Τέλος πάντων, το θυμήθηκα πάλι σαν είδα μοιρασμένες και στις δυο πλευρές του λιμανιού, τις περίφημες κόρες του Αγγούδημου (Μιλένα, Νταλιάνα, Δημητρούλα, Ανθή –Μαρίνα, Ροδάνθη κα) άλλα μνημεία των διακοπών μας μια άλλη εποχή η οποία όπως και να έχει ήταν πιο κοντά στην παρθενία της ψυχής τουλάχιστον των τρανότερων από εμάς αλλά οπωσδήποτε και του τόπου που τότε μας άρεσε. Βέβαια είχα διαβάσει χθες στις στήλες μιας οικονομικής εφημερίδας ότι αυτά τα πλοία τα οποία παράτησαν στο λιμάνι να σαπίζουν, θα απομακρυνθούν να μη ρυπαίνουν – τώρα μάλιστα που τέλειωσε και η τουριστική περίοδος κι έτσι είναι σαν να βρήκα έτοιμο το θέμα για τούτο εδώ το μικρό κείμενο – συμβολή στη μεγάλη μέρα των μαρτυρησάντων σαράντα παρθένων…
ΠΕΙΡΑΙΑΣ, 01092011