ΤΟ ΣΥΜΠΕΘΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Έτσι γίνονταν παλιά στα χωριά μας στα βουνά, όταν η νύφη ήταν από άλλο χωριό και επρόκειτο να πάει να ζήσει στο σπίτι του άντρα της. Την πήγαιναν συνοδεία, οι γονείς, τα αδέρφια, οι μπράτιμοι, το χωριό ολόκληρο πολλές φορές και όλος αυτός ο κόσμος λέγονταν συμπεθερικό. Καβάλα σε άλογο ή μουλάρι συνήθως η νύφη και σπάνια, πολύ σπάνια με τα πόδια . Το συμπεθερικό συμπληρώνονταν, ανάλογα την προίκα που διέθετε η νύφη, με φορτωμένα ζώα. Η εικόνα του συμπεθερικού που ήταν ένα διάλλειμα χαράς για κάθε τόπο έπαψε να υπάρχει αφότου ανοίχτηκαν δρόμοι παντού και βεβαίως από τότε που ερήμωσαν τα χωριά και οι μόνες τελετές, οι οποίες σπανίζουν κι αυτές πλέον, είναι οι εξόδιοι και τα μνημόσυνα.

Τα συμπεθερικά περπατούσαν πάντα το καλοκαίρι και σπάνια το χειμώνα. Έπρεπε να συντρέχουν ειδικοί λόγοι για να διασχίσει βουνά και ποτάμια το χειμώνα ένα συμπεθερικό και κάποιες ιστορίες, καθώς και τοπωνύμια όπως πάνω από το Καρπενήσι υποδηλώνουν τους κινδύνους που διέτρεχε μια τέτοια κίνηση. Τούτα μου ήρθαν στο μυαλό, όταν πριν από λίγο είδα στην οθόνη μου και θαύμασα μια εξαιρετική φωτογραφία του Πάνου Παλαιού που ζει στον Τόρνο, ένα μικρό δίπλα από τον Προυσσό την οποία έβγαλε σήμερα στα χιονισμένα Αραποκέφαλα, στα σύνορα των νομών Ευρυτανίας και Αιτωλοακαρνανίας.

Η φωτογραφία όπως είναι φωτισμένη δείχνει ακριβώς ένα χειμωνιάτικο συμπεθερικό που έχει σταθεί σε μια ράχη να πάρει ανάσα και να αγναντέψει τον τόπο που θα διαβεί να αφήσει τη νύφη. Η νύφη ντυμένη το νυφικό της είναι λουσμένη στο φως ενώ δεξιά δίπλα της βαρύς στέκει ο πατέρας ή ένας αδερφός τυλιγμένος στην κάπα του  και αριστερά, ένας μπράτιμος ανάλαφρος με τα μανίκια της γιορτινής φορεσιάς του να ανεμίζουν σέρνει το άλογο από τη σέλα του οποίου κρέμονται προικιά. Χαμηλότερα στο έδαφος, άλλα μικρότερα ελάτια είναι τα παιδιά που χαίρονταν πάντα να ακολουθούν τα συμπεθερικά στέκονται και περιμένουν κι αυτά να δουν τον τόπο που θα πάνε τη νύφη…

Να είσαι καλά Πάνο που με αυτή τη φωτογραφία μας θύμισες πως στον έρημο πια τόπο, οι ψυχές όλων αυτών που τον έζησαν και τον περπάτησαν σε χαρές και λύπες, ακόμα κυκλοφορούν και φανερώνονται σε όσους έχουν τον τρόπο να τις διακρίνουν…

ΑΘΗΝΑ, 17022018   

Η ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΡΟ

Με τον Γιώργο Γιαννακόπουλο, Δημήτρη Καρρά και Χρήστο Γκιόλα στην πλατεία του Δικάστρου όπου εκτίθενται οι φωτογραφίες από το Δίκαστρο και τη Δυτική Φθιώτιδα.  

Ο Πρόεδρος του Λαογραφικού Μουσείου Δικάστρου Χρήστος Γκιόλας μιλά για την έκθεση.

Με δυο ενότητες φωτογραφιών ξεκίνησε χθες η έκθεση φωτογραφίας στην πλατεία του Δικάστρου που συμπεριέλαβε στις καλοκαιρινές εκδηλώσεις του χωριού το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Δικάστρου και η υποδοχή τους από πλευράς των Δικαστριωτών και των επισκεπτών ήταν συγκινητική καθώς μέσα απ’ αυτές, «ανακάλυπταν» το χωριό τους και τις ομορφιές της Δυτικής Φθιώτιδας. Η μια ενότητα, του Δημήτρη Καρρά παρουσιάζει ωραίες εικόνες και λεπτομέρειες από το Δίκαστρο και η άλλη με τη δική μου ματιά, εικόνες από το χωριό Γαρδίκι χωμένο στα χιόνια και από την Γραμμένη Οξυά το φθινόπωρο.

Είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια έκθεση φωτογραφίας στο Δίκαστρο και ο ενθουσιασμός για τη συνέχεια ήταν φανερός απ’ όλους. Ήδη έγιναν οι πρώτες συζητήσεις και έπεσαν και οι σχετικές ιδέες για το θέμα της έκθεσης την επόμενη χρονιά και όπως δείχνουν τα πράγματα και οι συμμετοχές θα είναι πολλές και το θέμα θα αγκαλιάσει όλα τα χωριά και κυρίως τους ανθρώπους που ζουν και προκόβουν στη Δυτική Φθιώτιδα.    

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 19082017

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ

Κι όμως, μέσα από το πλήθος των τουριστών, των επισκεπτών και των ντόπιων που τρέχουν να βγάλουν μεροκάματο, ένα κοριτσάκι με ροζ φουστανάκι που ξέφυγε από την προσοχή των δικών της μπορεί να δημιουργήσει έτσι στα ξαφνικά, το καλύτερο «θέμα» στο λιμάνι των Χανίων όπου μπλέκονται για λίγες διάφοροι πολιτισμοί και αισθητικές χωρίς βέβαια να δημιουργούν πάντα  το προσδοκούμενο αποτέλεσμα...

 

Στα Χανιά, σε όλη την Κρήτη καθώς και στη Γαύδο είχα πάει πρώτη φορά το 1983 και ομολογώ δεν θυμάμαι καν πως ήταν ο τόπος ενώ καθώς η κατοχή και η λειτουργία μιας φωτογραφικής μηχανής ήταν τότε πολυτέλεια, ελάχιστες είναι οι φωτογραφίες από έχω εκείνη την εποχή. Στα χρόνια που ακολούθησαν ξαναβρέθηκα στην Κρήτη λίγες φορές αλλά οι καταστάσεις τότε δεν μου επέτρεψαν να δημιουργήσω ένα σοβαρό αρχείο φωτογραφιών και δεν έχω γράψει παρά ελάχιστα πράγματα...

 

Χάρη σε μια ωραία σύμπτωση τούτες τις ημέρες βρέθηκα και κινούμαι στην Κρήτη, στο εσωτερικό του νομού Χανίων για να είμαι πιο ακριβής και τούτο έχει να κάνει λίγο με τη δουλειά στα περιοδικά που ασχολούμαι και για την οποία στο εξής θα σας λέω διάφορα. Επόμενο λοιπόν θα ήταν να βρεθώ σήμερα και στα Χανιά, μια από τις πολλές σπουδαίες παραθαλάσιες ελληνικές πόλεις με πολύ ωραίο λιμάνι και το οποίο μέχρι σήμερα γνώριζα από τις φωτογραφίες των άλλων συναδέλφων και των φίλων στο διαδίκτυο.

Δεν νομίζω δε πως υπάρχει άλλη πόλη με λιμάνι φωτογραφημένη τόσο πολύ όσο τα Χανιά και τούτο οφείλεται στην διατήρηση και την σωστή εν μέρει ανάδειξη των στοιχείων μιας παλιότερης εποχής αλλά και στον πέτρινο λιμενοβραχίονα που οδηγεί στο μεγάλο φάρο και αποτελεί μια ωραία εξέδρα στην οποία μπορεί να σταθεί όποιος θέλει και να φωτογραφήσει το λιμάνι οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας και με το φωτισμό που αυτός επιλέγει. Άπειρα είναι επίσης τα σημεία που μπορεί να δει κάποιος στο λιμάνι καθώς και ανθρώπους από κάθε μεριά του κόσμου που περιδαβαίνουν την προκυμαία ή κάθονται στα μαγαζιά εκεί. Θέλοντας και μη λοιπόν, μπήκα κι εγώ στον πειρασμό να φωτογραφίζω κι εγώ όσο θα βρίσκομαι ακόμη εδώ το λιμάνι των Χανίων και να προσθέσω κάποιες στο μεγάλο αρχείο των φωτογραφιών αυτού του ωραίου τόπου και τις οποίες θα βλέπετε τακτικά σε επόμενες αναρτήσεις.

ΧΑΝΙΑ, 22072014