ΝΑ ΧΟΡΤΑΣΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΟΜΟΡΦΙΑ

Πέρσι σαν σήμερα είχαμε πάει με τον Δημήτρη Παπαδιά και τον Θανάση Πλούμπη, φίλοι καλοί και οι δυο, να χαρούμε μαζί με τους φίλους από τη Στεφανιάδα το πανηγύρι του Αγίου Κωνσταντίνου στο Αετοχώρι (Μαρκελέσι) και μετά δεν παραλείψαμε να σταθούμε λίγο και να απολαύσουμε την εκπληκτική ομορφιά της λίμνης Στεφανιάδας. 

Πρόκειται για τη νεώτερη και βαθύτερη λίμνη της Ελλάδας στην αγκαλιά των βουνών της Αργιθέας η οποία έχει επιφάνεια 173 στρέμματα και βάθος πάνω από 154 μέτρα και δημιουργήθηκε όταν το 1963 κύλησε μια πλαγιά από το βουνό και έφραξε τον μικρό ποταμό Στεφανιώτη.

Προς ανάμνηση αυτής της ωραίας στιγμής αλλά και να σας προκαλέσω να την επισκεφθείτε κάποια στιγμή όλοι σας δημοσιεύω σήμερα λίγες φωτογραφίες που τραβήξαμε πέρσι.Όπως και να έχει όμως, αν δεν την δει κανείς από κοντά και την περπατήσει στις όχθες της, ειλικρινά δεν γεμίζει η ψυχή του ομορφιά…

Ο Θανάσης Πλούμπης στη λίμνη Στεφανιάδα.

ΑΘΗΝΑ, 28052017

ΤΑ 50στά ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΜΙΑΣ ΛΙΜΝΗΣ

Είναι η νεότερη λίμνη της Ελλάδας, αυτή της Στεφανιάδας που προέκυψε όταν με το μπάσιμο του νέου έτους 1963 και σε υψόμετρο 850 μέτρα η φοβερή πλαγιά Στοιχειό ξεκόλλησε από το βουνό Σμίνικο και έπεσε στον Στεφανιώτη ποταμό που είναι ένας από τους δυνατούς παραπόταμους του Αχελώου. Το γεγονός συντάραξε την περιοχή αλλά ευτυχώς δεν είχε θύματα ούτε σε ανθρώπους, ούτε και ζημιές σε οικισμούς έκανε.

 Τότε η Στεφανιάδα ήταν ακόμη ένα από τα πιο δυνατά χωριά της Αργιθέας καθώς η κοινότητά της αριθμούσε περί τις 400 ψυχές ενώ τα κοπάδια της ξεπερνούσαν τα 40.000 γιδοπρόβατα αλλά σιγά - σιγά και για τους ίδιους λόγους που ερήμωσε όλη η Ελλάδα έφτασε σήμερα, μισό αιώνα μετά και οι τρεις συνοικισμοί της (Ρωμιά, Αετοχώρι, Γ’ Μάραθος) να αριθμούν ελάχιστους μόνιμους κατοίκους και μόνο 400 ζωντανά από ένα μόνο κτηνοτρόφο, τον Κώστα Φλότσιο που έχει ακόμα μαντριά στην περίφημη Πλάκα.

Την έννοια της κοινότητας της λαμπρής άλλοτε Στεφανιάδας κατάφερε όμως να διατηρήσει ο Σύλλογος των Στεφανιωτών «Η Ιτιά» που ιδρύθηκε το 1982 και φέρει το όνομα της ωραίας κορυφής πάνω από τους οικισμούς και με κάθε τρόπο και με διάφορες εκδηλώσεις, έκδοση εφημερίδας, ημερολογίων και πολλών συναντήσεων να ενισχύει τη σχέση των αποδήμων με τη γενέτειρα και των νεότερων με την παράδοση και την ιστορία του τόπου.

Φέτος δε για να γιορτάσει τα πενήντα χρόνια της λίμνης η οποία έχει πλέον ωριμάσει και αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του τόπου διοργανώνει εκδηλώσεις που φιλοδοξούν να φέρουν στη Στεφανιάδα κόσμο απ’ όλη την Αργιθέα και αλλού. Έτσι σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στην όχθη της λίμνης, την Κυριακή το βράδυ στις 8.30 θα πραγματοποιηθεί συναυλία της Ελένης Τσαλιγοπούλου ενώ τη Δευτέρα στην πλατεία του Πλατανιά, θα γίνει δημοτική βραδιά με το συγκρότημα του Ηλία Πλαστήρα.

Σημειώνουμε πως η Στεφανιάδα απέχει από την Καρδίτσα 70 χιλιόμετρα και η διαδρομή είναι μέσα από τα χωριά και κάτω από τα βουνά της Αργιθέας και ο επισκέπτης της περιοχής εκτός από την ωραία λίμνη μπορεί να γνωρίσει και τις άλλες ομορφιές του τόπου καθώς και τα βυζαντινά μνημεία της περιοχής, τα μοναστήρια Κώστη και Σπηλιάς. Περισσότερες πληροφορίες για όποιον θελήσει να βρεθεί αυτό εορταστικό διήμερο στη Στεφανιάδα μπορεί να έχει από την Ελένη Τσαπραίλη, 6974440814 και 2445031803.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι φωτογραφίες είναι του φίλου όλων μας και κυρίως της Στεφανιάδας, Δημήτρη Παπαδιά.

Καρδίτσα, 09082013

ΤΟ ΣΤ'ΧΕΙΟ ΤΗΣ ΑΡΓΙΘΕΑΣ

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΕΦΑΝΙΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΗ ΛΙΜΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η Λίμνη της Στεφανιάδας, η το Στ’χειό όπως λένε οι ντόπιοι είναι η νεώτερη λίμνη της Ελλάδας, μόλις 47 χρονών και η ομορφιά της είναι ακόμη άγνωστη σε πολλούς.

Ήταν ένας τόπος που οι ντόπιοι τον έλεγαν Στ’χειό – από τα μεγάλα φίδια που ζούσαν εκεί και τρόμαζαν τους ανθρώπους της Στεφανιάδας σαν διάβαιναν από αυτό το μέρος. Δυο οργιές και παραπάνω έλεγαν πως ήταν αυτά τα στοιχειά του τόπου και πιστεύουν πως υπάρχουν ακόμα, αλλά πρόσφατη περί αυτών μαρτυρία από κανέναν δεν υπάρχει…


Πώς άλλωστε να υπάρχει αφού οι περισσότεροι Στεφανιώτες έφυγαν εδώ και πολλά χρόνια από τον τόπο τους, έζησαν όπως έζησαν με τα κοπάδια τους στην αρχή στον κάμπο και σιγά – σιγά έγινε και γι’ αυτούς παρελθόν η κτηνοτροφία. Άλλαξαν δουλειές, σκόρπισαν στην Ελλάδα και κόσμο αναζητώντας καλύτερη τύχη, έφτασαν ως και την μακρινή Αμερική. Απ’ όπου κι αν βρίσκονται όμως προσπαθούν να μην ξεχνάνε την κοιτίδα τους και προς τούτο έχουν αναγάγει το Στ’χειό (Στοιχειό) ως ένα από τα κυριότερα στοιχεία που τους συνδέει με τη γενέτειρα κι’ αυτό, γιατί οι νέοι καιροί θέλουν πλέον ως στοιχείο προβολής και διάκρισης κάθε τόπου όχι αυτή καθ΄ εαυτή την ιστορία του και των ανθρώπων τα πεπραγμένα, αλλά τις ομορφιές και τα προνόμια που τον έχει προικίσει η φύση.

Φυσικά και δεν πρόκειται για κανένα τεράστιο φίδι που ζει εκεί και βγαίνει να το βλέπει ο κόσμος και αναλόγως να χαίρεται ή να φοβάται το Στ’χειό, αλλά για μια λίμνη που δημιουργήθηκε όταν μια ημέρα, η μεγάλη πλαγιά δηλαδή που ήταν ο βιότοπος των τεράστιων φιδιών γλίστρησε από το βουνό το 1963 και έφραξε το μικρό ποτάμι που το λένε Στεφανιώτη. Έτσι δημιουργήθηκε η νεώτερη και βαθύτερη λίμνη της Ελλάδας στην αγκαλιά των βουνών της Αργιθέας η οποία έχει επιφάνεια 173 στρέμματα και βάθος πάνω από 154 μέτρα και είναι γεμάτη ψάρια καθώς αρκετοί πληθυσμοί τους κλείστηκαν μέσα όταν έγινε το φράξιμο και από τον εμπλουτισμό της που ακολούθησε κατά τα κατοπινά χρόνια.

Ήταν κάτι το τρομερό λένε όσοι έζησαν το κοσμογονικό γεγονός. Σιγά – σιγά ξεκολλούσε η πλαγιά από το βουνό της Ιτιάς και έπεσε πάνω στο ποτάμι. Οι άνθρωποι πρόλαβαν και έφυγαν αλλά κάτω από τους σωρούς των χωμάτων άφησαν καμιά δεκαριά σπίτια με όλο το νοικοκυριό τους. Τα χώματα επίσης πλάκωσαν και κατέστρεψαν δυο μύλους ενώ στέρησαν από τους χωριανούς όλες τις γόνιμες λογγές που ήταν δίπλα στο ποτάμι κι αυτό συντέλεσε στα μέγιστα για τον πρόωρο ξεριζωμό τους και την εγκατάστασή τους στη Φθιώτιδα κυρίως.

Αυτή η λίμνη με το σμαραγδένιο χρώμα που στην επιφάνειά της καθρεφτίζονται οι κορυφές της Αργιθέας είναι λοιπόν το Στ’ χειό για την οποία καμαρώνουν τώρα οι Στεφανιώτες και την έχουν κάνει έμβλημα του χωριού τους και κάθε χρόνο τα Θεοφάνεια την αγιάζουν ενώ τα καλοκαίρια στις πλατανοσκεπείς όχθες της κάνουν γλέντια και πανηγύρια. Αυτό φυσικά και είναι το καινούργιο, αλλά και με κάθε άλλο τρόπο προσπαθούν να ζωντανεύουν το χωριό, όπως για παράδειγμα με το ανοιξιάτικο πανηγύρι του Αγίου Κωνσταντίνου στο Αετοχώρι.

Μαρκελέσι το έλεγαν κάποτε το χωριό και ήταν γεμάτο ζωή, Αετοχώρι το λένε τώρα και είναι άδειο από ανθρώπους και στον ουρανό του κανένας αετός δεν πετάει…

Όταν λέμε Στεφανιάδα, σαφώς και εννοούμε μια μεγάλη περιοχή, όλη την ανατολική πλαγιά του μεγάλου βουνού της Αργιθέας που λέγεται Ιτιά, (Ασημίνικο, Σημίν’κο, Ασημένιο, Ασημί) το απαντούμε στους χάρτες εξαιτίας της ασημί λάμψης των πετρωμάτων του και έχει σπουδαία βοσκοτόπια με τους οικισμούς Ρωμιά, πάνω ακριβώς από τη λίμνη όπου μόνιμος κάτοικος είναι ο αειθαλής μελισσοκόμος Μέλιος (Μιλτιάδης) Καϊμακάμης, τη Στεφανιάδα που ήταν το κέντρο όλων των άλλων οικισμών και μέχρι πριν από δυο χρόνια κατοικούσε μόνιμα ο Φώτης Καραούζας, το Αετοχώρι (Μαρκελέσι) πάνω από τον Κουμπουριανίτη ποταμό και τους οικισμούς που γέρνουν προς την περιοχή του Δήμου Αχελώου και ακούνε στο όνομα Μάραθος Β΄ και Γ΄ που κατοικείται όλο το χρόνο από τους Βασίλη, Κυριακή (Κούλα) και Αχιλλέα Τσαπραίλη, την Όλγα Αντωνίου και τον Ηλία Τσαπραϊλη.

Ο συνοικισμός Ρωμιά ζωντανεύει κάθε καλοκαίρι και η εκκλησία της, ο Άγιος Δημήτριος για ευνόητους λόγους κι αυτή πανηγυρίζει στα τέλη του Ιουλίου.

Όλοι αυτοί οι οικισμοί συνδέονται σήμερα από ένα δρόμο που ακολούθησε βέβαια κατά πόδας το παλαιό μονοπάτι και αφού ξεκινήσει από ψηλά από τη λίμνη, από τη ράχη Μαυροβούνι όπου λειτουργεί καφενείο – ταβέρνα ο Αχιλλέας Τσαπραίλης, περνάει από τη Ρωμιά και ανεβαίνει ασφαλτοστρωμένος ως στη Στεφανιάδα. Από εκεί και πέρα ανεβαίνει την πλαγιά μέχρι την περιοχή Κεραμάρι που η ονομασία της αναγάγει σε παλιά κεραμοποιεία και αρχίζει κατόπιν να διασχίζει το πυκνό ελατόδασος – ένα από τα πιο ωραία και παραγωγικά της Αργιθέας γιατί μέχρι την εποχή που το χωριό είχε κόσμο ξυλεύονταν συστηματικά αλλά τώρα έχει αρχίσει να φθίνει και υπενθυμίζει πως χωρίς την ανθρώπινη επέμβαση κάθε δάσος γίνεται μέσα σε λίγα χρόνια ζούγκλα.

Μια γειτονιά της Ρωμιάς με θέα στη λίμνη

Από εκεί συνεχίζει πάντα μέσα στο ελατόδασος μέχρι το ξάγναντο που λέγεται Ιτιά και εκεί είναι η περίφημη για το νερό της βρύση της Ιτιάς με την περιποιημένη, πετρόχτιστη ποτίστρα. Παλαιότερα, εκεί αντάμωναν όλα τα κοπάδια που έβοσκαν σε όλες τις πλαγιές της Ιτιάς ως την κορυφή Γαλάτσι να ξεδιψάσουν αλλά τώρα, ούτε ένα κουδούνι δεν ακούγεται σε όλο τον τόπο. Την λαμπρή εποχή της κτηνοτροφίας στην Ιτιά θυμίζουν τα παρατημένα καλύβια – δίπλα στη βρύση στέκει μάλιστα ακόμη όρθιο το καλύβι του Καραφρύδη που έχει εγκαταληφθεί μόλις πριν από τρία χρόνια αλλά οι καιρός εκεί πάνω δεν επιτρέπει να αφήσεις κάτι στην τύχη του και επεμβαίνει δραστικά. Σε λίγα χρόνια, αν δεν βρεθεί ένας άνθρωπος να κάνει κάποιες απαραίτητες παρεμβάσεις πάνω στο καλύβι, τότε αυτό θα γίνει μόνο μια ανάμνηση για τους Στεφανιώτες και όσους αγαπάνε την Αργιθέα. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για τα άλλα καλύβια στη θέση Στρούγες ή Τσατούρια, τα οποία βρίσκονται δίπλα στο δρόμο λίγο μακρύτερα από τη βρύση και η αυλή τους είναι πραγματικά ένα μπαλκόνι που αγναντεύεις όλη την ανατολική Αργιθέα.

Πάνε δυο χρόνια που ο μπάρμπα Φώτης Κρανιάς σταμάτησε να μένει και το χειμώνα στη Στεφανιάδα αλλά είναι απ’ όλους ο πρώτος που την άνοιξη ανεβαίνει στο χωριό.

Λόγω της εγκατάλειψης πάλι, έχουν ερειπωθεί και τα πέτρινα μαντριά που βρίσκονται στον αυχένα της Ιτιάς αλλά λόγω της σκληρής και βαριάς πέτρας, αυτά σημαδεύουν ακόμα τον τόπο και θυμίζουν την εποχή που αντιλαλούσε όλος ο τόπος από τα κοπάδια και τους τσοπαναραίους. Από τον αυχένα ο δρόμος οδηγεί στον Αι Λιά, μια κορυφή που έχει θέα σε όλες τις κορυφές της Κεντρικής Πίνδου και τον Αχελώο δυτικά και βόρεια και βλέπει μέχρι το Παναιτωλικό στα νότια και τα Ανατολικά Άγραφα προς την Ανατολή.

Εκεί που έδειχνε πως θα σβήσει η Στεφανιάδα, άρχισε σιγά να μεγαλώνει καθώς όλο και καινούργια σπίτια φτιάχνουν οι χωριανοί και επισκευάζουν τα πατρικά τους.

Ήταν μια ιδιαίτερα λαμπρή ημέρα και λόγω του βοριά η υγρασία της ατμόσφαιρας ήταν περιορισμένη κι έτσι μπορούσαμε να αγναντέψουμε και να διαβάσουμε κορυφή την κορυφή, τα βουνά Νεγκόζι και Φρούσια της Άρτας, όλες τις κορυφές των Τζουμέρκων, τον Κριάκουρα, τον Καταραχιά, την Παχτουρνάτσα, το Δοκίμι και το Αυγό στην κεντρική Πίνδο καθώς και το φοβερό συγκρότημα του Χατζή πάνω από τα χωριά Μυρόφυλλο και Πολυνέρι Τρικάλων. Από εκεί φαίνονταν καθαρά όλα τα χωριά του Δήμου Αργιθέας, Ανθηρό, Πετρωτό, Καλή Κώμη και Ελληνικά ενώ ο Αχελώος, πότε χάνονταν και πότε φαίνονταν μέσα σε αυτό τον λαβύρινθο των βουνών. Απέναντι δεσπόζει η βαριά Καράβα πάνω από τα χωριά Βλάσι και Οξια…

Το πανόραμα της Κεντρικής Πίνδου από τον Αι Λιά της Στεφανιάδας. Μπροστά φαίνονται τα χωριά της Ανατολικής Αργιθέας και στο βάθος η κορυφή Χατζή.

Στην περιοχή Κεραμαριά, στην κορυφή της Στεφανιάδας όπου όπως λένε κάποτε λειτουργούσαν κεραμοποιεία άρχισαν να χτίζονται καινούργια, σύγχρονα σπίτια.

Η περίφημη βρύση της Ιτιάς που τα παλιότερα χρόνια ποτίζονταν όλα τα κοπάδια που βοσκούσαν στο μεγάλο βουνό και ήταν σημείο συνάντησης για τους τσοπάνηδες.

Αφήνοντας τον Αι – Λιά όπου πρόσφατα έχτισαν εκκλησία λίγο πιο πέρα από το σημείο που υπήρχε παλιό πέτρινο εικόνισμα και πανηγυρίζουν κάθε χρόνο στην γιορτή του, αρχίσαμε να κατεβαίνουμε έχοντας πάντα αριστερά μας το πανόραμα της Αργιθέας και του Αχελώου. Περάσαμε από μια σειρά μεγάλες λάκες που δεν ακούγονταν ούτε η ανάσα από ένα πρόβατο, σταθήκαμε λίγο στη θέση Λάκκος να δούμε το στεγνό ξεροπήγαδο που είχαν φτιάξει κάποτε να τραβάνε νερό για να ποτίζουν τα ζωντανά και προχωρήσαμε προς τους οικισμούς Μάραθο Γ και Μάραθο Β΄ που είδαμε από ψηλά και αφού περάσαμε τον επίφοβο τους χειμώνες αυχένα της Κρανιάς φτάσαμε στο Αετοχώρι στον οικισμό Κάμποι ή Σ’κάμποι (Στους κάμπους) και ακούσαμε από την απέναντι πλευρά του, από τη γειτονιά Μαρκελέσι και την αυλή του Αγίου Κωνσταντίνου το πανηγύρι να έχει ανάψει για τα καλά…

Η καλύβα του Καραφρύδη αν αποτελεί το μεγαλύτερο μνημείο της κτηνοτροφικής παράδοσης της Στεφανιάδας εντούτοις δεν έχει την προσοχή που της αρμόζει.

Τα λείψανα από τις στρούγγες στον αυχένα της Ιτιάς θυμίζουν μια εποχή που όλος ο τόπος αντιλαλούσε από τα κουδούνια, τα αλυχτίσματα και τις φωνές των τσοπάνηδων

Στην θέση Τσιατούρια, μια άλλη καλύβα που στέκει ακόμα όρθια κάτω από τον μεγάλο έλατο έχει πολλά χρόνια να ακούσει την ανάσα του κοπαδιού κοντά της.

Στον αυχένα του Αϊ Λιά, ο σωρός από τα ερείπια είναι από το παλιό προσκύνημα του ορεινού Προφήτη τον οποίο προσφάτως στέγασαν σε ένα συμπαθές κτίριο εκεί κοντά.

 Στον τεράστιο μαλόκεδρο κοντά στην εκκλησία του Αι Λιά, κρέμεται το παλιό σήμαντρο που σαν λυσσομανάει το χειμώνα ο αέρας ακούγεται στη σιωπή να καλεί .

Ο δασικός δρόμος πηγαίνει για αρκετή ώρα στον αυχένα του Αϊ Λιά περνάει μέσα από τα μεγάλα λιβάδια που βοσκούσαν κάποτε τα κοπάδια της Στεφανιάδας

Στα πόδια του βουνού κυλάει ο Αχελώος. Διακρίνεται ο οικισμός της Συκιάς, η νέα γέφυρα του Κοράκου και η σήραγγα της εκτροπής του ποταμού προς τη Θεσσαλία.

Στα πόδια του βουνού κυλάει ο Αχελώος. Διακρίνεται ο οικισμός της Συκιάς, η νέα γέφυρα του Κοράκου και η σήραγγα της εκτροπής του ποταμού προς τη Θεσσαλία.

Ήμασταν οι πρώτοι επισκέπτες που καλημερίσαμε εκείνη την ημέρα τον μπάρμπα Φώτη Κρανιά στην Στεφανιάδα και η περίσταση απαιτούσε τη σχετική φωτογραφία. Από αριστερά, ο Αχιλλέας Αντωνίου, ο Δημήτρης Παπαδιάς, ο Φώτης Κρανιάς, ο Θανάσης Πλούμπης με το γιό του Σταύρο και ο βασίλης Στεργίου.

ΑΘΗΝΑ, 21052011

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΣΤΟ ΜΑΡΚΕΛΕΣΙ

Η παράδοση θέλει τους παπάδες στην Αργιθέα να ανοίγουν το χορό σε κάθε πανηγύρι και να μην σταματάνε ούτε στιγμή. Εδώ πρώτος είναι ο παπα Βασίλης Γυφτογιάννης

Το πανηγύρι του Αγίου Κωνσταντίνου στο Αετοχώρι (Μαρκελέσι) Στεφανιάδας στην Ανατολική Αργιθέα, είναι κατά κάποιο τρόπο το πρώτο μικρό αντάμωμα των κατοίκων όλων των συνοικισμών που είχαν ξεχειμάσει στο χωριό με εκείνους που ήρθαν με τα κοπάδια από τον κάμπο.

Το πανηγυράκι θύμησε στους Στεφανιώτες τα παλιά χρόνια, τότε που όλοι οι χωριανοί επέστρεφαν με τα κοπάδια τους από τον κάμπο και ήθελαν να ανταμώσουν.

Φυσικά και ο Άγιος Κωνσταντίνος δεν έχει καμιά σχέση με τα κοπάδια αλλά το πανηγύρι στη χάρη του έγινε κατόπιν κληρώσεως! Ήθελαν λένε να κάνουν ένα τέτοιο πανηγύρι και για να μην αδικήσουν κανένα άγιο, έβαλαν κλήρο και έτυχε στον Άγιο Κωνσταντίνο και από τότε καθιερώθηκε ως το πρώτο πανηγύρι του καλοκαιριού και συγκέντρωνε κόσμο από όλα τα γειτονικά χωριά και τους συνοικισμούς.

Σαν να βγήκαν από την φιάλη του χρόνου, κάποια πράγματα στο πανηγυράκι θύμισαν στους παλιότερους πως η γενιά τους έχει ακόμα λόγο και οι νεότεροι τους ακούνε…

Με τα χρόνια καθώς άδειασε το χωριό (δυο – τρεις άνθρωποι μένουν εκεί το χειμώνα) και έμεινε μάλιστα και χωρίς παπά, όταν έπεφτε η γιορτή στη μέση της εβδομάδας δημιουργούνταν πρόβλημα. Η λύση δόθηκε με τη μετακίνηση της γιορτής προς το Σάββατο, όπως και έγινε κι εφέτος και η επιτυχία του πανηγυριού ξεπέρασε κάθε προσδοκία των διοργανωτών τους. Κατ’ αρχήν έδωσαν το παρών τους όχι ένας, αλλά τέσσερις παπάδες.

Με τέσσερις παπάδες, ούτε στα μεγαλοχώρια του κάμπου και στις πλούσιες ενορίες δεν γίνεται πανηγύρι σαν αυτό που έγινε στον ξεχασμένο Άγιο Κωνσταντίνο

Ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σπηλιάς, Νεκτάριος Μητρόπουλος, ο παπα Βασίλης Γυφτογιάννης εφημέριος του χωριού Κουμπουριανά, και οι συνταξιούχοι παπα Ηλίας Νασιώκας από το Πετροχώρι (Σπυρέλο) και ο υπέργηρος παπα Κώστας Κωστακιώτης που είχε πρωτολειτουργήσει στη εκκλησία του Αγίου Κωνασταντίνου πριν από 60 τόσα χρόνια και συνταξιοδοτήθηκε από εκεί ήρθε να τιμήσει την μεγάλη ημέρα των χωριανών του.

Μετά τη λειτουργία ακολούθησε το προσκύνημα της εικόνας στο προαύλιο της εκκλησίας από όλους τους εκκλησιαζόμενους και μέχρι να ετοιμαστούν τα όργανα υπήρχε, όπως παλιά χρόνος να αλλάξουν δυο κουβέντες, για όσα έγιναν το χειμώνα και να μετρηθούν, να δουν αν λείπει κανένας σε ταξίδι αγύριστο.

Ο παπα Ηλίας Νασιώκας, χαιρετίζει τον πρόεδρο του Συλλόγου Στεφανιάδας Βασίλη Στεργίου και τον επαινεί για την ωραία πρωτοβουλία που είχαν για το πανηγύρι.

Οι πιο παλιοί μίλαγαν για τα παλιά πανηγύρια, τότε που είχε πολύ κόσμο το χωριό και οι μουσικοί ήταν ντόπιοι, για τις συνήθειες εκείνης της εποχής, τα κοπάδια και τους τσελιγκάδες και τα γεγονότα, από τον πόλεμο και εδώθε που έμειναν ανεξίτηλα στη μνήμη τους. Σαν να ένιωθαν πως φεύγοντας αυτοί από τον κόσμο, κανένας δεν θα είναι πλέον να μιλήσει για κλεψιές και για κατορθώματα τσοπαναραίων μίλαγαν συνέχεια και γοήτευαν τους ακροατές με τα λεγόμενά τους.

Οι Στεφανιώτες φημίζονταν πάντα για τις λαμπρές επιδόσεις τους στο χορό και δεν υπήρχε κανένας που στα πανηγύρια δεν έφερνε πολλές φορές τις βόλτες του…

Ο Στέφανος Χύτης από τα διπλανά Κέδρα, ο Θωμάς Χάμπλας και ο Κώστας Τσαπραίλης ήταν ομολογουμένως οι καλύτεροι χορευτές σε αυτό το πανηγύρι.

Οι διοργανωτές μοίρασαν στα τραπέζια ψητό κρέας (από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει), πίτες που είχαν φτιάξει εκεί στο χωριό και άλλες νοστιμιές και πριν ακόμα τελειώσει το φαγητό άρχισε το πανηγύρι με ένα σκάρο που έπαιξε με μαεστρία ο Απόστολος Τζιαχρής, το πιο ονομαστό κλαρίνο των Αγράφων και όλης της ορεινής Θεσσαλίας. Το χορό ξεκίνησαν οι παπάδες με τους επίσημους και ακολούθησε ο κόσμος που έδειξε πως αντέχει μέχρι αργά το απόγευμα, σαν άρχισαν να πέφτουν οι ίσκιοι και να κατεβαίνει το απογευματινό αεράκι από την Οξιά. Τότε άρχισαν να φεύγει ο κόσμος που έδειχνε πως είχε ευχαριστηθεί το πανηγύρι και αποχαιρετούσαν ένας - ένας τους διοργανωτές του πανηγυριού ευχόμενοι του χρόνου να είναι καλύτερα και να μη λείπει κανένας…

Παρά την ηλικία του, ο παπα Ηλίας Νασιώκας δεν σταμάτησε στιγμή να χορεύει και δεν άφησε κανέναν χωρίς να τον κρατήσει να χορέψει πρώτος στη σειρά.

Ο Απόστολος Τζιαχρής εκτελεί την παραγγελιά και το κλαρίνο συνοδεύουν οι ήχοι από τα μπουκάλια της σαμπάνιας που κερνάει τον μερακλή που χορεύει πρώτος.