ΤΟ ΜΠΑΞΕΔΑΚΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ

Ασφαλώς και στα πολύ παλιά χρόνια, από την πρώτη κατοίκηση των Αθηνών, διάφορα σημεία τα οποία σήμερα είναι φουντωμένη η πόλη, ήταν χωράφια και κήποι με τα προϊόντα των οποίων οι αρχαίοι εκείνοι κάτοικοι τρέφονταν και σίγουρα τα αντάλλασαν με άλλα αγαθά ή  υπηρεσίες. Εννοείται δε ότι τα περισσότερα απ’ αυτά τα καλλιεργημένα εδάφη της πόλης ήταν κοντά σε σημεία που υπήρχαν πηγές και ρέματα που σήμερα θάφτηκαν κάτω από τα τσιμέντα και τις στρώσεις της ασφάλτου και τα νερά τους αναβλύζουν δίπλα από τους υπονόμους και τις σωλήνες του αποχετευτικού δικτύου.

Ορισμένα από αυτά και για διάφορους λόγους γλίτωσαν και τα οποία σήμερα αποτελούν τα πάρκα, τα αλσύλια και διάφορους άλλους χώρους που χαρακτηρίζονται ως πράσινο χωρίς φυσικά αυτό να είναι να αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα καθώς ως δημόσιος χώρος υφίσταται τις συνέπειες που έχει η πλημμελής προστασία και η γενική αδιαφορία. Το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει και με τα άδεια οικόπεδα ή άλλους ελεύθερους χώρους που κηδεμονεύονται· κι εκεί τα χαρακτηρίζει η αδιαφορία και συνήθως αποτελούν χωματερή άχρηστων αντικειμένων και υλικών καθώς και καταφύγιο των αδέσποτων της πόλης. Εννοείται βέβαια ότι πουθενά σχεδόν αυτοί οι άδειοι χώροι δεν λειτουργούν ως παραγωγική γη όπου καλλιεργείται κάτι ή έστω να φιλοξενούν καλλωπιστικά φυτά.

Έτσι, ενώ είναι συχνό φαινόμενο σε κάποια σπίτια στις απόμακρες συνοικίες της πόλης οι αυλές ή οι κήποι όσων σπιτιών διαθέτουν να δει κάποιος ένα κομμάτι γης με λαχανικά, μέσα στην πόλη είναι πολύ σπάνιο έως ανύπαρκτο. Γι’ αυτό και ξαφνιάζει το καταπράσινο μπαξεδάκι που δημιούργησε κάποιος άγνωστος σε μένα τουλάχιστον, στη ρίζα του τοίχου του προαυλίου της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, απέναντι στον Ευαγγελισμό.

Ποιος ξέρει τι ήταν αυτό που οδήγησε αυτόν τον άνθρωπο να φτιάξει το κηπάκι σε αυτό το σημείο. Μπορεί να συντάχθηκε κι αυτός με μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που καλλιεργούν στις βεράντες τους σε γλάστρες ζαρζαβατικά για ομορφιά ή για τη συμπλήρωμα στην τσάντα του μανάβικου, μπορεί όμως και να κουβαλούσε κάποια μνήμη από το χωριό του όπου σε ένα τέτοιο κήπο στηρίζονταν η διατροφή της οικογένειας για πολλούς μήνες. Έτσι λοιπόν έκατσε δίπλα στον τοίχο, όρισε μετά το μπαξεδάκι με μικρά όμορφα πασαλάκια για να μη παρασέρνει το χώμα το νερό και φύτεψε λίγα καλαμπόκια, κολοκυθιές και φασόλια τα οποία όπως φουντώνουν μπορεί να τα πιάσει ο περαστικός και από τη σκάλα και τα οποία ποτίζει με το λάστιχο που τραβάει από την βρύση που είναι στην αυλή της εκκλησίας.

Θα μπορούσε να το φράξει να μην το πλησιάζει κανένας και να μην τρυγούν τον κόπο του οι περαστικοί αλλά δεν το έκανε. Όχι γιατί δεν θα βρεθεί κανένας ανάποδος και θα απλώσει το χέρι του· τούτο είναι βέβαιο πως θα συμβεί μόλις μεστώσουν τα καλαμπόκια αλλά φαίνεται πως ο μπαξεβάνης δεν νοιάζεται για κάτι τέτοιο. Ούτε πάλι έβαλε σκιάχτρο για να φοβούνται τα πουλιά και να μην πλησιάζουν καθώς ούτε αυτά τα φοβάται. Αυτός έκανε απλά το μεράκι του και το άφησε να το φυλάνε οι αγαθοί δαίμονες της πόλης που προστατεύουν τέτοιες όμορφες πρωτοβουλίες και λογής – λογής γόνιμες επενδύσεις.  

ΑΘΗΝΑ, 13072018, Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 34. 

ΜΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥΣ

Με τον Κωνσταντή Θάνο, οι αφηγήσεις του οποίου αποτέλεσαν το βασικό υλικό 

για τη δημιουργία του βιβλίου «Ελεύθεροι στα δεσμά των Αγράφων». (2008)

Είναι μεγάλη τιμή ως εμένα το κάλεσμα να μιλήσω σήμερα στο 22^ο Σεμινάριο Συνεχιζόμενης Ιατρικής Εκπαίδευσης του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» ως προσκεκλημένος ομιλητής για ένα θέμα από αυτά που ασχολούμαι. Δέχθηκα με χαρά και ετοίμασα μια διάλεξη με τίτλο «Άνθρωποι και τόποι της Ορεινής Ελλάδας» και η οποία θα κινηθεί, τόσο στο λόγο όσο και στις εικόνες, στα γνωστά μονοπάτια που οδηγούν στον κόσμο των Αγράφων.

Έτσι άνοιξα πάλι αυτές τις ημέρες τα αρχεία από την έκδοση του τελευταίου μου βιβλίου «Ελεύθεροι στα δεσμά των Αγράφων» και επέλεξα να παρουσιάσω από αυτό το υλικό μια σειρά φωτογραφιών με πρόσωπα που γνώρισα και μίλησα μαζί τους.  Χάρη αυτής της προσπάθειας πήρα και την απόφαση να το ξαναστείλω στο τυπογραφείο γιατί είχε εξαντληθεί και αισθανόμουν άσχημα όταν αρκετοί άνθρωποι το ψάχνουν και δεν το βρίσκουν. Με την ευκαιρία δε, είχα και την έμπνευση να το ντύσω με ένα πιο βαρύ εξώφυλλο κι έτσι θα το χαρούμε σε λίγες μέρες που θα το έχουμε στα χέρια μας.  

Η διάλεξη θα γίνει σήμερα το απόγευμα στις 18.00 – 18.40 στο αμφιθέατρο του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός και όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να την παρακολουθήσει ενώ το βιβλίο θα είναι έτοιμο προς τα τέλη της εβδομάδας και θα ακολουθήσει ανακοίνωση για το που θα μπορούν να το βρουν οι ενδιαφερόμενοι.  

ΑΘΗΝΑ, 13022017

ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΘΙΟΠΙΑ

Ακούω και βλέπω ένα σωρό πράγματα για τον αν πρέπει να γίνονται οι παρελάσεις, τι εκφράζουν αυτές, πόσο κοστίζουν και τι σημαίνουν για τον καθένα.. Θα μπορούσα να πω ένα σωρό κι εγώ πάνω σε αυτό, τις θέσεις μου λίγο πολύ εκφράζει η προηγούμενη ανάρτηση για τα σχολικά μου χρόνια. Τη συμπληρώνω και με τούτη που έγινε με αφορμή μια φωτογραφία που μάζεψα κάποτε στο Μοναστηράκι και δείχνει τη σχολική εορτή των Τριών Ιεραρχών του ελληνικού σχολείου στην Αντίς Αμπέμπα το 1926!

- Διαβάστε και τι γράφει πίσω η φωτογραφία και μετά να κάνετε τα σχόλιά σας…

ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ "ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ"

Το να περιμένεις στην αυλή της εκκλησίας του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» ασφαλώς και δεν σημαίνει πως είναι κάτι το ευχάριστο καθώς ο χώρος είναι τέτοιος που υπαγορεύει μόνο την υπομονή, την εγκαρτέρηση και φυσικά την καταφυγή στη θεϊκή βοήθεια. Όλα εκεί με τη χλωμή λιτότητά τους θυμίζουν προθάλαμο που οδηγεί είτε στη ίαση ψυχών και σωμάτων, είτε στον άλλο κόσμο όπου ούτε οδύνη θα υπάρχει, ούτε πόνος, ούτε στεναγμός.

Δεν έχεις τι να κάνεις τίποτα περιμένοντας σε αυτή την αυλή, εκτός βέβαια από το να καπνίζεις το ένα τσιγάρο πάνω στο άλλο. Όλα εκεί πέρα μοιάζουν να ήταν άρρωστα από τότε που γεννήθηκαν και θέλεις δεν θέλεις σε παρασύρουν σε μια μελαγχολία. ‘Όλα εκτός από μια κορομηλιά που ξετρελαμένη από τον ήλιο χθες είχε ανοίξει όλα της τα λουλούδια και γύρω της βούιζαν ένα σωρό έντομα. Το ανθισμένο σώμα της κραύγαζε με το τρυφερό, ζεστό λευκό του ανάμεσα στα βλοσυρά πεύκα και στα άλλα άκαρπα φυτά του παρτεριού.

Όλοι μέσα στα προβλήματά περπατούσαν χθες στην αυλή αλλά τους έβλεπα όμως να πηγαίνουν κοντά στην κορομηλιά, να κοιτάζουν σιωπηλά τα άνθη της και να τραβάνε μαζί με τον καπνό του τσιγάρου μια βαθιά ρουφηξιά από τον αέρα της. Σαν μικρό επιτάφιο γυρόφερναν το ανθισμένο δεντράκι ενώ κανέναν δεν έβλεπα να πλησιάζει ένα κομμένο κορμό πεύκου που εξέχει από την επιφάνεια της πλατείας δίπλα ακριβώς από την είσοδο στην αυλή. Κανένας δεν τον κοιτούσε καθώς η τομή του έδειχνε μέσα από τους ετήσιους κύκλους πόσα χρόνια ήταν εκεί και πόσα βάσανα των ανθρώπων είχαν δει τα μάτια του.

Βάσανα που αν υπήρχε τρόπος να βγουν σαν κείμενα στο χαρτί ή λέξεις σε ένα άλλο μέσο, σαν τον κόσμο θα ήθελαν άπειρες βιβλιοθήκες και ψηφιακούς δίσκους να χωρέσουν και δεν αποκλείεται αυτό το δέντρο από αυτά να έσβησε μια μέρα κι έμεινε μόνο το κούτσουρό του σαν φυτεμένο δίπλα σε ένα αδιάφορο φοίνικα να θυμίζει πως απέναντι από την πόρτα της εκκλησίας του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» υπήρχε κάποτε ένα μεγάλο πεύκο που ήταν μάρτυρας και στέγη στον πόνο και στην αγωνία των ανθρώπων που βάδιζαν εκεί…

ΑΘΗΝΑ, 18032010