ΤΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ ΣΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ…

-->

Το ήξερα από το πρωί πως σήμερα είναι των Βαϊων, η μέρα δηλαδή που ο Χριστός μπαίνει στην Ιερουσαλήμ και του στρώνουν το δρόμο με βάγια αλλά μετά από λίγες μέρες τον οδηγούν στο σταυρό και τον στεφανώνουν με αγκάθια…

Λόγω της περιπλάνησης σήμερα στο εσωτερικό της Κρήτης δεν αξιώθηκα να πάω σε καμιά εκκλησία αλλά είδα πολύ κόσμο στα χωριά που περνούσαμε να κρατάει στα χέρια βάγια και κατά κάποιο τρόπο έτσι συμμετείχα κι εγώ νοερά στον εορτασμό της ημέρας και για το καλό, όταν είδα μια βάγια κοντά στο δρόμο προς τα Μάταλα, έκοψα ένα κλαράκι να πάρουν λίγη ευωδιά τα χέρια μας. Σε εκείνο το σημείο είδα πως ήταν φυτρωμένα ένα σωρό φρέσκα αγκάθια τα οποία είχαν ήδη σκληρήνει αρκετά και το κάρφωμά τους ήταν σαν δηλητήριο. Θα μου ήταν αδιάφορα αν δεν παρατηρούσα πως πάνω τους είχαν σκαρφαλώσει μια ολόκληρη αποικία από σαλιγκάρια, μικρά και μεγάλα και βοσκούσαν του καλού καιρού.

Στην αρχή μου φάνηκε παράξενο πως αυτά τα τόσο ευαίσθητα όντα που κινούνται με τη γυμνή κοιλιά τους κατάφεραν να ανέβουν στα αγκάθια χωρίς να πληγωθούν καθόλου. Είδα όμως πως εκτός από το σκληρό κέλυφός, το μέγεθός τους ήταν τέτοιο που τα βοηθάει να κινούνται στα κλαδιά του φυτού χωρίς καν να αγγίξουν τα αγκάθια τα οποία όπως ήταν φυτρωμένα αποτρέπουν όποιον άλλο θα ήθελε να αγγίξει το φυτό και φυσικά τα σαλιγκάρια που βρίσκονται σαν τσαμπί πάνω τους.

Δεν αποκλείεται σκέφτηκα, τα σαλιγκάρια με το ελάχιστο όπως λένε μυαλό, να γνωρίζουν πως από τα πιο ασφαλή σημεία να ζήσουν κάπως ασφαλή, είναι αγκάθια γιατί ούτε κανένα αρπακτικό τολμάει να βάλει τη μύτη του εκεί μέσα αλλά και ο άνθρωπος θα το σκέφτονταν να απλώσει το χέρι του και να τα μαζέψει…

ΗΡΑΚΛΕΙΟ, 17042011

ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΩΝ

Έτσι είναι πλασμένα τα σαλιγκάρια: να πηγαίνουν αργά – αργά κουβαλώντας ολόκληρο σπίτι πάνω στη ράχη τους και αυτό τους δίνει το δικαίωμα όπου νυχτώσουν, εκεί και μέσα στην σχετική ασφάλεια που τους παρέχει το κέλυφός τους, να ξημεώσουν. Ως προς τούτο, θεωρούνται ευλογημένα και τυχερά αν δεν προσελκύσουν το ενδιαφέροντοn κάποιου αρπακτικού, με φτερά ή τέσσερα ποδάρια και γίνουν η τροφή του.

Τα σαλιγκάρια ως γνωστόν όταν κινούνται -με το κεφαλάκι τους ψηλά και τα οφθαλμοφόρα κερατάκια που τα οδηγούν στον προορισμό τους- αφήνουν πίσω τους ένα λευκό μονοπάτι από το ξηρό σάλιο που εκκρίνουν από το σώμα τους και τα βοηθάει όταν είναι υγρό να έχουν ευκινησία. Αυτό δε από πολλούς θεωρείται μειονέκτημα και το σχετίζουν με συνήθειες των ανθρώπων οι οποίες κατά συνθήκη θεωρούνται γλοιώδεις και ταπεινές.

Τα ίχνη όμως από το σάλιο των σαλίγκαρων δεν είναι αυτά που τα προδίδουν στους διώκτες τους, αφού λόγω της αργής τους κίνησης με τίποτα άμα μπουν στο μάτι τους, δεν μπορούν να ξεφύγουν. Οι άνθρωποι πάλι που τους αρέσουν πολύ τα σαλιγκάρια μαγειρευτά τα βρίσκουν μετά το απόβροχο συνήθως που σκαρίζουν και τα συλλέγουν.

Θα μπορούσαν να γραφτούν ένα σωρό πράγματα γύρω από τους σαλίγκαρους , το σάλιο και τα ίχνη τους αλλ’ εκείνο που οδήγησε σε τούτο το σημείωμα, είναι το παράδοξο ανέβασμά τους σε ένα ακανθώδη θάμνο στον Ασφοντυλίτη της Αμοργού – πράγμα το οποίο πρώτη φορά έπεφτε στην αντίληψή μου. Δεν ξέρω με ποιο τρόπο κατέφεραν αυτά τα αθόρυβα ζωντανά και γλίστρησαν πάνω στα αγκάθια, ούτε πως πέρασαν από το ένα κλαράκι στο άλλο χωρίς να φαίνεται πουθενά ούτε ίχνος από το σάλιο τους. Ασφαλώς πρόκειται για ένα μικρό θρίαμβο, αλλά μετά απ’ αυτόν ήρθε το απροσδόκητο τέλος!

Οι σαλίγκαροι πιάστηκαν στον ιστό που είχαν πλέξει οι αράχνες στα κλαδιά του θάμνου και αργά – αργά και μαρτυρικά πιστεύω, έγιναν τροφή αυτού του φρικτού εντόμου και τούτο μαρτυρούν τα άδεια κελύφη που κροταλίζουν θλιβερά σαν τα χτυπάει ο αέρας της Αμοργού.

ΜΠΟΤΙΛΙΑ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ (01)