ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΠΟΤΕ ΧΑΜΕΝΑ

 

O φωτογράφος Brooke Kapalka από την Μοντάνα που δουλεύει πολλά θέματα στο Yellowstone Park, κατά την προχθεσινή του επίσκεψη βρέθηκε πάλι μπροστά στην αλληλεπίδραση δυο αρπακτικών ειδών σχετικά με νομή της λείας - ένα κουφάρι από ελάφι από το οποίο τράφηκαν για αρκετές ημέρες αρκούδες, λύκοι, κογιότ, κοράκια και άλλα πτωματοφάγα. Την προηγούμενη φορά γράφει πως είδε τα κογιότ αφού μάλωναν για πολλές ώρες με τις αρκούδες να καταφέρνουν να κρατήσουν μακριά από το κουφάρι κι έναν φαλακρό αετό. Αυτό φαίνεται φάνηκε βαρύ για την βασιλιά των αιθέρων και επέστρεψε αποφασισμένος να διεκδικήσει το μερίδιό του και με τον τρόπο του υποχρέωσε τον αντίπαλο σε υποχώρηση.

Εκείνα όμως που δεν τρόμαξαν με τίποτα και περίμεναν να τελειώσουν τους καυγάδες οι μεγάλοι, ήταν τα κοράκια που περίμεναν στην άκρη και μόλις τους δίνονταν η ευκαιρία άρπαζαν ένα κομμάτι. Τα κοράκια που ακολουθούν όλα τα μεγάλα σαρκοβόρα και μη πλάσματα και βγαίνουν πάντα κερδισμένα, ιδιαίτερα με τον θάνατο των αδυνάτων κυρίως ή των απρόσεχτων. Τα ίδια δεν σπαταλούν δυνάμεις σε κυνήγια και τέτοια πράγματα αλλά παρέχουν κάποιες υπηρεσίες στους μεγάλους θηρευτές, αποκαλύπτοντας με κραυγές και πετάγματα την κίνηση των θηραμάτων κι έτσι συμμετέχουν κι αυτά στο τραπέζι του δάσους!

ΥΓ.  Οι φωτογραφίες είναι εκπληκτικές, δείτε περισσότερη δουλειά του στο  k3photographymontana.com

ΑΘΗΝΑ, 30052024

ΜΙΑ ΚΙΣΣΑ ΣΤΑ ΚΛΑΔΙΑ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΚΑΣΤΑΝΙΑΣ

Στον ανατολικό ορίζοντα της αυλής του σπιτιού στη μικρή πατρίδα, εδώ και κάποια χρόνια η όραση σκοντάφτει στους σκελετούς των μεγάλων καστανιών του κτήματος των Λουκοπουλαίων (νυν Νικολάου Σαρόγλου) οι οποίοι προέκυψαν όταν μια φοβερή αρρώστια τις ξέρανε. Επειδή δεν το ξύλο της καστανιάς είναι σχεδόν αθάνατο καθώς δεν το επηρεάζουν οι μύκητες να το αποσυνθέσουν όσο τα ξύλα από άλλα είδη, τούτα θα είναι εκεί για πολλές δεκαετίες ακόμη εκτός και αν βάλουμε μια μέρα πλάτη όλοι οι χωριανοί να ρίξουμε στο έδαφος τις τεράστιες ξερές καστανιές και τις κάνουμε καυσόξυλα.

Στα γυμνά αυτά κλαδιά λοιπόν έρχονται και κουρνιάζουν συνήθως κοράκια· είδος που άλλοτε ευδοκιμούσε στη περιοχή αλλά λόγω έλλειψης τροφής τα τελευταία χρόνια και εξαιτίας της εγκατάλειψης των καλλιεργειών ο αριθμός τους έχει μειωθεί σημαντικά. Στα ίδια κλαδιά κουρνιάζουν για λίγο, όσο χρειάζεται να σαρώσουν με την τρομερή ματιά τους το γύρω χώρο για να εντοπίσουν τίποτα πουλιά, ερπετά και σίγουρα στα κοτέτσια της γειτονιάς για κανένα απρόσεχτο πουλερικό που και που λίγα γεράκια. Εννοείται, ότι αυτά τα κλαδιά είναι απαγορευμένα για κάθε άλλο είδος πουλιών γιατί δίνουν εύκολο στόχο…

Σε αυτά τα κλαδιά χθες είδα να έχει κουρνιάσει μια κίσσα (γκζάνες) τις λένε στο χωριό και ταιριάζει το όνομα με την αποκρουστική λαλιά της η οποία ξεχωρίζει απ’ όλα τα άλλα πουλιά της κατηγορίας της. Καθότι αρπακτικό η πολύχρωμη κίσσα και μάλιστα πιο επιδέξιο και άπληστο από τα κοράκια και ιδιαίτερα προσεκτικό στις εξορμήσεις της σε κάθε είδους καρπό, από καλαμπόκια μέχρι καρύδια κυριολεκτικά τα ρημάζει. Παρότι δε πρόκειται για ένα ληστή των καρπών εντούτοις δεν προκαλεί κανένα ενδιαφέρον για τους κυνηγούς κι έτσι πολλαπλασιάζεται με γοργούς ρυθμούς. Γι' αυτό δεν αποτελεί παράδοξο στη θέση πάνω στα γυμνά κλαδιά αντί για κοράκια να βλέπουμε να κουρνιάζουν κίσσες οι οποίες εκτός από καρπούς έχουν αδυναμία και αρπάζουν ότι γυαλίσει στο μάτι τους! 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 24122017

Η ΚΟΡΑΚΟΦΩΛΙΑ ΣΤΗΝ ΨΗΛΗ ΛΕΥΚΑ

Τι είναι αυτό που ωθεί τα κοράκια (και όχι μόνο) να φτιάχνουν τις φωλιές τους σε κάποιο δέντρο πρέπει να είναι από τα ανεξήγητα αυτού του κόσμου και όποιες ερμηνείες έχουν δοθεί κατά καιρούς από τους ειδικούς, θεωρώ πως μπορούν εύκολα να αμφισβητηθούν καθώς τα απρόοπτα και τα απροσδόκητα στη ζωή των πουλιών περισσεύουν…

Αυτό συζητούσαμε χθες το απόγευμα στο χωριό σαν είδαμε πως σε μια από τις ψηλότερες λεύκες της συστάδας λίγο πιο κάτω από το Πάρκο Καλαντζή έχει επιλεγεί από ένα ζευγάρι κοράκων και έφτιαξαν, χωρίς να τα πάρει κανένας είδηση, μια φωλιά και όπως δείχνουν τα πράγματα καθώς μόνο ένα απ’ αυτά πηγαινοέρχεται, κλώθουν ήδη τα αυγά τους.

Η λεύκα αυτή πρέπει να είναι τουλάχιστον 40 μέτρα ύψος και η θέα από την κορυφή της είναι εξαιρετική σε όλο το χωριό, πάνω και κάτω γειτονιά εκτός από το Κοτρώνι που το κρύβει η ράχη στα Δεδουσαίικα. Σε αυτό το ύψος που έφτιαξαν τη φωλιά ασφαλώς και αποκλείεται να ανέβει κανένα φίδι ούτε και ποντίκι να πειράξει τα κορακόπουλα και έτσι είναι ασφαλή, εκτός από την περίπτωση που νευριάσουν κανένα γεράκι και τα κάνει μεζεδάκια. Σε αυτό το ύψος πάλι, η φωλιά είναι εκτεθειμένη στους αέρηδες, κάτι που σίγουρα λαβαίνουν υπ’ όψιν τους τα κοράκια αλλά από την άλλη, πιστεύω πως έχουν τέτοια εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους να φτιάχνουν στέρεες φωλιές που το αψηφούν.

Η κουβέντα τράβηξε σε μάκρος, είπαμε ότι ήξερε ο καθένας για τις φωλιές, από σπουργίτια μέχρι πελαργούς, χελώνες και αλεπούδες και απ’ ότι κατάλαβα όλοι θα θέλαμε να ανέβουμε μέχρι την κορακοφωλιά στη λέυκα να δούμε πως είναι φτιαγμένη και πόσα αυγά έχει μέσα αλλά κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Έτσι θα περιμένουμε να μεγαλώσουν τα κορακόπουλα και να αρχίσουν να μαθαίνουν να πετάνε οπότε και θα μάθουμε τουλάχιστον πόσα είναι και το χειμώνα που θα πέσουν τα φύλλα θα δούμε με το κιάλι και τη φωλιά, αν φυσικά έχει μείνει τίποτα απ’ αυτή εξαιτίας του αέρα!

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 01052017

ΠΛΑΚΩΣΑΝ ΜΑΥΡΑ ΚΟΡΑΚΙΑ...

Ήταν που ήταν κακή η διάθεσή μου αυτές τις ημέρες, ήρθαν και καινούργιες εξαγγελίες για την οικονομία του ΓΑΠ και του Μπένι από τη Θεσσαλονίκη και σχεδόν με αποτελείωσαν.

Που λοιπόν να βρω όρεξη για δουλειά και να κάνω κάποια γόνιμα σχέδια για να αλαφρώσω κάπως τη βαριά ατμόσφαιρα που μας πλάκωσε. Ακόμα και το χάζεμα στο φωτογραφικό αρχείο που ξεκίνησα να κάνω για να ξεκαθαρίσω κάτι θέματα με οδήγησε σήμερα σε ορισμένες φωτογραφίες που ενώ τις είχα τραβήξει με άλλες σκέψεις και ιδέες, τώρα μου βγαίνουν σαν οι κακοί οιωνοί να έγιναν πραγματικά κοράκια και να ετοιμάζονται να ορμήσουν πάνω στην πόλη και αδιακρίτως να μας βγάλουν τα μάτια και να φάνε όσες σάρκες μας απόμειναν. Η φωτογραφία που βλέπετε είναι τραβηγμένη πέρσι στον Αϊ Στράτη όπου όπως έχω ξαναγράψει, για κάποιο άγνωστο λόγο έχουν σχεδόν εξαφανιστεί οι γλάροι και στον ουρανό πετάνε μόνο μαύρα κοράκια και έκανα πολλές φωτογραφίες που τώρα μου φαίνονται πολύτιμες για να «στολίζω» τη μαύρη επικαιρότητα που ζούμε.

Πέτυχα πέρσι στον Αϊ Στράτη τα δυο κοράκια που βλέπετε στη φωτογραφία να συνομιλούν πάνω στο χοντρό καλώδιο του ηλεκτρικού αλλά ήταν τόσο ψηλά που και κορακίστικα να ήξερα, πάλι δεν θα άκουγα τι έλεγαν και τι προετοιμάζονταν να κάνουν και να αρπάξουν. Αντιθέτως και παρά τα άθλια ελληνικά του ΓΑΠ και τις κούφιες ρητορείες του Μπένι που άκουσα από το ραδιόφωνο, κατάλαβα πολύ καλά τι μας περιμένει από εδώ και πέρα...