ΕΝΑ… ΠΟΤΑΜΙ ΜΕ ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΟ 1821

 

Μια μουσική παράσταση με άξονα την επανάσταση του 1821 που οργάνωσε η εταιρεία αρχείου και μελετών «Μνήμες» με το έργο των Λίνου Κόκκοτου και Φώντα Λάδη «Το Ποτάμι» και με ερμηνευτές τον Κώστα Μακεδόνα, τη Σοφία Παπάζογλου, τον Δημήτρη Κανέλλο και αφηγητή τον Κώστα Καστανά απολαύσαμε χθες στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός». Η εκδήλωση που έγινε υπό την αιγίδα του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ και με χορηγία της Βουλής των Ελλήνων.

Η μουσική παράσταση «Το Ποτάμι» έχει ως βάση το ομώνυμο έργο που πρωτοκυκλοφόρησε το 1986 από την εταιρεία «Lyra». Στην πρώτη εκείνη έκδοση ορισμένα από τα βασικά τραγούδια αποδίδονται από τη φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου, ενώ τα υπόλοιπα από την Ελένη Τσαγκαράκη και τον Κώστα Λεοντίδη. Στη νέα του παρουσίαση το έργο είναι εμπλουτισμένο με πρωτότυπα υλικά και σημαντικές λογοτεχνικές και ιστορικές αναφορές.

ΑΘΗΝΑ, 09112021

ΤΑ ΞΥΛΑ ΠΟΥ ΧΑΡΙΖΕΙ Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Όσο φοβερός γίνεται ο ποταμός όταν το πλήθος των νερών που πέφτουν από τον ουρανό το χειμώνα αλλά πολλές φορές και σε άλλες στιγμές του χρόνου συγκεντρώνεται από όλες τις πλαγιές στην κοίτη του, τόσο πράος φαίνεται τον Αύγουστο που οι βροχές είναι σπάνιες και οι νερομάνες των βουνών λιγοστεύουν τη δύναμή τους και πέφτουν κι αυτές στη σιωπή.

Τα σημάδια αυτών των καταστροφικών για τα παρόχθια δάση των πλατάνων και των άλλων φυτών που ευδοκιμούν στην κοίτη του είναι τα κουφάρια που πυκνά βλέπουμε να ασπρίζουν σε πολλά σημεία. Νεκρά δέντρα κάθε μεγέθους και σωροί από κορμούς και κλαδιά που έχει ξεβράσει στις όχθες του λιώνουν στον ήλιο και στην υγρασία καθώς πια κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να τα μαζέψει για το τζάκι ή άλλες δουλειές του σπιτιού.

Με αυτά τα ξύλα παλιότερα πορεύονταν το σύνολο των παρόχθιων νοικοκυριών μιας και ήταν πιο εύκολο στο μάζεμά τους και φυσικά υπολείπονταν της προσοχής των δασοφυλάκων. Στις μέρες μας όμως, όχι νοικοκυριό δεν διακρίνεται πουθενά δίπλα από τον ποταμό αλλά ούτε και μονοπάτι φαίνεται να ξεχωρίζει στο λόγγο που κάλυψε όλο τον τόπο απ’ όπου θα έρθει αυτός που θέλει τα ξύλα να τα μαζέψει από το γιαλό. Λίγα μόνο που βρίσκονται κοντά σε κανένα δρόμο που πατιέται από αυτοκίνητο αξιοποιούνται όπως παλιά και από λίγους γιατί οι περισσότεροι επιθυμούν να κάψουν άλλα καλύτερα ξύλα.

Απ’ αυτά τα ξύλα βρήκαμε αρκετά προχθές στο περπάτημά μας στον Μέγδοβα και εκεί που κατασκηνώσαμε ανάψαμε μια φωτιά, όχι για να ζεσταθούμε ούτε και να ψήσουμε κάτι αλλά για τη χαρά που προσφέρει τη νύχτα αλλά την αφήσαμε να σβήσει νωρίς γιατί η λάμψη της, έστω και αμυδρή έκοβε κάτι από την φαντασμαγορία του πλημμυρισμένου απ’ αστέρια ουρανού και φόβιζε κάπως τα νυχτοπούλια που ήθελαν να πετάξουν ως το ποτάμι. 

ΑΘΗΝΑ, 12082016

Ο ΒΡΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΡΝΑΡΙ

Πρωταπριλιά σήμερα και κατά κάποιο τρόπο με τα ψέματα που θα πούμε, θα ακούσουμε ή θα διαβάσουμε εδώ κι εκεί, όλοι θα προσπαθήσουμε να βρούμε μέσα τους την αλήθεια που σε κάθε έκφραση της ζωής μας αναζητούμε και ποτέ δεν τη βρίσκουμε…

Το έχει η μέρα λοιπόν να λέμε ψέματα αλλά εδώ σήμερα θα μιλήσουμε για μια αλήθεια που μοιάζει με ψέμα και αναφέρεται σε ένα μοναδικό δέντρο που αληθινά, σαν ψέμα βγαίνει ζωντανό κάθε χειμώνα από τα νερά του Κουμπουριανίτη ποταμού στην Αργιθέα! Το πουρνάρι της φωτογραφίας άγνωστο πότε φύτρωσε σε μια σχισμή του βράχου κοντά στην πέτρινη γέφυρα του Παλιαντώνη που αντιστέκεται διαρκώς στα νερά του ποταμού που θυμώνουν πάντα σαν τον πλησιάζουν και βάζουν τα δυνατά τους να τον διαλύσουν. Μάταια όμως, ο βράχος έχει βαθιές, γερές ρίζες και αιώνες τώρα βρίσκεται στη θέση του, καταμεσίς του γιαλού και είναι πάντα έτοιμος να τα αντιμετωπίσει όταν κατά κύματα έρχονται πάνω του και χαίρεται να τα βλέπει να σπάνε τα μούτρα τους στις πλάτες του, να αφρίζουν μανιασμένα από το κακό τους και να φεύγουν ύστερα από κοντά του νικημένα και ταπεινωμένα.

Δεν λυγάει μπροστά σε καμιά κατεβασιά ο βράχος και μόλις κοπάσει το κακό, ησυχάζει και πιάνει κουβέντα με το πουρνάρι που είναι ριζωμένο στο κορμί του και λένε τα αστεία τους και σχολιάζουν τα πράγματα του κόσμου που βλέπουν από εκεί που βρίσκονται ριζωμένα. Στην αρχή, όταν φύτρωσε πάνω του το πουρνάρι, ο βράχος ένοιωσε πως του χάλαγε την ησυχία αλλά άνοιξε τους πόρους του και άφησε τις ρίζες του να χωθούν βαθιά στα σωθικά του μέχρι να βρουν ζωντανό χώμα και νερό για να ζήσει το δέντρο. Έτσι μεγάλωσε το πουρνάρι και χάρη στο ισχυρό ριζικό σύστημα που ανέπτυξε μέσα στο σώμα του βράχου καταφέρνει να ισορροπεί πάνω του και τον υποστηρίζει στις μάχες που δίνει με τα νερά και σαν τελειώνει η μάχη ρίχνει γλυκιά τη σκιά του να κοιμηθεί και τον νανουρίζει με τα φύλλα του μέχρι να ξαποστάσει και να αρχίσουν πάλι να κουβεντιάζουν πότε θα έρθει πάλι κατεβασιά και τι θα κάνουν.

Έτσι περνούν τη ζωή τους εκεί στο ποτάμι ο βράχος με το πουρνάρι μέχρι τη μέρα που δεν αποκλείεται το πουρνάρι να σβήσει είτε λόγω ηλικίας είτε από κάποια αρρώστια και τότε ίσως ο βράχος δεν θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα με τα νερά και τα αφήσει να τον διαλύσουν για να πάει η ψυχή του στον παράδεισο των δέντρων να βρει τη χαμένη συντροφιά του...

ΑΡΓΙΘΕΑ, 01042010