ΜΙΑ ΑΓΡΙΑ ΚΑΣΤΑΝΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΗΜΕΡΗ

Αυτές οι δουλειές θέλουν Φόβο! Όχι γιατί κάνεις κάτι το κακό και μπορεί να έρθει μετά και η τιμωρία αλλά γιατί επεμβαίνεις στη Φύση και οι συνέπειες της πράξης μπορεί να είναι απροσδόκητες και ενδεχομένως μη ανατρέψιμες. Γι’ αυτό και οι παλιοί εμβολιαστές δέντρων τηρούσαν ένα τυπικό καλοσύνης πριν επιχειρήσουν ένα εμβολιασμό. (Δείτε σε προηγούμενη ανάρτηση του Ακτήμονα με τον τίτλο «Από τα χέρια του πατέρα μου λεπτομέρειες» περί του θέματος και θα καταλάβετε περισσότερα.

Έχοντας όλα αυτά στο νου λοιπόν επιχείρησα να κάνω σήμερα το πρωί τον πρώτο εμβολιασμό της ζωής μου σε κάποιες άγριες καστανιές στο χωριό ακολουθώντας όσα είχα δει από τον πατέρα μου, ελπίζω να τα κατάφερα, να δούμε σε λίγες ημέρες να βγάζουν φύλλα τα μπόλια και σε κάνα δυο χρόνια να έχουμε και κάστανα από τα παλιά, τα λεγόμενα κρητικά που είναι ανώτερα όλων. Είχα μια ταραχή, ομολογώ, όταν άρχισα να κόβω την άγρια καστανιά και στην τομή της να βάλω τα μπόλια με τη δέουσα προεργασία και προσοχή που θέλει αυτή η δουλειά και χάρηκα στο τέλος σαν είδα πως δεν βγήκε κανένα πνεύμα από το δέντρο να με κυνηγήσει γι’ αυτό το τρομερό πράγμα που έκανα.

Θα συνεχίσω το απόγευμα που είναι πιο καλές οι συνθήκες σε ότι αφορά την θερμοκρασία και τον αέρα και ως το βράδυ ένα μικρό δάσος από άγριες καστανιές μπορεί να γίνει ήμερες και να έχουμε εκτός από παραγωγή και μια ακόμη ομορφιά στο χωράφι…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 27042017

Η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΕΝΟΣ ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΗ

Δεν λέω, κάνουμε σπουδαία πράγματα με το Γιώργο Πίττα γυρνώντας την Ελλάδα, πράγματα που ασφαλώς έχουν να κάνουν με τη δημοσιογραφική έρευνα, τη δημιουργία κάποιων εκδόσεων και φυσικά την προβολή του αληθινού προσώπου της Ελλάδας τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό και έχει να κάνει με την προώθηση του τουρισμού.

Σε αυτό τον τομέα, όλα πηγαίνουν καλά και πιστεύουμε πως βάζουμε κι εμείς το λιθαράκι μας στο δύσκολο για αυτούς τους καιρούς έργο και χαιρόμαστε πολύ σαν ανακαλύπτουμε ανθρώπους που αισιοδοξούν ότι Ελλάδα θα τα καταφέρει πάλι και με τον τρόπο του ο καθένας συμβάλλει στο να ανθίσει ο τόπος και η οικονομία μας. Θα μιλάμε αρκετά συχνά στον επόμενο καιρό για τη δουλειά που κάνουμε, όπως βέβαια θα μιλάμε και για κάποιους άλλους ανθρώπους που κι αυτοί με τον τρόπο τους συμβάλλουν, πιο σιωπηλά ίσως, προς αυτή την κατεύθυνση και οι δρόμοι μας συναντιούνται στις πιο απροσδόκητες στιγμές και τους βρίσκουμε μπροστά μας κυριολεκτικά εκεί που δεν τους περιμένουμε.

Όπως για παράδειγμα τον Πέτρο Νάκο, που τον συναντήσαμε χθες κοντά στην ωραία εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στο Μολυβδοσκέπαστο, το τελευταίο χωριό της Ελλάδας προς την Αλβανία στην κοιλάδα του Αώου, να μπολιάζει άγριες κερασιές που ήταν φυτρωμένες στο χώρο κάτω από τον τοίχο που βρίσκεται το «Παρατηρητήριο των Αλβανικών συνόρων», εκεί που βρίσκεται και η πινακίδα που απαγορεύει τη φωτογράφηση αλλά το αγνοήσαμε κάπως επιδεικτικά και μη λαμβάνοντας υπ’ όψη τυχόν συνέπειες.

Δεν γινόταν όμως να κάνουμε διαφορετικά γιατί ήταν μια σπάνια σκηνή. Ο Πέτρος ήταν σκυμμένος πάνω από την τομή ενός κορμού, μέσα στο κρύο μάλιστα να μπολιάζει το άγριο δέντρο με μια ντόπια ποικιλία κερασιάς με άσπρο και μαλακό καρπό. Ήξερε την τέχνη μας είπε και τις μπόλιαζε για να γεύονται οι επισκέπτες αυτού του ωραίου σημείου με την εξαιρετική θέα μετά από μερικά χρόνια τα κεράσια καθώς απολαμβάνουν τη θέα προς την κοιλάδα του Αώου. Έτσι απλά και αισιόδοξα…

ΜΟΛΥΒΔΟΣΚΕΠΑΣΤΟ, 12032012

ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΔΕΝΔΡΟΚΟΜΟ…

«Η πρώτη εντύπωση που έχει κάποιος που θα περάσει από τον Ομαλό (το μεγάλο οροπέδιο στα Λευκά Όρη της Κρήτης) είναι πως σε αυτό τον τόπο οι άνθρωποι είναι περαστικοί. Τούτο δηλώνουν εξάλλου κάποιες ταβέρνες που προφανώς εξυπηρετούν όσους κατευθύνονται προς το φαράγγι της Σαμαριάς ενώ ένα παρατημένο μικροχώρι δεν κάνει αίσθηση σε κανέναν να σταματήσει έστω για λίγα λεπτά εκεί.

Στην κατεύθυνση προς το Λιβυκό, δίπλα από το δρόμο διακρίνονται κάποιες ερειπωμένες αγροτικές εγκαταστάσεις και λίγα ακαλαίσθητα σπίτια που αποτρέπουν το βλέμμα. Όποιος όμως δεν βιάζεται και θέλει έστω μέσω αυτής της διαδρομής να γνωρίσει λιγάκι τον τόπο, θα δει πως μπροστά από ένα κατάξερο χωράφι κάποιος άνθρωπος έβαλε την υπογραφή του σε μια σπάνια πρόταση που θέλει να γλυκάνει τους άλλους. Αυτός, ο άγνωστος για μένα τουλάχιστον άνθρωπος, ξεκίνησε της άνοιξη που μας πέρασε να μπολιάζει τις άγριες γκορτσιές που αφθονούν σε αυτή την περιοχή σε αχλαδιές. Και δεν πρέπει να ήταν κάποιος τυχαίος αλλά γνώριζε πολύ καλά τη μυστική τέχνη του μπολιάσματος γιατί δεν περιορίστηκε μόνο στα μικρά δέντρα, αλλά επιχείρησε να εμβολιάσει και κάποια μεγάλα.

Επί πλέον, αντί των βιομηχανικών σκευασμάτων που πουλάνε τα μαγαζιά των πολυεθνικών, αυτός προτίμησε να βάλει πάνω στην τομή ζωικό λίπος και να το καλύψει με πηλόχωμα ζυμωμένο με τραγόμαλλο. Η πανάρχαια αυτή μέθοδος με το λίπος έχει το πλεονέκτημα να απωθεί τους μύκητες που θα επιχειρήσουν να προσβάλλουν το ριζικό σύστημα των εμβολίων μέχρι να αναπτυχθούν και να σηκώσουν κορμί και να ο ως τέλειο μονωτικό υλικό ο πηλός να τα προφυλλάσει από τον καυτερό ήλιο».

Δεν είμαι βέβαιος αν θα γευτώ κάποτε το αποτέλεσμα αλλά αν κρίνω από τους καρπούς που δοκίμασα από κάποιες άλλες αχλαδιές εκεί δίπλα πρέπει είναι εξαιρετικά και νοερά εύχομαι σε αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο καλή δύναμη να συνεχίσει κι εφέτος και να γίνει ο λόγγος με τις γκορτσιές ένα δάσος αχλαδιές.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1: Το κείμενο προέρχεται από το ιστολόγιο greenilias.blogspot.com από το οποίο σιγά – σιγά αφαιρώ ορισμένα κείμενα γιατί ο ρόλος του θα αλλάξει σύντομα.

ΑΘΗΝΑ, 09052011