ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΠΛΑΤΑΝΟΥ

Σήμερα που ήταν κλειστό λόγω Κυριακής το αντικρινό στον πλάτανο του Ιπποκράτη μαγαζί που μεταξύ των άλλων πουλάει χαρτιά με τον "όρκο του Ιπποκράτη" σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και δεν είχε πολύ κόσμο στην πλατεία, βρήκα την ευκαιρία να χαζέψω περισσότερο τον πλάτανο και να φωτογραφίσω διάφορες λεπτομέρειες του χώρου.

Με απογοήτευσε πολύ το κουφαλιασμένο δέντρο και μάλλον το λυπήθηκα γιατί μοιάζει με σπουδαίο γέροντα που τον κρατούν όχι μόνο ζωντανό αλλά τον υποχρεώνουν να στέκεται και όρθιος γιατί θέλουν κάποιοι να τον βλέπουν και γιατί όχι ορισμένοι να κόβουν εισιτήρια για το θέαμα που προσφέρει ή τις ιδέες που μπορεί να γεννήσει σε τίποτα μυαλά.

Στην πραγματικότητα, ο πλάτανος του Ιπποκράτη στην κατάσταση που βρίσκεται αποτελεί πλέον και την ουσία της ιατρικής όπως εξελίχθηκε σήμερα και κρατάει στη ζωή έναν τελειωμένο άνθρωπο μόνο και μόνο να δουλεύει το σύστημα (γιατροί, φάρμακα, νοσοκομεία κλπ) κάτι που σαφώς είναι αντίθετο με τα όσα περιλαμβάνει ο όρκος.

Κάπως έτσι τον είδα σήμερα τον πλάτανο και ο νους μου έτρεξε στα βουνά για να θυμηθώ πως εκεί πάνω οι πλάτανοι έχουν ακόμα το δικαίωμα σαν αποκάμουν, είναι ελεύθεροι να γείρουν στο χώμα κι εκεί να γίνουν λίπασμα για τις επόμενες γενιές του είδους τους...

Ο ΠΛΑΤΑΝΟΣ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ

Άκουγα για τον πλάτανο του Ιπποκράτη (τον γηραιότερο πλάτανο μάλλον του κόσμου) κάτω από τον οποίο λένε πως δίδασκε ο σοφός ιατρός και χθες αποφάσισα να τον γνωρίσω…

Ομολογώ πως με απογοήτευσε γι’ αυτό το δέντρο που είδα μέσα στην περίφραξη με τα ωραία αραβική βρύση και τα μνημεία γύρω του. Δεν πρόκειται για ένα πλήρες δέντρο αλλά για κάτι βλαστάρια που έχουν ξεπεταχτεί από το σακατεμένο σώμα του πλατάνου και έχουν αναπτυχθεί γύρω από την κουφάλα του κορμού και τα οποία για να κρατηθούν όρθια τους έχουν τοποθετήσει από κάτω ισχυρές σκαλωσιές σε πράσινο χρώμα. Η ηλικία τους δε υπολογίζω πως δεν πρέπει να ξεπερνά τα 150 – 200 χρόνια αλλά όπως λένε οι ειδικοί και πιο πολύ οι Κώες αυτά βλάστησαν από τις ρίζες του αρχαίου πλατάνου οι οποίες ποτέ δεν έπαψαν να τρέφουν οποιοδήποτε βλαστάρι φύτρωνε από το σαραβαλιασμένο σώμα κι έτσι θεωρούνται ως η συνέχεια του πλατάνου του Ιπποκράτη.

Η περίπτωση του πλατάνου ήρθε και έδεσε με την αισιόδοξη πλευρά της θεματογραφίας των ταινιών που βλέπουμε στο Φεστιβάλ με τις ταινίες γύρω από την υγεία αλλά κατά κάποιο τρόπο με απογοήτευσε πολύ γιατί πίστευα πως τούτο το δέντρο θα είχε και ιαματικές ικανότητες σαν περνούσα κάτω από τα κλαδιά του κι έτσι θα ένοιωθα λίγη ανακούφιση για το πόδι μου. Τίποτα δεν έγινε χθες εκεί και μου φούντωσε τη νοσταλγία για τα πλατάνια του Αχελώου και των Αγράφων…

Α, στο μεταξύ συνειδητοποίησα πως από το περασμένο μήνα δεν κατοικώ πλέον στην οδό Ιπποκράτους αλλά στην 3η Σεπτεμβρίου και με τις περιπλανήσεις κοντεύω να ξεχάσω τον αριθμό!!!

ΣΤΗΝ ΚΩ ΜΕ ΤΗ ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ

Η στάση στην Κω πριν προχωρήσουμε με τον Γιώργο Πίττα για Νίσυρο και Κάλυμνο έχει να κάνει βέβαια και με το 2ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ για θέματα υγείας που διοργανώνει από τις 1/6 Σεπτεμβρίου η καλή μας φίλη Λουκία Ρικάκη.

Έτσι χθες το απόγευμα παρακολουθήσαμε κάποιες προβολές στο δημοτικό κινηματοθέατρο «Ορφέας», στην πολύ όμορφη πλατεία της Κω και το βράδυ σε ένα ωραίο και δροσερό θερινό κινηματογράφο που λέγεται πάλι «Ορφέας». Για μένα που φέτος δεν πρόλαβα να πάω ούτε μια νύχτα σε θερινό κινηματογράφο ήταν μια ωραία εμπειρία αλλά το ίδιο ενδιαφέρουσες ήταν και οι ταινίες που είδαμε.

Σημειώνουμε τις ταινίες: «Μαμά» της ολλανδέζας Adelheid Roosen στην οποία η σκηνοθέτης παρουσιάζει τον τρόπο που προσπαθεί να μπει στον κόσμο της μητέρας της που πάσχει από αλστχάιμερ και της αμερικανίδας Liz Canner «Οργασμός ΑΕ» στην οποία η σκηνοθέτης ρίχνει μια δυναμική ματιά μέσα στη φαρμακευτική βιομηχανία που διαμορφώνει τις ζωές των ανθρώπων, σε σχέση με την υγεία και αυτή την απόλυτη στιγμή – τον οργασμό.

Για αυτές τις ταινίες που αναφέρω καθώς και τις υπόλοιπες του χθεσινού προγράμματος έγινε συζήτηση με τις σκηνοθέτιδες και τους θεατές σήμερα το μεσημέρι στην πλατεία μπροστά από τον «Ορφέα» απ’ όπου και η σχετική φωτογραφία.

ΕΙΚΟΣΙ ΗΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Επειδή βλέπω κάποιους φίλους να λένε πως «ζηλεύουν» την κατάστασή μου τις τελευταίες ημέρες, πρέπει να σας πω πως από τις 16/08 μέχρι σήμερα είναι η πρώτη φορά που μετά από 18 ημέρες βρίσκομαι σε κανονικό δωμάτιο ξενοδοχείου και ελπίζω αυτό να συμβεί και τις επόμενες. Τρείς νύχτες τις έβγαλα σε sleeping bug στο πάτωμα του δημοτικού σχολείου Αντικυθήρων μαζί με τους νέους αρχαιολόγους, μια στο ιδιαίτερα σκληρό χώμα της Βουρκούντας στο πανηγύρι του Αϊ Γιάννη, μία πίσω από ένα τοίχο στον Αϊ Μάμμα της Κάσου, μία στο νοτισμένο λιμάνι του Διαφανίου, τρείς στα καταστρώματα των πλοίων απ’ όπου άρπαξα και τον ιό των κλιματιστικών και τις υπόλοιπες σε ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Α, από το περπάτημα δε, στον Όλυμπο της Καρπάθου μου παρουσιάστηκε και μια φλεγμονή, όπως είπε φίλος ορθοπεδικός όταν τον ενημέρωσα τηλεφωνικά για τα σχετικά, στο δεξί γόνατο γεγονός που με υποχρεώνει να σταματήσω τις μεγάλες και δύσκολες πορείες για αρκετό καιρό γιατί αλλιώς θα πρέπει να ψάξω για δουλειά γραφείου.

Εγώ πάντως δεν πίστευα πως μπορεί και να κρυώσω και να κάνω μάλιστα και πυρετό πόσο δεν πως θα συνέβαινε κάτι με τα πόδια μου τα οποία θεωρούσα άτρωτα μέχρι προχθές και έλεγα στον Πίττα πως είναι «μάτι», έχοντας βέβαια βάσιμες υποψίες για τα πρόσωπα που με «μάτιασαν». Το γεγονός βέβαια μαθεύτηκε γύρω μας και ανέλαβαν κάποιες ξεματιάστρες να πράξουν τα δέοντα να φύγει από πάνω μου το κακό μάτι, είτε δια ζώσης, είτε δια τηλεφώνου αλλά όλες διαπίστωσαν πως το ζήτημα αφορά την κανονική ιατρική και να ακολουθήσω τις συμβουλές των γιατρών να γίνω καλά.

Πέρα όμως απ’ αυτά τα οποία δεν ήταν και τόσο ευχάριστα κατάφερα αυτές τις ημέρες να γνωρίσω ένα μεγάλο αριθμό σπουδαίων ανθρώπων, να δω ένα σωρό καινούργιους για το μάτι μου τόπους και συγκεντρώσω ένα τεράστιο υλικό που με ενδιαφέρει για τη δουλειά μου, κομμάτια από το οποίο θα δείτε σύντομα σε διάφορα έντυπα και δικτυακά μέσα.

Έτσι η σημερινή και η αυριανή μέρα είναι αφιερωμένες στην ξεκούραση και σε άλλες ενδιαφέρουσες δραστηριότητες γιατί επειδή μας άρεσε εδώ κάτω λέμε με τον Γιώργο Πίττα που και γι΄αυτόν και τη δουλειά που κάνει, τα Δωδεκάνησα είναι μια αποκάλυψη, να συνεχίσουμε όσο μπορέσουμε και όσο αντέξουμε…

Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ...

Είναι η πρώτη φορά που περνώ ως επιβάτης σκάφους τόσο κοντά στις ακτές της Τουρκίας (της αρχαίας Ιωνίας) και δεν με εκπλήσσει το γεγονός για το πόσο μοιάζουν οι τόποι καθώς πρόκειται για τις ακτές τις ίδιας θάλασσας.

Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση σε ένα σημείο απέναντι σχεδόν από την Κω, είναι το ότι μια περιοχή που είδα που μοιάζει πάρα πολύ με την Πελοπόννησο είναι ότι το τοπίο είναι σχεδόν απείραχτο όπως τα δικά μας πριν από καμιά τριανταριά χρόνια.

Οι ελαιώνες ανεβαίνουν ήρεμα μέχρι ψηλά στο βουνό, η γη διακρίνεται καλλιεργημένη και βοσκημένη, το χωριό στα μέτρα του τόπου βρίσκεται χωμένο στην αγκαλιά του μικρού κάμπου ενώ κανένας μεγάλος δρόμος δεν χαλάει την αισθητική του τόπου που φαντάζομαι διατηρείται αναλλοίωτη επί αιώνες.

Δεν χρειάζονται λοιπόν περισσότερα να πάρω την απόφαση του χρόνου να γνωρίσω την άλλη ακτή της πιο όμορφης θάλασσας του κόσμου, όπως λέει και ο Ναζίμ Χικμέτ…

Ο ΚΑΠΝΙΣΤΗΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Τα όσα ζήσαμε αυτές τις ημέρες στην Κάρπαθο και στην Κάσο είναι πολύ σημαντικά για το έργο του Γιώργου αλλά κι για μένα που παρά την ίωση του κλιματισμού των πλοίων (δέκα μέρες κρατάει μου διακεκριμένος πνευμονολόγος χθες στον Αϊ – Μάμμα και σήμερα νομίζω πως τις κλείνω) κατάφερα να κάνω λίγη δουλειά παρατηρώντας διάφορα πράγματα.

Έτσι θα αρχίσω σιγά – σιγά να ανεβάζω με τη μορφή σημειώσεων διάφορες φωτογραφίες και κείμενα που κατά κάποιο τρόπο συνθέτουν την σημερινή εικόνα των νησιών που γνωρίσαμε.

Και ξεκινώ με το θέμα της χθεσινής ημέρας που και για την Κάσο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ολική απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους. Έτσι, στο ωραίο και ιδιαίτερα θορυβώδες καφενείο του Μηνά Μηνά του Ιωάννου στις Καθίστρες όπου οι συγχωριανοί του μαζεύονται μέρα και παίζουν με πάθος ένα παιχνίδι με χαρτιά (μπιλόνι το λένε) επιβλήθηκε αυστηρά η απαγόρευση και όποιος ήθελε να καπνίσει έβγαινε στο δρόμο να απολαύσει το τσιγάρο του.

Ορισμένοι όμως, όπως ο Φίλιππος Φιλιππής του Δημητρίου που ήθελε μεν να παρακολουθεί το παιχνίδι αλλά και να καπνίζει προτίμησε να μια ενδιάμεση θέση, στο περβάζι του παραθύρου. Η επιλογή του συγκέντρωσε αρκετά σχόλια και πάνω απ’ όλα έθεσε ένα θέμα που πιθανόν δεν απασχόλησε τους συντάκτες του απαγορευτικού νόμου. Αν δηλαδή το περβάζι ενός παραθύρου η ό ελάχιστος χώρος που ορίζει μια πόρτα εμπίπτει στις απαγορευτικές διατάξεις και ο παραβάτης τιμωρείται ή είναι ελεύθερος κάποιος να καπνίσει.

Πάνω σε αυτό τον προβληματισμό δεν δόθηκε καμιά απάντηση και όλοι είπαν πως θα δούνε πως θα έχει το ζήτημα σαν αρχίσει ο χειμώνας και ο Μηνάς κλείσει τα παράθυρα…

ΚΑΣΟΣ, 02092010

ΣΤΗΝ ΚΑΣΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Οι σημερινοί μου χαιρετισμοί μου από τις πιο ανατολικές θάλασσες της Ελλάδας, την Κάσο, όπου ο καιρός απόψε έγειρε προς το φθινόπωρο και η βαρά υγρασία αυτών των ημερών έγινε μεγάλα σύννεφα που αρμενίζουν σήμερα το πρωί στον αέρα πάνω από τα πέλαγα αλλά καθώς λένε και οι ντόπιοι θα περάσει καιρός για να δούνε μια σταγόνα από βροχή κι έτσι το καλοκαίρι θα συνεχίζεται άγνωστο μέχρι πότε…

Στην Κάσο είμαστε με τον Γιώργο Πίττα από χθες για να παρακολουθήσουμε το μεγάλο πανηγύρι του Αγίου Μάμμα, προστάτη όλων εκείνων των ζώων που η μοίρα τους είναι να εξυπηρετούν τον αγρότη και για το νησί που κατά κύριο λόγο η οικονομία του στηρίζεται στην κτηνοτροφία είναι μεγάλη γιορτή. Έτσι παρακολουθήσαμε από χθες όλο το τυπικό, (σφαγή και γδάρσιμο, προετοιμασία κρέατος κλπ) αλλά δεν ανεβάζω καμιά φωτογραφία απ’ αυτά γιατί φοβάμαι πως θα ανοίξω τίποτα φλογερούς διαλόγους σαν αυτούς που είδα απόψε που ηρέμησα λιγάκι σε πολλούς τοίχους για την περίπτωση του Τσόκλη και όχι τίποτα άλλο, δεν θα είμαι σε θέση (εννοώ μπροστά στην οθόνη και να έχω και τον κατάλληλο χρόνο) για να απαντήσω δεόντως…

Έτσι περιορίζομαι σε μια φωτογραφία από τη μπούκα στο μικρό λιμανάκι της Κάσου όπου επιτέλους είδαμε και ένα γλάρο, γιατί τις τελευταίες μέρες από τον Αϊ – Στράτη ως τον Όλυμπο πήξαμε στα κοράκια και υπόσχομαι προς το απόγευμα να ανεβάσω κι άλλες, για να πάρετε όσοι δεν ξέρετε την Κάσο, μια ιδέα γι’ αυτό το νησί των ανατολικών θαλασσών.