ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ …ΣΕ ΚΟΡΦΟΛΟΓΗΜΑ

Ομολογώ, δεν ξέρω και πολλά από αμπελουργία. Κλήθηκα όμως σήμερα το απόγευμα - λόγω της αδυναμίας πλέον της μάνας να σκαρφαλώνει- σε μια κρεβατίνα με ζαμπέλες να την κορφολογήσω, ακολούθησα τις συμβουλές της και νομίζω πως τα κατάφερα. Κορφολόγημα λέγεται για όσους δεν γνωρίζουν το τσάκισμα του κλήματος είτε με τα χέρια, είτε με ψαλίδι ένα κόμπο παραπάνω από το σημείο που κρέμεται το σταφύλι και τούτο γίνεται για να κρατηθούν οι χυμοί του στον καρπό και να μην μεγαλώνουν άσκοπα οι λαίμαργες,  όπως λέγονται απολήξεις του. Στην αρχή δίσταζα, να κόψω ένα τόσο μεγάλο μέρος του κλήματος και μάλιστα ιδιαίτερα θαλερό αλλά σύντομα κατάλαβα πως αν το αφήναμε θα τρυγούσαμε αντί για σταφύλια κλάρες για το φούρνο και έτσι πήρα αέρα και σε κάνα δυο ώρες κατάφερα και κορφολόγησα όλη την κρεβατίνα ενώ παράλληλα έκανα και ένα έλεγχο στις υποστηλώσεις από κέδρινους κορμούς και διαπίστωσα πως κάποιες θέλουν αλλαγή αλλά αυτή είναι δουλειά του χειμώνα. Το γεγονός ότι τα κατάφερα μου έδωσε ιδιαίτερη χαρά ενώ κράτησα και κάνα – δυο σημειώσεις για το κορφολόγημα και σε άλλα πράγματα, όπως λόγου χάρη στην κοινωνία ή καλύτερα την πολιτική αν θέλετε όπου όταν αδιαφορεί αυτός που έχει την ευθύνη, τότε κάποια κλαριά λαίμαργα τραβάνε όλους τους χυμούς μόνο και μόνο να μεγαλώσουν και αφήνουν στεγνό τον καρπό ο οποίος σιγά – σιγά συρρικνώνεται και ότι ρόγες καταφέρει να ωριμάζει οι περισσότερες είναι ξυνές…

ΥΓ. Ζαμπέλες ή φράουλες είναι μια ποικιλία σταφυλιών που ευδοκιμούν στην ορεινή ζώνη, αναπτύσσονται χωρίς να έχουν μεγάλες απαιτήσεις σε όλα τα εδάφη, είναι ανθεκτικές σε αρρώστιες, ο καρπός τους είναι κόκκινος και απ’ αυτόν παράγεται κυρίως καλό τσίπουρο.  

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 18082015

ΚΛΗΜΑΤΑ ΠΑΛΙΑ ΟΣΟ ΚΑΙ Ο ΤΟΠΟΣ

Για τον Κώστα, κάθε τσαμπί σταφύλια πρέπει να ωριμάσει πάνω στο κλήμα για να μπορέσει έτσι να δώσει το καλύτερο αποτέλεσμα στο βαρέλι…

Πόσα χρόνια μπορεί να τραβάει τη δροσιά της παριανής γης ένα κλήμα και να καρπίζει ακόμα; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα, υπάρχουν όμως ακόμα ορισμένοι άνθρωποι που η σχέση τους με τη γη του τόπου τους διατηρείται ακόμη αλώβητη και μπορούν να δώσουν μια πειστική απάντηση. Ένας από αυτούς είναι ο Κώστας Χασούρης, ο οποίος αφιερώνει τον περισσότερο χρόνο του στα αμπέλια και μάλιστα αυτά που θάλλουν με παραδοσιακά παριανά κλήματα. Αυτός ο άνθρωπος που η πίστη του στη γη της Πάρου είναι ακλόνητη και γι’ αυτή μάλιστα παλεύει από τη θέση του στον ομώνυμο Δήμο, είναι ο πλέον ενδεδειγμένος να μιλήσει για τους θησαυρούς που χαρίζει στον άνθρωπο που την αγαπά και κυρίως για το κρασί που δίνουν τα ονομαστά αμπέλια της Πάρου.
Ο Κώστας καλλιεργεί τα ίδια κλήματα (μαντηλαριά, μονεμβασιά, αηδάνι, σαββατιανό, ροδίτη, φωκιανό) που φύτεψαν οι πρόγονοί του και με την εμπειρία που απέκτησε τόσα χρόνια, δημιουργεί μοναδικά κρασιά γεμάτα αρώματα και γεύσεις. Χωρίς να στηρίζεται σε καμιά συνταγή, βάζει όμως πάντα προυποθέσεις την ακεραιότητα των σταφυλιών τα οποία δεν πρέπει να είναι ραντισμένα, τη σχολαστική καθαριότητα των ξύλινων βαρελιών και την συστηματική παρακολούθηση του ζυμώματος και έτσι δημιουργεί κρασιά για τα οποία όλοι έχουν να μιλάνε. Ο ίδιος λέει πως η φετινή παραγωγή ήταν καλή, βέβαια αν δεν υπήρχε η μεγάλη ξηρασία θα ήταν ακόμα καλύτερη και η ποιότητα των σταφυλιών είναι ανεβασμένη. Όσο για το ερώτημα που τέθηκε στην αρχή αυτού του κειμένου ο Κώστας είναι σίγουρος πως η μαντηλαριά, μπορεί να δίνει σταφύλια παραπάνω και από πεντακόσια χρόνια!

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 01092008