιώτη, ο Κώστας Μπαλκούρας από το Κρίκελλο και η Αλεξάνδρα Χαραλαμποπούλου, αδελφή του δασκάλου Βασίλη Παπανικολάου, ο οποίος έδωσε και τη σημαία του Δημοτικού Σχολείου Κρικέλλου στην ομάδα. Οι υπόλοιποι από τους παρόντες ακούσαμε για τον Άρη από τις αφηγήσεις των πρεσβύτερων στα χωριά μας ή άλλοι διαβάσαμε κείμενα και γραφές, συμπολεμιστών,  συναγωνιστών του και αντιπάλων που έγραψαν ιστορία ο καθένας από το δικό του μετερίζι και βέβαια, δεν μπορούσαν να προσπεράσουν το φαινόμενο Άρης Βελουχιώτης. Έτσι δεν είναι παράτολμο να ειπωθεί πως για τον Άρη Βελουχιώτη,  κι άλλες σελίδες έχουμε να διαβάσουμε και το όνομά του για πολλά χρόνια ακόμη θα απασχολεί την ιστορία.

Ο Γιάννης Σταμάτης, πρώην δήμαρχος Δομνίστας και δημοτικός σύμβουλος Καρπενησίου, ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος και η γυναίκα του Αλεξάνδρα και η Κατερίνα Μπαλκούρα.

Για την 74^η επέτειο και τον Άρη Βελουχιώτη μίλησε προχθές στη Δομνίστα η ιστορικός Κατερίνα Μπαλκούρα, της οποίας η καταγωγή είναι από το διπλανό χωριό Κρίκελλο και ανταποκρίθηκε στο νόημα της ημέρας και στις απαιτήσεις που έχει αυτό το βήμα, βήμα από το οποίο πέρασαν κατά τα προηγούμενα χρόνια άνθρωποι με μεγάλη δράση και συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. Η Κατερίνα μίλησε για τον συμπατριώτη μας Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα), αυτόν που ξεκίνησε έναν απελευθερωτικό αγώνα στηριζόμενος στο λαό που γνώριζε καλά και ο λαός τον ακολούθησε μέχρι που έφυγε ο κατακτητής και τον μνημονεύει ακόμη σαν έναν άνθρωπο που άλλαξε την μοίρα των ανθρώπων της περιοχής και όλης της Ελλάδας.

Η Αλεξάνδρα Χαραλαμποπούλου (Παπανικολάου) και η Κατερίνα Μπαλκούρα.

Η Κατερίνα Μπαλκούρα με τους γονείς της Κώστα και Ειρήνη.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν και κατέθεσαν στεφάνια ο βουλευτής Ευρυτανίας Κώστας Κοντογεώργος, οι Λάμπρος Τσιτσάνης και ο Άρης Τασιός από την περιφέρεια Στεράς Ελλάδας, η αντιδήμαρχος Καρπενησίου Εύη Κονιαβίτη, μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου Καρπενησίου, εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων, τοπικών συλλόγων (Πανευρυτανική Ένωση, Φιλοπρόδος Ένωση Δομνίστας, Σύλλογος Σταύλων), αντιστασιακοί καθώς και πολλοί συγχωριανοί και συμπατριώτες.

ΑΘΗΝΑ, 07062016

70 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ

Με ρωτάνε φίλοι και συνάδελφοι γιατί σε μια τόσο σπουδαία επέτειο, όπως τα 70 χρόνια από το θάνατο του Άρη Βελουχιώτη δεν έγραψα τούτες τις ημέρες ούτε μια αράδα. Και με  ρωτούν γιατί ξέρουν πως στο παρελθόν είχα ασχοληθεί αρκετά με τον πρωτοκαπετάνιο της Αντίστασης, ειδικά για τις τελευταίες ημέρες του στο Γολγοθά που τον στρίμωξαν οι διώκτες του και οι «σύντροφοι» στο σκληρό τόπο της Αργιθέας και του Αχελώου.

Ο Αχελώος και το φαράγγι του Φάγκου της Μεσούντας όπου βρέθηκαν νεκροί ο Άρης και ο Τζαβέλλας

Ειλικρινά δεν ήθελα· δεν είχα περισσότερα να πω παρά να τον έχω πάντα στο μυαλό μου, όπως εγώ και λίγοι φίλοι τον γνωρίσαμε μέσα από τα κείμενα των ανθρώπων που στοιχήθηκαν μαζί του στον μεγάλο αγώνα της Αντίστασης ή ήταν απέναντί του. Και όσο ήταν ακόμη ανοιχτές κάποιες εφημερίδες και ειδικά έντυπα που δεν υπαγόρευαν το τι θα γράψουμε ή θεωρούσαν την δημοσιογραφική ύλη ως στοιχείο προπαγάνδας, γράψαμε γι’ αυτόν και το ευχαριστηθήκαμε γιατί άνοιξε κατά πως και ένας διάλογος από τους λίγους που είχαν απομείνει από εκείνη την εποχή με ανοιχτό μυαλό.  Τις τελευταίες λέξεις τους τις κρατήσαμε και εκείνα τα κείμενα θα μείνουν ως πρώτη ύλη για τους μελλοντικούς ιστορικούς και ελπίζουμε πως θα μας μνημονεύουν κι εμάς ως δημοσιογράφους τουλάχιστον, όταν στο μέλλον καταφεύγουν σε αυτή.

Ο Αχελώος όπως φεύγει προς τα στενά της Αργιθέας πήρε μαζί του το μυστικό του θανάτου του πρωτοκαπετάνιου

Τα  λέω αυτά γιατί έπεσαν στην αντίληψή μου διάφορα «αφιερώματα» και επετειακά κείμενα που δεν τιμούν καθόλου τα έντυπα που τα φιλοξένησαν καθώς ήταν κουρελούδες από διάφορα άλλα παλαιότερα δημοσιεύματα πασπαλισμένα με περισσότερη αριστεροσύνη καθώς επιτάσσουν και τα πολιτικά πράγματα της «πρώτης φοράς αριστερά» κυβέρνησης της συμμαχίας ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Από εκπροσώπους αυτού του χώρου μάλιστα ακούστηκαν και ένα σωρό επιπόλαια πράγματα που δεν αποτελούν ύλη ιστορίας αλλά όψιμες ιδεοληπτικές φαντασιώσεις που ξεπερνούν κατά πολύ το φαιδρό «Ο έλληνας Τσε Γκεβάρα». Όπως προαναφέρθηκε, είναι κι αυτά συμπτώματα της μέθης που προκαλεί η εξουσία την οποία διαρκώς ξορκίζεις ως κακό αλλά δεν σου πάει να την αφήσεις ανεκμετάλλευτη όταν σου δοθεί οπότε και ο κάθε ανιστόρητος έχει το ελεύθερο να λέει ότι θέλει. Το χειρότερο δε είναι ότι κάποιοι με αφάνταστη ελαφρότητα επιχειρούν και κάνουν αναγωγές της εποχής μας με την άνοιξη του 1945 και τα κατοπινά χρόνια χωρίς καν να γνωρίζουν τι έγινε τότε και τι συνέπειες βίωσε μετά ολόκληρη η χώρα.  

Δημοσιεύματα των εφημερίδων της εποχής για το θάνατο το Άρη Βελουχιώτη. Το ΒΗΜΑ, 16/06/1945

Δεν θέλω να αναφερθώ περισσότερο σε αυτά τα δημοσιεύματα ή τους λόγους που εκφώνησαν κάποιοι μπροστά σε ποικίλα ακροατήρια θεωρώντας εαυτούς ως καπεταναίους εκείνης της εποχής και τους ετέρους ως αντάρτες και αντάρτισσες γιατί θεωρώ πως ήταν μέσα στο ρόλο του κάθε κομματικού στελέχους που έπρεπε να πάρει εκείνη τη στιγμή από υποχρέωση ως συνηθίζεται σε κάθε γιορτή και πανηγύρι όπου υποχρεωτικά παρίσταται.

Δεν μπορώ όμως να μην πω για μια ακόμη φορά πως το μυστικό για το θάνατο του πρωτοκαπετάνιου ουδείς το γνωρίζει και ουδέποτε θα μαθευτεί γιατί κανένας δεν ήταν μαζί τους στο Φάγγο να δει τι έγινε και μόνο από τα συμφραζόμενα και φυσικά από την ανάγνωση του φρικτού τοπίου της Αργιθέας και του Αχελώου μπορεί να καταλάβει κάτι χωρίς να περιμένει ούτε από τους ινστρούχτορες του ΚΚΕ ούτε από τους όψιμους επαναστάτες ου ΣΥΡΙΖΑ να τον φωτίσουν. Θα το καταφέρει μόνο αν έχει καθαρή ματιά και γενναία ψυχή όπως ο πρωτοκαπετάνιος… 

ΑΘΗΝΑ, 178062015

ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΣΤΗ ΔΟΜΝΙΣΤΑ

Από αριστερά: Γιάννης Σταμάτης, Θανάσης Καρέτσος, (...) Νίκος Μανιός, Μαρία - Ρόζα Κλάρα Παπαδάκη, Λευτέρης Τζόκας και Κώστας Παπαδόπουλος.

Η όμορφη Δομνίστα της Ευρυτανίας, επιλέχθηκε για να την πρώτη παρουσίαση της πεζογραφικής τριλογίας του Μπάμπη Κλάρα «Η περιπέτεια ενός ανθρώπου του 20^ου αιώνα» (Εκδόσεις ΚΨΜ) και τούτο είχε να κάνει και με την επέτειο της πρώτης εμφάνισης του Άρη Βελουχιώτη στη Δομνίστα, στις 7 Ιουνίου 1942 επικεφαλής ενόπλου σώματος ανταρτών, πράγμα που σήμαινε και την έναρξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα. 

Αρης Βελουχιώτης

Μπάμπης Κλάρας

Σημειώνουμε ότι ο σπουδαίος δημοσιογράφος και κριτικός της λογοτεχνίας  Μπάμπης Κλάρας, ήταν αδερφός του πρωτοκαπετάνιου της Ρούμελης και ένα από τα τρία βιβλία που παρουσιάστηκαν με τίτλο «Ο αδερφός μου Άρης» είναι αφιερωμένο σε αυτόν.

Μιλά ο Θανάσης Σταμάτης.

Μιλά ο βουλευτής Νίκος Μανιός. 

Μιλά ο βουλευτής ο Κώστας Παπαδόπουλος

Μιλά ο αντιστασιακός Ανδρέας Κάππας.

Την εκδήλωση διοργάνωσε η οικογένεια του Άρη Βελουχιώτη και μίλησε η ανηψιά του  Μαρία – Ρόζα Κλάρα Παπαδάκη και ο Λευτέρης Τζόκας, πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών ενώ εκ μέρους της Δομνίστας  μίλησαν ο Θανάσης Σταμάτης, ο πρώην δήμαρχος Δομνίστας Γιάννης Σταμάτης, ο Ανδρέας Κάππας, αντιστασιακός ο οποίος είχε συμμετάσχει στην Αντίσταση με τις ομάδες του Άρη Βελουχιώτη καθώς και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Μανιός ο οποίος ήταν και ο κεντρικός ομιλητής την εκδήλωση της 73^ης επετείου από την εμφάνιση του Άρη στην Δομνίστα την βροχερή Κυριακή που μας πέρασε.

Σημειώνουμε επίσης ότι προχθές το Σάββατο, μια ομάδα νέων κυρίως στην οποία συμμετείχε και η εγγονή του Μπάμπη Κλάρα, Δάφνη Παπαδάκη που ήταν και η διοργανώτρια, περπάτησαν τα μονοπάτια ανάμεσα Κρίκελο και Δομνίστα που βάδισε εκείνη η πρώτη αντάρτικη ομάδα η οποία άναψε τη μεγάλη φωτιά της Αντίστασης…

ΑΘΗΝΑ, 08062015

ΕΝΑ ΜΑΧΑΙΡΙ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ…

 

 

Ανάμεσα στα παλαιά αντικείμενα που εκθέτουν προς πώληση οι ρακοσυλλέκτες, πολλές φορές υπάρχουν και ορισμένα που η αξία τους είναι ανεκτίμητη, είτε γιατί αυτά είναι μοναδικά, είτε γιατί οι άνθρωποι που τα κατείχαν ήταν πρόσωπα που έμειναν στην ιστορία.

Ένα από τα πρόσωπα της νεοελληνικής ιστορίας που πέρασαν μάλιστα και στο μύθο, είναι ο Άρης Βελουχιώτης, του οποίου ελάχιστα από τα προσωπικά αντικείμενα σώζονται γιατί ο χαμός του δεν είχε να κάνε μόνο με τη φυσική του εξόντωση αλλά, αν ήταν δυνατόν, να διαγραφεί εντελώς ο ρόλος του στην ιστορία και σιγά - σιγά να μην τον θυμάται κανείς.

Να όμως που οι διώκτες του τότε δεν τα λογάριασαν καλά και δεν έλαβαν υπ΄όψιν ότι ορισμένοι άνθρωποι, λαϊκοί καλλιτέχνες ή τεχνίτες στην περίπτωσή μας πρόλαβαν και δημιούργησαν ή κατέγραψαν πράγματα από τη δράση του που ενδεχομένως αγνοεί και η ίδια η ιστορία ή με τον τρόπο τους την συμπληρώνουν.

Έτσι έγινε και με το μαχαίρι που είδα χθες στα χέρια του Αλέξανδρου Βραχνού, ενός εκ των παλαιοτέρων ρακοσυλλεκτών της Αθήνας, στο φεστιβάλ των ρακοσυλλεκτών που έγινε στον Τεχνοχώρο του Δήμου Αθηναίων στο Γκάζι και το οποίο όπως μου είπε, είχε φτιάξει ένας γύφτος που ακολούθησε τον Άρη και παρέμεινε πολύ καιρό στην ομάδα του. Αυτός ο γύφτος, όπως είχε μάθει όταν το μαχαίρι έφτασε στα χέρια του, είχε κατασκευάσει πολλά μαχαίρια στη λάμα των οποίων χάραζε διάφορες σύντομες πληροφορίες, όπως αυτή που θα διαβάσετε παρακάτω.

Στη μια πλευρά λοιπόν του μαχαιριού με την κοκκάλινη λαβή γράφει: «Αρχηγός του ΕΛΑΣ. Ο Άρης Βελουχιώτης - Αθανάσιος Κλάρας. Από το 1942 έως το 1945 ότε και αυτοκτόνησε στις 15-6- 1945 με τον Τζαβέλλα στη θέση Φέγγος στη χαράδρα της Μεσούντας. Τα κεφάλια του Άρη και του Τζαβέλλα τα κρέμασαν στην πλατεία Τρικάλων στις 18-6-1945». Στην άλλη γράφει: «Στις 8-7-1943 στη Γουρίτσα,τμήμα του ΕΛΑΣ με τον έφεδρο υπολοχαγό Β. Σκιαδά (Επαμεινώνδα), συνέτριψε φάλαγγα 120 Γερμανών. Ουδείς διεσώθη. Ελασίτες έπεσαν 4: Χαματζής, Σ. Παπουτσής, Σ. Σαρδελής, Μ. Υφαντής».

Έτσι θεώρησε ο γύφτος πως κάποια πράγματα πρέπει να μείνουν στην ιστορία κι την έγραψε πάνω στο μαχαίρι που έφτιαξε κι αυτό, από χέρι σε χέρι αυτό έφτασε και στο Μοναστηράκι με άγνωστο πια που θα καταλήξει να συνεχίσει να μιλά για τον Άρη, τον ΕΛΑΣ και τις μεγάλες στιγμές που έζησαν οι Έλληνες στο μεγάλο αντιστασιακό τους αγώνα…

ΣΤΟ ΦΑΝΟΣΤΑΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ…

Με ρωτάνε αρκετοί φίλοι, γιατί εδώ και χρόνια ασχολούμαι με τον Άρη Βελουχιώτη και ειδικά με τις τελευταίες ημέρες της καταδίωξής του στην Αργιθέα και την αυτοκτονία του στο φαράγγι του Φάγγου, στην Μεσούντα της Άρτας. Για να απαντήσω, θα χρειάζονταν χιλιάδες λέξεις και οπωσδήποτε θέσεις που να υποστηρίζουν αυτή την αποκοτιά, όπως πολλοί την θεωρούν και ασφαλώς έχουν τους λόγους τους για να την χαρακτηρίζουν έτσι…

Θα προσπαθήσω με όσο πιο λίγα λόγια να πω τον πρώτο λόγο και θα σταθώ σε ένα σημείο, κορυφαίο για τη βαρβαρότητά του και μοναδικό για την αλαζονεία αυτού που κατά τη λαϊκή έκφραση, όταν παίρνει το πάνω χέρι για να το γιορτάσει παίρνει και …κεφάλια! Έτσι έχει κι επειδή 64 τόσα χρόνια μετά από την αισχρή βεβήλωση του αληθινού μύθου της Αντίστασης και του κατ’ εξοχήν εκπροσώπου της λαϊκής επανάστασης από τα κομματικά «παλιοκούναβα» της Θεσσαλίας και της Άρτας, κανένας δεν μιλάει για τα αίτια που έκαναν τον απλοϊκό σε βάθος και επιφάνεια κοσμάκη της πιο φτωχής τότε γωνιάς της Ελλάδας, την Αργιθέα, να πάρει τα τσεκούρια και να κυνηγάει τον καπετάνιο που όλοι μέχρι πριν λίγο καιρό, στον ίσκιο του ανάσαιναν μια στάλα ελευθερίας και στην προσταγή του ήταν έτοιμοι να θυσιαστούν για μια ελπίδα που φοβάμαι, μόνο αυτός στο μυαλό του καλλιεργούσε…

‘Εγινε στο μεταξύ κάτι τόσο τρομαχτικό που τους άλλαξε την ιδέα ή απλά όσα είχαν γίνει τα προηγούμενα χρόνια, η αντίσταση δηλαδή κατά των ποικίλων κατακτητών ήταν μια δουλειά που έκαναν οι πιο τολμηροί, ενώ αυτοί από την κούρνια τους παρακολουθούσαν έχοντας έγνοια μόνο για το τομάρι τους και την κοιλιά τους; ‘Όπως έδειξαν τα πράγματα, έτσι ήταν. Μια λίρα να γιάλιζε στο μάτι του λιμασμένου κόσμου που είχε συνηθίσει στην διαρκή ταπείνωση –από τη αδίστακτη φύση και τους ανθρώπους που τον εξουσίαζαν- κι αμέσως φώτιζε τα πιο σκοτεινά έγκατα της ψυχής του κι έτσι χίμαγε πίσω από όποιον οι επιτήδειοι του έλεγαν πως είναι εχθρός της αθλιότητας που ζούσαν. Η συνέχεια ήταν απρόβλεπτη για όλους και γι΄ αυτό το λόγο, η φωτογραφία με τα κεφάλια του Άρη και του Τζαβέλα στον φανοστάτη της πλατείας των Τρικάλων, παρόλο που ζουν ακόμα πάρα πολλοί που την είδαν στην πραγματικότητα, κανένας δεν θέλει να την θυμάται και πολύ περισσότερο να την σχολιάσει με την απαραίτητη ψυχραιμία που θέλει η απόσταση του χρόνου…

Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Είχαμε ξεκινήσει με το φίλο Μενέλαο Παπαδημητρίου από το Ανθηρό Καρδίτσας το 1995 μια σειρά αφιερωμάτων για τις τελευταίες ημέρες του Αρη Βελουχιώτη. Το πρώτο μέρος τους δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία τον Ιούνιου εκείνης της χρονιάς, συνεχίσαμε σποραδικά τη δημοσίευση κάποιων άλλων κειμένων σε αυτή την εφημερίδα καθώς και σε άλλα έντυπα και κλείσαμε πέρσι με ένα εκτενές αφιέρωμα στο περιοδικό «ΙΣΤΟΡΙΚΑ» της εφημερίδας Έθνος.

Πρόκειται για πρωτογενή κείμενα τα οποία συμβάλλουν στην μελέτη και την ανάγνωση της νεότερης ελληνικής ιστορίας αλλά λόγω της εποχής αλλά και της φύσης τους, πολλά απ’ αυτά παρέμειναν έξω από την ψηφιακή αρχειοθέτηση των εφημερίδων. Με την ιδέα ότι ορισμένοι φίλοι θα ήθελαν να τα διαβάσουν, αρχίζουμε να δημοσιεύουμε ορισμένα από αυτά και ελπίζουμε να τους ικανοποιήσουμε μέχρι τη στιγμή που μπορεί όλο αυτό το υλικό να γίνει με πρωτοβουλία του Μενέλαου βέβαια που ως τρανότερος έχει το πρώτο λόγο, να γίνουν μια έκδοση.

…………..

Το σχέδιο της εξόντωσης του Αρη Βελουχιώτη συνεχίζει να παραμένει μέχρι σήμερα μυστικό «μόνο γι' αυτούς που το οργάνωσαν και το εκτέλεσαν» και όχι για τον υπόλοιπο λαό.

Στα χωριά της Αργιθέας (Ανθηρό, Πετρωτό, Καλή Κώμη, Ελληνικά) και στα χωριά του Κοθωνίου Τρικάλων(Κοθώνι, Μυρόφυλλο) όλοι γνωρίζουν, πιστοί και μη, ομοϊδεάτες και αντίπαλοι του Αρη, ότι ο πρωτοαντάρτης του ΕΛΑΣ δεν χάθηκε μόνο από τους ΜΑΥδες, την Εθνοφυλακή και τη διμοιρία του Μουρελάτου.

Δεν ήταν μόνο η πολιτική αποκήρυξή του από το ΚΚΕ (το έμαθε από τον Νίκο Παπακόγκο, γραμματέα της Αχτιδικής Επιτροπής Ασπροποτάμου στις 8 Ιουνίου 1945 στη Μεσοχώρα, ο οποίος του έδωσε εσωτερικό έγγραφο - απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και όχι «Ριζοσπάστη» όπως ανακριβώς ισχυρίζονται κάποιοι (δεδομένου ότι η καταγγελία αυτή δημοσιεύτηκε στις 16 Ιουνίου 1945 όταν ήδη ο Αρης ήταν νεκρός) .

Για χρόνια μετά την αυτοκτονία του και μέχρι σήμερα υπάρχει στην περιοχή η πεποίθηση ότι μια «αόρατη δύναμη», άγνωστη, τον κυνηγούσε. Μια «τρίτη δύναμη» όπως τη λέγανε.

*Αλήθεια, γιατί στο Ανθηρό δύο άνδρες της διμοιρίας του Μουρελάτου ( καταγόμενοι από τη Νέα Ιωνία Βόλου) αρνήθηκαν να εκτελέσουν προσταγή του, όταν αυτός τους διέταξε ν' ανέβουν στην κορυφογραμμή της Βερούσιας και ν' ανιχνεύσουν στο Πετρωτό για τον Αρη και στη συνέχεια αφοπλίστηκαν και κλειδώθηκαν στο υπόγειο του Φώτη Παπασπύρου με την εντολή να εκτελεστούν; Ιδιο περιστατικό ανυπακοής οπλιτών του Μουρελάτου έχουμε και στο χωριό Καλή Κώμη, όπου εκεί αρνούνται 2 - 3 στρατιώτες να εκτελέσουν διαταγές του. Να κατέβουν δηλαδή στη σμίξη του Καληκωμίτη με τον Αχελώο, στο Κορακονήσι για να φέρουν πληροφορίες.

*Είναι συμπτωματικό πως, ενώ έχει προηγηθεί ο αφοπλισμός και η κράτηση των δύο οπλιτών στο Ανθηρό (εντολή και για εκτέλεση - πράγμα το οποίο γνωρίζουν ήδη όλοι οι υπόλοιποι της διμοιρίας Μουρελάτου) , έχουμε το ίδιο κρούσμα απειθαρχίας στην Καλή Κώμη;
Δεν είναι περίεργο αυτό; Τι συμβαίνει άραγε;

Ο Ρίζος Μπόκοτας, λοχίας του 118 Τάγματος Εθνοφυλακής (μη συμμετάσχων στο απόσπασμα εξόντωσης του Αρη) στο βιβλίο του «Ετσι χάθηκε ο Αρης», εκδόσεις «Γλάρος», αναφέρεται στη σύνθεση του Τάγματος αυτού, ισχυριζόμενος ότι το 95% ήταν από αντιστασιακούς, κομμουνιστές και ΕΑΜίτες.

Ο Μπάμπης Γεωργούλας στο βιβλίο του «Το άκρως απόρρητο αρχείο της εξόντωσης του Αρη», εκδόσεις «Ρεπόρτερ», δημοσιεύοντας τις στρατιωτικές διαταγές και εκθέσεις της εποχής εκείνης αναφέρεται σε οπλίτη της δύναμης του Μουρελάτου που ήταν οργανωμένος αριστερός (Νικόλαος Καρασούλας).

Εφ' όσον είναι έτσι τα πράγματα, τότε βεβαίως δίνεται εξήγηση στα κρούσματα απειθαρχίας του Ανθηρού και της Καλή Κώμης. Οι αρνηθέντες δέρνονται από τύψεις συνειδήσεως καταδιώκοντας τον Αρη και προτιμούν τις «κυρώσεις». Εκεί μέσα επομένως ήταν η «τρίτη η αόρατη δύναμη» που τον κυνηγούσε και από τότε μέχρι σήμερα πλανάται στην περιοχή Αργιθέας - Κοθωνίου - Μυροφύλλου - Μεσούντας. Παρά ταύτα τα ερωτήματα πληθαίνουν και χρήζουν περαιτέρω ιστορικής έρευνας στο σημείο τούτο.

Φαγώθηκε ο Αρης από την τότε ηγεσία (Σιάντο - Ζαχαριάδη) γιατί δεν συμμετείχε στις κομματικές ραδιουργίες τους. Όπως αργότερα φαγώθηκαν οι Σαμαρινιώτης, Σαράφης, Πελοπίδας, Χρυσαΐδης, Πλουμπίδης και τόσοι άλλοι, ο καθένας με τον τρόπο που του επέλεξαν τα καρκινώματα της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Όμως αυτό είναι το πεπρωμένο των αγωνιστών και η μοίρα των επαναστατών ανά τον κόσμο. Η Ιστορία, ελληνική και παγκόσμια, έχει πολλά ανάλογα περιστατικά όπου γνήσιοι άνθρωποι -ανεξάρτητα από τις ιδεολογίες που υπηρέτησαν- τελικά πλήρωσαν με κόστος τη ζωή τους, με άδικο χαμό, επειδή έλεγαν και έβλεπαν την αλήθεια κατάματα. Και γι' αυτό, γιατί στόχος δεν ήταν η εξουσία του εαυτού τους, ο θρόνος. Ηταν η ιδέα για την Πατρίδα. Και για τον Αρη ήταν η Πατρίδα και ο Λαός της, λεύτεροι και σε μια ρότα σοσιαλιστική που αυτός την εννοούσε και την ήθελε γνήσια, ενώ άλλοι ηγετίσκοι -ντόπιοι και ξένοι- κατά το δοκούν και συμφέρον.

Γι' αυτό και τον προγράψανε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας και τον εξόντωσαν στο Φάγκο της Μεσούντας. Αργότερα δε, για να εξιλεωθούν, έγραφαν: «...θυσίασα τον Καραϊσκάκη της Ελλάδας. Έκανα λάθος...»(Νικ. Ζαχαριάδης).

*Τον εξόντωσαν γιατί δε συμφωνούσε με τα στραβά τους, γιατί ήταν της αρχής και το 'λεγε πως «όταν κάποιος αγωνίζεται ενάντια στη στραβή γραμμή που ακολουθεί η ηγεσία του κόμματος δεν αγωνίζεται ενάντια στο κόμμα, αλλά υπέρ του κόμματος».

* Τον εξόντωσαν γιατί δεν ζύγιζε τα πράγματα με το κομματικό συμφέρον θεωρώντας το ως συμφέρον του Λαού, αλλά γιατί έλεγε και το εννοούσε πως «ό,τι συμφέρει το λαό θα πρέπει να συμφέρει και το κόμμα. Μ' αυτή τη βάση δεν θα βγούμε ποτέ μπερδεμένοι».

* Τον εξόντωσαν γιατί μίλαγε με το Λαό στη γλώσσα του και όχι με την ξύλινη την κομματική.

*Τον εξόντωσαν «εν τοις πράγμασι» κι όχι μόνο με την πολιτική και κομματική αποκήρυξη.

Πενήντα δύο χρόνια μετά την αυτοκτονία του πρωτοκαπετάνιου, κάποια ερωτήματα δεν έχουν πάρει απάντηση.

............
Η «Ε» βάδισε ακόμα μια φορά στα χνάρια των τελευταίων δραματικών ημερών στην Αργιθέα των Αγράφων και τον Αχελώο, αναζητώντας κάποια ίχνη από την αλήθεια που αόρατη αιωρείται στα κορφοβούνια και τις ρεματιές. Στις στάσεις αυτής της διαδρομής, άνθρωποι που έζησαν εκείνες τις τελευταίες μέρες, δίπλα ή μαζί με τον Αρη, αφηγούνται γι' αυτόν . Οι σκέψεις τους γυρίζουν πίσω και η μνήμη κάνει επίκαιρο το μεγάλο «γιατί» που όλους βασανίζει.

Ελευθεροτυπία, 10 Σεπτεμβρίου 1997

ΕΤΣΙ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΡΗ…

Ήταν ασφαλώς πιο γόνιμες για κάποια πράγματα στη δημοσιογραφία, οι εποχές πριν από είκοσι περίπου χρόνια και σε τούτο βοηθούσε βεβαίως και η γενιά της Αντίστασης που πολλοί από τους εκπρόσωπούς της ήταν εν ζωή και μάλιστα ενεργοί.

Από τα στόματα αυτών, τις μνήμες του λαού αλλά και την λαϊκή παράδοση συγκεντρώσαμε τότε με το φίλο Κώστα Παπαδόπουλο μια σειρά τραγουδιών που αναφέρονταν στον πρωτοκαπετάνιο Άρη Βελουχιώτη και τα εκδώσαμε σε ένα μικρό τόμο. Ενθυμούμενος εκείνη την εποχή και λόγω της σημερινής ημέρας, ανασύρω από το αρχείο ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία εκείνες τις ημέρες και αφορούσε την έκδοση.

«Συμπληρώθηκαν, 43 χρόνια από τον τραγικό χαμό του Αρη Βελουχιώτη, στις 16 Ιουνίου 1945, στο φαράγγι του Φάγκου της Μεσούντας και η ομώνυμη κοινότητα ετοιμάζεται να τιμήσει την επέτειο μεθαύριο Κυριακή. Μια άλλη επέτειος, του ξεκινήματος της ένοπλης Εθνικής Αντίστασης στις 7 Ιουνίου 1942 από τη Δομνίστα της Ευρυτανίας, γιορτάστηκε με συγκίνηση και τιμή για τον ανεπανάληπτο αγώνα στο μικρό αυτό χωριό της Ευρυτανίας.
Δομνίστα - Μεσούντα: Δυο χωριά, που νοητά τα ενώνει η πορεία του πρωτοκαπετάνιου της Αντίστασης. Από τους ελατιάδες της Δομνίστας τα βήματά του οδηγούν στους πετριάδες του Αχελώου, στο φαράγγι του τέλους. Τούτη ακριβώς η διαδρομή είναι που ενέπνευσε τα δυο χωριά στην πρωτοβουλία της έκδοσης ενός άλλου βιβλίου για τον Αρη: Μιας ανθολογίας με τα τραγούδια που ακούστηκαν και τα ποιήματα που γράφτηκαν για τον πρωτοκαπετάνιο. Στην απόπειρα αυτή συγκεντρώθηκαν σε ένα τόμο με τον τίτλο «Ο Αρης κάνει πόλεμο» πενήντα ένα τραγούδια και ποιήματα και θα κυκλοφορήσουν αύριο στα βιβλιοπωλεία.
Η έκδοση, που πρωτοπαρουσιάστηκε στις 6 Ιουνίου 1998, στην επέτειο της έναρξης του ένοπλου αγώνα στη Δομνίστα Ευρυτανίας προλογίζεται από τον υπουργό Δικαιοσύνης Ευάγγελο Γιαννόπουλο και το συγγραφέα Μιχάλη Σταφυλά. Αποτελεί σεμνή κατάθεση στη μνήμη του πρωτοκαπετάνιου της Ρούμελης και του μεγάλου του αγώνα και φιλοδοξεί να βάλει τα θεμέλια για τη συγκέντρωση σε μια μεγάλη έκδοση όλων των τραγουδιών και των στίχων που ο απλός συναγωνιστής του -επώνυμος ή ανώνυμος- έγραψε για τον Αρη. Κι είναι πολλοί οι ανώνυμοι λαϊκοί στιχουργοί που ανέτρεξαν σε παλιά τραγούδια δημοτικά και τα στόλισαν με νέα λόγια για να υμνήσουν το έπος και τον καπετάνιο. Σε μια τέτοια προσπάθεια σίγουρα δεν θα περίσσευαν οι νεότεροι, που λέξη τη λέξη ανακάλυψαν εκείνα της ιθαγενούς μοίρας τα μονοπάτια.
Η Αντιστασιακή Βιβλιοθήκη της Δομνίστας, μ' αυτό το έργο εγκαινιάζει και ένα διάλογο με τους ανθρώπους που κοινώνησαν στο έπος της Αντίστασης, όπως και μ' εκείνους που αρδεύονται στο καμίνι του. Φυσικά, δεν αποκλείει όσους βρέθηκαν στην απέναντι πλευρά και και με το δικό τους λόγο είπαν τη δική τους γνώμη για τα μελλούμενα.
Αυτό το πόνημα, το πρώτο μιας σειράς, εκεί στοχεύει και ελπίζει να 'ναι η μαγιά για το πλήρες σώμα μιας αντιστασιακής βιβλιοθήκης. Με αφορμή την έκδοση αυτή, η Δομνίστα, ανοίγει μια καινούργια σελίδα στο εκδοτικό έργο, με ακρολιθιά τα ποιήματα και τα τραγούδια για τον Αρη, μια και η νεότερη Ιστορία τον κάλεσε στη μεγαλύτερή της μέρα, στη Δομνίστα. Από εδώ και πέρα, άλλοι καλούνται να συμπληρώσουν τις άγραφες σελίδες.
«Καταγράψαμε όσα τραγούδια ή ποιήματα, ήταν αφιερωμένα στον Αρη ή εμπεριείχαν στον στίχο τους τ' όνομά του. Ο τρόπος της παρουσίασής τους έγινε με βάση το χρόνο που ακούστηκαν και ρωτήθηκαν πολλοί από τους επιζώντες αγωνιστές, για να μην υπάρξουν διαφωνίες», λένε ο Κώστας Παπαδόπουλος και ο Ηλίας Προβόπουλος, που υλοποίησαν την πρωτοβουλία των δύο χωριών και εκφράζοντας «την ευχή να γίνουν πολλές, δεκάδες, οι νέες σελίδες για την Εθνική Αντίσταση, αφιερώνουν το έργο στον πιο τρανό συμπατριώτη τους, τον Αρη, και στον ανώνυμο Ευρυτάνα, που βοήθησε να «ριζώσει» ο αγώνας».


Ελευθεροτυπία, 19 Ιουνίου 1998

Ο ΑΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ

Μια και ανοίξαμε χθες με αφορμή την 65η επέτειο από το θάνατο του Άρη Βελουχιώτη ένα μακρύ διάλογο όπου καταγράφηκαν πολλές, ποικίλες, ενδιαφέρουσες αλλά και αντικρουόμενες απόψεις λέω να δώσω και σήμερα μια μικρή συνέχεια, έτσι για μαθαίνουμε λίγα πράγματα ακόμα και να μην ξεχνιόμαστε…

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα χωριό του φθιωτικού Τυμφρηστού που λέγετε Μεγάλη Κάψη και χωρίς υπερβολές το θεωρώ ως το ομορφότερο του κόσμου. Αυτό το χωριό, το οποίο λόγω θέσης (800 μέτρα υψόμετρο μέσα στα έλατα και τις καστανιές) αλλά και της κοινωνίας του ήταν από τις αρχές του περασμένου αιώνα ορεινό θέρετρο και πολλές οικογένειες από τη Λαμία και τον κάμπο του Σπερχειού ανέβαιναν εκεί να παραθερίσουν.

Ανάμεσα σε αυτές ήταν και η οικογένεια του λαμιώτη δικηγόρου Δημήτρη Κλάρα η οποία παραθέριζε στο σπίτι των Δεδουσαίων και έχω προλάβει στη ζωή και έχω ακούσει από πολλούς συγχωριανούς να θυμούνται τον Άρη, μαθητή ακόμα του Γυμνασίου Λαμίας να πηγαίνει όλη τη μέρα σε ένα ωραίο μέρος που λέγεται Λειβαδάκι όπου και υπάρχει μια βρύση με δροσερό νερό και να διαβάζει κάτι βιβλιαράκια με κόκκινο δέσιμο. Συχνά επίσης πήγαινε να διαβάζει σε ένα ξέφωτο, τη Λελούδα και από εκεί αγνάντευε τις κορυφές του Βελουχιού (Τυμφρηστού) και από εκεί φαίνεται πως εμπνεύστηκε το ψευδώνυμό του.

Πρέπει να πέρασε μέχρι το 1918 τουλάχιστον όλα τα καλοκαίρια στη Μεγάλη Κάψη ο Θανάσης Κλάρας όπως θυμάμαι να αφηγούνται οι παλιότεροι που πρόλαβα εν ζωή και έτσι δημιούργησε στενούς δεσμούς με τους χωριανούς μου. Σχέσεις που δεν εξαντλούνταν μόνο το καλοκαίρι στο χωριό αλλά συνεχίζονταν και τον υπόλοιπο χρόνο στη Λαμία όπου υπήρχε μια ανθηρή παροικία εύπορων και διανοούμενων Μεγαλοκαψιωτών και Τυμφρηστίων.

Από τότε μέχρι το 1941 που κάνει την πρώτη εμφάνισή του στο χωριό ως ζωέμπορος φαίνεται πως κρατούσε επαφή με πολλούς συγχωριανούς και τούτο απορρέει από το γεγονός ότι στη Μεγάλη Κάψη παρέμεινε περισσότερες μέρες από κάθε άλλο χωριό και το ενδιαφέρον του δεν ήταν βέβαια τα αρνοκάτσικα του χωριού αλλά η προετοιμασία του αντάρτικου. Δεν έτυχε το χωριό μου, το οποίο ήταν εύκολο να προσβληθεί από τους Ιταλούς που ήταν στη Λαμία η αφετηρία του ένοπλου αγώνα αλλά έγινε στις 6 Ιουνίου 1942 η απόμερη, κοντινή Δομνίστα της Ευρυτανίας. Το πρωί μάλιστα της επομένης ημέρας, της 7ης Ιουνίου, ο Άρης Βελουχιώτης πλέον και η ομάδα του πιάνουν τον πρώτο καταδότη τους στους Ιταλούς κατακτητές, έναν μακρινό συγγενή τον Κώστα Προβιά και τον εκτελούν παραδειγματικά σε μια τοποθεσία πάνω από το γειτονικό χωριό Παλαιόκαστρο.

Σε όλη την περίοδο της Αντίστασης αρκετές ήταν οι φορές που ο Άρης περνούσε από το χωριό και έμεινε πάντα στο σπίτι του Λεωνίδα Παπαγιάννη, συνταξιούχου αξιωματικού της Χωροφυλακής με τον οποίο συνδέονταν στενά και συνομιλούσε πολύ με τον παππού από την πλευρά της μάνας μου Παναγιώτη Τσιρώνη που ήταν πρόεδρος του χωριού. Οι δυο άντρες είχαν την ιδέα να προτείνουν στους χωριανούς να μη φάνε καθόλου πατάτες όλο το χειμώνα για να τις σπείρουν σε κάθε μεριά του βουνού κι έτσι το αντάρτικο απέκτησε για τα επόμενα χρόνια μια σίγουρη προμήθεια τροφής. Οι πατάτες αυτές θυμάμαι κάρπιζαν από μόνες τους για πολλά χρόνια αργότερα και εξαιτίας τους μαζεύτηκαν πολλά αγριογούρουνα στο δάσος πάνω από το χωριό και νομίζω πως από εκείνη τη σπορά υπάρχουν ακόμα μερικές μέσα στα φτερούσια και στα παρατημένα χωράφια.

Σημειώνεται πως στο χωριό μου την ίδια περίοδο λειτουργούσε νοσοκομείο για τους τραυματισμένους αντάρτες και ήταν μια σοβαρή βάση της Επιμελητείας, με φούρνους, μαγειρεία και πλυντήρια ρούχων που δούλευαν όλες οι γυναίκες του χωριού.

Στο χωριό στάθμευε επίσης μεγάλος αριθμός ανταρτών και για το λόγο τούτο είχαν επιτάξει δυο δωμάτια από το σπίτι του παππού Ηλία Παπαδόπουλου ο οποίος μαζί με τη γιαγιά Μαρούλα και τη μάνα μου Αγγελική που ήταν τότε 10 χρονών, περιορίστηκαν σε ένα δωμάτιο. Ένα δωμάτιο μάλιστα το είχαν κάνει αίθουσα συσκέψεων και μαθημάτων. Απ’ ότι μου λέει η μάνα μου οι αντάρτες πρέπει να έμειναν στο σπίτι πάνω από ένα χρόνο χωρίς να ενοχλήσουν κανέναν. Ούτε καφέ δεν δέχθηκαν από το σπίτι, ούτε φαγητό και αυτό προς μεγάλη απογοήτευση του παππού που ήθελε να πιάνει κουβέντα μαζί τους. Απόλυτα πειθαρχημένοι οι αντάρτες δεν ενόχλησαν κανέναν από την οικογένεια, πήγαιναν για ασκήσεις και φαγητό στο σχολείο και γύριζαν στο σπίτι μόνο για συσκέψεις και ύπνο.

Το σπίτι αυτό το πυρπόλησαν οι Γερμανοί στις 15 Αυγούστου του 1944 στη διάρκεια της φοβερής επιχείρησης που έκαναν μέχρι την καρδιά της Ευρυτανίας και ξαναχτίστηκε ακριβώς στην ίδια θέση και τις ίδιες διαστάσεις μετά το 1950 όταν οι «ανταρτόπληκτοι» συγχωριανοί μου επέστρεψαν στο χωριό και κατάφεραν να το αναστήσουν από τις στάχτες.

Τα όσα ακολούθησαν για τον Άρη φυσικά και έφτασαν ως στο χωριό, αλλά ομολογώ πως το όνομά του μέχρι το 1974 ήταν απαγορευμένο να ακούγεται και μόνο ψιθυριστά το ανέφεραν οι χωριανοί. Έτσι ότι έμαθα γι’ αυτόν και την παρουσία του στη Μεγάλη Κάψη και τις σχέσεις του με τους συγχωριανούς μου ήταν πολλά χρόνια μετά, το 1995 σαν έκανα την πρώτη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας του πρωτοκαπετάνιου και ειδικά των δέκα τελευταίων ημερών της ζωής του για μια σειρά δημοσιευμάτων στην Ελευθεροτυπία.

Ήταν όμως πολύ αργά και τον πρωτογενή, καθαρό λόγο των αφηγήσεων που είχαν ζήσει τα γεγονότα είχαν ήδη διαβρώσει ποικίλα στοιχεία της προπαγάνδας από κάθε πλευρά και η έρευνα άρχισε να χάνει το ενδιαφέρον τους. Κανένας άλλος δυστυχώς από το χωριό αλλά και όλη την περιοχή δεν φρόντισε να καταγράψει λίγα πράγματα εξαιτίας του φόβου με αποτέλεσμα η αποπληροφόρηση να είναι πλήρης. Είναι εντυπωσιακό, να ρωτάω ανθρώπους που έζησαν τόσα και τόσα γεγονότα να μην θυμούνται απολύτως τίποτα σαν να είχαν υποστεί όλοι πλύση εγκεφάλου!

Έτσι, με αυτά τα λίγα στοιχεία που διαθέτω προσπαθώ να γράψω ορισμένα πράγματα που αφορούν την ιστορία του χωριού, σελίδες της οποίας είναι και ο Άρης Βελουχιώτης…

ΜΝΗΜΗ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ

Σαν σήμερα το πρωί, στις 16 Ιουνίου 1945, οι αρτινοί διώκτες του Άρη Βελουχιώτη με επικεφαλής τον Κώστα Βόϊδαρο και ο υπολοχαγός της Εθνοφυλακής του 118 Τ.Ε. Ασημάκης Μουρελάτος οι οποίοι είχαν μάθει πως το προηγούμενο βράδυ είχε γίνει μια συμπλοκή και εκρήξεις στο φαράγγι του Φάγγου πάνω από τον Αχελώο, ξεκίνησαν από την Μεσούντα να κατέβουν στο σημείο που τους είχαν υποδείξει οι ντόπιοι. Μαζί τους έσερναν δεμένο και τον Δράκο, ένα σύντροφο του Άρη που μετά την επίθεση έφυγε και κρύφτηκε στην καλύβα του κουμπάρου του Γιαννακούλα Τζουβάρα όπου και τον έπιασαν.

Στο δρόμο συνάντησαν τους Θεσσαλούς διώκτες του Άρη, Σταθαίους, Μοκαίους κ.ά. που αφού είχαν περάσει τον Αχελώο το βράδυ, βρήκαν τα τέσσερα πτώματα, πήραν ότι τους άρεσε από τις τσέπες τους και τα ρούχα τους, τα παράτησαν και ανέβαιναν προς τη Μεσούντα. Ούτε καν τους ένοιαξε σε ποιους ανήκαν… Δυο απ’ αυτούς φορούσαν τα μαύρα σκουφιά του Άρη και του Τζαβέλα. Αυτά είδε ο Δράκος και είπε στο Βόϊδαρο ότι ήταν του Άρη και του Τζαβέλα και αυτός κατάλαβε πως οι Θεσσαλοί είχαν βρει τα πτώματα του Άρη και των συντρόφων του και επιβεβαιώθηκε σαν έφτασε στο Φάγγο. Εκεί αφού έψαξε το χιτώνιο του Άρη, πήρε τρία σημειώματα και τα έδωσε στον υπολοχαγό και διέταξε τον Δράκο να κόψει τα κεφάλια με το ίδιο το μαχαίρι του Άρη που το είχε πάρει ένας Βραγγιανίτης. Ήθελε δεν ήθελε ο Δράκος, τα έκοψε, τα έβαλαν σε ένα σακκούλι, του τα φόρτωσαν και πήγαν κατόπιν στην πλατεία της Μεσούντας.

Εκεί τα ακούμπησαν στο παράθυρο του δημοτικού σχολείου και έπιασαν γλέντι που κράτησε όλο το μεσημέρι. Έφαγαν ότι τους έφερε το χωριό, ήπιαν και χόρεψαν. Το απόγευμα τα πήραν και πήγαν στο Μυρόφυλλο όπου και διανυκτέρευσαν προκειμένου την επομένη να προχωρήσουν προς τα Τρίκαλα να τα παραδώσουν στις αρχές και πάρουν την επικήρυξη.

Για τους υπόλοιπους νεκρούς και τα αποκεφαλισμένα πτώματα δεν ενδιαφέρθηκε κανένας και αφέθηκαν στην τύχη τους. Το ίδιο απόγευμα λένε οι ντόπιοι έπιασε μια βροχή, τέτοια που δεν είχαν ξαναδεί και τα νερά σάρωσαν το τόπο και πήραν τα άταφα πτώματα στο ποτάμι και χάθηκαν.

- Το κείμενο είναι τμήμα της εισαγωγής σε ένα αφιέρωμα για τις τελευταίες ημέρες του Πρώτου Καπετάνιου της Εθνικής Αντίστασης που έγινε το 2009 στην εφημερίδα «’Εθνος» και ήταν αποτέλεσμα της συνεργασίας με τον φίλο Μενέλαο Παπαδημητρίου και φυσικά τον σπουδαίο ιστορικό Ιάσσωνα Χανδρινό.

ΑΘΗΝΑ, 16062017