ΕΤΣΙ ΠΑΛΙΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ…

 

Μπροστά στην τραγωδία που ζουν σήμερα πολλές περιοχές της χώρας μας, διστάζω να πω ακόμη ότι είμαι σε ένα μπαλκόνι και περιμένω να φυσήσει λίγο δροσερό αεράκι από το δασάκι στον Κολωνό. Πόσο μάλλον όταν βλέπω τη στάχτη να βαραίνει τους ορίζοντές μας να σκεφτώ παραλίες, σκάφη, γλέντια, θέατρα, πανηγύρια. Κρατηθείτε, ξεπεράσαμε τα όρια της ανοχής και της ντροπής. Κρατήστε την αναπνοή σας γιατί λιγοστεύει και ο αέρας…

ΑΘΗΝΑ, 24072022

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΟΡΓΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ ΤΗΣ

 

Ο καπετάν Μήτσος Σκοπελίτης

Ημέρα της μουσικής σήμερα και η ψυχή μας που πάντα πετάει στην Αμοργό, θυμάται κι εκείνους τους ανθρώπους που με τον τρόπο τους μας έκαναν να αγαπήσουμε περισσότερο αυτό το μοναδικό νησί. Από το αρχείο τόσων χρόνων ανασύρω μια φωτογραφία του καπετάν Μήτσο Σκοπελίτη (+) από ένα γλέντι στα Θολάρια τον Ιούνιο του 2008 και στο πρόσωπό του θέλω να τιμήσω όλους τους παλιότερους μουσικούς, αυτούς που δεν είναι κοντά μας και κυρίως τους νεότερους που συνεχίζουν με υποδειγματικό τρόπο την μουσική παράδοση του νησιού. Καλή αντάμωση στις γιορτές και τα πανηγύρια της Αμοργού…

Ο καπετάν Μήτσος Σκοπελίτης με τον Νικόλα Θεολογίτη

ΑΘΗΝΑ, 21062022

Η ΑΜΟΡΓΟΣ ΕΜΠΝΕΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ

 

Γνωριμία με τα Θολάρια για τους συνέδρους.

Με επιτυχία ολοκληρώθηκαν το 18^ο  Συνέδριο Τουρισμού και Πολιτισμού YPERIA 2021 και το 12^ο  Amorgos Tourism Film Festival

Ο Δήμαρχος Αμοργού Λευτέρης Καραίσκος, η Ειρήνη Γιαννακοπούλου και η  Κλέλια Χαρίση-εκπρόσωπος της UNESCO και της International Action Art. 

Ασφαλώς και το καλοκαίρι είναι η περίοδος που την Αμοργό θέλει να γνωρίσει και απολαύσει ο περισσότερος κόσμος αλλά από την άλλη, έναν μεγάλο επίσης αριθμό ανθρώπων δεν τον νοιάζει η εποχή· αρκεί να βρίσκεται εκεί, να περπατάει και να αναπνέει τον αέρα αυτού του μοναδικού νησιού των Κυκλάδων και ολόκληρου του Αιγαίου.

 

Η Ελένη Κουντουρούπη και ο Αλεξάντερ Κάμμελ

Χάρη αυτού και φυσικά της φήμης που απόκτησε η Αμοργός σαν ένα μοναδικό νησί  τα τελευταία  χρόνια, το Διεθνές Συνέδριο Τουρισμού και Πολιτισμού ΥΠΕΡΙΑ που ξεκίνησε το 2003 έχει μεταφέρει τις εργασίες του στις αρχές του Νοεμβρίου. Παράλληλα με την ΥΠΕΡΙΑ γίνεται και το Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού που διοργανώνεται από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γυναικών Αμοργού, τον Δήμο Αμοργού και την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, διανύει ήδη το 12^ο έτος του και η διεθνής απήχησή του προσελκύει όλο και περισσότερες συμμετοχές. Αποτέλεσμα της γόνιμης αυτής πρωτοβουλίας της κυρίας Ειρήνης Γιαννακοπούλου (Aegialis Hotel & Spa) και των συνεργατών ήταν η Αμοργός να εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε ένα σημαντικό κέντρο όπου οι δημιουργοί συναντιούνται, ανταλλάσουν ιδέες, ανοίγουν καινούργιους δρόμους και  φυσικά διαγωνίζονται.

 

Η Ελένη Κουντουρούπη και η πρέσβειρα της Αργεντινής-Maria Lucia Dougherty de Sanchez

Το 18ο Διεθνές Συνέδριο Τουρισμού & Πολιτισμού ΥΠΕΡΙΑ 2021 και το 12ο Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού (4 – 9 Νοεμβρίου) ολοκληρώθηκαν για άλλη μια χρονιά με μεγάλη επιτυχία  με 45 συμμετέχοντες από 15 χώρες. Ιδιαίτερες δε ήταν οι συμμετοχές της πρέσβειρας της Αργεντινής-Maria Lucia Dougherty de Sanchez και της Κλέλια Χαρίση-εκπρόσωπο της UNESCO και της International Action Art. Η ομάδα του ΥΠΕΡΙΑ και του Φεστιβάλ ξενάγησε τους καλεσμένους της στα μυστικά και αυθεντικά σημεία του νησιού, δίνοντάς τους την ευκαιρία να ανακαλύψουν την ομορφιά των τοπίων, τις γεύσεις της πλούσιας γαστρονομίας και την ευγένεια και τη φιλοξενία των κατοίκων της Αμοργού. Οι δραστηριότητες έκλεισαν με τις απονομές βραβείων του 12ου Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού και την ταινία «Vilnius, Amazing wherever you think it is» απο “Wide Wings”, στην πρώτη θέση, κερδίζοντας το Grand Prix - τη καλύτερη ταινία του Φεστιβάλ. Η διεθνής κριτική επιτροπή αποφάσισε επίσης να βραβεύσει ταινίες από 17 ακόμη χώρες σε δέκα διαγωνιστικές κατηγορίες. Η Ελλάδα και η Ισπανία ήταν οι χώρες με τους περισσότερους νικητές και ακολουθούν η Αυστρία, η Πορτογαλία, η Ιαπωνία και η Ιταλία.

Επίσκεψη των συνέδρων στην Αρκεσίνη

 Το 12ο Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού έλαβε περισσότερες από 140 εγγραφές ταινιών από 37 χώρες, γεγονός που αντανακλά τον ανταγωνιστικό και διεθνή χαρακτήρα του. Παράλληλα πραγματοποιήθηκε Ακαδημία Κινηματογράφου καθημερινά από επαγγελματίες στον χώρο του Ελληνικού Κινηματογράφου όπως, οι Κώστας Σκύφτας, Ανδρέας Λαμπρόπουλος, Κώστας Καρύδας και Αρίσταρχος Παπαδανιήλ, οι οποίοι δίδαξαν μαθητές από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Στις προβολές ταινιών, η είσοδος στο κοινό ήταν ελεύθερη για παρακολούθηση, καθώς και για τις ομιλίες με θεματολογία την Γαστρονομία, την υγεία, το Περιβάλλον, την Κινηματογραφική σκηνή και το Marketing.

Στο Αmvrosia Restaurant στο Aegialis Hotel & Spa

Μερικές από τις ομιλίες ήταν: 

- «Τουρισμός και COVID 19 σε τροχιά σύγκρουσης», Κώστας Μαργαρίτης Δημοσιογράφος

- «Καταπολέμηση της ρύπανσης της θάλασσας, Μεγάλο στοίχημα-Στόχος», Σταμάτης Γρίσπος - Πρόεδρος του Πολιτιστικού και Περιβαλλοντικού Συλλόγου Θολαρίων «Αρχαία Βίγλα»

-«Η Αμοργός μου, ένα ταξίδι στη γαστρονομία και τον πολιτισμό», Ρένα Βεκρή - Συγγραφέας

-«Κινηματογραφικές Επιτροπές, Παραγωγή Κινηματογράφου και Τουριστική Ανάπτυξη», Γιάννης Κουτσομύτης - δημοσιογράφος και παραγωγός.

-«Πώς μπορεί ο τουρισμός να αναπτυχθεί μέσω των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης;» Chris Torres - Ιδρυτής & Διευθυντής - The Tourism Marketing

-«Το μάρκετινγκ ταξιδιωτικών βίντεο θα σώσει την τουριστική βιομηχανία» - Santi Valldeperez - κινηματογραφιστής, ειδικός στο τουριστικό μάρκετινγκ και διευθυντής του Terres Travel Festival.

 Οι προβολές ταινιών, οι ομιλίες και η Απονομή Βραβείων στο κόκκινο χαλί πραγματοποιήθηκαν στην αίθουσα συνεδριάσεων ANATOLIA του ξενοδοχείου Aegialis Hotel & Spa , στο νησί της Αμοργού.

 

Αμοργιανό γλέντι στην ταβέρνα "Θαλασσινό Όνειρο"

Σχετικά με το Φεστιβάλ

Το Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού είναι μια ετήσια τετραήμερη εκδήλωση, που διοργανώνεται από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γυναικών Αμοργού, τον Δήμο Αμοργού και την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Ξεκίνησε το 2010 κατά τη διάρκεια του 8ου Διεθνούς Συνεδρίου Πολιτισμού και Τουρισμού ΥΠΕΡΙΑ και κύριος σκοπός του Φεστιβάλ είναι η δημιουργία μιας διεθνούς πλατφόρμας για την ενίσχυση του παγκόσμιου τουρισμού μέσω οπτικοακουστικών μέσων και την επιβράβευση των καλύτερων τουριστικών ταινιών και ταξιδιωτικών βίντεο στον κόσμο. Το Φεστιβάλ σημειώνεται είναι μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Φεστιβάλ Ταινιών Τουρισμού – CIFFT, με έδρα την Βιέννη.

 E-mail: info@amorgosfilmfestival.com Tηλ. +30 6936608678 www.amorgosfilmfestival.com

ΑΘΗΝΑ, 24112021

 

 

ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ..

 

Ένας κήπος μπαίνει στη θάλασσα. Ναι, από την πόρτα του ωραίου κήπου του Νικόλα Μενδρινού ή κατ’ άλλους «Το πονηρό» στη Φωκιότρυπα του Όρμου Αιγιάλης η θάλασσα απέχει από τον παλιό τοίχο μόνο τρία βήματα και δυο σκαλοπάτια και είναι νομίζω ένα από τα ελάχιστα σημεία στο Αρχιπέλαγος που ταιριάζει απόλυτα με το γνωστό τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη πάνω σε στίχους του Οδυσσέα Ελύτη. (Αύγουστος 2011).

Ο ΝΙΚΟΛΑΣ ΘΕΟΛΟΓΙΤΗΣ ΣΤΟΝ ΑΪ - ΣΤΡΑΤΙΟ

Η Αμοργός δεν είναι ένα νησί που ζει μόνο το καλοκαίρι αλλά έχει ζωή όλο το χρόνο και οι μόνιμοι κάτοικοί της ασχολούνται ικανοποιητικά με τα χωράφια τους, τις ελιές τους και ζωντανά τους, πράγμα που ενισχύει την εντύπωση της διαφοράς της από τα άλλα νησιά και γι’ αυτό έχει πολλούς από την Ελλάδα και ολόκληρο τον κόσμο που την αγαπάνε. Όλοι όσοι δε επισκεπτόμαστε την Αμοργό τακτικά, φυσικά και έχουμε γνωρίσει πολλούς Αμοργιανούς και έχουμε δημιουργήσει φιλίες που κρατάνε και τα καλοκαίρια και τους χειμώνες…

Ένας από τους Αμοργιανούς που αγαπώ πολύ και φροντίζω όταν πηγαίνω να τον δω από τους πρώτους, είναι ο Νικόλας Θεολογίτης, αειθαλής και ακούραστος που καταφέρνει να κερδίζει αμέσως τις εντυπώσεις χάρη στην τέχνη του να φτιάχνει επιτόπου στίχους για κάθε τι που παρατηρεί γύρω του και να τους απαγγέλλει, συνήθως στην ταβέρνα «Το Πανόραμα» του γιού του Βούλη, στα Θολάρια. Εμένα προσωπικά με έχει «στολίσει» με δεκάδες στίχους που άλλη φορά θα τολμήσω να σας τους παρουσιάσω.

Η στιχουργική είναι ένα μέρος της φιλίας μας και της εκτίμησης που έχω στον Νικόλα, ο οποίος διατηρεί ακέραιο το ύφος του παραδοσιακού Κυκλαδίτη και συνεχίζει να είναι τόσο δραστήριος, όσο και στην νεότητά του. Μπορεί δε να αφηγείται με τις ώρες όσες δουλειές έκανε στη ζωή του και που έτρεχε στο νησί, μια εποχή που δεν υπήρχαν οι σημερινές ευκολίες και μέσα από τα λεγόμενά του ξετυλίγεται η οικονομική και η κοινωνική επιφάνεια της Αιγιάλης για δυο γενιές και παραπάνω. Από τους τελευταίους εκπροσώπους της παλιάς γενιάς των Αμοργιανών, ο Νικόλας αποτελεί για ντόπιους και επισκέπτες έναν θησαυρό πληροφοριών για κάθε τι που αφορά την Αμοργό και τους ανθρώπους της.

Τον Νικόλα τον χαίρομαι πάντα στο «Πανόραμα» αλλά εκεί που μου αρέσει περισσότερο να τον συναντώ είναι στον Αϊ-Στράτιο. Ο Αϊ-Στράτιος είναι μια περιοχή στο μέσον περίπου της διαδρομής από τα Θολάρια προς τη Λαγκάδα που έχει κτήματα ο Νικόλας και έχει πάρει το όνομά της από το πανάρχαιο εκκλησάκι που είναι αφιερωμένο στον Αϊ-Στράτιο και εορτάζει στις 8 Νοεμβρίου, μαζί με τους αρχαγγέλους και η αγία τράπεζά του στηρίζεται πάνω σε έναν αρχαίο κίωνα κορινθιακού ρυθμού. Αυτό το πανηγυράκι το αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου ο Νικόλας και προσφέρει σε όσους πάνε κρασί και παστά ψάρια.  

Το κτήμα του Νικόλα το οποίο το έχει μοιράσει στους τρεις γιούς του, Δημήτρη, Παρασκευά (Βούλη) και Σταμάτη αρχίζει από εκεί που τελειώνει ο περίβολος του Αϊ – Στράτιου και η βαριά τοιχοποιία ενός αρχαίου κτίσματος  και περιλαμβάνει ελαιώνα, αμπέλι και τμήμα για κηπευτικά που ποτίζονται από ένα επίσης αρχαίο πηγάδι. Σε αυτό ο Νικόλας παλαιότερα πήγαινε καθημερινά αλλά τώρα τα χρόνια δεν του επιτρέπουν και έχει αραιώσει τις επισκέψεις καθώς φυσικά και τις καλλιέργειες. Σύντροφός του και πλάτη για τις μετακινήσεις είναι η γαϊδάρα που ακούει στο όνομα Αντζουλίνα που όπως διαπίστωσα ο ίδιος χαίρεται περισσότερο να είναι στον Αϊ-Στράτιο παρά στα Θολάρια γιατί εκεί δεν έχει την ελευθερία της και την βοσκή που περισσεύει. Εκεί διαμένει και ο φύλακας του κτήματος, ο μαύρος Αστερίξ που γαυγίζει όταν πάρει είδηση κάποια παράξενη κίνηση.

Τον περασμένο μήνα που επισκέφτηκα την Αμοργό, πετάχτηκα ένα πρωί ως τον  Αϊ-Στράτιο να δω τον Νικόλα Θεολογίτη και τον βρήκα να μαζεύει μαυρομάτικα φασόλια και πήρα ένα σπουδαίο μάθημα γι’ αυτά να το εφαρμόσω την επόμενη χρονιά στο χωριό ενώ τον παρακάλεσα να μου κρατήσει λίγο σπόρο να συγγενέψουμε στα χωράφια μας. Θα τον συναντήσω πάλι πιστεύω όταν πάνε να τρυγήσουν τον Σεπτέμβρη και ελπίζω να έχει μείνει και κανένα σύκο από τις υπέροχες συκιές που υπάρχουν στο κτήμα ενώ τον Νοέμβριο που σχεδιάζω πάλι να πάω στην Αμοργό, να βάλω κι ένα χεράκι στο μάζεμα των ελιών.

Ο Νικόλας Θεολογίτης έχει ένα προνόμιο που λίγοι Κυκλαδίτες και Έλληνες διαθέτουν. Καλλιεργεί ακόμη έναν πανάρχαιο τόπο και αυτό το φανερώνουν τα σημάδια δίπλα του και ο οποίος τον καθορίζει στο ύφος και την συμπεριφορά.  Γι’ αυτόν ο  Αϊ – Στράτιος  έχει μια ιδιαίτερη, βαθιά και μυστική σημασία και για όποιος τον επισκεπτόμαστε, δεν είναι παρά προσκύνημα και τιμή στις αμέτρητες γενιές προγόνων που τον καλλιέργησαν από την αυγή της ιστορίας μέχρι σήμερα. Να είσαι καλά Νικόλα να συνεχίζεις και να μας διδάσκεις...

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 17082020

Η ΑΜΟΡΓΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΤΗΣ

Είχα την τύχη τα περασμένα χρόνια στην Αμοργό, τη νησιωτική πατρίδα μου, να ζήσω και να χαρώ από τα μεγαλύτερα ως τα μικρότερα πανηγύρια της. Στη Χώρα, την Κάτω Μεριά, τα Κατάπολα, την Αιγιάλη. Άλλα σε λαμπρές εκκλησίες κι άλλα σε εξωκλήσια στις κορυφές, τις παραλίες, τα νησιά της και φυσικά, σε διάφορες εποχές του χρόνου και με όποιο καιρό...

Φέτος είχα προγραμματίσει να πάω σε αρκετά απ’ αυτά τα πανηγύρια, έχοντας στο μυαλό μου την συμπλήρωση και την αξιοποίηση ενός πλούσιου αρχείου φωτογραφιών μιας εικοσαετίας και την έκδοση ενός τόμου με τις κοινές με τους Αμοργιανούς αυτές εμπειρίες. Δεν με ενδιέφεραν τόσο τα μεγάλα, όπως της Αγίας Παρασκευής στην Κάτω Μεριά ή της Παναγίας της Πανοχωριανής στην Αιγιάλη, αλλά τίποτα μικρότερα εδώ κι εκεί στο νησί αλλά ο φόβος της επιδημίας, ανέβαλε τις επισκέψεις. Εξάλλου, σε όλη την Ελλάδα, τα πανηγύρια περιορίστηκαν στο θρησκευτικό κομμάτι τους και ούτε καν επιχειρήθηκε να γίνουν όπως κάθε χρόνο τραπέζια, τραγούδια, χοροί και άλλα κοσμικά που συμπλήρωναν το καλοκαιρινό αντάμωμα ντόπιων και επισκεπτών που προέκυπτε σε κάθε περίπτωση.

Έχοντας ζήσει όλα αυτά τα πανηγύρια και κυρίως την προετοιμασία τους, γιατί πήγαινα από τις προηγούμενες ημέρες και συχνά έβαζα κι εγώ ένα χέρι στις δουλειές, γνώρισα και πάρα πολλούς ανθρώπους που ήταν κυριολεκτικά ταγμένοι σε αυτά και όλο τον χρόνο ζούσαν περιμένοντας πότε θα  φτάσει το ένα ή το άλλο. Αναφέρομαι κυρίως στους μαγείρους που καλύτεροί τους δεν νομίζω πως υπάρχουν σε όλο το Αιγαίο και οι οποίοι, με τον δικό του τρόπο ο καθένας έβαζε την σφραγίδα του στην νοστιμιά του φαγητού σε κάθε πανηγύρι. Δεν αναφέρω τα ονόματά τους εδώ, σε άλλο σχόλιο θα διαβάσετε περισσότερα με αναφορές σε αυτούς που μας άφησαν για τα πανηγύρια του ουρανού και σε εκείνους που συνεχίζουν μια παράδοση που τιμά την Αμοργό και τον κόσμο που την επισκέπτεται.

Και δεν είναι όμως μόνο οι μάγειρες που ετοιμάζουν τα πανηγύρια, είναι οι βοηθοί και οι δεκάδες Αμοργίνοι που συμμετέχουν ο καθένας με τον τρόπο του στην προετοιμασία τους. Από το άσπρισμα και το ασβέστωμα των εκκλησιών και των πέριξ σε αυτές χώρους μέχρι το καθάρισμα των κρεμμυδιών και το πλύσιμο των πιάτων, μια σειρά δουλειές που αν δεν υπήρχε η προσφορά των Αμοργινών και των φίλων της Αμοργού, δεν θα γίνονταν κανένα πανηγύρι. Κι ακόμη, την προσοχή που δίνουν όλοι έτσι ώστε ο χώρος που έγινε το πανηγύρι να καθαριστεί επιμελώς και να αφεθεί στην ησυχία και ηρεμία του αμοργιανού τοπίου.

Τούτο είναι κατά τη γνώμη μου και το κυριότερο που εκφράζει την αγάπη που έχουν για τον τόπο τους καθώς και το δέσιμο μεταξύ τους. Άνθρωποι από τις δυο άκρες του νησιού συναντιούνταν πάντα στα πανηγύρια κι έτσι με αυτό τον τρόπο καλλιεργούνταν η επικοινωνία και η εξέλιξη της αμοργιανής κοινωνίας. Επί πλέον, πέρα από την προσφορά της εργασίας σημαντική ήταν και η προσφορά των αγαθών που προορίζονταν για την λειτουργία των ιερών ναών και της κοινής τράπεζας που ακολουθούσε. Ψωμί, κρασί, λάδι και όλα όσα απαιτεί ένα καλό καζάνι πατάτο (όταν δεν νήστευαν αν και πάντα υπήρχε αυτή η πρόβλεψη) προσφέρονταν από τους Αμοργίνους σε όλα τα πανηγύρια και στα μεγάλα και εξέχοντα όπως της Παναγίας της Χοζοβιώτισας ή της Αγίας Παρασκευής και από τα γύρω νησιά που είναι και τα ωραιότερα μιας και η μετακίνηση γίνεται με όμορφα πλεούμενα.

Η φετινή κατάσταση πίκρανε και μούδιασε κάπως τους Αμοργιανούς. Δεν το βάζουν όμως κάτω, του χρόνου (Θεού θέλοντος και επιδημιών επιτρεπόντων φυσικά) υπόσχονται πως θα κάνουν όπως πάντα τα πανηγύρια τους και μάλιστα διπλά για να μετρήσει έτσι ο χρόνος και να μην δημιουργηθεί στο παραμικρό η εντύπωση πως υποχώρησαν τα έθιμα γιατί τούτο απλά και μόνο θα σημαίνει πως η κοινωνία της Αμοργού σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία για όλη την Ελλάδα και τον κόσμο και μπροστά σε ένα άδηλο προς το παρόν μέλλον με την επιδημία,  χάνει την αισιοδοξία της, απομονώνεται και εν τέλει συρρικνώνεται.

Η Αμοργός τα τελευταία είκοσι χρόνια ακολουθεί έναν διαφορετικό δρόμο παρουσίας στο Αιγαίο με ισόρροπη την τουριστική ανάπτυξη με άλλες πρωτογενείς δραστηριότητας (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) σε όλο το νησί και χάρη σε αυτό έχει κερδίσει την συμπάθεια ενός μεγάλου αριθμού επισκεπτών (ναι επισκεπτών και όχι τουριστών) από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο και δεν θέλει να το χάσει. Το στοίχημα που βάζουν οι Αμοργίανοι, αφορά όλους και αποτελεί παράδειγμα για όλη την Ελλάδα που αξίζει ένα ασφαλές μέλλον.

Μένοντας φέτος με κάθε τρόπο ασφαλείς, του χρόνου θα γιορτάσουμε διπλά. Τις εκκλησίες και τους αγίους της Αμοργού (και όλης της Ελλάδας) και την νίκη έναντι στην επιδημία…

ΥΓ. Οι φωτογραφίες από την προετοιμασία του πανηγυριού της Παναγίας της Πανοχωριανής στην Αιγιάλη, το 2012.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 16082020

ΑΣΦΑΛΕΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΟΡΓΟ

Ασφαλείς στην Αμοργό, με τις μάσκες A-Mask. Στην υπέροχη βεράντα του ξενοδοχείου Aegialis Hotel & Spa με την γυναίκα μου Έλενα Μίντση και την Ειρήνη Γιαννακοπούλου.

Την Αμοργό τη θεωρώ ως την θαλασσινή πατρίδα μου· αν δεν είχα μάλιστα τους δεσμούς που έχω αναπτύξει με τα βουνά της Κεντρικής Ελλάδας και περισσότερο με τα Άγραφα, θα φρόντιζα να ζω εκεί όσο μου το επέτρεπαν οι καταστάσεις και οι δυνατότητές μου.

Την Αμοργό την επισκέπτομαι συχνά τα τελευταία είκοσι χρόνια, όλες τις εποχές του χρόνου και έχω δημιουργήσει ωραίες φιλίες με πολλούς από τους μόνιμους κατοίκους της σε όλα τα μέρη της και χαιρόμαστε πολύ όταν βρισκόμαστε όχι μόνο στις γιορτές και τα πανηγύρια, αλλά και στην καθημερινότητα, γνωρίζω τις δουλειές που κάνουν, κυρίως στην πρωτογενή παραγωγή αλλά και στον τουρισμό με τον οποίο ασχολούνται όλο και  περισσότεροι τα τελευταία χρόνια. Έναν τουρισμό υψηλής ποιότητας που στηρίζεται στον επαγγελματισμό που έχουν αναπτύξει αλλά κυρίως στην αγάπη που έχουν και οι ίδιοι για το νησί τους το οποίο φροντίζουν να το κρατάνε φιλικό, καθαρό και παραγωγικό.

Στα μέσα του Ιουλίου, ο μοναδικός όρμος της Αιγιάλης σε όλο του το μεγαλείο.

Η Αμοργός είναι από εκείνα τα νησιά που δεν κλείνει το χειμώνα και οι άνθρωποί της ασχολούνται με την γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία, πράγματα που ενισχύουν την οικονομία της και βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής τους. Αυτός είναι και ο λόγος που η Αμοργός που για πολλούς Έλληνες αλλά και ξένους αποτελεί και πέρα από τους καλοκαιρινούς μήνες έναν ιδιαίτερο προορισμό, γνωριμίας με το νησί και απόλαυσής του. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια, χάρη στη λειτουργία κέντρου γιόγκα στο ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa στην Αιγιάλη, η Αμοργός έχει γίνει διεθνής προορισμός σε αυτόν τον τομέα. 

Βαθύ μπλέ και γαλάζιο, στην πισίνα του ξενοδοχείου Αegialis Hotel & Spa

Αναφέρω το ξενοδεχείο Aegialis Hotel & Spa γιατί τις περισσότερες φορές που έχω επισκεφτεί την Αμοργό μένω εκεί και έχω αναπτύξει ιδιαίτερες φιλίες με την Ειρήνη Γιανακοπούλου και τον άντρα της Νικήτα, των οποίων το ξενοδοχείο θεμελίωσε τον τουρισμό στην Αμοργό καθώς και των υπολοίπων μελών αυτής της δημιουργικής οικογένειας. Ειδικά για το δύσκολο φετινό καλοκαίρι εφαρμόζοντας όλα τα πρωτόκολλα για την προστασία από την πανδημία έθεσε στην άμυνά μας απέναντι στον κορωνοϊό και την Α-mask, μια μάσκα που ήταν ιδέα του Σταμάτη Γιαννακόπουλου ο οποίος την σχεδίασε και άρχισε να παράγεται στην περίοδο της καραντίνας από το ίδιο το προσωπικό. Σήμερα η Α-mask είναι το σήμα κατατεθέν της προστασίας για όλη την Αμοργό, τις Κυκλάδες και αλλού. 

Είτε διαλέξετε τον ιστορικό "Σκοπελίτη", είτε το μεγαλόπρεπο "Blue Star" να πάτε στην Αμοργό, το ταξίδι θα έχει την ίδια χάρη...

Εννοείται ότι τις ίδιες καλές σχέσεις και φιλίες έχω αναπτύξει με τους περισσότερους που ασχολούνται με τον τουρισμό στην Αμοργό και για τους οποίους θα διαβάσετε σε επόμενα σημειώματα. Τούτο το σημείωμα αποτελεί κατά κάποιον τρόπο την εισαγωγή σε μια σειρά δημοσιευμάτων που προέκυψαν μετά από μια ολιγοήμερη επίσκεψή μας στην Αμοργό στα μέσα Ιουλίου και στόχο έχουν να θυμίσουν πως στο μοναδικό αυτό νησί τηρούνται όλα τα πρωτόκολλα υγιεινής και οι επισκέπτες του. Εφόσον βέβαια είναι πρώτα βέβαιοι για την κατάστασή της υγείας τους δεν διατρέχουν κανέναν κίνδυνο και μπορούν να περάσουν τις διακοπές τους εκεί με ασφάλεια χωρίς αυτό να μειώνει σε τίποτα την ποιότητα του τουρισμού στην Αμοργό. Οι Αμοργινοί ξέρουν να φυλάνε το νησί τους και το εγγυώνται…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 08082020

Η ΑΜΟΡΓΟΣ ΤΩΝ ΕΞΙ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

 

Το μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισας

Αν κάποιος αποφασίσει το παρθενικό του ταξίδι στην Αμοργό, από τα πρώτα βήματά του και αμέσως θα καταλάβει πως μόνο δυο τρόποι υπάρχουν για να γνωρίσει αυτό, το μοναδικό νησί του Αιγαίου. Ο ένας είναι να αρχίσει να φωτογραφίζει την υπέροχη φύση της και ο άλλος να πάρει με τα πόδια να τη γνωρίσει σε όλο το μήκος και το πλάτος της. Πάνω κάτω, και για τους δυο τρόπους ο ίδιος χρόνος απαιτείται. Καθώς όμως η πρώτη περίπτωση είναι πρακτικώς αδύνατη, διστακτικά στην αρχή και με θάρρος κατόπιν η ψυχή, πιστεύω, πως θα ζυγιστεί προς τη δεύτερη επιλογή και με ελεύθερα τα χέρια θα «διαβάσει» ολόκληρο το νησί.

Πανηγύρι στο Σταυρό

Με κλειστή λοιπόν τη μηχανή, θα προκύψει μια φωτογραφία λιγότερη της λευκής φωλιάς η οποία ως ένα αυστηρό θαυμαστικό κρέμεται στους γκρεμούς σαν σύμβολο του μέτρου, ανθρώπινου και θεϊκού. Μια φωτογραφία λιγότερη ίσως είναι αυτή που θα αφήσει μερικά δευτερόλεπτα ελεύθερα τα μάτια για να θαυμάσουν τους αόρατους αγγέλους που διαρκώς φροντίζουν τη μητρόπολη της θαλασσινής πίστης στο Αιγαίο. Μια φωτογραφία επίσης λιγότερη δεν θα μειώσει ούτε στο ελάχιστο το δέος απέναντι στην στοργική ομίχλη που τυλίγει κάποια πρωινά τα βουνά της νήσου, νανουρίζει γλυκά τα μέλη των διαλυμένων ανεμόμυλων της Λαγκάδας και χαϊδεύει τα αρχαία δέντρα που ζουν ως αναχωρητές, στο άβατο των ιλιγγιωδών γκρεμών στον Ξόδωτο.

Άγιος Ιωάννης Θεολόγος

Το μεταλλικό κλικ ίσως ταράξει τους αραιούς θυσάνους των χλιαρών ατμών που αρδεύουν τις αχειροποίητες ξερολιθιές στον Ποταμό και φωτίζουν τις φιγούρες που κέντησε πάνω στην πέτρα, το χέρι του ανάπηρου καλλιτέχνη Μιχάλη Ρούσσου κάποτε στον Ασφοντυλίτη. Μπορεί επίσης να τρομάξει τους κορυδαλλούς που παιανίζουν τις λαλιές τους στις εξοχές της Αρκεσίνης ή να ταράξει τη μακαριότητα του κοπαδιού των κατσικιών που έχει καταφύγει το μεσημέρι στις σκιές που δημιουργούν οι πέτρες δίπλα από το μονοπάτι στη Θεοσκέπαστη. Κι ένα κλικ ακόμα μπορεί να κόψει τη φόρα του αέρα και να διαλύσει το άτακτο στρόβιλο που γεννήθηκε ξαφνικά στο παρατημένο αλώνι στα Χάλαρα και λιχνίζει τους σπόρους των αγριόχορτων που κυοφορούν την επερχόμενη ανθοφορία.

Πανόραμα Αιγιάλης (2007)

Αν το χέρι τώρα είναι απασχολημένο διαρκώς με τη μηχανή και τους φακούς, τότε μπορεί να μην αισθανθεί στην παλάμη του το ραβδί που θα τον βοηθήσει να διαβεί τα μονοπάτια της Κάτω Μεριάς και προς τον Άγιο Ιωάννη τον Βαλσαμίτη ή να νοιώσει τη μαδημένη λαδομπογιά στα ξύλα του καικιού που θα τον περάσει στη Νικουριά ή τη Γραμπούσα. Μπορεί ακόμη να τον εμποδίσει, να παραμερίσει την πρόχειρη πόρτα στο μαντρωμένο χωράφι στο Βρούτση ή να μην προλάβει να καμαρώσει τις πέρδικες που με θόρυβο κατεβαίνουν από τον Κρίκελο. Κι ακόμα, μπορεί να μην χαιρετήσει τον Νικόλα Θηραίο, όταν τον καβάλα στο γαιδουράκι του να περνάει από τον Άγιο Μάμμα αφού θα προσπαθεί να βρει την κατάλληλη γωνία να ζωντανέψει με την φιγούρα του το άδειο τοπίο με αποσαθρωμένες ξερολιθιές και ταλαιπωρημένα από τον αέρα 

δέντρα  

Βραχογραφήματα στον Ασφοντυλίτη.

Η όσφρηση φυσικά και δεν έχει καμιά σχέση με τη φωτογραφία, ούτε δεσμεύεται, ούτε εμποδίζεται από αυτή την τέχνη. Επειδή όμως είναι πολύ πιθανόν να λειτουργήσει ως υπονοούμενο σε κάποιο έργο, τότε μπροστά σε ένα πέλαγος από θυμάρια, μπορεί να σας διαφύγει το αόρατο συννεφάκι των αρωμάτων που ανεβαίνει ως θυμίαμα στον ουρανό ή η ευωδιά της συγκομιδής στον θερισμένο αγρό και το φορτίο της γύρης που μεταφέρουν οι μέλισσες στην κυψέλη που είναι φωλιασμένη στη ρίζα του τοίχου. Έτσι μπορεί να χάσετε και την αψιά μυρωδιά που βγάζει το μαντρί με τις κυκλώπειες πέτρες στα Κάψαλα ή στο Ξενοδοχειό, το μεγαλύτερο μαντρί του νησιού, στη μέση της Μεγάλης Στράτας από τη Χώρα προς την Αιγιάλη.

Τα Μεταλλεία, στο Ξόδωτο

Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τη γεύση την οποία μπορεί να παραμερίσει η όραση όταν βρεθεί μπροστά στους αδιάβατους κήπους με τις γερασμένες φραγκοσυκιές στο Μούρο ή την Καλοταρίτισσα, με τους δεκάδες, πολύχρωμους, ως των καβουριών εξογκωμένα μάτια, καρπούς. Ένα κλικ λιγότερο ίσως είναι η αφορμή για να δεθεί για πάντα η γεύση σας με τους σπάνιους χυμούς που αντλεί αυτό το φυτό της απελπισίας από τη γη της Αμοργού. Γι’ αυτό όταν πλησιάζετε τις φραγκοσυκιές, αντί της μηχανής κρατάτε στα χέρια σας ένα μαχαιράκι και μην ξεχάσετε, τις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη θα σας είναι χρήσιμο αν ανηφορίστε από τα Θολάρια προς τον Άγιο Γιάννη το Θεολόγο, γιατί εκεί θα συναντήσετε και κάποια από τα τελευταία αμπέλια

Το ναυάγιο του "Ολύμπια"

Όσο για την έκτη αίσθηση, μην την ψάξετε ο ίδιος ο τόπος θα σας την φανερώσει. Από της αρχαίας Μινώας τα μνημεία μέχρι την Αιγιάλη, την Αρκεσίνη και από την Αγία Τριάδα ως το Ρίχτι και την έξω Μεριά, οι σκιές των προγόνων που σμίλεψαν την Αμοργό, θα σας ακολουθούν και θα σας δείχνουν το δρόμο. Οι ίδιες σκιές θα είναι δίπλα σας να σας αποχαιρετήσουν, όταν με το εισιτήριο της επιστροφής δρασκελίσετε τον καταπέλτη του καραβιού που θα σας πάρει μακριά από την Αμοργό που επιτέλους, γνωρίσατε και αγαπήσατε και θα είναι εκεί να σας καλωσορίσουν την επόμενη φορά που θα θελήσετε να επισκεφθείτε τη μοναδική Αμοργό!

Ηλιοβασίλεμμα στην Αιγιάλη

Οι παραλίες της Γραμβούσας

Η παραλία στην Αιγιάλη

Ο όρμος της Αιγιάλης από το ξενοδοχείο "Αιγιαλίς"

Θυμάρι δίπλα σε μονοπάτι

Ο όρμος της Αιγιάλης τη νύχτα

ΥΓ. Όλες οι φωτογραφίες ανήκουν στο Amorgos Photo Archive και καλύπτουν μια εικοσαετία επισκέψεων στην Αμοργό. Κάποιες εκτέθηκαν σε έκθεση το 2007 στο φεστβάλ "Υπέρεια" αλλά στη σημερινή ανάρτηση προστέθηκαν και ορισμένες πρόσφατες.

ΑΜΟΡΓΟΣ, 02062020

ΣΤΗΝ ΑΜΟΡΓΟ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Η ΜΑΣΚΑ ΣΑΣ

Οι κυρίες Ειρήνη Γιαννακοπούλου και Ελένη Κουντουρούπη από το ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa, παραδίδουν στον Δήμαρχο Αμοργού κ. Λευτέρη Καραίσκο, Μάσκες επαναχρησιμοποιούμενες A-masks για όλους τους μαθητές του Γυμνασίου, του Λυκείου και του ΕΠΑΛ Αμοργού καθώς και για όλους τους εκπαιδευτικούς! Ακόμη προσέφεραν προστατευτικές μάσκες, για όλους τους εργαζόμενους στον Δήμο Αμοργού!

Ποιος περίμενε ότι οι μάσκες που μας απασχολούσαν μόνο στην περίοδο της Αποκριάς για να γίνονται πιο σοβαρές οι μεταμφιέσεις, άντε και σε κάποιες άλλες έκτακτες στιγμές της ζωής μας θα γίνονταν πλέον εξαιτίας του κορωνοϊού  (Covid - 19) απαραίτητο στοιχείο της καθημερινότητάς μας για να προφυλάσσει και την δική μας υγεία και τους άλλους γύρω μας.

Έτσι που ήρθαν εσχάτως τα πράγματα στην ιδιωτική και δημόσια κυρίως ζωή μας, η ζήτηση για μάσκες έγινε επιτακτική και πολλοί άνθρωποι έβαλαν προχώρησαν στην παραγωγή τους,  όχι μόνο με ιδιαίτερη επιχειρηματική πρακτική αλλά και με πολλή φαντασία προκειμένου να συνδυάσουν ένα αποτελεσματικό εργαλείο κατά της επιδημίας με την τέχνη. Μια ομάδα απ’ αυτούς αποτελούν και την εταιρεία A-Mask της οικογένειας Γιαννακοπούλου που δραστηριοποιείται στο νησί της Αμοργού στον τομέα του τουρισμού εδώ και 30 χρόνια και έχοντας την τεχνογνωσία παραγωγής, ραπτικής και προώθησης θέλησε να συνδράμει στην έλλειψη μέσων ατομικής προστασίας με τον δικό της τρόπο.

Έτσι εδώ και ένα μήνα παράγει στα εργαστήριά της στην Αιγιάλη 100% βαμβακερές επαναχρησιμοποιούμενες μάσκες για προστασία από την ατμοσφαιρική ρύπανση – υποαλλεργικές και φιλικές προς το περιβάλλον.

Οι αμοργιανές A-mask προσφέρουν τη δυνατότητα μακροχρόνιας χρήσης και κατασκευάζονται από μαλακά οικολογικά υφάσματα λεπτής υφής. Αποτελούνται από τρία στρώματα πιστοποιημένων υφασμάτων (ένα στρώμα 100% βαμβακερού υφάσματος και δύο στρώσεις οργανικής μουσελίνας). Διαθέτουν υψηλής ποιότητας ρυθμιζόμενο λάστιχο καθώς επίσης φέρουν στο επάνω μέρος ενσωματωμένο επιρρίνιο έλασμα για τέλεια εφαρμογή στη ράχη της μύτης.

Παρέχουν άριστη αναπνευστικότητα, είναι φιλικές με το πρόσωπο και δεν δημιουργούν δυσφορία στο χρήστη. Τέλος οι δημιουργοί τους έχουν επιλέξει πολύχρωμα - κυρίως παιδικά - σχέδια θέλοντας να δώσουν μια νότα χαράς και αισιοδοξίας στους συνανθρώπους μας σε αυτήν την ιδιαίτερη κατάσταση.

Οι A-Masks είναι κομψές και επαναχρησιμοποιούμενες μάσκες κατά την ρύπανση της ατμόσφαιρας που μπορούν να πλυθούν καθώς είναι και οικολογικές. Παρέχουν υψηλή προστασία για την ατμοσφαιρική ρύπανση, την αιθαλομίχλη, τη σκόνη και από τα σταγονίδια αναπνοής τρίτων. Είναι επαναχρησιμοποιούμενες, πλενόμενες και κατασκευασμένες από οικολογικά υλικά υψηλής ποιότητας. Παράγονται σε 4 μεγέθη, για παιδιά και ενήλικες, με ρυθμιζόμενα λάστιχα και φέρουν ενσωματωμένο επιρρίνιο έλασμα για τέλεια εφαρμογή στη ράχη της μύτης - δημιουργώντας μια στεγανή σφράγιση για την βέλτιστη προστασία. Ανθεκτικές και fashion-friendly, οι A-Masks είναι μοναδικής σχεδίασης συνδυάζοντας ποικιλία χρωμάτων-σχεδίων και υψηλής ποιότητας πρώτες ύλες.

Δείτε όλα τα χειροποίητα σχέδια: https://bit.ly/3c0CaxO

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΦΕΤΟΣ ΔΕΝ ΠΕΡΠΑΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΜΟΡΓΟ….

Την Αμοργό την γνώρισα πριν από 20 χρόνια, χάρη στο Φεστιβάλ «Υπέρεια» που διοργανώνεται κάθε χρόνο στο ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa και όχι μόνο έμεινε στην καρδιά μου αλλά έγινε η δεύτερη, η νησιωτική πατρίδα μου. Έτσι, μέσα σε αυτά τα χρόνια δεν ήταν λίγες οι φορές που έζησα το Πάσχα στην Αμοργό και περπάτησα. σαν σήμερα, Κυριακή του Θωμά, μαζί με τους Αμοργιανούς και τους φίλους της Αμοργού την Μεγάλη Στράτα συνοδεύοντας τις εικόνες από την Αιγιάλη στο Μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισας.

Φέτος όμως με τα μέτρα για τον περιορισμό της πανδημίας, ούτε και στην Αμοργό ένιωσαν Πάσχα αλλά ούτε και οι εικόνες βγήκαν από το Μοναστήρι, κάτι που στενοχώρησε πολύ κόσμο γιατί είχαν συνδέσει αυτό το περπάτημα με προσκύνημα στην Παναγία της Αμοργού αλλά παράλληλα γνώριζαν τις ομορφιές αυτού του μοναδικού νησιού των Κυκλάδων. 

Προς τιμήν αυτής της μεγάλης μέρας για την Αμοργό, τραβάω από το αρχείο ένα σύντομο κείμενο και κάποιες φωτογραφίες από το 2005 κυρίως και το 2008 που ήμουν εκεί για να θυμηθούμε την Μεγάλη Στράτα και να υποσχεθούμε στον εαυτό μας και στους φίλους στην Αμοργό ότι του χρόνου θα είμαστε εκεί και θα είμαστε διπλάσιοι.

Στη «Μεγάλη Στράτα» με οδηγό τις εικόνες

«… Η πλέον ενδιαφέρουσα εποχή να γνωρίσει την Αμοργιανή ύπαιθρο, είναι σίγουρα η εβδομάδα που ακολουθεί το Πάσχα, καθώς ούτε ο ήλιος δεν έχει κάψει αρκετά το τοπίο και ακόμη, γιατί ολόκληρο το νησί ευωδιάζει σαν κήπος γεμάτος λουλούδια που πλέει στο πιο φωτεινό πέλαγος του κόσμου.

Είναι μάλιστα η περίοδος που κανένας δεν πρόκειται να βαδίσει μόνος του, κανένας δεν θα αισθανθεί τη μοναξιά που περιπατητή ή δεν θα κυριευθεί από την απορία του επισκέπτη καθώς θα είναι ανάμεσα στους Αμοργίνους που συνοδεύουν εκείνες τις ημέρες τις εικόνες στον ετήσιο εορταστικό περίπατό τους σε όλα τα πλάτη και τα ύψη του νησιού.

Επί πλέον είναι και μια θαυμάσια ευκαιρία να γνωρίσετε τους λίγους ανθρώπους που ζωντανεύουν ολοχρονίς το νησί και είναι αυτοί που ζουν με ευλαβική ειλικρίνεια το μεγάλο γεγονός για κάθε μικρό κομμάτι του τόπου τους. Κάποιους λίγους νέους και περισσότερους ηλικιωμένους που δεν ξέκοψαν ακόμα από το χωράφι, το αμπέλι, το μαντρί και τα δίχτυα τους και είναι αυτοί, οι λίγοι άνθρωποι, το πιο ακριβό στολίδι της Αμοργού.

Είναι έθιμο, όπως και σε πολλά άλλα νησιά των Κυκλάδων, αυτές τις ημέρες οι μοναδικές εικόνες από το μοναστήρι της Χοζοβιώτισας να λιτανεύονται σε όλα ανεξαιρέτως τα σημεία της Αμοργού. Ακολουθώντας ένα παμπάλαιο τυπικό, οι εικόνες «περπατούν» στα χέρια των ιερέων και των ευλαβικών Αμοργίνων και λειτουργούνται όλα τα σημαδιακά σημεία του νησιού, όπως ο ναός του Προφήτη Ηλία στην κορυφή του ομώνυμου βουνού, στις εκκλησίες του  Αγίου Γεωργίου του Βαλσαμίτη, του Φωτοδότη, του Αγίου Γεωργίου στο Τερλάκι καθώς και σε πολλές άλλες μεγάλες εκκλησίες καθώς και στο λιμάνι, στους γκρεμούς και στις εξοχές.

Χάρη του εθίμου λοιπόν ζωντανεύουν για μερικές ημέρες και όλα τα παλιά μονοπάτια του νησιού, από το λιμάνι των Καταπόλων μέχρι την Παναγία την Επανωχωριανή την προστάτιδα της Αιγιάλης και είναι μοναδική ευκαιρία για τη γνωριμία με την Αμοργό χωρίς την ανάγκη χάρτη και οδηγού!»

 

Θα μπορούσα να γράψω περισσότερα για τη Μεγάλη Στράτα της Αμοργού αλλά σκέφτομαι πως δεν ήρθε η ώρα να ξεσηκωθούμε για ταξίδια και άλλες εκδηλώσεις που όπως επισημαίνουν διαρκώς οι ειδικοί επιστήμονες και οι υπεύθυνοι της Πολιτικής Προστασίας αντί να περιορίσουν τη δράση του κορωνοϊού, την ενισχύουν σε επικίνδυνο βαθμό.Να κάτσουμε στο σπίτι μας λοιπόν ή στην αυλή μας για να είμαστε καλά και του χρόνου, έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας να πάμε και στην Αμοργό και οπουδήποτε στην  Ελλάδα!

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 26042020