ΤΟ ΠΟΥΛΑΡΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΙΝΙ ΤΟΥ

 

Πάνε αρκετά χρόνια, τέτοιες ημέρες ήταν που βγαίνοντας από την Σπερχειάδα, είδα ένα πουλαράκι δεμένο με μια τριχιά από τον κορμό της κουτσουπιάς τόσο που να μην φτάνει και ενοχλεί με τη λαιμαργία του τη φοράδα η οποία κι αυτή επίσης ήταν δεμένη και βοσκούσε. Το πουλαράκι μάζευε δύναμη να τρέξει κοντά στη φοράδα αλλά άμαθο ακόμη από δεσμά μόλις νόμιζε πως έφτανε στη μητέρα του, απότομα το σκοινί το συγκρατούσε. Επειδή φαίνεται πως δεν γνωρίζει ακόμη τι είναι αυτή η δύναμη που το εμποδίζει γυρνούσε λίγο προς τα πίσω, έπαιρνε φόρα και ξεκινούσε πάλι να πλησιάσει τη φοράδα. Στα λίγα λεπτά που το παρακολουθούσαμε πρέπει να έκανε τρεις φορές την απόπειρα και πάντα αποτύγχανε. Την τελευταία φορά το είδαμε να απομακρύνεται απογοητευμένο προς τη βρύση που ήταν μέσα στην ακτίνα του τεντωμένου σκοινιού και να δείχνει πως λουφάζει. Τι απόγινε, δεν ξέρουμε γιατί μας καλούσε ο προορισμός μας και η επιστροφή στην Αθήνα.

Το βέβαιο είναι πως το πουλαράκι θα χτυπιόνταν και θα ξαναχτυπιόνταν πολλές φορές να φτάσει τη μητέρα του, της οποίας ως αρμόζει η στάση της απέναντι στο βλαστάρι της ήταν αυστηρή και στο τέλος αποκαμωμένο θα παραιτούνταν από την προσπάθεια. Μόνο όταν θα έρχονταν η στιγμή που ο νοικοκύρης τους θα έκρινε πως πρέπει να λυθεί, τότε θα μπορούσε να πλησιάσει για λίγο τη μητέρα του, να θηλάσει και μετά πάλι θα υποχρεώνονταν να κινείται το υπόλοιπο της ημέρας μέσα στην ακτίνα του σκοινιού του που στο εξής, θα αποτελούσε κομμάτι της ζωής του και θα αποδεσμευτεί δε μόνο όταν μετά πολλά χρόνια και άπειρα φορτία κλείσει τον κύκλο της ζωής. Κανένα σκοινί τότε δεν θα είναι ικανό να το περιορίσει στην ακτίνα των δεσμών που βάζει ο νοικοκύρης σε ότι εξουσιάζει κι έστω για λίγο πριν το θάνατό του, σακατεμένο και άχρηστο για φόρτωμα, γευτεί λίγες στιγμές από την ελευθερία που δεν γνώρισε ποτέ στην άχαρη ζωή του υποζυγίου που πέρασε...

ΑΘΗΝΑ, 16042025

ΟΙ ΩΡΑΙΕΣ ΑΤΑΞΙΕΣ ΜΙΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΠΙΑΣ

 

Οι κουτσουπιές είναι από τα δέντρα που μου αρέσουν πάρα πολύ όταν αυτά είναι ανθισμένα την άνοιξη, στο ύπαιθρο άτακτα απλωμένα στο δάσος ή στις δεντροστοιχίες της πόλης. Μου αρέσουν επίσης και το φθινόπωρο όταν είναι γεμάτες με τον καρπό τους που μοιάζει με ξερά φασόλια και με αυτόν κάποια ζωντανά του δάσους σίγουρα χορταίνουν.

Δεν μπορώ όμως να πω ότι μου αρέσουν όταν τις βλέπω ανθισμένες τον Οκτώβριο (σαν αυτή που είδα προχθές στο δρόμο που οδηγεί από τους Πενταγιούς στο Τρίστερνο) και μου προκάλεσε εντύπωση καθώς τούτο είναι φαινόμενο που σίγουρα έχει να κάνει με την αταξία του καιρού, ειδικά φέτος που δεν λέει ακόμα να κρυώσει και να πάμε στο χειμώνα.

Το γεγονός, αποτελεί και «είδηση» για τα ΜΜΕ που κάτι τέτοια τα τραβάνε μέχρι να σκάσουν χάρη της κυκλοφορίας των εντύπων παλαιότερα και της τηλεθέασης πλέον χωρίς βέβαια να εξετάσουν ή να ρωτήσουν κανέναν ειδικό ή ένα χωριάτη τουλάχιστον, απ’ αυτούς που ζουν ακόμη στην ύπαιθρο και γνωρίζουν αρκετά πάνω σε τέτοια ζητήματα.

Ένας από αυτούς με καθησύχασε κι εμένα που είδα τα λουλούδια της κουτσουπιάς σαν φοβερό προμήνυμα δεινών που θα ακολουθήσουν λέγοντάς μου, πως τούτο συχνά συμβαίνει με αυτά τα δέντρα και ορισμένα άλλα επίσης που ανθίζουν δυο φορές το χρόνο αλλά αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Μόλις τους περάσει η απρόοπτη αυτή διάθεση ανθοφορίας, πέφτουν αμέσως τα λουλούδια τους και συμορφώνονται με τα άλλα ομοειδή τους στον καιρό του χειμώνα και ανθίζουν πάλι την άνοιξη σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Μοιάζουν μου είπε με τις αταξίες της νεότητας που τα χρόνια που ακολουθούν τις σβύνουν από κάθε μυαλό και σώμα και όλα προχωρούν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα…

ΠΕΝΤΑΓΙΟΙ ΔΩΡΙΔΑΣ, 29102013