ΠΩΣ ΓΝΩΡΙΣΑΜΕ ΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Το αυγουστιάτικο φεγγάρι φούσκωνε χθες το βράδυ να γίνει πανσέληνος απόψε και στο όνειρό μου ήρθαν λιμάνια και ταξίδια από άλλες, πιο εύκολες εποχές. Πριν σαράντα σχεδόν χρόνια σαν σήμερα ήμουν στον Πειραιά είδα και περίμενα πότε θα ανοίξει ο καταπέλτης της «Δημητρούλας» να φύγουμε για Κουφονήσια. Πόσοι χωράγαμε σ’ εκείνο το ιστορικό πλοίο του αείμνηστου Αγγούδημου δεν θυμάμαι, ούτε αν έπιανε τα λιμάνια των Κυκλάδων την ώρα που αναφέρονταν, ούτε πως μύριζε το σαλόνι και το κατάστρωμα. Θυμάμαι όμως πως όσες ώρες και αν κρατούσε το ταξίδι με το «Δημητρούλα», το «Ρομίλντα», το «Μιλένα», το «Ανθή – Μαρία», το «Ροδάνθη» δεν είχε καμιά απολύτως σημασία γιατί απλά ήταν μια άλλη εποχή η οποία πέρασε ανεπιστρεπτί στη χώρα της νοσταλγίας. Δεν θα σχολιάσω πως ταξιδεύουμε σήμερα αλλά δεν μπορώ να μην πω πως με αυτά τα πλοία προλάβαμε να γνωρίσουμε τις Κυκλάδες και το Αιγαίο όταν ήταν ακόμη ένα όνειρο και λυπάμαι γιατί έτσι που ήρθαν τα πράγματα, στο εξής μόνο έτσι θα το αναφέρουμε…

ΥΓ. Οι ωριμότεροι θα έχουν να πουν για άλλα ιστορικά πλοία τα οποία η γενιά μου δεν τα πρόλαβε αλλά και γι’ αυτά όλο και κάποιοι υπάρχουν που να τα νοσταλγούν μαζί με τα μεταπολεμικά χρόνια που το ταξίδι στις Κυκλάδες ήταν μια άλλου είδους περιπέτεια.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 03082020

ΜΝΗΜΗ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Οι περισσότεροι απ’ όσους πρωτοβγήκαμε στο Αιγαίο, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 και ανακαλύψαμε τα Κουφονήσια, την Ανάφη, τη Σίκινο και τη Δονούσα, έχουμε σίγουρα ταξιδέψει με τα πλοία της εταιρείας Αγγούδημου τα οποία ήταν βαφτισμένα με τα ονόματα των θηλυκών μελών της οικογένειας του παραδοσιακού και  άπληστου πλοιοκτήτη. Από εκείνα τα πλοία θυμόμαστε τη λιγδερή μυρωδιά του καταστρώματος, τους καυγάδες για μια θέση στη σκιά ή το απάγκιο και βεβαίως τις καθυστερήσεις που πολλές φορές ξεπερνούσαν τη μισή μέρα. Αυτό είχε και το καλό του γιατί εκεί στα σκονισμένα λιμανάκια, στις ατέλειωτες ώρες της αναμονής γίνονταν και πιο ενδιαφέρουσες γνωριμίες οι οποίες είχαν και αρκετό χρόνο μπροστά τους να αναπτυχθούν στη διάρκεια του αργού ταξιδιού…

Έτσι ήταν τα ταξίδια τότε στο Αιγαίο αλλά κανένας δεν γκρίνιαζε καθώς οι Κυκλάδες που ανακαλύπταμε ήταν μοναδικές και τα καλοκαίρια μας στις απόμακρες παραλίες έμειναν αξέχαστα και ας τραβούσαμε του κόσμου την ταλαιπωρία με τα πλοία του Αγγούδημου. Με τα χρόνια άλλαξαν όλα, τα καινούργια πλοία με τις αναχωρήσεις στην ώρα τους, με τις αριθμημένες θέσεις, τον κλιματισμό και τα ταχυφαγεία διαμορφώνουν από την πρώτη στιγμή τη νέα αίσθηση των διακοπών και προϊδεάζουν κάπως και για τα νησιά των προορισμών των οποίων η αισθητική κατά κύριο λόγο εξομοιώνεται διαρκώς και μόνο από τα εμβληματικά τους στοιχεία και από το γεωφυσικό μπορούν πλέον να ξεχωρίσουν. Η ανάγκη να χτιστούν όλο και περισσότερα δωμάτια και ξενοδοχεία, δημιούργησε νέες γειτονιές που πολιορκούν ασφυκτικά τους πυρήνες των παλαιών οικισμών (όσοι απόμειναν) ενώ ο ποδαρόδρομος στα μονοπάτια για την απόμακρη παραλία αποδεικνύεται πλέον μάταιος γιατί παντού ο τόπος πατήθηκε από δρόμους για να μπορούν πια να πηγαίνουν όλοι και παντού και στη θέση που ήταν ένα αρμυρίκι, τώρα είναι μια πρόχειρη καντίνα που απαλλάσσει τους περιπατητές από το βάρος των χρειωδών για την παραλία…

ΑΘΗΝΑ, 31072015

ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ «ΚΟΡΕΣ» ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Το θυμήθηκα λίγο πιο πριν στο λιμάνι, περιμένοντας στη μπρίζα μου (αριστερά στα Goodies η καλύτερη θέση στο BLUE STAR για οκτώ ώρες δουλειά, όσο διαρκεί δηλαδή το ταξίδι ως την Αμοργό) ότι σήμερα το πρωί είδα ότι εορτάζουν οι 40 παρθένες. Βέβαια είχα δει και κάτι αναρτησούλες από ορισμένες φίλες του δικτυακού χώρου σχετικά με αυτή την πολυπληθή εορτή, για την οποία δεν έτρεξαν δα και στην εκκλησία της γειτονιάς τους να ανάψουν κερί η κάθε μια στη δική της αγία, αλλά όπως κατάλαβα κι αυτές το πληροφορήθηκαν από το πάντα πρόθυμο γι’ αυτά τα πράγματα εορτολόγιο και έκαναν τα σχόλιά τους. Δεν έδωσα όμως και πολλή σημασία στο διάλογο γιατί όποιος ανακατεύεται με πράγματα που δεν γνωρίζει, όλο και κάτι έχει να χάσει σε αυτόν τον κόσμο…

Τέλος πάντων, το θυμήθηκα πάλι σαν είδα μοιρασμένες και στις δυο πλευρές του λιμανιού, τις περίφημες κόρες του Αγγούδημου (Μιλένα, Νταλιάνα, Δημητρούλα, Ανθή –Μαρίνα, Ροδάνθη κα) άλλα μνημεία των διακοπών μας μια άλλη εποχή η οποία όπως και να έχει ήταν πιο κοντά στην παρθενία της ψυχής τουλάχιστον των τρανότερων από εμάς αλλά οπωσδήποτε και του τόπου που τότε μας άρεσε. Βέβαια είχα διαβάσει χθες στις στήλες μιας οικονομικής εφημερίδας ότι αυτά τα πλοία τα οποία παράτησαν στο λιμάνι να σαπίζουν, θα απομακρυνθούν να μη ρυπαίνουν – τώρα μάλιστα που τέλειωσε και η τουριστική περίοδος κι έτσι είναι σαν να βρήκα έτοιμο το θέμα για τούτο εδώ το μικρό κείμενο – συμβολή στη μεγάλη μέρα των μαρτυρησάντων σαράντα παρθένων…

ΠΕΙΡΑΙΑΣ, 01092011