ΩΡΑΙΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ…

 

Το facebook δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε ωραία αλλά και άσχημα πράγματα. Πολλές φορές η ανάμνηση περιέχει και τα δυο οπότε, με μια ανάγνωση γίνεται αφορμή να χαρούμε που τα ζήσαμε αλλά και για να στεναχωρηθούμε που αυτά είχαν άλλη συνέχεια. Όπως για παράδειγμα το Αντάμωμα των Καραγούνηδων το 2012 στον Παλαμά όπου βρέθηκα για ένα αφιέρωμα (ολόκληρη έκδοση) σε κάποια εφημερίδα που δεν έγινε ποτέ γιατί άρχισαν οι περικοπές λόγω του πρώτου μνημονίου. Το γεγονός με στεναχώρησε πολύ γιατί έτσι οι δουλειές που έκανα και μου άρεσαν σταμάτησαν κι έτσι γνώρισα την κρίση. Από την άλλη όμως, στον Παλαμά αλλά και αλλού σε ανάλογες εκδηλώσεις έζησα πολύ όμορφα πράγματα, γνώρισα πολλούς ανθρώπους, έκανα όμορφες φιλίες και χάρη αυτών το υλικό που συγκέντρωνα παρουσιάζει πάντα ενδιαφέρον και συχνά – πυκνά με εμπνέει για όμορφα κείμενα και παρουσιάσεις. Από τότε μέχρι σήμερα φυσικά και έγιναν και άλλα ανταμώματα, αλλά εκείνα της προμνημονιακής εποχής θα μείνουν αξέχαστα, για πολλούς λόγους. Τελευταία έγινε μια προσπάθεια να αναβιώσουν αλλά ήρθε η επιδημία και τα έπληξε πολύ σοβαρά και κανείς δεν ξέρει  πως θα εξελιχθούν από εδώ και πέρα…

ΥΓ. Οι φωτογραφίες του Περικλή Μεράκου και του Νίκου Σαλέπη. Τους ευχαριστώ…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 15092021

ΟΙ ΚΑΙΡΟΣ ΤΗΣ ΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΡΟΙ

Ταξίδεψα σήμερα το πρωί από την Αθήνα στη μικρή πατρίδα και το φως του Νοεμβρίου σε όλη τη διαδρομή μου θύμιζε τα χρόνια που τέτοιες μέρες οργώναμε τα χωράφια στο χωριό να σπείρουμε δημητριακά. Όλοι οι χωριανοί τότε, πάει μισός αιώνας αφότου γίνονταν αυτά και ξαφνικά μια χρονιά στις αρχές της δεκαετίας του ’70 σταμάτησαν όλοι σαν να ήταν συνεννοημένοι και είμαστε και ελάχιστοι όσοι θυμόμαστε όχι το όργωμα αλλά και που ήταν τα χωράφια αφού όλα τα έχει καταπιεί το δάσος και το Δασαρχείο ισχυρίζεται πως είναι πια στη δικαιοδοσία του και όχι στη διάθεση του νοικοκύρη γιατί γέμισαν αγριόδεντρα.

Την εντύπωση αυτή του οργώματος ενίσχυαν και τα οργωμένα χωράφια που είδα στη Βοιωτία και λίγα στον κάμπο της Λαμίας και επρόκειτο για βαμβακοχώραφα καθώς η καλλιέργεια σιτηρών σε αυτές τις περιοχές έχει σταματήσει καθότι ασύμφορη. Πάντως όπως φαίνεται και φαντάζομαι πως συμφωνούν όσοι ακόμα διατηρούν μια αγαπητική σχέση με τη γη, τούτος ο Νοέμβριος είναι από τους καλύτερους για τη σπορά των σιτηρών στη Θεσσαλία και αλλαχού καθώς οι  βροχές του Οκτώβρη ήταν ικανοποιητικές και τα διαλείμματα της καλοκαιρίας μεγάλα έτσι ώστε να στεγνώνουν τα χωράφια και η άροση να γίνεται χωρίς προβλήματα. Το μόνο λοιπόν που πρέπει να προσέξει τώρα ο σπορέας είναι η ποιότητα του σπόρου που πάνω του επενδύει τη σοδειά της επόμενης χρονιάς…

Στη φωτογραφία, τα χέρια ενός σπορέα στον Παλαμά Καρδίτσας πριν από 10 χρόνια.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 03112018

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΜΕ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΕΣ

Ούτε βαλτό να ήταν το Facebook σήμερα που μου θύμισε μια επέτειο φιλίας με τον Αποστόλη Φιρφιρή από τον Παλαμά Καρδίτσας και τις ωραίες στιγμές που έζησα μαζί του και πολλούς άλλους φίλους και φίλες στο αντάμωμα των Καραγκούνηδων το 2008. Η ενθύμηση ήρθε τη στιγμή ακριβώς που έβγαζα από το αρχείο μια σειρά φωτογραφιών αλλά και κειμένων που είχα ξεκινήσει τότε για ένα αφιέρωμα στους Καραγκούνηδες αλλά το έκοψε στη μέση η κρίση στις εφημερίδες που άρχισε να εκδηλώνεται από τότε και σήμερα, φυσικά, ούτε λόγος να γίνεται για τέτοιες αποκοτιές από του καινούργιους εκδότες.

Μου άρεσε η υπενθύμιση και η σύμπτωση και ταξίδεψα νοερά μια δεκαετία πίσω αλλά είδα και με παραγωγικό ενθουσιασμό το θέμα και μόλις τελειώσω αυτό το μήνα κάτι άλλες υποχρεώσεις παίρνω τον δρόμο για τον κάμπο της Θεσσαλίας. Επί πλέον, μου άρεσε και η φωτογραφία με τις ωραίες Καραγκούνες και την αφεντιά μου χωρίς μουστάκι!

ΑΘΗΝΑ, 04012018

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ!!!

Πάνε οκτώ χρόνια τώρα από τη φωτογραφία με τον φίλο και συνάδελφο Νίκο Σαλέπη (Trikala Ola)  στην πλατεία του Παλαμά, στο Αντάμωμα που έκαναν εκείνη τη χρονιά οι Καραγκούνηδες και με πολύ ενδιαφέρον το παρακολούθησα καθώς ήταν ανοιχτά ακόμη κάποια έντυπα στην εφημερίδα Έθνος και έδινα θέματα κι έτσι πορευόμουν επαγγελματικά. Η δουλειά που ξεκίνησα τότε, για τους Καραγκούνηδες δεν ολοκληρώθηκε γιατί στο μεταξύ άρχισαν τα στριμώγματα και κάποιες ιδέες εγκαταλείφθηκαν γιατί δεν θα έβλεπαν ποτέ το φως της δημοσίευσης αλλά από την άλλη, το υλικό που συγκεντρώθηκε αποτελεί μιας πρώτης τάξεως ύλη για τη δημιουργία μιας όμορφης έκδοσης για τον κάμπο της Θεσσαλίας και ανάλογα με τις δυνάμεις μου μπορεί να την φτιάξω την επόμενη χρονιά.

Πέρα απ’ αυτό όμως, η φωτογραφία που μου έφερε σήμερα από τα συρτάρια του το Facebook μπορεί να χαρακτηριστεί και ιστορική γιατί είναι και η τελευταία που μου έβγαλαν να κρατάω μια αναλογική μηχανή (Nikkon 80) και μάλιστα με αυτή τραβούσα ακόμη διαφάνειες. Τον χειμώνα που ακολούθησε άρχισα να δουλεύω για λόγους κόστους πλέον με ψηφιακές κι έτσι μου έμειναν και μερικά φιλμ αχρησιμοποίητα. Έτσι πέρασα κι εγώ στις ψηφιακές μηχανές οι οποίες φυσικά και βγάζουν ωραίες φωτογραφίες, αλλά σαν αυτές που έβγαζαν οι αναλογικές, δεν είναι. Χώρια δε που λόγω του κόστους πάλι το «κλικ» δεν κοστίζει τίποτα πολλές φορές γίνεται στο βρόντο και μετά θέλει αρκετή ώρα να ξακαθαρίσει το αρχείο. Έτσι νοσταλγώ κάπως τις αναλογικές που όπως και να’ χει, σε υποχρέωναν να κάνεις τις καλύτερες φωτογραφίες με λιγότερα και προσεγμένα «κλικ».

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 13092017

Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΙ Η ΦΟΙΝΙΚΙΑ ΤΟΥ!!!

Περνώντας πριν από λίγο μπροστά από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, είδα το αποψινό φεγγάρι πίσω από τον φοίνικα (έναν από τους εναπομείναντες ζωντανούς στην πόλη)και καθώς έσκυψα λίγο, το έφερα δίπλα από τον μαρμαρωμένο ποιητή να ακούσει τι λέει και να τα μεταφέρει και σε άλλες πόλεις μακριά από την πονεμένη Αθήνα…

……………………….

Ὦ Φοινικιά, μᾶς ἔσπειρεν ἐδῶ ἕνα χέρι,

καὶ θὰ ξαναπλωθῇ, καὶ θὰ μᾶς ξερριζώσῃ,

καὶ θὰ πεθάνουμε· τὸ κῦμα καὶ τ᾿ ἀγέρι

 καὶ τὸ νερὸ ἀνελεήμονα θὰ μᾶς σαρώσῃ,

καὶ δὲ θὰ κλάψῃ μας τ᾿ ὁλόανθο καλοκαῖρι,

κ᾿ ἡ πλατιὰ πλάση τὸ χαμό μας δὲ θὰ νιώσῃ,

καὶ κάτου ἀπὸ τοῦ ἴσκιου σου τὰ μάγια πάλι

 θ᾿ ἀναστηθῇ μοσκόπνοη μιὰ βλάστηση ἄλλη.

Καὶ μήτε θὰ βρεθῇ γιὰ μᾶς κανένα μνῆμα

 τοῦ διάβα μας τὸ φάντασμα νὰ συγκρατήσῃ·

 μονάχα ὁλόφωτο τριγύρω σου ἕνα ντύμα

 μὲ νέα μία λάμψη ἀχάλαστη θὰ σὲ στολίσῃ,

καὶ θὰ εἶναι ἡ σκέψη μας κι ὁ λόγος μας καὶ ἡ ρίμα.

Καὶ θὰ φανῆς ἐσὺ στὴν ξαφνισμένη χτίση

 σὰν ἕνα χρυσοπράσινο καινούργιο ἀστέρι.

Καὶ μήτ᾿ ἐσύ, μήτε κανεὶς δὲ θὰ μᾶς ξέρῃ…

                                             

(*) Σε συμπαθάτε, αν δεν τα κατάφερα καλά στο πολυτονικό σύστημα γραφής ούτε και το εργαλείο βοηθάει σε κάτι τέτοια. Σας προτείνω όμως να διαβάσετε τη «Φοινικιά» του Κωστή Παλαμά σε οποιαδήποτε έκδοση με την ποίηση του μεγάλου μας ποιητή. Στην περίπτωση εγώ χρησιμοποίησα την ειδική έκδοση του περιοδικού «ΑΝΤΙ» και των εκδόσεων ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ, που κυκλοφόρησε με πρόλογο του Ηλία Λάγιου το καλοκαίρι του 2003 και για την περίσταση, ολόκληρη στο http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/kwsths_palamas/h_foinikia.htm

ΑΘΗΝΑ, 25022013

ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΑΛΑΓΚΑΣ, O ΤΣΑΓΚΑΡΗΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

Μια γωνιά στην αποθήκη είναι ο πάγκος του παλιού τσαγκάρη του Παλαμά.

Ο Βασίλης Φαλάγκας γεννήθηκε το 1932 στον Παλαμά της Καρδίτσας, ένα κεφαλοχώρι του κάμπου που ο ορίζοντας για την επιβίωση εκείνα τα χρόνια δεν πήγαινε ψηλότερα απ’ όσο η δρασκελιά του αγρότη στο χωράφι και μεγάλωσε όπως όλη η γενιά του μέσα στα ταραγμένα χρόνια του ’40 αλλ’ αυτός χάραξε στη ζωή του τον στόχο να γίνει τσαγκάρης!

Και γι’ αυτό σαν το 1949 ησύχασαν τα πράγματα, ξεκίνησε να μαθαίνει την τέχνη και δούλεψε κατόπιν στο τσαγκαράδικο του Δημήτρη Χαλβαντζάρα ως τη χρονιά που πήγε στο στρατό. Το 1956 όμως που γύρισε είδε πως η τέχνη του τσαγκάρη δεν μπορούσε να ζήσει πλέον κανέναν γιατί τα παπούτσια όπως λέει χαρακτηριστικά, «βγήκαν στο πεζοδρόμιο»! 

Μαθητεύομενος τα χρόνια του '40 στο τσαγκαράδικο του Χαλβαντζάρα.

Τα βιομηχανικά παπούτσια είχαν κάνε ήδη την εμφάνισή τους στην Καρδίτσα και στον κάμπο και στον κάμπο και τα περισσότερα τσαγκαράδικα έκλεισαν ή περιόρισαν τις δουλειές τους σε λίγες ειδικές παραγγελίες και ασχολούνταν μόνο με επισκευές. Το ίδιο έκανε και ο Βασίλης και έστησε σε μια γωνιά της αποθήκης του ένα μικρό τραπέζι με τα σύνεργά του και παράλληλα με τα παπούτσια ασχολούνταν με τα χωράφια του. Το τσαγκάρικο στην ουσία το κράτησε από μεράκι και το διατηρεί μέχρι σήμερα που είναι συνταξιούχος του ΟΓΑ ενώ θα έπρεπε να παίρνει σύνταξη υποδηματοποιού από το ΙΚΑ αλλά το κατάφερε γιατί τότε κανένας δεν σκέφτονταν ούτε ήταν υποχρεωμένος να κολλάει ένσημα.

Ο Βασίλης δείχνει με καμάρι ένα ζευγάρι χειροποίητες παντόφλες

Η παροιμιώδης έκφραση για την «φτώχεια του τσαγκάρη» ίσχυσε βεβαίως και για τον Βασίλη ο οποίος δεν θυμάται να πληρώθηκε μια φορά εξ’ ολοκλήρου το ποσό για τη δουλειά του. Η φτώχεια εξάλλου ήταν βαριά αλυσίδα τότε στα πόδια των ανθρώπων και οι πελάτες του τον εξοφλούσαν με μικροποσά τα Σάββατα και αν είχαν. Πέρα απ’ αυτό όμως τα παπούτσια που έφτιαχνε ο Βασίλης ήταν γερά και άντεχαν σε όλες τις κακουχίες του κάμπου και της λάσπης κι έτσι αραιά και που τον είχαν ανάγκη η συγχωριανοί του γι’ αυτό συμπλήρωνε το εισόδημά του με μεροκάματα στα ξένα χωράφια και άλλες δουλειές. 

Ο Βασίλης γνωρίζει ακριβώς τι περιελάμβανε η καραγκούνικη φορεσιά.

Ο Βασίλης ασχολείται ακόμα με το τσαγκαράδικο και είναι από τους λίγους που ξέρουν να φτιάξουν τις ωραίες καραγκούνικες παντόφλες και βεβαίως να μιλήσει γι’ αυτή και τη σημασία που είχε στη ζωή μιας γυναίκας για γάμο. Αυτές τις παντόφλες τις έπαιρνε, όπως εξάλλου και τα υπόλοιπα «ασημικά» της νύφης ο πεθερός και τις την πήγαινε στο σπίτι το Μεγάλο Σάββατο για να τις φορέσει την Δευτέρα του Πάσχα σαν έβγαινε με όλα τα κορίτσια του χωριού στο σεργιάνι μετά τη λειτουργία της Αγάπης στη μητρόπολη του Παλαμά, τον ιστορικό Άγιο Αθανάσιο. Το σεργιάνι ήταν στην ουσία το νυφοπάζαρο της περιοχής κι εκεί η κάθε γυναίκα έπρεπε να δείξει πέρα από την ομορφιά της που ήταν βασικό στοιχείο για να τραβήξει το ενδιαφέρον του γαμπρού και την προκοπή της στα ρούχα και βεβαίως στις παντόφλες που φορούσε. Κι αυτό επαφίονταν στο Βασίλη και στους άλλους τσαγκάρηδες του Παλαμά που κράτησαν λίγο παραπάνω στο χρόνο τη δουλειά τους εξαιτίας ακριβώς της παντόφλας που ήταν και είναι απαραίτητο στοιχείο στην καραγκούνικη φορεσιά κάθε γυναίκας.

Ο Βασίλης φτιάχνει στον μικρό του πάγκο και σήμερα παντόφλες όπως παλιά αλλά δεν έχει τα μέσα να τις φτιάξει όπως κάποτε από την αρχή και κάποια κομμάτια της τα προμηθεύεται από το εμπόριο και από άλλους μάστορες. Στο δικό του χέρι όμως μένει το τελικό φινίρισμα και η προσαρμογή στο πόδι, τέχνη για την οποία είναι αξεπέραστος και έχουν όλες οι γυναίκες να το λένε. 

Το ποδήλατο ήταν ο καλύτερος σύντροφος του Βασίλη.

-Τον Βασίλη τον γνώρισα στο παζάρι του Παλαμά την Παρασκευή που τέλειωνε ο Οκτώβρης του 2009 και κάναμε παρέα όσες ώρες ήμουν εκεί τις επόμενες ημέρες αναζητώντας πηγές και υλικό για το αφιέρωμα στους Καραγκούνηδες. Με υποχρέωσε με την ευγενική διάθεσή του να περπατήσουμε στο χωριό, να μου συστήσει και άλλους ανθρώπους που είχαν να μου πουν κάτι ακόμα και περισσότερο για τις γνώσεις που έχει για τον τόπο του, τους ανθρώπους και τα γεγονότα. 

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΑΘΥΣ

«Σε πόσες μέρες θα τελειώσετε το καθάρισμα;», ρώτησα χθες το μεσημέρι τις δυο κοπέλες που εδώ και μερικές ημέρες ασχολούνται με τον μουντζουρωμένο ανδριάντα του Κωστή Παλαμά μπροστά από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, χωρίς να νιώσουν πως ενοχλούνται για μια ακόμη φορά από κάποιον περίεργο που χώνει τη μύτη του στη σκαλωσιά τους.

«Θα μας πει το μάρμαρο…»  μου απάντησαν ευγενικά και συνέχισαν τη δουλειά τους. Μια δουλειά που σίγουρα δεν είναι και τόσο ευχάριστη τόσο για τον ποιητή που νιώθει πως λιγοστεύει το σώμα του όσο και για τις ίδιες, καθώς είναι βέβαιο πως παρ΄όλες τις προσπάθειες και τον σεβασμό που δείχνουν στο μνημείο, και μια απειροελάχιστη φλούδα να φύγει από την επιφάνεια του μαρμάρου, τούτο λιγοστεύει πιο γρήγορα από τη φυσική φθορά.

Το χειρότερο είναι ότι ο μόλις 40 ετών ανδριάντας (έργο του Φαληρέα το 1975) παρότι βρίσκεται σε ένα κεντρικό σημείο της πόλης και είναι ορατός μέρα και νύχτα από τους διερχόμενους, αποτελεί τον διαρκή στόχο των λεγόμενων «αντιεξουσιαστών» και κανένας δεν είναι βέβαιος πως μετά από λίγες ημέρες αφότου καθαριστεί, κάποιος απ’ αυτούς θα περάσει απ’ εκεί και θα του ρίξει μια γερή σπρέι που εισχωρεί βαθιά στους πόρους του μαρμάρου και το μελανιάζει ανεπανόρθωτα. Δεν αποκλείεται βεβαίως, αυτός ο ανεγκέφαλος «αγανακτισμένος» να έχει μαζί του και κανένα εργαλείο και να «ξυρίσει» το μαρμαρένιο μουστάκι του ποιητή, να τους σπάσει το χέρι ή να του κόψει το κεφάλι. Τόσο του βαραίνει στο δικό του το μυαλό και είναι ικανός να κάνει οτιδήποτε πάνω στον ανδριάντα του ποιητή ή στις μαρμάρινες προτομές κάποιων άλλων που μάλλον από τύχη απόμειναν να υπάρχουν στον περίγυρο. Λέμε μαρμάρινες γιατί από τις άλλες που ήταν σε μπρούντζο, οι περισσότερες έχουν καταλήξει στα σκραπάδικα!

ΥΓ. Το σημείωμα αυτό ξεκίνησε από την εντύπωση που δημιουργεί το πράσινο δίχτυ που τυλίγει την σκαλωσιά γύρω από τον ανδριάντα και τα παιχνίδια που κάνει το φως με τις φιγούρες των συντηρητών πίσω τους και τούτο δημιουργεί ένα αίσθημα αναμονής για το αποτέλεσμα…

ΑΘΗΝΑ, 03042015

ΤΑ ΑΓΑΜΑΤΑ ΔΕΝ ΜΑΣΚΑΡΕΥΟΝΤΑΙ...

 

Καλημέρα σας και καλύ αποκριάτικη Κυριακή να έχουμε όλοι... Όσοι περνάτε από το κέντρο της πόλης, εκεί στην Ακαδημίας μπροστά και πίσω από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, μην απορήσετε με το χάλι των αγαλμάτων. Δεν είναι που δεν πρόλαβαν (και πώς να κινηθούν άραγε;) ούτε ο ποιητής, ούτε η πολιούχος θεά να πάνε στο Jumbo να πάρουν τίποτα κουρέλια να μασκαρευτούν για το καλό των ημερών και βολεύτηκαν με μια απλή μάσκα, αλλά από τότε που κάποιοι νεοβάνδαλοι που με το «έτσι θέλω» τους, θέλουν την πόλη διαφορετική πέρασαν από μπροστά τους άφησαν τα ίχνη τους και ακόμα εκεί είναι...  

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η πολιούχος Αθηνά φοράει τη μάσκα απ’ το σπρέι από τον χειμώνα του 2012, περίοδο πάλι που έσπασαν τη μύτη του Παλαμά και η οποία αποκαταστάθηκε πρόχειρα ενώ τα μουστάκια του ποιητή, τα πέρασαν μαντέκα - σπρέι μόλις πριν από λίγο καιρό...

 

ΑΘΗΝΑ, 23020124

ΑΘΗΝΑ ΚΑΡΒΟΥΝΟ, ΣΤΗΣ ΓΗΣ ΤΑ ΑΠΟΚΑΪΔΙΑ...

Αφιέρωσα όλη τη σημερινή ημέρα μέχρι στους δρόμους και τις πλατείες που έγιναν τα χθεσινά επεισόδια και η εικόνα που σχημάτισα είναι ότι, όπου δεν περισσεύει ο κοινός νους και δεν δουλεύουν ανοιχτά τα μυαλά, θα μυρίζει παντού καμένους εγκέφαλους…

Η σοδειά σε φωτογραφίες από τις καταστροφές στα ιστορικά κτίρια, τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις είναι εξαιρετική και κάποια στιγμή, αργότερα το βράδυ, θα καταφέρω να ανεβάσω κάποιες για να πάρετε μια εικόνα από το μέγεθος αλλά και τον τρόπο της επιδρομής που έκαναν χθες το βράδυ στην ανοχύρωτη πόλη οι κάθε λογής συμμορίες.

Δεν μπορώ όμως να μη σταθώ, σε μια εξαιρετική εικόνα που είδα καθώς περνούσα μπροστά από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων ή κτίριο Κωστή Παλαμά, όπου κοντά στην Ακαδημίας βρίσκεται το άγαλμα του μεγάλου μας με το τραυματισμένο πρόσωπο από κάποιο καθήκι που ξέρασε με την ηλίθια πράξη του την «επανάσταση».

Κάποιος άνθρωπος λοιπόν, τον οποίο θα ήθελα να γνώριζα, αντί να μελαγχολήσει ή να οργιστεί , θεώρησε πως ήταν πολύ καλύτερο και γόνιμο ίσως, να αφήσει ένα μπουκέτο λουλούδια στην αγκαλιά του ποιητή που από τη θέση που βρίσκεται βλέπει τα χάλια της Αθήνας και θλίβεται περισσότερο απ’ όλους μας που δεν μπορεί να σηκωθεί όρθιος και να μπει πάλι μπροστά στον νέο αγώνα που καλεί όλους να ανεβούμε πάλι λίγο ψηλότερα…

ΑΘΗΝΑ, 13022018

Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΣΠΟΡΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Πολλοί που έχουν μεγαλώσει στα χωριά και βεβαίως έχουν κάποια ηλικία, ασφαλώς και θυμούνται ότι στη λειτουργία της Παναγίας σήμερα όλες οι γυναίκες των αγροτών πήγαιναν στην εκκλησία ένα στολισμένο πιάτο με βρασμένους σπόρους πάντων των ειδών να τους ευλογήσει ο παπάς για να έχουν αντοχή και καλή απόδοση στη σοδειά το καλοκαίρι.

Γι’ αυτό και η γιορτή αναφέρονταν ως της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας, καθώς παρεμβάλλονταν στο μέσον περίπου της περιόδου των οργωμάτων και της σποράς και ήταν πάντα μια ημέρα που οι αγρότες άφηναν τα αλέτρια και πήγαιναν να εκκλησιαστούν.

Αυτά γίνονταν μέχρι πριν από λίγα χρόνια, πριν απαξιωθεί εντελώς η παραδοσιακή αγροτική ζωή και πριν βέβαια τη λειτουργία της ευχής του παπά την αναλάβουν με τα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα οι πολυεθνικές εταιρείες που ρημάζουν τον κόσμο.

Είναι ασφαλώς και άλλοι λόγοι για τους οποίους εγκαταλείφθηκε αυτό το ωραίο έθιμο το οποίο έδινε και έναν άλλο τόνο στην ημέρα αλλά πρόπερσι (2011) χάρη ενός αφιερώματος που θα κάναμε σε μια εφημερίδα για τους Καραγκούνηδες του θεσσαλικού κάμπου, καταφέραμε και το αναβιώσαμε εν μέρει στο κεφαλοχώρι της Καρδίτσας, Παλαμάς.

Εκεί λοιπόν, αρκετές ήταν οι γυναίκες, ώριμες αλλά και νέες που έβρασαν τα σπόρια (πολύσπορα τα λένε στον κάμπο) και τα έφεραν στην εκκλησία να ευλογηθούν με σκοπό να τιμήσουν την ημέρα αλλά παρακινηθούν και οι άλλες συντοπίτισσές τους να το κάνουν κι έτσι να μη χαθεί αυτό το ωραίο έθιμο της παραδοσιακής ζωής των Ελλήνων αγροτών.

ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ, 21112011