ΟΙ ΚΟΥΤΣΟΥΠΙΕΣ ΤΟΥ ΙΟΝΙΟΥ

Θα μπορούσε να εννοηθεί Απρίλης και Μάης αν πρόκειται για μεγάλο υψόμετρο, χωρίς τις ανθισμένες κουτσουπιές ή πιο απλά Μεγάλη Εβδομάδα χωρίς να πλημμυρίσουν οι εξοχές με τα μελαγχολικά λουλούδια αυτού του πανέμορφου δέντρου της ελληνικής υπαίθρου;

Όχι βέβαια και τούτο το καταλαβαίνουμε ακόμα και στην Αθήνα όπου πολλοί της δρόμοι, ακόμα και πλατείες στολίζονται αυτές τις ημέρες με τα γλυκά, μωβ λουλούδια και δίνουν το πικρό χρώμα του Απριλομάη στην παρατημένη από ανθρώπους και άρχοντες πόλη που ζούμε. Όπως και να έχει, εκεί που πάντα θριαμβεύουν οι κουτσουπιές είναι τα ημιορεινά της Ελλάδας και τις έχω θαυμάσει ιδιαίτερα στη Δυτική Φθιώτιδα, στο Σπερχειό και τα ριζά των Αγράφων στην Καρδίτσα τα περασμένα χρόνια και έχω γράψει μάλιστα ένα σωρό κείμενα γι’ αυτές.

Φέτος όμως έτυχε να μας προσκαλέσουν το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε καλοί φίλοι στην Ακαρνανία, συγκεκριμένα σε μια παραλιακή περιοχή κάτω από το χωριό Παλιάμπελα της Βόνιτσας όπου απολαύσαμε την άνοιξη να κυριεύει τον ωραίο τόπο μέσα σε μια μέρα. 
Εκεί βέβαια είναι λίγο διαφορετική η βλάστηση και μόνο σε λίγα σημεία της εξοχής, σαν μωβ συννεφάκια, οι ανθισμένες κουτσουπιές ίσκιωναν τα πρώτα δειλά φυλλώματα που άρχιζαν να φουντώνουν σ τα κλαδιά των άλλων δέντρων. Έστω και λίγες οι κουτσουπιές, κατάφερναν εντούτοις να δώσουν κι εκεί τον τόνο της ανάστασης των δέντρων.

Το ίδιο αραιή ήταν η παρουσία των ανθισμένων κουτσουπιών σε όλη τη διαδρομή από τη Βόνιτσα ως τον Αστακό μέσω της παραλιακής οδού που τρέχει δίπλα στο Ιόνιο πέλαγος το οποίο έλαμπε χθες σαν να ήταν Πάσχα.

Γι’ αυτό και ξαφνιαστήκαμε όταν σε μια στροφή λίγο πριν από το Μύτικα, είδαμε να ξεπροβάλλει θαρρείς μέσα από τη θάλασσα, ένα ανθισμένο σύννεφο που ήταν κουρνιασμένο στα κλαδιά μιας τεράστιας κουτσουπιάς που πρέπει να έχει μεγάλη δύναμη να φυτρώσει στα σκληρά βράχια της ακτής, να μουσκεύει από το αλμυρό κύμα και φυσικά τύχη που γλίτωσε από τα μπάζα κατά την διάνοιξη του δρόμου.

ΑΘΗΝΑ, 14042011

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΗΣ ΒΟΝΙΤΣΑΣ

Στην Αθήνα, σπάνια παρακολουθώ την άνοιξη τα χελιδόνια γιατί δεν τα βλέπω να φωλιάζουν σε χαμηλά σπίτια ή σε άλλα κτίρια που μπορεί να φθάσει εύκολα το μάτι. Γενικά δε έχω την εντύπωση πως έχουν πάψει να έρχονται στην πόλη μας γιατί από το τσιμέντο που έχει καλύψει όλη την Αττική είναι πάρα πολύ δύσκολο πλέον να βρουν λάσπη να χτίσουν το σπιτικό τους και να γεννήσουν την επόμενη γενιά τους.

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με πολλές άλλες πόλεις και χωριά και ιδιαίτερα σε περιοχές που ακόμα οργώνονται χωράφια και βρίσκονται κοντά σε νερά, τρεχούμενα ή σταθερά. Τις προϋποθέσεις αυτές συγκεντρώνει όπως κατάλαβα καλά η Βόνιτσα, μια ωραία πόλη της Αιτωλοακαρνανίας στον Αμβρακικό κόλπο, στην οποία βρεθήκαμε το Σαββατοκύριακο και περάσαμε καλά με την παρέα καλών φίλων.

Εκεί είδαμε και πετούν στον ουρανό αμέτρητα χελιδόνια και να πηγαινοέρχονται με γρήγορα φτερουγίσματα σ τις φωλιές τους. Όσα τις εύρισκαν απείραχτες ή άδειες από τα σπουργίτια πρέπει να είχαν κιόλας γεννήσει και κλωσούσαν τα αυγά τους ενώ κάποια άλλα που τις εύρισκαν χαλασμένες προσπαθούσαν να τις επισκευάσουν με γρήγορες κινήσεις ενώ πολλά ήταν εκείνα που τις άρχιζαν από τα θεμέλια να προλάβουν κι αυτά τον πρώτο κύκλο της αναπαραγωγής τους.

Τα χελιδόνια όπως κατάλαβα χθες που περπάτησα αρκετά να γνωρίσω τη Βόνιτσα και την περιοχή της την προτιμούν γιατί γύρω της είδα πολλά φρεσκοργωμένα χωράφια και νερά να κυλάνε στα μικρά ρέματά ενώ το διβάρι και τα άλλα λιμνάζοντα νερά είναι πρώτης τάξεως βιότοποι εντόμων τα οποία και αποτελούν την τροφή των χελιδονιών.

Έτσι με την παρουσία τους τα χελιδόνια στη Βόνιτσα, εκτός από το ότι ομορφαίνουν όλη την ημέρα τον ουρανό της πόλης ανταποδίδουν στους κατοίκους που προσέχουν όσο μπορούν τις φωλιές τους το χειμώνα, την εξολόθρευση των κουνουπιών και των άλλων επιβλαβών εντόμων που κάνουν μαρτυρική τη ζωή τους όλο το καλοκαίρι…

ΒΟΝΙΤΣΑ, 14042011