ΤΟ ΞΕΡΟ ΔΕΝΤΡΟ ΕΓΙΝΕ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

 

Donna Drogos: «Birdhouse Tree», Hwy 133 βόρεια του Kinnear, Ουαϊόμινγκ (ΗΠΑ), 8 Απριλίου 2026. Ένα ξερό δέντρο που δεν κόπηκε, αλλά μετατράπηκε σε καταφύγιο για πουλιά.

Με το πρόσχημα της συντήρησης και της ασφάλειας και με κλαδέματα που ξεπερνούν κάθε λογική, τα δέντρα στις ελληνικές πόλεις ακρωτηριάζονται συστηματικά ή εξαφανίζονται. Απίθανα συνεργεία χωρίς καμιά γνώση ή εμπειρία αφαιρούν σχεδόν όλη την κόμη τους αφήνοντας πίσω έναν γυμνό, χωρίς κλαδιά κορμό. Το αποτέλεσμα δεν είναι φροντίδα, αλλά υποβάθμιση: δέντρα εξασθενημένα, χωρίς σκιά, χωρίς οικολογική λειτουργία. Κυρίως, χωρίς ζωή επάνω τους.

Για τα πουλιά των πόλεων: σπουργίτια, κοτσύφια, δεκαοχτούρες ακόμα και κοράκια, τα δέντρα δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία. Είναι τόποι φωλιάσματος, προστασίας και αναπαραγωγής και όταν η δομή τους καταστρέφεται, χάνεται και η δυνατότητα της φιλοξενίας. Έτσι οι πληθυσμοί τους περιορίζονται, η παρουσία τους μειώνεται και μαζί τους φτωχαίνει και το αστικό περιβάλλον. Το φαινόμενο δεν είναι μεμονωμένο. Παρατηρείται σε πολλές πόλεις της χώρας, συστηματικά και επαναλαμβανόμενα, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι βασικές αρχές της αστικής οικολογίας.

Κι όμως, η εικόνα θα μπορούσε να είναι διαφορετική.

Σε μια αγροτική περιοχή του Ουαϊόμινγκ, στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα ξερό δέντρο δεν απομακρύνθηκε. Αντί να κοπεί, αξιοποιήθηκε. Πάνω στα κλαδιά του τοποθετήθηκαν μικρές ξύλινες φωλιές, μετατρέποντάς το σε έναν κατακόρυφο χώρο φιλοξενίας πουλιών — μια απλή αλλά ουσιαστική παρέμβαση.

Το παράδειγμα αυτό δεν αφορά μόνο μια διαφορετική πρακτική διαχείρισης. Αναδεικνύει μια διαφορετική αντίληψη: ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι μόνο για τους ανθρώπους, αλλά και για τα άλλα είδη που συνυπάρχουν σε αυτόν. Η προστασία της αστικής βιοποικιλότητας δεν απαιτεί σύνθετες λύσεις. Απαιτεί, κυρίως, αλλαγή προσέγγισης. Πιο ήπιο κλάδεμα και από συνεργεία που διαθέτουν πείρα σε αυτό που κάνουν, σεβασμός και διατήρηση της φυσικής μορφής των δέντρων και φυσικά πρόβλεψη για τη φωλεοποίηση των πουλιών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και η τοποθέτηση τεχνητών φωλιών θα μπορούσε να συμβάλει ουσιαστικά.

Το βασικό ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: Θέλουμε πόλεις αποστειρωμένες ή πόλεις ζωντανές; Γιατί ένα δέντρο δεν είναι απλώς μέρος της αστικής αισθητικής αλλά είναι φορέας ζωής για τα πουλιά και απόλαυσης για τους ανθρώπους. Και μια πόλη που δεν αφήνει χώρο για φωλιές, είναι μια πόλη που σταδιακά χάνει τη δική της.

Πηγή: Η σελίδα Wyoming through The Lens

ΑΘΗΝΑ, 15/04/2026

ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΠΟΤΕ ΧΑΜΕΝΑ

 

O φωτογράφος Brooke Kapalka από την Μοντάνα που δουλεύει πολλά θέματα στο Yellowstone Park, κατά την προχθεσινή του επίσκεψη βρέθηκε πάλι μπροστά στην αλληλεπίδραση δυο αρπακτικών ειδών σχετικά με νομή της λείας - ένα κουφάρι από ελάφι από το οποίο τράφηκαν για αρκετές ημέρες αρκούδες, λύκοι, κογιότ, κοράκια και άλλα πτωματοφάγα. Την προηγούμενη φορά γράφει πως είδε τα κογιότ αφού μάλωναν για πολλές ώρες με τις αρκούδες να καταφέρνουν να κρατήσουν μακριά από το κουφάρι κι έναν φαλακρό αετό. Αυτό φαίνεται φάνηκε βαρύ για την βασιλιά των αιθέρων και επέστρεψε αποφασισμένος να διεκδικήσει το μερίδιό του και με τον τρόπο του υποχρέωσε τον αντίπαλο σε υποχώρηση.

Εκείνα όμως που δεν τρόμαξαν με τίποτα και περίμεναν να τελειώσουν τους καυγάδες οι μεγάλοι, ήταν τα κοράκια που περίμεναν στην άκρη και μόλις τους δίνονταν η ευκαιρία άρπαζαν ένα κομμάτι. Τα κοράκια που ακολουθούν όλα τα μεγάλα σαρκοβόρα και μη πλάσματα και βγαίνουν πάντα κερδισμένα, ιδιαίτερα με τον θάνατο των αδυνάτων κυρίως ή των απρόσεχτων. Τα ίδια δεν σπαταλούν δυνάμεις σε κυνήγια και τέτοια πράγματα αλλά παρέχουν κάποιες υπηρεσίες στους μεγάλους θηρευτές, αποκαλύπτοντας με κραυγές και πετάγματα την κίνηση των θηραμάτων κι έτσι συμμετέχουν κι αυτά στο τραπέζι του δάσους!

ΥΓ.  Οι φωτογραφίες είναι εκπληκτικές, δείτε περισσότερη δουλειά του στο  k3photographymontana.com

ΑΘΗΝΑ, 30052024

ΑΕΤΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΥΝ ΑΕΤΌΠΟΥΛΑ ΣΤΟ ΟΥΑΙΟΜΙΝΓΚ

 

Έτσι το γράφει ο David A. Robatcek  που ανέβασε την εξαιρετική φωτογραφία στην ομάδα «Wyoming through The Lens» και σωστά διαβάζει τις κινήσεις τους καθώς στα μεγάλα πάρκα αυτής της ιδιαίτερης πολιτείας των ΗΠΑ ζουν και αναπαράγονται, όπως έκαναν πάντα οι αετοί καθώς και πολλά άλλα πλάσματα που κινδυνεύουν με εξαφάνιση.

Είναι θέμα μεγέθους αλλά και αντίληψης περί αυτών των πάρκων - κιβωτών της φύσης που δίνουν, σαφώς και ελεγχόμενα από τον άνθρωπο, την δυνατότητα να θαυμάζει το μεγαλείο των δημιουργημάτων της. Σε αντίθεση με την Αμερική, στην πατρίδα μας δεν έχουμε τέτοιες δυνατότητες λόγω περιορισμένου χώρου και εκτός αυτού ότι χαρακτηρίζουμε ως πάρκο ή προστατευόμενη περιοχή το κάνουμε για να βγούμε απλά από την ευθύνη και τις περισσότερες φορές τα αφήνουμε στο έλεος και την διάθεση κάθε τυχαίου.

Έτσι λοιπόν αποκλείεται να δούμε πουθενά στην Ελλάδα τέτοιες εικόνες, όπως αυτή στον ουρανό του Γουαιόμινγκ, όχι μόνο για αετούς που έχουν λιγοστέψει καθώς έχουν περιοριστεί απελπιστικά οι βιότοποί τους και διαρκώς πιέζονται από ένα σωρό ανθρωπογενείς και ειδικά «πράσινες» δραστηριότητες, αλλά ούτε και για σπουργίτια στις αυλές καθώς κι αυτά είναι θύματα πολλών άλλων καταστάσεων. Τέτοιες φωτογραφίες είναι πολύτιμες και στηρίζουν τις απόψεις όσων θέλουν να συνεχίσει, ότι έχει απομείνει  από τον αληθινό κόσμο, να πορεύεται όπως η φύση έχει προορίσει και να λιγοστέψουν οι οποιεσδήποτε παρεμβάσεις, ιδιαίτερα οι λεγόμενες «πράσινες» σε βουνά και νησιά.    

ΑΘΗΝΑ, 19052024

14 XHNAKIA ΚΑΝΟΥΝ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ

 

Άπειρες εικόνες μέσα από τις οθόνες περνούν κάθε μέρα μπροστά από τα μάτια μου, τόσο πια που αρχίζω να τα κλείνω από υπερκορεσμό. Βεβαίως και εκτιμώ την προσπάθεια κάθε ατόμου να μοιραστεί με το ψηφιακό κοινό αυτά που βλέπει ή μέσω αυτών να αποκαλύψει την διάθεσή του αλλά είναι τόσες πολλές πια που χάνονται σε έναν ωκεανό από εικόνες με κοινό, δυστυχώς, χαρακτηριστικό οι περισσότερες την κοινοτυπία και την ρηχή πρόσληψη.  

Δεν μπορώ όμως να μην σταθώ σε κάποιες που το θέμα τους τις κάνει να ξεχωρίζουν και ο τρόπος που βλέπει το μάτι πίσω από το φακό τους προκαλεί πολλά όμορφα συναισθήματα. Όπως η φωτογραφία της Danielle Laumann που πιάνει μια πολύ τρυφερή στιγμή από τη ζωή μας οικογένεια καναδέζικης αγριόχηνας σε κάποια λίμνη στην περιοχή που ζει. Μια στιγμή που αποτυπώνει την προσοχή που δίνουν οι γονείς στα 14 βλαστάρια τους και αυτά, υπάκουα να βαδίζουν ανάμεσά τους σε μια βόλτα εμπειρίας που είχαν με το νερό. Τα μικρά παπάκια δεν ξέρουν ακόμα ότι αν βγουν από την γραμμή που περπατούν θα χαθούν αλλά αυτό το μαθαίνουν εμμέσως από τους γονείς που ένας μπροστά ανοίγει το δρόμο και ο άλλος πίσω ελέγχει μη και κάποιο ξεστρατίσει. Αυτή η βόλτα, είτε μέσα στο νερό, είτε έξω από αυτό για τα χηνάκια είναι ένα μάθημα ζωής που θα τα βοηθήσει να μεγαλώσουν, να ενηλικιωθούν και όταν έρθει η ώρα τους να το διδάξουν κι αυτά στους δικούς τους απογόνους.

Την είδα και ο νους μου πήγε μακριά, στο Wyoming αλλά αναζητώντας ανάλογες εικόνες στην καθημερινότητά μας, είδα πως είναι πολύ λίγες, πραγματικά και μεταφορικά. Όσο για το μάθημα της επιβίωσης, όπως αυτό γίνεται από τις αγριόχηνες στα χηνάκια τους, τα περισσότερα παιδιά των ανθρώπων το μαθαίνουν δυστυχώς από καρικατούρες…

ΑΘΗΝΑ, 18052024