Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΛΙΓΚΑΡΟΣ

Τους αγαπάμε τους φίλους μας, τους στηρίζουμε και τους συμπονάμε που καθημερινά αντιμετωπίζουν μικρά ή μεγάλα μεγέθη της λογοτεχνίας, συνδιαλέγονται με ήσσονες και ελάσσονες ποιητές, πεζογράφους, εικαστικούς και ένα πλήθος που γράφει και θέλει να γίνει γνωστή η δουλειά του. Περισσότερο όμως τους αγαπάμε και τους θαυμάζουμε όταν από τους ύψος τους σκύβουν καμιά φορά να δουν και χαμηλά όπου άλλα πλάσματα γράφουν κι αυτά την δική τους πορεία. Άλλα με τα τέσσερα και την ουρά τους σαν τον ωραίο γάτο του Polis που ακούει, όταν θέλει βέβαια το όνομα Ισαάκ κι άλλα τα οποία έρπουν σε όποια επιφάνεια κι αν βρεθούν. Όπως ο σαλίγκαρος που βγήκε από την ψωραλέα πρασινάδα και ο άτυχος δυσκολεύεται να γλιστρήσει στο μαρμαρένιο δάπεδο.

Τον είδαμε πριν από λίγο στη σκάλα να παλεύει και τον βοηθήσαμε να φτάσει στο παρτέρι όπου σίγουρα θα είναι πιο ασφαλής γιατί ξέρουμε καλά πως λίγοι κοιτάνε που βαδίζουν και δεν αποκλείεται να γίνει σαν χλαπάτσα αν τον πατήσει κανένας βαρύς άντρας ή να γίνει αιτία να σωριαστεί κάποια κυρία με τακούνι αν τον πατήσει. Τον αφήσαμε ανάμεσα σε κάτι κλαριά ευχόμενοι να μην τον συναντήσει ο γάτος γιατί παραπέρα από σαλίγκαρους ή ακρίδες δεν ξέρει ο δύστυχος να κυνηγήσει εκεί που ζει και έχει κακομάθει με κροκέτες και κονσέρβες. 

ΑΘΗΝΑ, 09122019

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΣΑΛΙΓΚΑΡΟΥ…

Από τα πετούμενα των αγρών και τα λαλούμενα των θάμνων της εβδομάδας των Παθών στην προηγούμενη σημείωση, ας δούμε, νύχτα που περνάμε απόψε και λιγάκι κάτι άλλα πολύ ταπεινά και αθόρυβα σχεδόν πλάσματα του θεού, εξίσου ενδιαφέροντα με τους κότσυφες και ως προς τη γεύση, απολύτως νηστίσιμα…

Πρόκειται για τα σαλιγκάρια (χοχλιούς τους λένε στην Κρήτη) και τα οποία είναι ένα πολύ νόστιμο κομμάτι της κουζίνας τους και μαγειρεύονται με πολλούς τρόπους αλλά απ’ όλους, έναν συγκρατώ, τους μπουμπουριστούς όπως τους λένε και αυτό όχι γιατί τους έχω δοκιμάσει, αλλά επειδή βρίσκω τη λέξη γεμάτη αληθινούς ήχους μαγειρείου.Ομολογώ πως τα σαλιγκάρια δεν μου αρέσουν γιατί απλά δεν περιλαμβάνονταν στην κουζίνα της πατρίδας μου, το Βελούχι, και δεν τους συνήθισα, αλλά σας προτείνω να τους δοκιμάσετε αν κάποια στιγμή βρεθείτε μπροστά σε ένα γεμάτο απ’ αυτούς πιάτο.

Υποθέτω δε πως δεν υπάρχει κρητικός που να μην έχει μαζέψει χοχλιούς κάποια στιγμή στη ζωή του ενώ πρέπει να είναι μια τακτική απασχόληση για τους κατοίκους που ζουν κοντά σε καθαρά μέρη γιατί δυστυχώς και αυτά τα ζωντανά επηρρεάζονται από τα φυτοφάρμακα και τα εντομοκτόνα που πολλοί αλόγιστα χρησιμοποιούν. Με τους χοχλιούς επίσης, ασχολούνται πολλοί κρητικοί και υπάρχουν αρκετές εύρωστες επιχειρήσεις που τους συγκεντρώνουν, τους συσκευάζουν και τους εμπορεύονται επικερδώς και συμβάλλουν δυναμικά στην οικονομία του νησιού.

Εγώ αρκούμαι να τους βλέπω να γλιστρούν στις πέτρες, στα λιβάδια, ακόμα και στα αγκάθια, και ειλικρινά δεν τους πειράζω καθόλου. Απλά μου αρέσει να τους κοιτάζω να προχωρούν με τεντωμένα τα οφθαλμοφόρα κερατάκια τους μπροστά, να τεντώνουν το κορμί τους και να κάνουν ένα μικρό βήμα, να μαζεύονται και να προχωρούν το επόμενο και ούτω καθεξής.

Πόσο μπορεί να διανύσει ένας σαλίγκαρος μέσα σε δέκα λεπτά ή μια ώρα για παράδειγμα, είναι ένα μέγεθος που μόνο στο γένος τους μπορεί να υπολογιστεί και είναι λάθος να κάνουμε εκτιμήσεις με βάση τα δικά μας μέτρα. Δεν πρέπει επίσης να λέμε και διάφορα υποτιμητικά γι’ αυτούς, όπως: «αυτός πηγαίνει σαν σαλίγκαρος» και άλλα χειρότερα για τα σαλιωμένα ίχνη  τους, το κέλυφος που τους στεγάζει πάντα στον πλάνητα βίο τους και άλλα σχετικά.

Τέλος, ο σαλίγκαρος της φωτογραφίας που τον είδα χθες να γλιστράει στην άκρη ενός παρτεριού στον κήπο της Χερσονήσου, μου έδωσε μια απάντηση για τη βιασύνη που έδειχνε, σαν τον είδα να ξαπλώνει κάτω από τον ίσκιο μιας ανθισμένης μαργαρίτας να ξεκουραστεί και να πάρει μια ανάσα πριν ξεκινήσει το επόμενο ταξίδι…

ΗΡΑΚΛΕΙΟ, 20042011