ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΚΑ

Τον χαρήκαμε προχθές το βράδυ τον μπάρμπα Γιάννη Μάκα· στην εκδήλωση για την παρουσίαση του δίσκου «Ρούμελη – ηχογραφήσεις Σίμωνα Καρά, 1978» σαν μας υποδέχτηκε με το «Φίλοι μ’ καλωσορίσατε» στην Στοά του Βιβλίου.

Και μας συγκίνησε για άλλη μια φορά αυτός ο τρανός Αγραφιώτης που αντέχει ακόμη να τραγουδά την δόξα της κλεφτουριάς και τους καημούς των ανθρώπων και συνεχίζει να μας χαρίζει μοναδικές εκτελέσεις των παραδοσιακών τραγουδιών των Αγράφων και πιο πολύ των κλέφτικων της Ρούμελης που κοντεύουν σχεδόν να ξεχαστούν. Τον έχουμε ακούσει σε αναρίθμητα πανηγύρια, μας χόρεψε ώρες ατέλειωτες και καμαρώσαμε αξιότερους να χορεύουν τα τσάμικα που τραγουδούσε με τον δικό του μοναδικό τρόπο και απ’ αυτόν κρατήσαμε τους στίχους και τα λόγια αθάνατων τραγουδιών για να τα ψιθυρίζουμε στους νεότερους. 

Του χρωστάμε πολλά του μπάρμπα Γιάννη Μάκα -πολύ περισσότερα από τα χειροκροτήματα- γιατί προχθές πάλι μας πρόλαβε. Με την βαθιά του υπόκλισή του μας υποχρέωσε να συνεχίσουμε να τιμάμε τους ανθρώπους που έδωσαν πολλά για να είναι όρθιος ακόμη και να έχει τη δική του λαλιά ο Τόπος μας…

ΑΘΗΝΑ, 09062017

ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ

Η κορυφή του Βελουχιού χιονισμένη (Φωτό: Δημήτρης Αντωνίου).

Δεν πρόκοψα φέτος να είμαι στα βουνά για να χαρώ τον Τόπο φορτωμένο με χιόνια και ιδιαίτερα τα χιόνια στο Βελούχι και τις γύρω κορφές των βουνών στη Ρούμελη. Το είχα καημό ομολογώ να ανέβω στην κορυφή του μια τέτοια στιγμή, της απόλυτης χιονοκαιρίας να δω τη Ρούμελη ντυμένη στα άσπρα δεν μου έτυχε αλλά να λέμε και την αλήθεια δεν θα ήμουν σε θέση να ανέβω τόσο ψηλά γιατί δεν έχω τέτοια εμπειρία και αντοχές…

Η Ποταμιά και οι κορυφές της Χελιδόνας (Φωτό: Δημήτρης Αντωνίου).

Να μη γκρινιάζω όμως, απόλαυσα νοερά στις χιονισμένες κορυφές του Βελουχιού και το πανόραμα της Ευρυτανίας και της Ρούμελης μέσα από τις εκπληκτικές φωτογραφίες καλών φίλων και με ξεσήκωσαν για ένα προσκύνημα τις επόμενες ημέρες, που όπως ακούω θα έχουμε και άλλες χιονοπτώσεις, στη χιονισμένη πατρίδα πράγμα το οποίο συνιστώ σε όλους όσους μπορούν να το κάνουν γιατί τέτοιες στιγμές σπανίζουν. 

Η κορυφή του Βελουχιού και το χιονοδρομικό (Φωτό: Δημήτρης Αντωνίου).

Το λέω αυτό γιατί και άλλες φορές κατά το παρελθόν έχει ρίξει τόσο χιόνι αλλά φέτος τα ιδιαίτερα κλιματολογικά φαινόμενα που το προκαλούν ήταν εκτεταμένα και είχαν διάρκεια. Σε συνδυασμό μάλιστα με τις χαμηλές θερμοκρασίες που το κράτησαν πολλές ημέρες και στα κλαδιά των δέντρων δημιούργησαν σπάνιες και μοναδικές εικόνες που προκαλούν για ωραίες περιπλανήσεις στα δάση που μοιάζουν με μαγεμένα και στην υπέροχη φύση του Ευρυτανικού χειμώνα.

Το Καρπενήσι σκεπασμένο από χιόνια. (Φωτό: Δημήτρης Αντωνίου).

- Τις εξαιρετικές φωτογραφίες από το χιονισμένο Βελούχι δανείστηκα για την περίπτωση από τον Δημήτρη Αντωνίου, στη σελίδα του οποίου στο Facebook μπορείτε να δείτε και άλλες πολλές καθώς βέβαια και στις σελίδες πολλών άλλων φίλων από τη χιονισμένη Ευρυτανία και Δυτική Φθιώτιδα. 

Το πανόραμα των βουνών της Ρούμελης στα χιόνια. (Φωτό: Δημήτρης Αντωνίου).

ΑΘΗΝΑ, 23012017

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ

Από την παρουσίαση του δίσκου «Ρούμελη – Ηχογραφήσεις Σίμωνα καρά, 1978»

Ήταν εξαιρετική βραδιά· γεμάτη από ήχους και τραγούδια της Ρούμελης που θησαύρισε και ηχογράφησε ο Σίμων Καράς καιρούς που ανθούσε ακόμη η μουσική παράδοσή μας, η προχθεσινή στη «Στοά του Βιβλίου». Την ωραία εκδήλωση διοργάνωσαν το Κέντρο Έρευνας και Προβολής της Εθνικής Μουσικής» και η «Πανευρυτανική Ένωση» για να παρουσιάσουν τον δίσκο «Ρούμελη – ηχογραφήσεις Σίμωνα Καρά, 1978».

Παίζει κλαρίνο ο Γιώργος Κωτσίνης και τραγουδά ο Γιάννης Μάκας 

Με αφορμή την κυκλοφορία του ανωτέρω δίσκου και για τη δημοτική μουσική μας παράδοση και τον Σίμωνα Καρά και το έργο του, μετά τον χαιρετισμό του προέδρου του ΚΕΠΕΜ Μιχαήλ Μαντζούρη, μίλησαν: ο φιλόλογος Ηλίας Λιάσκος, πρόεδρος της «Πανευρυτανικής Ένωσης», ο καθηγητής μουσικής, συγγραφέας και συνεργάτης του Σίμωνα Καρά, Κωνσταντίνος Μάρκος, ο συγγραφέας Πέτρος Μπερερής, ο μουσικολόγος, καθηγητής μουσικής Αναστάσιος Ηλιόπουλος και ο επιμελητής εκδόσεων του ΚΕΠΕΜ, Δημήτριος Μαντζούρης. Την εκδήλωση συντόνισε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος της αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας, (ΑΙ.ΠΟ.Ε) Παναγιώτης Κοντός.

Στο λαγούτο ο Βασίλης Σμάνης και στο κλαρίνο ο Σπύρος Ζαγκανάς.

Στο μουσικό μέρος της εκδήλωσης ακούστηκαν ρουμελιώτικα τραγούδια με συντελεστές της ηχογράφησης του 1978 που ζουν ακόμη με τη συνοδεία ζωντανής ορχήστρας που αποτελούσαν οι Γιώργος Κωτσίνης στο κλαρίνο, Βασίλειος Σμάνης στο λαγούτο και Μανώλης Κόττορος στο βιολί. Τραγούδησαν ο Γιάννης Μάκας από τον Κρέντη Ευρυτανίας και ο παπά Δημήτρης Καραγιάννης με τη γυναίκα του Αικατερίνη με την Ανδριανή από την Υπάτη και έπαιξε κλαρίνο ο Σπύρος Ζαγκανάς από την Υπάτη. Η εκδήλωση έκλεισε με την απονομή τιμητικών διπλωμάτων στους ανωτέρου μουσικούς καθώς και σε ορισμένους απογόνους συνεργατών του Σίμωνα Καρά.

Ο Παπα Δημήτρης Καραγιάννης, η γυναίκα του Αικατερίνη 

και η Αδριανή τραγουδάνε τραγούδια της Υπάτης.

Συνδιοργανωτές φορείς της εκδήλωσης ήταν: Από την  Αιτωλοακαρνανία ο Σύλλογος Γουριωτών «Άγιοι Ταξιάρχαι» και Σύλλογος των εν Αθήναις Λεπενιωτών.
Από τη Βοιωτία οΕκπολιτιστικός Σύλλογος Στειρίου. Από την Ευρυτανία ο Σύλλογος Νέων Κρέντης «Δράσις» και Σύλλογος Απανταχού Μαραθιωτών Αγράφων. Από τη Φθιώτιδα ο Πολιτιστικός Σύλλογος Υπάτης «Οι Αινιάνες» και Σύλλογος Αγοργιανιτών Παρνασσού και από τη Φωκίδα ηΑδελφότης Κονιακιωτών «Ο Άγιος Γεώργιος». Η εκδήλωση μεταδόθηκε ζωντανά μέσω διαδικτύου σε ολόκληρο τον κόσμο, με την επιμέλεια του Πολιτιστικού Συλλόγου Υπάτης «Οι Αινιάνες».

ΑΘΗΝΑ, 07062016

Ο 3ος ΠΟΔΗΛΑΤΙΚΟΣ ΑΘΛΟΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ

Στην αφετηρία του 3^ου Άθλου, στις Ράχες Τυμφρηστού

Ακολούθησα για τέσσερις ημέρες (4,5,6 και 7 Σεπτεμβρίου)  το 3^ο Ποδηλατικό Άθλο στα βουνά της Ρούμελης και μπορώ να πω πως ήταν ένας εξαιρετικός, από όλες τις πλευρές  αγώνας που έδειξε κατ’ αρχάς πως όταν υπάρχει θέληση και σωστή προετοιμασία, ξεπερνιούνται ακόμη όλα τα εμπόδια και οι πιο δύσκολες διαδρομές στα ελληνικά βουνά γίνονται περίπατος ενώ παράλληλα μέσω του ποδηλάτου μπορεί να γνωρίσει όποιος θέλει και μπορεί, έναν ιδιαίτερα όμορφο τόπο στην ορεινή Ρούμελη.

Στη Γραμμένη Οξυά, οι ποδηλάτες δίνουν κίνηση άδεντρο τοπίο

Ο 3^ος Ποδηλατικός Άθλος στα βουνά της Ρούμελης, μια διαδρομή 250 χιλιομέτρων, ξεκίνησε την Παρασκευή το πρωί από τις Ράχες Τυμφρηστού και οι από εκεί οι ποδηλάτες με τους συνοδούς ακολούθησαν τη διαδρομή προς Πουγκάκια όπου και η πρώτη στάση και κατόπιν στο Παλαιοχώρι, στον Αϊ – Λιά η δεύτερη. Από εκεί μέσω μιας πολύ ωραίας διαδρομής στις πλαγιές της Γραμμένης Οξυάς με θέα τις κορυφές του Τυμφρηστού σταθήκαμε για λίγο στην Βρύση Αρβανίτη όπου μας περίμενε παγωμένο από τα νερά της βρύσης αυτής καρπούζι. Από εκεί και μέσα στο δάσος με τις οξιές ανεβήκαμε στο Ορειβατικό Καταφύγιο της Γραμμένης Οξυάς και κατόπιν κατηφορίσαμε στο χωριό Γραμμένη Οξιά όπου στα στρωμένα τραπέζια μας περίμεναν ωραία φαγητά και εκεί διανυκτερεύσαμε σε σκηνές.

Το πρωί του Σαββάτου από τη Γραμμένη Οξυά κατευθυνθήκαμε στο Γαρδίκι όπου ξεκουραστήκαμε για λίγο στο ωραίο κατάστημα «Ομιλαία» και από εκεί μέσω ενός πολύ ωραίου δρόμου που διασχίζει τον αυχένα του Γουλινά και με εξαιρετική θέα προς τις κορυφές του Τυμφρηστού και τα Βαρδούσια φτάσαμε στην κορυφή και ορισμένοι μάλιστα ανέβηκαν ως το Πυροφυλάκιο να αγναντέψουν τον τόπο. Από το Γουλινά κατεβήκαμε στην Άνω Καλλιθέα, προχωρήσαμε στην Φτέρη και την Παλαιοβράχα όπου με περίμεναν με τραπέζια γεμάτα φιλέματα και καταλήξαμε στον Άμπλα της Παλαιοβράχας όπου κάναμε και μπάνιο και διανυκτερεύσαμε σε σκηνές κάτω από τα πλατάνια και δίπλα στα νερά.

Στη Λελούδα, όλοι οι αθλητές με θέα τις κορυφές του Τυμφρηστού

Την Κυριακή ξεκινήσαμε νωρίς από τον Άμπλα να μη μας πάρει η ζέστη και αφού σταθήκαμε λίγο στη Λευκάδα, μέσα Καναλίων προχωρήσαμε προς το μοναστήρι της Ρούστιανης όπου στο προαύλιο της εκκλησίας μας υποδέχτηκαν σχεδόν όλοι οι χωριανοί γιατί ήταν μόλις μετά το σχόλασμα της λειτουργίας και μας πρόσφεραν γλυκά, πίττες και αναψυκτικά. Από εκεί προχωρήσαμε στο Πίτσι όπου μας υποδέχτηκαν στη πλατεία και κατόπιν από τον αυχένα Χονδρογιάννη κατευθυνθήκαμε, με θέα τον Τυμφρηστό τώρα προς τη  γέφυρα Μουτζουράκη την οποία πέρασαν μόνο τα ποδήλατα και το χωριό Τυμφρηστός. Από εκεί και μέσω του δασικού δρόμου που ξεκινά από την παλαιά Μεσαία Κάψη οι πιο έμπειροι ποδηλάτες κατέληξαν στους Αγίους Αποστόλους, το ψηλότερο σημείο της τετραήμερης διαδρομής ενώ ορισμένοι πέρασαν από τα χωριά Μεγάλη Κάψη και Μερκάδα και όλοι μαζί συναντηθήκαμε στη Λελούδα όπου και διανυκτερεύσαμε.

Στον τερματισμό, στον Άγιο Γεώργιο μπροστά στο άγαλμα του Αχιλλέα.

Από τη Λελούδα προχωρήσαμε μέσα από τα εκατοσκέπαστα μονοπάτια του Αχιλλέα προς τα χωριά Μαυρίλο, κατόπιν στο Νεοχώρι και από εκεί στα Πιτσιωτά, το Περίβλεπτο και το Δίκαστρο όπου και μείναμε αρκετή ώρα και επισκεφθήκαμε και το ωραίο λαογραφικό μουσείο του χωριού. Από το Δίκαστρο είχε απομείνει το τελευταίο κομμάτι του άθλου και μετά την ωραία διαδρομή δίπλα στον Σπερχειό, καταλήξαμε στον Άγιο Γεώργιο, μπροστά στον Άγιο Γεώργιο όπου μας περίμεναν οι τοπικές αρχές και οι χωριανοί και μετά την μικρή γιορτή και την απονομή των μεταλλίων και των αναμνηστικών διπλωμάτων δώσαμε ραντεβού για τον 4^ο Άθλο του χρόνου πάλι στα βουνά της Ρούμελης σε άλλη διαδρομή.

Και για να μη λέμε πως ήμουνα συνέχεια με τα αυτοκίνητα συνοδείας…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το υλικό (φωτογραφικό και σημειώσεις) από τον 3^ο Άθλο στα βουνά της Ρούμελης είναι τεράστιο και θέλει πολύ χρόνο για να μπορέσει να δημοσιευθεί. Γι’ αυτό σήμερα βλέπετε μόνο δυο φωτογραφίες, από το ξεκίνημα στις Ράχες Τυμφρηστού και τον τερματισμό στον Άγιο Γεώργιο. Τις επόμενες ημέρες και αφού επεξεργαστώ το υλικό θα υπάρξουν και άλλες ενδιαφέρουσες δημοσιεύσεις με στοιχεία για την κάθε διαδρομή, στιγμιότυπα από τον Άθλο και τον αγώνα των αθλητών αλλά και των διοργανωτών.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 09092015

ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΡΑΠΕΤΕΣ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ!!!

Σε αυτή την πλαγιά της Κκαλιακούδας υπάρχει δρόμος που ενώνιε το χωριό Δολιανά με το Καρπενήσι.

 Ακούω στις ειδήσεις πως καμιά 1000ριά άνδρες και γυναίκες της ΕΛΑΣ και άλλων συναφών δυνάμεων χτενίζουν την ορεινή Ναυπακτία, την Τριχωνίδα αλλά και ένα τμήμα της Ευρυτανίας, προς τον Προυσό, δηλαδή μέσα στον Κρικελοπόταμο για να βρουν τους 5 ή 6 δραπέτες από τις φυλακές Τρικάλων που βαρύνονται με κατηγορίες για ληστείες, δολοφονίες και άλλα αξιόλογα αδικήματα. Όπως θα ακούσατε πάλι, δυο από αυτούς τους σκότωσαν σε μια δύσβατη περιοχή κοντά στο χωριό Κόνισκα της Τριχωνίδας. 

Οι κορυφές του πανατωλικού πάνω από το χωριό Ρωσκά

Ο τόπος που «χτενίζουν» είναι ένα κομμάτι της Ρούμελης, από τα πιο δυσπρόσιτα λόγω των ψηλών βουνών, Παναιτώλιο, Γκιώνα, Βαρδούσια, Οίτη, Καλιακούδα, Χελιδόνα αλλά και των δύσκολων ποταμών που αυλακώνουν άγρια αυτή την πανέμορφη κατά τα άλλα περιοχή την οποία γνωρίζω πολύ καλά καθώς την έχω περπατήσει μέτρο – μέτρο κατά τα προηγούμενα χρόνια στις αναζητήσεις μου για τις Μικρες Πατρίδες. Τούτο βέβαια δεν το αναφέρω να με ζητήσουν να συμμετάσχω στις έρευνες ως γνώστη του τόπου αλλά γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να πω δυο λόγια, αναφορικά με την εγκατάλειψη αυτού του τόπου από τους κατοίκους τους και να σημειώσω πως ελάχιστοι είναι οι μόνιμοι κάτοικοι σε όλα τα χωριά και σχεδόν κανένας που να μπορεί να βοηθήσει στις έρευνες λόγω αδυναμίας. Χώρια που τα παλιά μονοπάτια, τα οποία λένε πως βαδίζουν οι δραπέτες, τα περισσότερα έχουν χαθεί από τις κατολισθήσεις, τα νερά και το δάσος που αμείλικτα τα κατάπιε. Γι’ αυτό και ακούτε ότι χρησιμοποιούν θερμικές κάμερες να τους εντοπίσουν. Είναι αδύνατο σε όλη αυτή την περιοχή, από τη Ναυπακτία μέχρι τον Προυσό να βγει κάποιος και να περπατήσει έξω από τους αμαξιτούς δρόμους, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι κι αυτοί ακαθάριστοι και παρατημένοι. 

Ο δρόμος όπως ανεβαίνει από το χωριό Δολιανά προς τον αυχπένα της Καλιακούδας

Το ερώτημα που αναδύεται είναι πως οι δραπέτες ξέρουν το ανάγλυφο και τα ιδιαίτερα στοιχεία της περιοχής για να κινούνται (όχι μόνο σήμερα) με τόση άνεση και να αναγκάζουν τόσες δυνάμεις της ΕΛΑΣ να ασχολούνται μαζί τους καλοκαιριάτικα; Πιθανό ακολούθησαν το παράδειγμα του διαβόητου Παλαιοκώστα ο οποίος στα ίδια μονοπάτια κινούνταν. Φαίνεται λοιπόν πως είναι μαζί τους και κάποιος ή κάποιοι που τους υποστηρίζουν με τέτοιες χρήσιμες πληροφορίες. Ή πάλι, να διάβασαν από κανένα βιβλίο τις κινήσεις της ΙΙ Μεραρχίας του ΔΣΕ που έδρασε στην περιοχή κατά την περίοδο του Εμφυλίου και προσπαθούν να ξεφύγουν ή να κρυφτούν ακολουθώντας το παράδειγμά των ανταρτών.

Δεν θα επεκταθώ άλλο στο θέμα γιατί με προκαλεί η ιδέα τόσοι άνθρωποι να περπατάνε τον Κρικελοπόταμο ή τις πηγές του Εύηνου και του Μόρνου, εκεί που μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο βούιζε ο τόπος από ζωή και να μην ξέρουν ούτε που βαδίζουν αλλά και αν μη βρίσκουν παρά μόνο ερείπια από τις δεκάδες εγκαταστάσεις σε κάθε σημείο. Όσο για ανθρώπους, τούτο είναι εντελώς απίθανο.

Ο δρόμος των Δολιανών όπως κατεβαίνει από την αυχένα της Καλιακούδας

ΥΓ. Έχω κάποιες χιλιάδες φωτογραφίες από την 10ετή περιπλάνησή μου σε αυτό τον τόπο αλλά οι περισσότερες είναι σε αρνητικά ή διαφάνειες και γι’ αυτό μου είναι πολύ δύσκολο να τις ανεβάσω για να γνωρίστε κι εσείς με την ευκαιρία της καταδίωξης, για ποιόν τόπο μιλάμε. Το χειμώνα τώρα που θα μαζευτώ και θα κάτσω να τις σκανάρω θα μπορέσουμε όλοι μαζί να «περπατήσουμε» αυτή την μοναδική περιοχή της Ρούμελης χωρίς βεβαίως το φόβο των δραπετών και τη συνοδεία αστυνομικών με θερμικές κάμερες!!! 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 04072013

ΤΟ ΚΟΠΑΔΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Ξημέρωσα στη μικρή μου πατρίδα και για να την τιμήσω, όπως πάντα άλλωστε, έκανα μια μεγάλη βόλτα: στο Βελούχι, στον Σπερχειό, στα χωριά και τις εξοχές της. Παντού στην ατμόσφαιρα κυριαρχούσε η αίσθηση της Μεγάλης Παρασκευής με τη συγκρατημένη παρά την έντονη ηλιοφάνεια ζέστη, με τα κλαδιά των δέντρων κάπως φοβισμένα από την κακοκαιρία της περασμένης εβδομάδας και τα λουλούδια και αυτά επίσης να ξεκινούν κάπως δειλά τον κύκλο της ανθοφορίας τους.

Στο χωριό μου δε που είναι χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 800 μέτρα, οι κερασιές που πανηγυρικά το στόλιζαν σαν το Πάσχα έπεφτε αυτές τις μέρες του Απρίλη, φέτος μόλις που φαίνεται πως αρχίζουν να σκάσουν τα πρώτα τους μπουμπούκια. Το ίδιο συμβαίνει και τις κουτσουπιές και τα άλλα καρποφόρα δέντρα φέτος.

Αυτό όμως που δεν έλειψε από κανένα χωριό ήταν η καθιερωμένη σφαγή των αμνοεριφίων και δεν κρύβω πως πέρασα από δυο – τρία υπαίθρια σφαγεία που οι νοικοκυραίοι (αυτοί δηλαδή που έχουν ακόμη δικά τους ζωντανά και δεν τρέχουν στα κρεοπωλεία ή στα σούπερ μάρκετ) έσφαζαν και έγδερναν από το πρωί τον οβελία τον οποίο, όλοι πλην των χορτοφάγων απολαμβάνουν και χαίρονται στο πασχαλινό τραπέζι.

Από τα σφαγεία φυσικά και δεν πρόκειται να ανεβάσω καμιά φωτογραφία γιατί θα μου πείτε ποιος ξέρει τι για τα άμοιρα ζώα και τον βάρβαρο άνθρωπο, θα σηκώσουμε διαλόγους που δεν θα έχουν τέλος και θα χαλάσουμε πασχαλιάτικα την καρδιά μας.

Δεν μπορώ όμως να μην ανεβάσω μια φωτογραφία που τράβηξα στο χωριό Καστρί, στον κάμπο, όπου η άνοιξη έχει ήδη προχωρήσει αρκετά και δείχνει ένα κοπάδι από πρόβατα να αναπαύεται κάτω από τον ίσκιο μιας μεγάλης ανθισμένης πασχαλιάς.

Είναι κατά τη γνώμη μου η πιο συμβολική φωτογραφία για το Πάσχα, με τα αμνοερίφια που θέλει το έθιμο να πηγαίνουν στο θυσία στη μεγάλη γιορτή της ανάστασης, αν δεν είναι στολισμένα όπως στην αρχαία παράδοση, τουλάχιστον να τελειώσουν κάτω από μια ανθισμένη πασχαλιά στα χωριά της Ρούμελης.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 22042011

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΚΟΥΝΟΥΚΛΑΣ

Αν εξαιρέσουμε κάποια ενδημικά είδη, η χλωρίδα της Κρήτης δεν έχει τελικά και πολλές διαφορές από εκείνη που γνωρίζω στα βουνά της Ρούμελης και τα Άγραφα. Εκείνο δε που με ενθουσίασε σήμερα, σε ένα περίπατο προς το ωραίο χωριό Αγριανά, το οποίο σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να επισκεφτείτε σαν βρεθείτε στην περιοχή της Χερσονήσου γιατί θυμίζει έντονα μια άλλη εποχή, ήταν που είδα ανθισμένες κουνούκλες ή κίστος ή και λαδανιά όπως τη λένε επιστημονικά ή σε άλλους τόπους.

Η κουνούκλα είναι ένα ταπεινό φυτό που έχει όπως διαπίστωσα σήμερα ψάχνοντας στο φοβερό google, έχει πάρα πολλές φαρμακευτικές ιδιότητες τις οποίες μπορείτε να μάθετε από την ιστοσελίδα http://www.donkeyisland.gr/new/cistusplantgr.html, πιθανόν και από άλλες αν δείτε πως σας ενδιαφέρει.

Το είπα ταπεινό γιατί αυτό λόγω του χαμηλού του ύψους και θα προσέθετα και διακριτικό, γιατί παρ’ όλο που έχει ένα πολύ ωραίο άνθος σπάνια προκαλεί κάποιον να το κόψει να το βάλει σε ένα βάζο ή να το προσφέρει σε ένα ενδιαφέρον πρόσωπο. Στον τόπο μου δεν έχω ακούσει ποτέ κάτι τέτοιο αλλά όμως συνηθίζεται να λένε «κρατήσου από κουνούκλα», έκφραση που χρησιμοποιείται κυρίως όταν αναφερόμαστε στη θάλασσα που τρομάζει κάπως τους ορεισιβίους συμπατριώτες μου. Τους έχω ακούσει να λένε συχνά πως, «αν δεν κρατιούνται από κουνούκλα, δεν μπαίνουν στη θάλασσα» και τη «σοφία» τους την έχω κι εγώ υιοθετήσει…

Η εντύπωση αυτή στηρίζεται στο γεγονός ότι, η κουνούκλα η οποία ευδοκιμεί σε φτωχά και άνυδρα εδάφη αναπτύσσει ένα πολύ βαθύ ριζικό σύστημα για να μπορεί να βρίσκει νερό στα βάθη της γης. Έτσι είναι πάρα πολύ δύσκολο έως αδύνατο σχεδόν να ξεριζώσει κάποιος μια κουνούκλα από το έδαφος και ξέρω πως όταν αυτό κριθεί αναγκαίο, στο καθάρισμα των χωραφιών για παράδειγμα, χρειάζεται απαραίτητα ένα μεγάλο σκαπτικό εργαλείο.

Και τότε πάλι, η ρίζα που απομένει μέσα στο έδαφος καταφέρνει να δημιουργήσει ένα καινούργιο φυτό το οποίο δεν τρώει κανένα ζωντανό, ούτε οι κατσίκες. Εν’ ολίγοις, η ωραία κουνούκλα αποτελεί μπελά για τον γεωργό όταν φυτρώνει μέσα στα χωράφια ενώ του είναι παντελώς αδιάφορη όταν αυτή βρίσκεται στο λόγγο.

Για τους βουνίσιους λοιπόν, οι δυνατές ρίζες της κουνούκλας αντιπροσωπεύουν ότι ο ομφάλιος λώρος του εμβρύου με την μητέρα του, ένα αγωγό ζωής δηλαδή με γη των προγόνων από την οποία ποτέ δεν έπρεπε να απομακρυνθούμε ή τουλάχιστον έτσι που το έφεραν οι καιροί, να μην τη ξεχάσουμε οπουδήποτε είμαστε στα ξένα…

ΗΡΑΚΛΕΙΟ, 16042011