ΚΟΙΝΗ ΘΕΣΣΑΛΙΚΗ ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΓΙΘΕΑ

Ο θεσμός την κοινών Θεσσαλικών αναβάσεων διανύει τον τέταρτο  χρόνο του και είναι μία αφορμή για τη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των ορειβατικών συλλόγων και την εδραίωση των συνεργασιών σε πολλούς τομείς. Προσφέρουν ακόμη την δυνατότητα γνωριμίας νέων ορειβατικών διαδρομών που στη συνέχεια προστίθενται στα προγράμματα των συλλόγων. Προγραμματίζονται τέσσερις τέτοιες κάθε χρόνο, οι οποίες γίνονται εναλλάξ σε κάθε νομό της Θεσσαλίας και οργανώνονται από τους τοπικούς ορειβατικούς συλλόγους.

Την Κυριακή 25 Νοέμβρη ήταν προγραμματισμένη η τελευταία  τέτοια ανάβαση για  φέτος, με διοργανωτή τον Ελληνικό Ορειβατικό Σύλλογο Καρδίτσας (ΕΟΣΚ), και το πρόγραμμα έλεγε ανάβαση στην άγνωστη κορυφή "Παλιομάντρι" της Αργιθέας.

Το  "Παλιομάντρι" είναι μια σχετικά χαμηλή κορυφή σε υψόμετρο 1810 μέτρα, του ορεινού συγκροτήματος Καζάρμα – Βουτσικάκι κοντά στο διάσελο που συνδέει αυτά τα δυο βουνά. Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές προσεγγίσεις της κορυφής, από τον Άγιο Νικόλαο Βλασίου, από το ορειβατικό καταφύγιο Αγράφων, από την Φυλακτή, από το Κρυονέρι. Ο ΕΟΣΚ διάλεξε την ανάβαση από τα Λιβάδια έναν από τους πολλούς συνοικισμούς του Πετρίλου.

Το Πετρίλο είναι ένα από τα καλύτερα θέρετρα της περιοχής με πλούσια βλάστηση, γραφικά σπίτια και μοναδικές εκκλησίες. Βρίσκεται περίπου στο κέντρο των βορείων Αγράφων. Από το Μάιο μέχρι το Σεπτέμβριο 1944, ήταν η έδρα της Κυβέρνησης της ελεύθερης Ελλάδας. Είναι το μεγαλύτερο χωριό στην Ανατολική Αργιθέα, με μακρόχρονη ιστορία και οι κάτοικοι επειδή αποτελείται από πολλούς συνοικισμούς το αποκαλούν Πετρίλια, Κρανιά (Χάρις), Χαλκιόπουλο, Ρώσση, Μάγειρος, Αργυρέικα, Καμπουρέικα, Βλαχογιαννέικα, Βασιλάδες, Κουκλαρέικα και Λιβάδια, είναι οι πιο σημαντικοί οικισμοί.

Στα Ανατολικά του χωριού υψώνεται επιβλητικά το Βουτσικάκι (2.154), λίγο πιο κάτω από την κορυφή του στη θέση Εννιά Βρύσες πηγάζει ο Πετριλιώτης ποταμός, ο οποίος διασχίζοντας το χωριό καταλήγει δυτικότερα στον Αχελώο. Νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκεται το Ντεληδήμι ενώ στα Βόρεια αγναντεύουμε την Καράβα. Με επίκεντρο το Πετρίλο έχουν καταγραφεί από τον ΕΟΣΚ και άλλες διαδρομές τα ίχνη των οποίων θα είναι διαθέσιμα σύντομα στον ιστότοπό του συλλόγου: eoskarditsas.gr.

Αξίζει κανείς να επισκεφτεί το ιστορικό πετρόχτιστο Σχολείο (1884) όπου υπήρξε η έδρα και τα γραφεία της κυβέρνησης της Ελεύθερης Ελλάδας (1944) και την «Σούδα», τον επιβλητικό καταρράχτη με τα γάργαρα νερά του που βρίσκεται στο μονοπάτι από Λιβάδια Πετρίλου προς το χωριό Βλάσι. Επίσης αν έχει λίγο χρόνο αξίζει να πάει οδικώς μέχρι την Ιερά Μονή Σπηλιάς και την λίμνη Στεφανιάδα.

Εκατόν ενενήντα πέντε (195) ορειβάτες και πεζοπόροι από όλη τη Θεσσαλία ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΕΟΣΚ και βρέθηκαν στο ραντεβού που ήταν στη  Λιβάδια. Μετά το καλωσόρισμα, την ενημέρωση από τους συντονιστές και τις καθιερωμένες φωτογραφίες αλλά και το κέρασμα με λουκούμια, αρχίζει η ανάβαση. Η διαδρομή έχει καθαριστεί πρόσφατα από τον ΕΟΣΚ έχει σήμανση κόκκινο κύκλο σε κίτρινο φόντο με κωδικό «Β21». Είναι η τελευταία από ένα μεγάλο δίκτυο 150 χιλιομέτρων μονοπατιών που έχει αναδείξει ο υπερδραστήριος σύλλογος. Έντονη ανηφορική διαδρομή στην αρχή μέχρι τη θέση "Κεφαλόγουρνα" όπου υπάρχει και ποτίστρα, ενώ ο βαρύς καιρός επιβεβαιώνει τις προβλέψεις και αρχίζει το ψιλόβροχο.

Από εδώ μέχρι το διάσελο ένα υπέροχο μονοπάτι με καλντερίμι και σε πολλά σημεία σκαμμένο στο βράχο αποκαλύπτεται, στοιχείο της λαϊκής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, μιας και είναι τμήμα του μεγάλου μονοπατιού που ένωνε το οροπέδιο της Νευρόπολης με την ανατολική Αργιθέα και το Μοναστήρι της Σπηλιάς.

Μια ανθρώπινη αλυσίδα σχηματίζεται στο μονοπάτι προσφέροντας ένα  πολύχρωμο  θέαμα, όπου μαζί μα την βροχή και την ομίχλη δημιουργούν ένα  υπέροχο σκηνικό. Στις πλαγιές που δεν τις βλέπει ο ήλιος έχει αρκετό μισοπαγωμένο χιόνι αναγκάζοντας τους πρώτους να ανοίγουν βαθειά βήματα  για του επόμενους. Μετά από δυόμιση ώρες φτάνουμε στην κορυφή αλλά η ομίχλη και η χαμηλή νέφωση  μας στερούν την υπέροχη θέα προς την λίμνη Πλαστήρα, αλλά και προς τις κορυφές των Αγράφων.

Η βροχή  που έχει δυναμώσει πολύ και ο αέρας, αναγκάζουν τους συντονιστές να τροποποιήσουν τα σχέδια για ανάβαση στην ψηλότερη κορυυφή την Μουτσιάρα στα 2133 μέτρα, έτσι βγάζουμε γρήγορα-γρήγορα φωτογραφίες, τα μέλη του ΕΟΣΚ κερνάνε τσίπουρο σε όσους ανέβηκαν κορυφή (μερικοί γύρισαν πιο νωρίς) και αρχίζει η γρήγορη κατάβαση. Όσοι είχαν την υπομονή να περιμένουν ανταμείφτηκαν, ο καιρός άνοιξε και αποκαλύφτηκε όλη η γοητεία των Αγράφων. Μαζί με την ομορφιά όμως αποκαλύφτηκε και ο ανόητος ανθρώπινος παραλογισμός που μπροστά στο κέρδος δεν τον σταματάει τίποτα. Βλέπουμε τον πρόσφατα τοποθετημένο ανεμολογικό ιστό ύψους 40 μέτρων, προπομπός των σχεδιαζόμενων αιολικών βιομηχανικών εγκαταστάσεων που αν επιτρέψουμε να εγκατασταθούν θα αλλοιώσουν άπαξ και δια παντός την φυσιογνωμία της Αργιθέας και των Αγράφων.   

Μουσκεμένοι αλλά χαρούμενοι παίρνουμε το κατηφορικό μονοπάτι του γυρισμού και καταλήγουμε πάλι στα Λιβάδια, όπου στήθηκε ένα μικρό γλέντι στην ταβέρνα, ολοκληρώνοντας έτσι ακόμα μια επιτυχημένη κοινή δράση  ανανεώνοντας το επόμενο Θεσσαλικό ραντεβού μας.

Περισσότερες πληροφορίες για τη δράση του ΕΟΣΚ στα τηλ: 6973695595 – 6974110853, στο eoskarditsas.gr, στο facebook.com/eoskarditsas και για ηλεκτρονική επικοινωνία στο e-mail : eoskarditsas@yahoo.gr

ΑΘΗΝΑ, 29112018 (Αντιγραφή από την σελίδα του ΕΟΣ Καρδίτσας).

ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ Η ΠΑΛΙΑ ΣΤΡΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

 

Οι ορειβάτες του ΕΟΣ Καρδίτσας στο μονότοξο γεφύρο του Ανθοχωρίτη

Ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας (ΕΟΣΚ) στην αναζήτησή του για πεζοπορικές και ορειβατικές διαδρομές της περιοχής μας δεν μπορούσε να μην ξεχωρίσει αυτήν που τα παλιά χρόνια χρησιμοποιούνταν για την επικοινωνία των περιοχών ένθεν κακείθεν του ορεινού όγκου της Καζάρμας. Η Καζάρμα με υψόμετρο 1977 μέτρα στέκεται ανάμεσα στην Καράβα (2184 μέτρα) και το Βουτσικάκι (2152 μέτρα) στους ψηλότερους απ’ αυτήν ορεινούς όγκους της με τους οποίους σχηματίζει την οροσειρά των Βόρειων Αγράφων.

Η ορεινή αυτή διαδρομή ήταν η μοναδική δίοδος επικοινωνίας της ανατολικής Αργιθέας με το οροπέδιο της Νευρόπολης και με τον κάμπο της Καρδίτσας, ήταν  πολυσύχναστη και σε πολλά σημεία πλακοστρωμένη. Κάτοικοι και εμπορεύματα περνούσαν από την μια μεριά στην άλλη για αιώνες, μέχρι που οι δρόμοι και τα αυτοκίνητα αντικατέστησαν τα μονοπάτια και τα ζώα. Είναι ευτύχημα που επιλέχτηκε η άλλη πλευρά του βουνού για την σύγχρονη οδική σύνδεση και έτσι έμεινε ανέγγιχτη η παλιά διαδρομή η οποία χρησιμοποιείται από  τότε, μόνο από τους βοσκούς και τα κοπάδια τους, τους κυνηγούς και τους ορειβάτες…

Ο χρόνος βέβαια δεν άργησε να αφήσει τα σημάδια του, χωρίς συντήρηση το πλακόστρωτο σε πολλά σημεία είναι κατεστραμμένο και οι ξερολιθιές που το προφύλασσαν και το στήριζαν φθαρμένες. Η όμορφη μονότοξη πέτρινη γέφυρα στην θέση Καμάρα δεν θα ήταν πια στη θέση της χωρίς την φροντίδα που δέχτηκε από την πολιτεία πριν μερικά χρόνια.

Τα παιδιά ορειβάτες της Καρδίτσας βαδίζουν σε καλό δρόμο!

 Αυτήν την ιστορική διαδρομή αποφάσισαν  να "αναστήσουν"  οι εθελοντές του ΕΟΣΚ. Με αρκετές επισκέψεις στην περιοχή για συλλογή στοιχείων, με μερικές αλλαγές στην αρχική χάραξη, γιατί λόγω των δασικών δρόμων που διανοίχτηκαν στην περιοχή αλλά της αχρησίας και της διάβρωσης του εδάφους σε πολλά σημεία, εξαφανίστηκαν αρκετά τμήματα της παλιάς διαδρομής. Έτσι λοιπόν το έργο της ανεύρεσης της διαδρομής και ο καθαρισμός της δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση.

Στον ανακαινισμένο νερόμυλο στο Ανθοχώρι

 

Χρειάστηκαν εκατοντάδες ώρες εθελοντικής εργασίες,  στο πεδίο, αλλά και στον σχεδιασμό, μέχρι να καταλήξουν στην  τελική μορφή του, ενώ για τη σηματοτοδότηση χρειάστηκαν αρκετές επισκέψεις από ομάδες εθελοντών, περίπου 500 βίδες και καρφιά, 380 σήματα κατεύθυνσης, 17 πινακίδες κατεύθυνσης, 4 πίνακες με χάρτη του μονοπατιού και 15 μεταλλικοί στύλοι.  Όλα τα υλικά διατέθηκαν από τον Δήμο Μουζακίου.

Στο ξενοδοχείο Montanema το κέρασμα ήταν σπιτική λεμονάδα

Στα πλαίσια των εξορμήσεών του ο ΕΟΣΚ οργάνωσε την Κυριακή 28 Μαίου,  πεζοπορία στην συγκεκριμένη διαδρομή.  Το λεωφορείο άφησε τους τριανταπέντε ορειβάτες, μεταξύ αυτών και τρία δεκάχρονα παιδιά, στον Αγ. Νικόλαο και αψηφώντας την πυκνή βροχή, ακολούθησαν το πιο όμορφο ίσως, μονοπάτι των Αγράφων. Αλπικό τοπίο, παλιό καλντερίμι, οξιές, έλατα, καστανιές, βελανιδιές, πλατάνια, παλιό πέτρινο μονότοξο γεφύρι, φαράγγι, και εντυπωσιακοί καταρράκτες  συντροφεύουν όλη την πορεία μέχρι που φτάνουνε στην εντυπωσιακή πετρόχτιστη  ξενοδοχειακή μονάδα  Montanema, όπου έχει κέρασμα με  σπιτική λεμονάδα. Από κει ακολουθώντας το πανέμορφο φαράγγι του Ανθοχωρίτη,  το μονοπάτι καταλήγει στον ανακαινισμένο παλιό νερόμυλο, όπου έγινε και μικρή τελετή εγκαινίασης της σήμανσης του μονοπατιού.  

Στον νερόμυλο του Ανθοχωρίου. Ο πρόεδρος του ΕΟΣ Καρδίτσας Παντελής Μανώλης, ο δήμαρχος Αργιθέας Λάμπρος Τσιβόλας, ο Αντώνης Παπαδάκος, ο Αντώνης Κηρύκος και άλλα μέλη του ΕΟΣΚ.

  

Ο πρόεδρος του ΕΟΣΚ Παντελής Μανώλης, έκανε έναν σύντομο χαιρετισμό και αναφέρθηκε στην διαδικασία συντήρησης και σηματοδότησης του μονοπατιού, αλλά και στην ανάγκη να βοηθήσει η τοπική αυτοδιοίκηση αλλά και οι τοπικές κοινωνίες στην ανάδειξη και την συντήρηση όλων των μονοπατιών και ευχαρίστησε τον δήμο Μουζακίου για τα υλικά που διέθεσε αλλά και τους εθελοντές για τη σπουδαία δουλειά που έγινε.

Κατόπιν έκαναν έναν σύντομο χαιρετισμό οι παρευρισκόμενοι, ο πρόεδος της τοπικής κοινότητας Ανθοχωρίου Παναγιώτης Τσίγκας, ο αντιδήμαρχος Μουζακίου Θωμάς Καλλιώρας, ο δήμαρχος Αργιθέας Λάμπρος Τσιβόλας, ο αντιπρόεδρος του Επιμελητηρίου Καρδίτσας, αλλά και ο σπουδαίος ορειβάτης  Νίκος Κρούπης, στέλεχος του   δήμου Μουζακίου και μέλος του ΟΠΟ Πύλης, οι οποίοι εκφράστηκαν με τα θερμότερα λόγια για τις δράσεις του ΕΟΣΚ αλλά και αναφέρθηκαν στην ανάγκη να συνεχιστεί η συνεργασία μεταξύ τους.

Ακολούθησε κέρασμα με λουκούμια, προσφορά του παντοπωλείου "Αμάραντες Γεύσεις" και τσίπουρο προσφορά του κτήματος "Λιάππα" από το Μουζάκι, αμφότεροι μέλη του ΕΟΣΚ και η μέρα τελείωσε με φαγητό και κρασί στην εξαιρετική ταβέρνα του Ανθοχωρίου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΕΟΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Η ΒΡΟΧΗ ΣΤΑ ΑΓΡΑΦΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΩΡΑΙΑ

Η βροχή που πέφτει από τη νύχτα στις περισσότερες περιοχές της χώρας δεν πτόησε τους φίλους από τον ΕΟΣ Καρδίτσας να ξεκινήσουν να περπατήσουν και να εγκαινιάσουν σήμερα το μονοπάτι Αγ. Νικόλαος Βλασίου - κορυφή Καζάρμα (Ζυγουρολίβαδο (1977μ.) - Εννέα Βρύσες - πέτρινο γεφύρι Καμάρας – Ανθοχώρι. Με τη διαφορά όμως ότι λόγω της βροχής και της ομίχλης που έχει σκεπάσει σήμερα τα Άγραφα θα παραλείψουν την ανάβαση στην κορυφή της Καζάρμας και τις 9 βρύσες και θα περιοριστούν μόνο στην προσεκτική κατάβαση από τον Άγιο Νικόλαο Αργιθέας ως το Ανθοχώρι. Η ωραία αυτή διαδρομή η οποία υπό βροχή μπορεί να δημιουργεί κάποιες δυσκολίες θα είναι οπωσδήποτε πιο ενδιαφέρουσα και θα έχει ιδιαίτερες εκπλήξεις, θα διαρκέσει περί τις πέντε ώρες και όταν φτάσουν με το καλό το απόγευμα στο Ανθοχώρι, και στεγνώσουν γιορτάσουν την επιτυχία ενός σπουδαίου έργου για το οποίο μόχθησαν πολύ καιρό τώρα για να το επιτελέσουν. 

ΑΘΗΝΑ, 28052017

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΧΑΘΕΙΤΕ ΣΤ’ ΑΓΡΑΦΑ!

Κυκλοφοριακές κατευθύνσεις για πεζοπόρους στα Άγραφα!  Οι φίλοι στον ΕΟΣ Καρδίτσας δουλεύουν αρκετά εδώ και χρόνια στην ανάδειξη και διάδοση του φυσικού κάλος των Αγράφων αλλά και όλης της Καρδίτσας, και ήρθε η στιγμή της ηθικής δικαίωσης: Την Κυριακή 28 Μαΐου εγκαινιάζουν το μονοπάτι Αγ. Νικόλαος Βλασίου - κορυφή Καζάρμα (Ζυγουρολίβαδο (1977μ.) - Εννέα Βρύσες - πέτρινο γεφύρι Καμάρας – Ανθοχώρι.

Σήμερα Τετάρτη έπεσαν οι τελευταίες πινελιές με εργασίες σε σημεία της διαδρομής. Για να φτάσει ένα μονοπάτι να διέρχεται με ασφάλεια από κόσμο απαιτούνται δεκάδες ως εκατοντάδες ώρες εθελοντικής εργασίας. Η αξιοποίηση της τεχνολογίας και της πληροφορίας από τους κατοίκους της κάθε περιοχής και η διάθεση των μελών και φίλων του συλλόγου μας γεμίζουν περισσή χαρά σε κάθε τους εκδήλωση και τα αποτελέσματα είναι ορατά σε όλο το Νομό. Χωριουδάκια καταλαμβάνονται τα Σαββατοκύριακα με φίλους τις πεζοπορίας από διάφορα μέρη της χώρας, αλλά και τη μακρινή Κρήτη και τη Κύπρο. Λουτρά Σμοκόβου, Καστανιά, Ραχούλα, Ανθοχώρι, Πετρίλια, Πευκόφυτο, Μουζάκι, Αμάραντος Νεράιδα, Καροπλέσι, Ανθηρό, Μολόχα, Μούχα, Νεοχώρι,Φυλακτή, Μοσχάτο, Ανάβρα, κ αλ, δέχθηκαν φιλικές επιθέσεις πεζοπόρων και έφυγαν με τις καλλίτερες αναμνήσεις.

Το μονοπάτι που θα περπατήσουν την Κυριακή στ’ ΄Άγραφα οι φίλοι από το ΕΟΣΚ είναι το πιο όμορφο, ίσως, μονοπάτι των Αγράφων. Αλπικό τοπίο, παλιό καλντερίμι, οξιές, έλατα, παλιά πέτρινα γφύρια, φαράγγι, καταρράκτες θα μας συντροφεύουν στην πορεία μας.

Θα ξεκινήσουν από το διάσελο του Αγίου Νικολάου σε δυο ομάδες, με τη μία να ανεβαίνει στην κορυφή Καζάρμα στα 1977 μέτρα, όπου υπάρχει και το παλιό πυροφυλάκιο, να κατεβαίνει στις Εννιά Βρύσες να συναντάει την άλλη ομάδα που έρχεται από το παλιό μονοπάτι, και σε αρκετά σημεία καλοδιατηρημένο καλντερίμι, να περνά από την ιστορική Καμάρα και μετά ακολουθώντας το πανέμορφο φαράγγι του Ανθοχωρίτη, να καταλήγει στον ανακαινισμένο παλιό νερόμυλο λίγο έξω από το Ανθοχώρι, όπου θα γίνει μια μικρή τελετή εγκαινίασης της σήμανσης του μονοπατιού. Είναι μια διαδρομή που καθάρισε και σηματοδότησε ο ΕΟΣΚ με την υλική συνδρομή του Δήμου Μουζακίου.

Η μετακίνηση θα γίνει με λεωφορείο και για δηλώσεις συμμετοχής στα τηλέφωνα 6972149929 και 6979833766

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΟΣΚ, 24052017

ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗΣ ΚΑΖΑΡΜΑΣ

"Ασβεστωμένο" από το χιόνι το πυροφυλάκειο στην κορυφή της Καζάρμας

Δεν είναι για όλους οι αναβάσεις στα χιονισμένα βουνά και ιδιαίτερα τούτες τις ημέρες που ο χειμώνας τα φόρτωσε με όσα χιόνια δεν είχε ρίξει τα προηγούμενα χρόνια και το ευχαριστήθηκε όλη η πλάση και βεβαίως και κάποιοι από τους καλούς μας φίλους ορειβάτες που βρήκαν την ευκαιρία να περπατήσουν μέχρι κάποιες ωραίες κορυφές.

Ανάβαση στην Καζάρμα από τους ορειβάτες του ΕΟΣ Καρδίτσας

Αναφέρομαι στους φίλους από τον ΕΟΣ Καρδίτσας, Παντελή Μανώλη, Αντώνη Παπαδάκο, Βασίλη Ράικο και Αποστόλη Κηρύκο οι οποίοι την Κυριακή 22 Ιανουαρίου, ανέβηκαν στην κορυφή της Καζάρμας (Ζυγουρολίβαδο) 1977 μ. βαδίζοντας στο χιόνι το οποίο σε ορισμένα σημεία έφτανε το 1.70 ύψος και γι’ αυτό χρειάστηκαν χιονοπέδιλα και ειδικό ρουχισμό γιατί ο αέρας ήταν παγωμένος. Οδηγός τους, οι σημάνσεις που έχουν κάνει παλιότερα στο μονοπάτι και εξυπηρετούν θαυμάσια και πολλούς άλλους ορειβάτες και εξείχαν από το χιόνι. Η διαδρομή από τον Άγιο Νικόλαο προς την κορυφή ήταν υπέροχη αλλά δεν είχαν την διαφάνεια των προηγούμενων ημερών γιατί ήδη στον κάμπο τα χιόνια που λιώνουν δημιουργούν μια αραιή ομίχλη που ανεβαίνει μέχρι τα 2.000 μέτρα και η οποία εμπόδιζε τη θέα. Μόνο τον Όλυμπο έβλεπαν προς τη μεριά της Θεσσαλίας ενώ από την πλευρά των Αγράφων διέκριναν κάποιες κορυφές προς τα Άγραφα γιατί η λαγκάδα της Αργιθέας ανέβαζε πυκνή ομίχλη. Στόχος όπως πάντα το παρατημένο πυροφυλάκιο που το βρήκαν ασβεστωμένο κυριολεκτικά από το παγωμένο χιόνι.

Παντελής Μανώλης, Αντώνης Παπαδάκος, Βασίλης Ράικος, Αποστόλης Κυρήκος

Νοερά ήμασταν μαζί τους και τους ευχαριστούμε για τις ωραίες φωτογραφίες από αυτή την ανάβασή που μας μοίρασαν και τους ευχόμαστε να είναι καλά να ανεβαίνουν με οποιοδήποτε καιρό στα Άγραφα και να τους ακολουθούμε κι εμείς όποτε μπορούμε… 

ΑΘΗΝΑ, 23012017

ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΔΟΒΑ ΠΟΤΑΜΟΥ

Ήταν από πέρσι στα σχέδια του ΕΟΣ Καρδίτσας να κάνουμε ένα πέρασμα (river trekking) στον ποταμό Μέγδοβα, του μεγαλύτερου παραπόταμου του Αχελώου αλλά δεν έγινε κατορθωτό. Φέτος όμως είπαμε πως δεν γίνεται, θα πρέπει οπωσδήποτε να περπατήσουμε το ωραίο ποτάμι και έτσι δώσαμε ραντεβού το πρωί του Σαββάτου που μας πέρασε, 6 Αυγούστου του Σωτήρος στη Νεράιδα και από εκεί μας πήρε ο Ηλίας Μαλάμης με το αγροτικό του και μας κατέβασε από τον περιβόητο χωματόδρομο που ακούει στο όνομα «Παραμεγδόβιος» ως τη Λογγά της Ζάχαινας για να κερδίσουμε λίγο χρόνο καθώς η διαδρομή ήταν αρκετά επίπονη και ήθελε να κρατήσουμε δυνάμεις να τα βγάλουμε πέρα.

Από εκεί λοιπόν, τη Λογγά της Ζάχαινας ξεκινήσε η ωραία παρέα που συγκροτούσαν: ο Παντελής Μανώλης, πρόεδρος του ΕΟΣ Καρδίτσας, ο Αποστόλης Μπρακατσούλας, ο Μιχάλης Γκαραγκάνης, ο Γιώργος Ζιάκαλος, φοιτητής και ο νεότερος της παρέας και τα κορίτσια, Βίκυ Μακροπούλου, Μαρία Πάσχου, Γεωργία Κουκούλη και Αφροδίτη Μούρκα κι εγώ και βαδίσαμε για δυο ημέρες στην κοίτη του Μέγδοβα ή της Μέγδοβας όπως αποκαλούν στο θηλυκό το ποτάμι οι ντόπιοι ή και Ταυρωπός, ακόμη και Καμπύλος στα αρχαία κείμενα ο οποίος σημειώνουμε ότι έχει πλέον ένα μέρος των νερών του γιατί τα περισσότερα απ’ αυτά συγκρατούνται από την λίμνη Πλαστήρα και φεύγουν προς την Καρδίτσα και τον κάμπο.

Έτσι από το σημείο που αρχίσαμε να τον βαδίζουμε κουβαλούσε τα νερά από τον Σανταπορίσιο και τον Μπεσιώτη καθώς και ένα πλήθος ρεμμάτων και πηγών που κατάφερναν να του δώσουν πάλι το ύφος ενός αξιοπρεπούς ποταμού. Από τα πρώτα ήδη μέτρα που αρχίσαμε να τον περπατάμε πέσαμε στα νερά του που δεν ήταν καθόλου κρύα και μέχρι το τέλος της διαδρομής, στην παλιά γέφυρα της Βίνιανης πρέπει να μπήκαμε και να βγήκαμε απ’ αυτά τουλάχιστον εκατό φορές. Το βάδισμα στην κοίτη του η οποία ήταν γεμάτη μεγάλες στρογγυλεμένες πέτρες και χαλίκια δεν είναι και εύκολη υπόθεση αλλά είχαμε φροντίσει να φοράμε ειδικά παπούτσια που προστάτευαν τα πόδια, τέτοια που δεν μας υποχρέωναν να τα βγάζουμε κάθε λίγο και λιγάκι να τα κρατάμε στεγνά.

Ο ποταμός, σε όλη τη διαδρομή του πότε πήγαινε και ακουμπούσε τα νερά του στην μια όχθη και πότε στην άλλη, ανάλογα με τον όγκο των νερών που μαζεύει το χειμώνα και αυτό όπως διαπιστώσαμε γίνεται κάθε χρόνο και με την ορμή του ξεριζώνει θεόρατα πλατάνια και τα σέρνει μαζί και τα αδειάζει στα σημεία που απλώνει. Σε ορισμένα σημεία που φαίνονταν η αλλαγή της κοίτης του το βάθος πρέπει να ήταν πάνω από δυόμιση μέτρα. Απ’ όπου είχε να περάσει κάποια χρόνια φαίνονταν από τις συστάδες των ψηλών νέων πλατάνων, των ιτιών και των σκλήθρων.  

Η πρώτη μας στάση, ήταν στο «Πανταβρέχει» του Μέγδοβα, ένα σημείο που τα νερά της κορυφής  Τσούκα, στο Κλειτσώτικο μέρος στραγγίζουν από τα πωρώδη βράχια σαν βροχή πάνω από το ποτάμι. Κατόπιν βαδίσαμε αρκετή ώρα κάτω από τη σκιά των πλατανιών αλλά και των βράχων γιατί στενεύει αρκετά εκεί ο ποταμός μέχρι τη σμίξη του με το Μέγα Ρέμμα ή Φουρνιώτικος που έφερνε αρκετά νερά και ενίσχυε το ρεύμα του ποταμού.

Προχωρώντας κάτω από τις απότομες πλαγιές των κορυφών Γάβραινα, Αυτί, Λελούλη, Μεράντζα και Κόμπολος από την πλευρά της Βράχας και Παλαιόκαστρο από την πλευρά της Μαυρομάτας βλέπουμε ότι ο ποταμός έχει σκάψει βαθιές βάθρες στα ριζά των βράχων οι οποίες είναι γεμάτες με γαλάζια νερά αλλά δεν βλέπουμε πουθενά ψάρια αλλά ούτε και βατράχια σε τίποτα λασπωμένες γούρνες. Το γεγονός αναφέρουν και άλλοι και οφείλεται αφενός στην ασυδοσία των ψαράδων που με κάθε μέσο, νόμιμο ή παράνομο εξάντλησαν τα αποθέματα των ψαριών αλλά και στο ότι οι τρομακτικές κατεβασιές κατά τους χειμωνιάτικους μήνες των τελευταίων ετών κατέστρεψαν εντελώς τα καταφύγια των ψαριών. Τα μόνα ζωντανά που είδαμε σε αυτή τη διαδρομή ήταν ένα κοπάδι γίδια χωρίς τσοπάνη να τα συνοδεύει και δυο κοπάδια αγελάδες που ησύχαζαν κάτω από τα πλατάνια και μόλις μας είδαν μπήκαν στο ποτάμι και απομακρύνθηκαν προς την απέναντι όχθη.

Στην ίδια διαδρομή δεν παρατηρήσαμε πουθενά ίχνη από ανθρώπινα έργα, όπως χωράφια, μονοπάτια ή γεφύρια. Μόνο τα συρματόσχοινα που είχαν θρέψει μέσα στους κορμούς κάποιων πλατάνων και τον διαλυμένο κάδο από ένα καρέλι, είδαμε κάτω από τη Μαυρομάτα, εργαλείο που εξυπηρετούσε κάποτε το πέρασμα του ποταμού, τότε που σίγουρα υπήρχαν δραστηριότητες και στις δυο όχθες του. Σήμερα μόνο με τη φαντασία μπορεί κάποιος να προσδιορίσει που ήταν κάποτε λογγές και χωραφάκια γιατί το δάσος από τα φιλίκια, τα πουρνάρια και τα πλατάνια έχει καταπιεί κάθε ίχνος ανθρώπινου έργου και έχει μεταμορφώσει την περιοχή σε αδιάβατο λόγγο.

Μετά από κάνα δυο ολιγόλεπτες στάσεις σε κάποια ωραία σημεία και σε μια βαθιά βάθρα με καταπράσινα νερά κολυμπήσαμε λίγη ώρα. Εκεί ο πρόεδρος έχασε την φωτογραφική του μηχανή και όσο και ψάξαμε δεν καταφέραμε να τη βρούμε μέσα στη βάθρα. Αφού ξεκουραστήκαμε προχωρήσαμε το απόγευμα προς σμίξη του Αγιοτριδίτικου ποταμού ο οποίος και αυτός έφερνε αρκετά νερά. Το σημείο αυτό φαίνεται και από το δρόμο που φεύγει από τους Δομιανούς προς τα άλλα χωριά, την Παπαδιά και ανάμεσα στα πουρνάρια διακρίνονται και τα ερείπια της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου.

Από εκεί βαδίσαμε και μπήκαμε αρκετές φορές στα νερά που ήταν περισσότερα μέχρι την γέφυρα της Παπαδιάς απ’ όπου, μέσα από την κοίτη του ποταμού, διακρίνεται το χωριό Δάφνη και καθώς συναντήσαμε μια ωραία αμμουδιά αποφασίσαμε να διανυκτερεύουμε εκεί και ξεθεωμένοι όπως ήμασταν ξαπλώσαμε στους υπνόσακκους μας. Μια φωτιά με κορμούς και κλαδιά από ξεθεμελιωμένα από τον ποταμό πλατάνια μας κράτησε συντροφιά μέχρι αργά το βράδυ και ο μόνος ήχος που ακούγονταν ήταν το τρέξιμο του ποταμού. 

Καθώς ήταν και μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, ο ουρανός που βλέπαμε πάνω από τα βουνά απ’ αυτό το σημείο ήταν γεμάτος αστέρια και δεν ήταν και λίγα αυτά που έπεφταν στη γη.

Το ξημέρωμα μας βρήκε στο πόδι και αμέσως ξεκινήσαμε το περπάτημα και η πρώτη μας στάση ήταν κάτω από μια τοποθεσία μάλλον του χωριού Παπαδιά όπου είδαμε στην πλαγιά πάνω από το ποτάμι ένα μεγάλο, διπλό, παμπάλαιο σπίτι και δεν άντεξα στον πειρασμό και πήγα να τω δω. Επρόκειτο για ένα σπουδαίο σπίτι, χαρακτηριστικό δείγμα της ντόπιας αρχιτεκτονικής το οποίο από τότε που το παράτησαν οι νοικοκυραίοι του έγινε στάβλος και δεν φαίνεται να είναι μακριά οι μέρες που θα γίνει ένας σωρός από πέτρες. Χτισμένο σε ένα ωραίο σημείο με θέα στο ποτάμι, είχε μπροστά του ένα μεγάλο χωράφι που κάποτε κάρπιζαν πολλά δέντρα, κλήματα, συκιές και ένα αλώνι στην άκρη. 

Περπατώντας από την πλευρά της Δάφνης είδαμε παρατημένες λογγές στους συνοικισμούς Ντοτσικαίικα, Πασακαίκικα, Γκαλιμαναίικα αλλά πουθενά δεν είδαμε κανένα ζωντανό.

Από αυτό το σημείο και κάτω ο ποταμός φαρδαίνει πολύ και σε ένα σημείο δέχεται και τα νερά του Γαβρενίτη ποταμού, στη θέση Νεράκια όπου διακρίνονται μέσα στις πέτρες και τα τόξα ενός παλιού δίτοξου γεφυριού όπου σταθήκαμε λίγο να ξεκουραστούμε και προχωρώντας δίπλα από μια μεγάλη λογγά, πρόσφατα παρατημένη στην οποία υπήρχαν πολλές συκιές αλλά δεν είχαν ακόμη ωριμάσει οι καρποί τους και αφού είδαμε για λίγο και ένα παρατημένο πριστήριο ξύλων φτάσαμε στη σμίξη του Μέγδοβα με το Στενωματιώτικο ρέμα το οποίο έφερνε αρκετά νερά όπως και το Βινιανίτικο ρέμα που συναντήσαμε αμέσως μετά. Από εκεί και πέρα το μεγάλο παλιό γεφύρι της Βίνιανης που ήταν το τέλος της διαδρομής μας δεν ήταν μακριά και γι’ αυτό κάτσαμε αρκετή ώρα και απολαύσαμε τις ωραίες βάθρες του ποταμού κάτω από το χωριό Παλιά Βίνιανη.

Μεσημεράκι φτάσαμε στο παλιό γεφύρι της Βίνιανης και απολαύσαμε κολύμπι στη μεγάλη ωραία βάθρα που είναι κοντά του και από εκεί ήρθε και μας πήρε πάλι ο Ηλίας Μαλάμης να μεταφέρει όλους τους φίλους και τις φίλες από τον ΕΟΣ Καρδίτσας στη Νεράιδα κι εγώ πήρα το δρόμο προς το Καρπενήσι με ένα αυτοκίνητο που βρήκα στο χάνι της νέας γέφυρας. Χωρίζοντας και γεμάτοι από τις εμπειρίες και τις ομορφιές του Μέγδοβα υποσχεθήκαμε πως του χρόνου θα ξανακάνουμε αυτό το πέρασμα και θέλουμε και πολλούς άλλους φίλους να μας ακολουθήσουν και να γνωρίσουν το ωραίο ποτάμι.

ΥΓ. Έγινε προσπάθεια και με τη βοήθεια του χάρτη της «Ανάβασης» να αναφερθούν ορισμένα βασικά στοιχεία από τη διαδρομή αλλά αυτό δεν μπορεί να ληφθεί ως πλήρες γιατί μας έλειψαν οι φυσικοί πληροφοριοδότες μιας και δεν βρήκαμε κανέναν! Γι’ αυτό, εν καιρώ το κείμενο που διαβάσατε θα συμπληρωθεί και με άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία ώστε να αποτελέσει έναν πλήρη οδηγό περπατήματος του Μέγδοβα ποταμού.

ΑΘΗΝΑ, 11082016