ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΗΣ ΣΤΑΓΟΝΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Είναι μακρύς ο κατάλογος απ’ αυτά που λείπουν ή υπολειτουργούν στην πόλη, η οποία, παραδόξως επιμένει να είναι ζωντανή και να ονειρεύεται καλύτερες ημέρες, ειδικά όταν αλλάζει η δημοτική αρχή και η αισιοδοξία περισσεύει τουλάχιστον τους πρώτους μήνες μέχρι να προσαρμοστούν οι νέοι δημοτικοί άρχοντες στην κατάσταση. Μια άλλη περίοδος που η πόλη ονειρεύεται πως θα γίνει μια άλλη είναι το καλοκαίρι στο τέλος του οποίου και με την επιστροφή τους οι παραθεριστές πιστεύουν πως θα τα βρουν όλα αλλαγμένα…

Και είναι η περίοδος του καλοκαιριού τόσο λίγη που πραγματικά πολλές φορές οι περισσότεροι δεν προλαβαίνουν να το απολαύσουν. Τόσο που και οι λίγες ημέρες που θα λείψουν από την πόλη ούτε καν καταγράφονται στα πεπραγμένα της ζωής κι έτσι αφού το πρώτο περπάτημα στην πόλη τον Σεπτέμβριο δεν πρόκειται να φανερώσει τίποτα το καινούργιο οι ελπίδες για όποια αλλαγή, μετατίθενται προς ευόδωση το άλλο καλοκαίρι.

Στο μεταξύ, το φετινό καλοκαίρι βρίσκεται στην αποθέωσή του και στην πόλη όπου για να βρει κάποιος μια σταγόνα νερό να ξεδιψάσει πρέπει οπωσδήποτε να πάει σε ένα περίπτερο ή άλλο μαγαζί να αγοράσει ένα μπουκαλάκι πληρώνοντας μισό ευρώ το οποίο δεν είναι βέβαιο ότι περισσεύει σε όλους και η ιδέα ότι αυτό αδειάζει σε δυο γουλιές οξύνει τη δίψα αλλά στην περίπτωση η τσέπη συνήθως βάζει τους δικούς της αυστηρούς περιορισμούς.

Ένα μπουκαλάκι νερό την ημέρα επί δυο – τρία εκατομμύρια κατοίκους της Αθήνας (μη κάνω αναγωγή σε όλη τη χώρα και υπολογίσω και τα εκατομμύρια τουρίστες) κάνει τις βιομηχανίες εμφιάλωσης και το κύκλωμα εμπορίας νερού να τρίβει τα χέρια του αλλά από την άλλη πλευρά, αυτοί που βλέπουν να μας πνίγει το πλαστικό έχουν να πουν πολλά για την επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τα άδεια μπουκάλια που πλημμυρίζουν κάθε γωνιά της Ελλάδας και κυρίως περιοχές όπου έντονος παρατηρείται ο τουρισμός.

Το νερό λοιπόν είναι ένα από τα κορυφαία προβλήματα της πόλης το καλοκαίρι αφού δεν υπάρχουν βρύσες για να σκύψει όποιος διψάει ή θέλει να δροσιστεί. Είναι παράξενο, μια πόλη που όλοι γνωρίζουν πως η ζέστη δημιουργεί τέτοια προβλήματα να μην έχει βρύσες σε κεντρικά της σημεία ή σε κάποιες πλατείες να ξεδιψάει ο κόσμος δωρεάν και να δροσίζει τα χέρια και το πρόσωπό του. Σίγουρα θα πουν κάποιοι πως αυτές οι βρύσες δεν θα βγάζουν παγωμένο νερό αλλά δεν είναι εκεί το ζήτημα. Το νερό όταν τρέχει είναι δροσερό από μόνο του και σαν ιδέα μόνο ότι μπορεί κάποιος να το έχει διαθέσιμο τον δροσίζει.

Παλιότερα κάποιος δήμαρχος είχε την ιδέα να φυτέψει κάποιες μεταλλικές βρύσες σε διάφορα σημεία της πόλης αλλά απ’ αυτές σήμερα δεν λειτουργεί σχεδόν καμία και τα κουφάρια τους, όπου δεν τα έχουν ξεκολλήσει οι γνωστοί ανακυκλωτές έχουν γίνει σημεία όπου συγκεντρώνονται σκουπίδια. Εκείνες οι βρύσες απασχόλησαν θυμάμαι τότε τους Αθηναίους, όχι για τόσο για το ρόλο τους αλλά από τον περίεργο σχεδιασμό τους αλλά γρήγορα ξεχάστηκαν γιατί ήταν άβολες και βαλμένες σε λάθος σημεία ενώ η κατασκευή τους δεν βοηθούσε καθόλου την καθαριότητα που απαιτεί το νερό σε δημόσιο χώρο.

Έτσι, για να ξεδιψάσει κάποιος στην πόλη μπορεί μόνο αν γνωρίζει που είναι οι βάνες που χρησιμοποιούν οι κηπουροί στα παρκάκια κι από εκεί τραβάει το λάστιχο και απολαμβάνει το νερό όπως αυτός θέλει και χωρίς να νοιάζεται αν τον βλέπουν περίεργα οι άλλοι…

ΑΘΗΝΑ, 23072019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος" σελ. 32.

ΜΙΑ ΣΥΝΟΜΗΛΙΚΗ ΒΡΥΣΗ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ…

Στη μικρή πατρίδα, δίπλα σε μια σκουριασμένη βρύση – μνημείο της ακμής του χωριού που μετράει από την εγκατάστασή της ένα χρόνο περισσότερο από τα δικά μου. Η φωτογραφία συμβολική και συνδέεται με μια σοβαρή επανεγκατάσταση, τουλάχιστον για την καλλιεργητική περίοδο με στόχο τη δοκιμαστική ενασχόληση με τα πράγματα του χωριού, ήτοι τις καλλιέργειες και τη δεντροκομία χωρίς βέβαια να αφήσω να ατονήσει το ενδιαφέρον και για τις άλλες, σε ολόκληρη την Ελλάδα μικρές πατρίδες μου. (Τη φωτογραφία τράβηξε η Άρτεμη σε ένα περίπατό μας να γνωρίσει το χωριό και τα στοιχεία του). 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 25042015

Η ΒΡΥΣΗ ΚΑΜΑΡΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ

Οι πηγές είναι από τα θεμελιακά στοιχεία ενός τόπου καθώς η ύπαρξή τους συνδέεται άμεσα με την ίδρυση οικισμών μέχρι ολόκληρων πόλεων δίπλα τους και η φροντίδα τους είναι πάντα μια από τις προτεραιότητες των ανθρώπων που εξυπηρετούνται από αυτές. Πέραν αυτού, οι πηγές θεωρούνται τα επίσης παλαιότερα στοιχεία που μπορούν να μιλήσουν για την ιστορία του τόπου και πολλοί μπορούν να ακούσουν τη μιλιά τους καθώς διατηρούν και κάποια στοιχεία από τις κατασκευές που τις συμπληρώνουν.

Στην περίπτωση, η πηγή - βρύση Καμάρα όπως τη λέμε στο χωριό μας και την οποία εδώ βλέπετε μέσα στο φρέσκο χιόνι των περασμένων ημερών να ξεχωρίζει εξαιτίας του σχήματός τους αλλά και των νερών της που κατατρώγουν το χιόνι και τον πάγο καθώς βγαίνουν θερμότερα από τα έγκατα της γης. Η βρύση αυτή βρίσκεται δίπλα στον παλαιό δρόμο (μονοπάτι) που έρχεται από από το κέντρο της Ρούμελης και συνεχίζει προς τη Θεσσαλία και πρέπει να αποτελούσε, μέχρι που άνοιξαν οι αμαξιτοί δρόμοι, τον βασικό άξονα επικοινωνίας μεταξύ των δυο αυτών περιοχών της πατρίδας μας. Σε αυτή τη βρύση λοιπόν πρέπει να στέκονταν και πιούν νερό όλοι οι περαστικοί και να πάρουν μια ανάσα για να συνεχίσουν τα φορτωμένα ζωντανά τους ή ακόμη και να διανυκτερεύσουν.

Παρατηρώντας το σημείο που βρίσκεται η βρύση – δίπλα στο νεκροταφείο και την εκκλησία της Παναγίας η οποία είναι και η αρχαιότερη του χωριού και σε συνδυασμό με τις αναφορές των παλαιότερων ότι εκεί γύρω και στην πλαγιά κάτω από το λόφο του Αγίου Παντελεήμονα ήταν στους παλιότερους χρόνους το χωριό μας και προς τούτο συνηγορούν και κάποιες διαλυμένες τοιχοποιίες και τα σπασμένα κεραμίδια που διακρίνονται παντού, άνετα μπορούμε να συμπεράνουμε πως πρόκειται για μια από τις παλαιότερες του τόπου. Το όνομά της (Καμάρα) επίσης μπορεί να μας οδηγήσει στη εντύπωση πως κάποτε μπορεί να ήταν στεγασμένη με ένα πέτρινο οικοδόμημα που στηρίζονταν σε καμάρες και καταστράφηκε αφήνοντας μόνο το όνομα να τη θυμίζει στις επερχόμενες γενιές… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 06012015