ΜΙΚΡΟΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΘΩΟΣ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ

Δεν ξέρουμε τελικά από πού  θα μας έρθει κάποια μέρα  η συμφορά σε αυτόν τον άμοιρο  από κάθε πλευρά τόπο μας. Και τούτο γιατί είναι πολλοί, άπειροι θα έλεγα αυτοί που κουβαλάνε το «δίκιο» τους και δεν ξέρουν που να το διεκδικήσουν ή απλά κάπου να το φορτώσουν για να αλαφρώσει η πονεμένη τους ψυχή και να ηρεμήσει το σαλεμένο μυαλό τους. Είναι πολλοί αυτοί και λυπάμαι που το λέω, κυκλοφορούν και ελεύθεροι!

Τα λέω αυτά γιατί χθες περνώντας μπροστά από το κτίριο της Εθνικής Πινακοθήκης, το οποίο καιρό τώρα επισκευάζεται και για να μην μπαινοβγαίνει κόσμος στο χώρο των εργασιών έχει περιφραχθεί με μεγάλα ταμπλό στα οποία είναι τυπωμένα διάφορα έργα του μεγάλου ζωγράφου Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (Ελ Γκρέκο), είδα κάτι λευκές μουντζούρες πάνω σε ορισμένα απ’ αυτά και στην αρχή νόμισα πως ήταν ασβέστης ή μπογιά από τα συνεργεία.

Πλησιάζοντας όμως πιο κοντά διαπίστωσα πως το μουντζούρωμα δεν ήταν αποτέλεσμα απροσεξίας των συνεργείων αλλά μια πολύ συγκεκριμένη πράξη. Κάποιος, κατακαμένος σίγουρα, φαίνεται πως ενοχλήθηκε από τα σημεία εκείνα των έργων που παρουσιάζουν γυμνό ή ακόμη καλυμμένα γυμνό και με ένα σπρέι έβαλε πάνω τους τη σφραγίδα του περί της ηθικής και έτσι περιόρισε όπως αυτός νόμιζε την διασπορά του σκανδάλου στην πόλη. Είμαι βέβαιος πως αυτός ο απίστευτος τύπος το έκανε μέρα μεσημέρι χωρίς να βρεθεί κανένας περαστικός να του δώσει δυο σφαλιάρες γιατί η ανοχή σε τέτοιου είδους πράξεις και βεβηλώσεις στοιχείων του δημόσιου χώρου και των μνημείων είναι σαν επιδημία και έχει προσβάλλει όλη την πόλη και αυτό το βλέπουμε καθημερινά σε κάθε σημείο της.   

Εκείνο που με τρομάζει περισσότερο όμως είναι πως η ανοχή (επί του προκειμένου σε μια αφίσα περίφραξης που μπορεί να αντικατασταθεί) μπορεί να οδηγήσει αυτόν τον άνθρωπο να βανδαλίσει και σε ένα κανονικό πίνακα ή ένα άλλο καλλιτεχνικό έργο χωρίς κατ’ ανάγκην να μηχανευτεί έναν τρόπο για να μη γίνει αντιληπτός αλλά ευθέως και με πλήθος κόσμου γύρω του γνωρίζοντας βεβαίως πως θα τύχει και της συμπάθειας ορισμένων εξ αυτών…

ΑΘΗΝΑ, 26042017

ΟΙ ΒΑΝΔΑΛΟΙ ΓΚΡΕΜΙΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΙΟΥΧΟ ΑΘΗΝΑ

Η σημερινή βόλτα στην Αθήνα είχε ένα σκοπό: να βγάλω κάποιες φωτογραφίες από κάποια σημεία προκειμένου να βάλω μπροστά μια έκδοση στη σειρά «I klik Athens» καθώς τον τελευταίο καιρό έκατσα και ξεκαθάρισα το αρχείο και είδα πως κάποια κείμενα ζουν και πέρα από την επικαιρότητα και είναι κρίμα να μαραζώνουν στην κοιλιά του αρχείου.

Από τις πρώτες στάσεις, και για να έχω την ευλογία της πολιούχου της πόλης θεάς 

Αθηνάς, ήταν η προτομή της προστάτιδας της πόλης με στεφάνι ένα κάστρο που βρίσκεται πίσω από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, προς τη Σόλωνος η οποία είχε τυφλωθεί μάλιστα από κάποιο βάνδαλο πριν από λίγα χρόνια. Της καθάρισαν όμως τα μάτια και συνέχισε να βλέπει την αραιή κίνηση στην μικρή πλατεία όπου συχνάζουν πια μόνο απελπισμένοι,εξαρτημένοι που ζουν μόνο όταν βλέπουν τον πρεζέμπορα.

Αυτή είναι η κατάσταση και ήξερα τι θα έβλεπα αλλά εκείνο που με ξάφνιασε ήταν ότι από το βάθρο έλλειπε η προτομή της Θεάς. Κάποιος ή κάποιοι φαίνεται πως πέρασαν από εκεί το βράδυ (και τη μέρα να περνούσαν πάλι το ίδιο θα έκαναν αφού κανένας δεν τολμά να διαμαρτυρηθεί για όσα γίνονται εκεί) και έριξαν την προτομή στο έδαφος, ανάμεσα στα λουλούδια που ήταν μαλακό το χώμα κι έτσι δεν έσπασε. Δεν τους άρεσε το γλυπτό ή δεν την ήθελαν εκεί για να τους βλέπει; Το έκαναν για πλάκα ή για «διαμαρτυρία» όπως εντέχνως έχει καλλιεργηθεί να λέγεται η ασυδοσία;

Για όποιο λόγο και να το έκαναν, το έκαναν να βανδαλίσουν ακόμη μια φορά, μετά τους αποκεφαλισμούς, τις κλοπές, τα μουτζουρώματα, τις καταστροφές την γλυπτών που ήταν στον περίβολο του Πνευματικού Κέντρου και φυσικά να βγάλουν τη γλώσσα σε μια κοινωνία που δεν αντιδρά πλέον σε τίποτα και τούτο είναι το πιο λυπηρό. Στην περίπτωση και σε κάθε άλλη ανάλογη, την ευθύνη δεν την έχει η Αστυνομία ή Δήμος, αλλά όλοι μαζί την μοιραζόμαστε και όποιος τολμήσει να ξεχωρίσει σύντομα το μετανιώνει…

ΑΘΗΝΑ, 22042017

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΑΘΥΣ

«Σε πόσες μέρες θα τελειώσετε το καθάρισμα;», ρώτησα χθες το μεσημέρι τις δυο κοπέλες που εδώ και μερικές ημέρες ασχολούνται με τον μουντζουρωμένο ανδριάντα του Κωστή Παλαμά μπροστά από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, χωρίς να νιώσουν πως ενοχλούνται για μια ακόμη φορά από κάποιον περίεργο που χώνει τη μύτη του στη σκαλωσιά τους.

«Θα μας πει το μάρμαρο…»  μου απάντησαν ευγενικά και συνέχισαν τη δουλειά τους. Μια δουλειά που σίγουρα δεν είναι και τόσο ευχάριστη τόσο για τον ποιητή που νιώθει πως λιγοστεύει το σώμα του όσο και για τις ίδιες, καθώς είναι βέβαιο πως παρ΄όλες τις προσπάθειες και τον σεβασμό που δείχνουν στο μνημείο, και μια απειροελάχιστη φλούδα να φύγει από την επιφάνεια του μαρμάρου, τούτο λιγοστεύει πιο γρήγορα από τη φυσική φθορά.

Το χειρότερο είναι ότι ο μόλις 40 ετών ανδριάντας (έργο του Φαληρέα το 1975) παρότι βρίσκεται σε ένα κεντρικό σημείο της πόλης και είναι ορατός μέρα και νύχτα από τους διερχόμενους, αποτελεί τον διαρκή στόχο των λεγόμενων «αντιεξουσιαστών» και κανένας δεν είναι βέβαιος πως μετά από λίγες ημέρες αφότου καθαριστεί, κάποιος απ’ αυτούς θα περάσει απ’ εκεί και θα του ρίξει μια γερή σπρέι που εισχωρεί βαθιά στους πόρους του μαρμάρου και το μελανιάζει ανεπανόρθωτα. Δεν αποκλείεται βεβαίως, αυτός ο ανεγκέφαλος «αγανακτισμένος» να έχει μαζί του και κανένα εργαλείο και να «ξυρίσει» το μαρμαρένιο μουστάκι του ποιητή, να τους σπάσει το χέρι ή να του κόψει το κεφάλι. Τόσο του βαραίνει στο δικό του το μυαλό και είναι ικανός να κάνει οτιδήποτε πάνω στον ανδριάντα του ποιητή ή στις μαρμάρινες προτομές κάποιων άλλων που μάλλον από τύχη απόμειναν να υπάρχουν στον περίγυρο. Λέμε μαρμάρινες γιατί από τις άλλες που ήταν σε μπρούντζο, οι περισσότερες έχουν καταλήξει στα σκραπάδικα!

ΥΓ. Το σημείωμα αυτό ξεκίνησε από την εντύπωση που δημιουργεί το πράσινο δίχτυ που τυλίγει την σκαλωσιά γύρω από τον ανδριάντα και τα παιχνίδια που κάνει το φως με τις φιγούρες των συντηρητών πίσω τους και τούτο δημιουργεί ένα αίσθημα αναμονής για το αποτέλεσμα…

ΑΘΗΝΑ, 03042015