ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ

Στη γωνία Μιχαήλ Βόδα και Λεμεσού, στη γειτονιά του Αγίου Νικολάου Αχαρνών, λειτουργεί ένα νηπιαγωγείο, από τα πιο σύγχρονα στην Αθήνα και έχει ακόμα και την πινακίδα για το πόσο κόστισε (κοντά στο μισό εκατομμύριο ευρώ) και τα ονόματα των εργολάβων που το κατασκεύασαν. Φέρει δε το  όνομα «Λέων Αυδής» προς τιμήν του Λέοντος Αυδή που διετέλεσε δήμαρχος Αθηναίων πριν από λίγες τετραετίες και άφησε πίσω του σημαντικό έργο γι’ αυτό και μια πλατεία στο Μεταξουργείο επίσης φέρει το όνομά του.   

Το νηπιαγωγείο όντως είναι από τα πιο σύγχρονα καθώς το οικόπεδο που χτίστηκε ήταν αρκετά μεγάλο κι έτσι προέκυψε και μια ευρύχωρη αυλή που σε μεγάλο μέρος της είναι γκαζόν. Εκεί όταν έχει καλό καιρό παίζουν πολλές φορές τα παιδιά ενώ εκεί πάλι βρίσκει ασφαλές καταφύγιο και αράζει όλη τη μέρα και το κοπάδι των αδέσποτων γατιών της γειτονιάς πράγμα που δεν απασχολεί κανέναν για τυχόν συνέπειες ως προς την υγιεινή τόσο των ζωντανών όσο και των ανηλίκων που αρέσκονται να κυλιούνται στο γρασίδι.

Στη γωνία αυτής της αυλής υπάρχει μια ξύλινη κατασκευή, ένας πυργίσκος, κατάλοιπο μιας παιδικής χαράς που κάποτε έκανε αυτό το νηπιαγωγείο να το ζηλεύουν όλα τα παιδιά. Αυτή η κατασκευή όμως εδώ δυο χρόνια υπέστη κάποιες φθορές που την κάνουν ακατάλληλη για παιχνίδι και όπως βλέπω, καθώς περνάω από εκεί καθημερινά, ουδεμία επισκευής έτυχε και οι νηπιαγωγοί απλά φροντίζουν να μην αφήνουν τα παιδιά να την πλησιάζουν και προκληθεί κάποιο ατύχημα στη σάπια σκάλα της και στην ετοιμόρροπη τσουλήθρα της.

Το γεγονός φαντάζομαι το έχει ανακοινώσει η διεύθυνση του νηπιαγωγείου στις αρμόδιες αρχές, του Δήμου ή του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων από τη στιγμή που παρουσιάστηκε το πρόβλημα και φυσικά το βλέπουν κάθε φορά οι κηπουροί που έρχονται και κουρεύουν το γκαζόν και οι οποίοι πιστεύω το αναφέρουν στους προϊσταμένους τους. Την σάπια και επικίνδυνη κατασκευή φυσικά και βλέπουν καθημερινά και οι γονείς που πηγαίνουν και παίρνουν τα παιδιά τους από το νηπιαγωγείο καθώς και όσοι οι γείτονες διατηρούν και εκφράζουν κάποιες ευαισθησίες για την πόλη και τη γειτονιά μας.

Με λίγα λόγια,  οι πάντες γνωρίζουν ότι στην αυλή του 129^ου Νηπιαγωγείου υπάρχει μια επικίνδυνη κατασκευή αλλά δυο χρόνια τώρα από τότε που έχει πέσει στην αντίληψή μου, καμιά ενέργεια δεν έγινε για την επισκευή της ή την απομάκρυνσή της αν αυτή είναι καταδικασμένη να πάει στη χωματερή και να αντικατασταθεί με μια άλλη καινούργια και ασφαλή για τα παιδιά. Ίσως περιμένουν να συμβεί κάποιο ατύχημα και τότε, είμαι βέβαιος πως θα αρχίσουν όλοι να αναζητούν τους υπεύθυνους αλλά ποιος θα βγει μπροστά να πει ότι η αδιαφορία για ότι συμβαίνει δίπλα μας έχει ριζώσει καλά στην κοινωνία μας και που και που έρχεται και η στιγμή να γευτούμε τους καρπούς της οι οποίοι συνήθως είναι πικροί!   

  

ΑΘΗΝΑ 27022019. Εφημερίδα "Φιλελεύθερος", σελ. 37.

ΕΝΑΣ ΚΑΤΑΡΑΧΤΗΣ ΑΠΟ ΒΟΥΚΑΜΒΙΛΙΑ

Η οδός Λεμεσού είναι μια μικρή οδός που τέμνεται από την Αχαρνών κοντά στον Άγιο Νικόλαο, αρχίζει  από τις γραμμές του Ηλεκτρικού και σβήνει στην Σταυροπούλου πριν από την πλατεία Αμερικής και είναι ένας τυπικός δρόμος, όπως όλοι στην περιοχή και στην οποία κατοικώ εδώ και λίγο καιρό μετά από 30 χρόνια διαμονής στα Εξάρχεια.

Θα ήμασταν άδικοι όμως αν λέγαμε πως είναι σαν όλες τις άλλες οδούς των Πατησίων· έχουν κάτι που τους ξεχωρίζει από τους άλλους, στο Παγκράτι ή τους Αμπελοκήπους και το οποίο δεν είναι του παρόντος να το αναζητήσουμε. Το πιο ωραίο της κομμάτι, είναι ο παιδικός σταθμός στη γωνία με την Μιχαήλ Βόδα που στεγάζεται σε ένα καινούργιο κτίριο και έχει και αυλή που παίζουν τα παιδιά και ζωντανεύουν την ημέρα στη γειτονιά.

Εκείνο όμως που την ομορφαίνει πολύ και κάνει τους περαστικούς να σηκώνουν ψηλά το κεφάλι είναι η μεγάλη βουκαμβίλια που είναι ριζωμένη στα θεμέλια ενός ιδιαίτερα όμορφου σπιτιού και φαίνεται από την Αχαρνών. Η βουκαμβίλια της Λεμεσού, μια από τις μεγαλύτερες στην πόλη νομίζω, αφού ανέβει τους δυο ορόφους ως την ταράτσα, ρίχνει από εκεί σαν καταρράκτης τα ανθισμένα κλαδιά της στον δρόμο και τον ομορφαίνει όσο καιρό είναι αυτή ανθισμένη, δίνοντας συνάμα ένα τόνο μελαγχολίας στην υποτονική ζωή του.

Δεν γνωρίζω τίνος είναι το σπίτι ή ποιος το κατοικεί αλλά εκτιμώ, ως γείτονας και κάτοικος της πόλης, το μεράκι και την προσπάθεια που έκαναν οι νοικοκυραίοι του να ανεβάσουν τη βουκαμβίλια στην ταράτσα, να την αφήσουν από εκεί να γείρει στο δρόμο και να μοιράζονται την ομορφιά της με τους περίοικους και τους λίγους περαστικούς. Ασφαλώς και το ύψος του κτιρίου τους βοήθησε σε κάτι τέτοιο αλλά υπάρχουν κι ένα σωρό άλλα γύρω, παρατημένα η ζωντανά που θα μπορούσαν να γίνουν με αυτό τον τρόπο στολίδια! Η φύτευση μιας βουκαμβίλιας η οποία δεν έχει καθόλου απαιτήσεις και φροντίδα, αρκεί να αλλάξει το ύφος του δρόμου με τις σιωπηλές πολυκατοικίες και να τον ομορφήνει.  

ΑΘΗΝΑ, 23042017