ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΑΡΝΑΚΙ ΜΑΝΑΡΙ…

Συμβαίνει καμιά φορά η προβατίνα, το είδος της οποίας δεν φημίζεται για την εξυπνάδα του, να μην αναγνωρίσει μετά τη γέννα κάποιο από τα βλαστάρια της, ιδιαίτερα όταν αυτή γεννήσει δύο ή τρία και να μη θέλει με τίποτα να θηλάσει κάποιο από τα αρνάκια της. Τότε, μπροστά στον κίνδυνο να χαθεί αυτό, ο νοικοκύρης αναλαμβάνει το ρόλο της τροφού και το ταίζει με το μπουκάλι και το μπιμπερό όπως ένα βρέφος, κρατώντας το δηλαδή στην αγκαλιά ιδιαίτερα τις πρώτες ημέρες της ζωής του μέχρι να σταθεί καλά στα πόδια του.

Το γάλα σε αυτή την περίπτωση είναι γάλα σκόνη από το εμπόριο αλλά κάποιοι πιο ευαίσθητοι κτηνοτρόφοι αρμέγουν άλλες προβατίνες, από εκείνες που τους περισσεύει γάλα και βάλουν απ’ αυτό στο μπουκάλι γιατί ασφαλώς και είναι πολύ καλύτερο για το αρνάκι που πρέπει οπωσδήποτε να πάρει τα απαραίτητα στοιχεία για να κρατηθεί στη ζωή. Γι’ αυτό και πολλές φορές εκείνα τα αρνάκια που θρέφονται μόνο από γάλα σκόνη δεν έχουν πολλές πιθανότητες να επιζήσουν ή εξελίσσονται σε τίποτα ταλαίπωρα πλάσματα.

Ο Ερμής παρακολουθεί με ενδιαφέρον τον θηλασμό του αρνιού

Μια τέτοια περίπτωση θηλασμού αρνιού με μπουκάλι η οποία δεν είναι και εύκολη γιατί το ένστικτο του αρνιού είναι πολύ ισχυρό και αναζητεί (ματαίως) την άκαρδη μητέρα του και πρέπει αυτός που το ταίζει να είναι ήρεμος και να του δίνει κανένα χάδι και τούτο φυσικά δεν μπορεί να γίνει για πολλά αρνάκια. Έτσι τις περισσότερες φορές το αρνάκι του θηλασμού με μπουκάλι δένεται με τον άνθρωπο που το ταίζει, τον αναζητεί διαρκώς και τον παίρνει από κοντά όταν τον εντοπίσει – καταλήγει να είναι αυτό που λέμε μανάρι!

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 05112016

ΤΟ ΚΟΠΑΔΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Ξημέρωσα στη μικρή μου πατρίδα και για να την τιμήσω, όπως πάντα άλλωστε, έκανα μια μεγάλη βόλτα: στο Βελούχι, στον Σπερχειό, στα χωριά και τις εξοχές της. Παντού στην ατμόσφαιρα κυριαρχούσε η αίσθηση της Μεγάλης Παρασκευής με τη συγκρατημένη παρά την έντονη ηλιοφάνεια ζέστη, με τα κλαδιά των δέντρων κάπως φοβισμένα από την κακοκαιρία της περασμένης εβδομάδας και τα λουλούδια και αυτά επίσης να ξεκινούν κάπως δειλά τον κύκλο της ανθοφορίας τους.

Στο χωριό μου δε που είναι χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 800 μέτρα, οι κερασιές που πανηγυρικά το στόλιζαν σαν το Πάσχα έπεφτε αυτές τις μέρες του Απρίλη, φέτος μόλις που φαίνεται πως αρχίζουν να σκάσουν τα πρώτα τους μπουμπούκια. Το ίδιο συμβαίνει και τις κουτσουπιές και τα άλλα καρποφόρα δέντρα φέτος.

Αυτό όμως που δεν έλειψε από κανένα χωριό ήταν η καθιερωμένη σφαγή των αμνοεριφίων και δεν κρύβω πως πέρασα από δυο – τρία υπαίθρια σφαγεία που οι νοικοκυραίοι (αυτοί δηλαδή που έχουν ακόμη δικά τους ζωντανά και δεν τρέχουν στα κρεοπωλεία ή στα σούπερ μάρκετ) έσφαζαν και έγδερναν από το πρωί τον οβελία τον οποίο, όλοι πλην των χορτοφάγων απολαμβάνουν και χαίρονται στο πασχαλινό τραπέζι.

Από τα σφαγεία φυσικά και δεν πρόκειται να ανεβάσω καμιά φωτογραφία γιατί θα μου πείτε ποιος ξέρει τι για τα άμοιρα ζώα και τον βάρβαρο άνθρωπο, θα σηκώσουμε διαλόγους που δεν θα έχουν τέλος και θα χαλάσουμε πασχαλιάτικα την καρδιά μας.

Δεν μπορώ όμως να μην ανεβάσω μια φωτογραφία που τράβηξα στο χωριό Καστρί, στον κάμπο, όπου η άνοιξη έχει ήδη προχωρήσει αρκετά και δείχνει ένα κοπάδι από πρόβατα να αναπαύεται κάτω από τον ίσκιο μιας μεγάλης ανθισμένης πασχαλιάς.

Είναι κατά τη γνώμη μου η πιο συμβολική φωτογραφία για το Πάσχα, με τα αμνοερίφια που θέλει το έθιμο να πηγαίνουν στο θυσία στη μεγάλη γιορτή της ανάστασης, αν δεν είναι στολισμένα όπως στην αρχαία παράδοση, τουλάχιστον να τελειώσουν κάτω από μια ανθισμένη πασχαλιά στα χωριά της Ρούμελης.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 22042011