ΤΑ ΚΟΥΡΚΟΥΒΕΛΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΧΩΝΙΔΑΣ

 

Σβήνει σιγά – σιγά ο φετινός Νοέμβριος και το φθινόπωρο αφού πλημμύρισε την ελληνική ύπαιθρο με όλα τα χρώματά του γέρνει κι αυτό προς το τέλος του. Αργοπορημένο κάπως και με ιδιαίτερα ζεστό καιρό παραδίδει τις επόμενες ημέρες τη σκυτάλη των εποχών στο χειμώνα που με τα κρύα του πάντα τρομάζει τους αδύναμους στις πόλεις και την ύπαιθρο.

Έτσι γίνεται κάθε χρόνο, οι εποχές διαδέχονται η μια την άλλη και η ζωή αναλόγως προσαρμόζεται στις συνθήκες που επικρατούν. Ένα ζεστό φθινόπωρο όπως το φετινό μπορεί να δημιούργησε κάποιες ανησυχίες σχετικά με την κλιματική αλλαγή όπως υποστηρίζουν αρκετοί παρατηρείται σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά κάτι τέτοιο όπως λένε άλλοι έχει ξανασυμβεί χωρίς αξιοπρόσεκτες συνέπειες στην εξέλιξη των πραγμάτων.

Οι αλλαγές των εποχών είναι αισθητές παντού αλλά εκεί που διακρίνονται καλύτερα είναι το ύπαιθρο όπου ένα πλήθος στοιχείων της φύσης δημιουργούν με απίθανους συνδυασμούς ένα υπέροχο σκηνικό και κάνουν τον άνθρωπο να υποκλίνεται στο μεγαλείο του κόσμου που μέσα του ζει. Μπροστά στα μάτια του εκτυλίσσονται σκηνές που κανείς δεν έχει μεσολαβήσει να γίνουν και το δέος που προκαλούν τον υποχρεώνει να αναλογιστεί τι μπορεί να κάνει ώστε να μην σταματήσει ο κύκλος τους με δική του υπαιτιότητα.

Τα λέω αυτά βλέποντας τις υπέροχες φωτογραφίες που έβγαλε προχθές ο έμπειρος συνάδελφος και φίλος Γιάννης Γιαννακόπουλος στη λίμνη Τριχωνίδα με ένα σμήνος από αποδημητικά πουλιά (κουρκουβέλια τα λένε εκεί) τα οποία κινούνταν σαν σύννεφο πάνω από την περιοχή και ο στόχος τους όπως φαίνεται ήταν οι ελιές. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό, όπως κανείς δεν θυμάται πότε άρχισαν οι ετήσιες μεταναστεύσεις των πουλιών από την ήπειρο της γης στην άλλη, έτσι και κανείς δεν θυμάται πότε άρχισαν να κάνουν στάση στην Τριχωνίδα και να παίρνουν κι αυτά το μερίδιό τους από τον πλούτο της λίμνης και τους καρπούς των δέντρων που ευδοκιμούν στην περιοχή. Το γεγονός ασφαλώς και δεν ενθουσιάζει τους ελαιοπαραγωγούς αλλά μπροστά στη δυναμική του φαινομένου, υποχωρούν και πιστεύω πως εύχονται να μην πάψει γιατί τότε, όντως κάτι θα συμβαίνει…

Τι μπορεί να συμβεί και να σταματήσουν τα πουλιά, τα κουρκουβέλια ή όποια άλλα να μην κάνουν στάση στη λίμνη; Πολλά και τα πιο ανησυχητικά είναι η καταστροφή των βιοτόπων τους είτε αυτοί βρίσκονται στο νότιο ημισφαίριο, είτε στις υπερβόρειες χώρες, πράγμα που επισημαίνεται συχνά. Οι καταστροφές των βιοτόπων τους γίνονται από την εξάπλωση των ανθρωπογενών δραστηριοτήτων, όπως η αποξήρανση για την απόκτηση γης για την γεωργία και την οικοπεδοποίηση, η ρύπανση από τις πόλεις και τη βιομηχανία και άλλα πολλά που περιορίζουν μέχρι αφανισμού των άλλων πλασμάτων στον κόσμο μας.

Στην Ελλάδα έχουν καταστραφεί δεκάδες τέτοιοι πολύτιμοι για την λειτουργία του κόσμου βιότοποι. Βιότοποι σε λίμνες, εκβολές ποταμών, έλη έχουν γίνει χωράφια και συνοικίες πόλεων με αποτέλεσμα τα αποδημητικά πουλιά να μην μπορούν να σταθούν να ξεκουραστούν και να βρουν και τροφή. Ευτυχώς όμως κάποιες περιοχές, όπως η λίμνη Τριχωνίδα βρίσκεται σε καλή κατάσταση κι έτσι αποτελεί ένα σταθμό για τα πουλιά τα οποία με τον τρόπο τους και το πέταγμά τους δημιουργούν μοναδικές στιγμές, σαν αυτές που «έπιασε» ο Γιάννης και τις βλέπουμε κι όσοι δεν είχαμε αυτή την τύχη… 

nextdeal/22112022

Ο ΤΟΙΧΟΣ ΤΟΥ ΑΥΛΑΚΙΟΥ - ΔΡΟΜΟΥ

ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΟ ΟΡΕΙΝΟ ΘΕΡΜΟ

Ο εικονιζόμενος πετρόχτιστος τοίχος δεν είναι μία συνηθισμένη κατασκευή του είδους, ένας τοίχος αντιστήριξης ενός δρόμου ή ενός υδραύλακα σε ορεινό έδαφος. Ένας τοίχος, δηλαδή, από τους πολλούς αντίστοιχους που αφθονούν στο ορεινό Θέρμο και σε ολόκληρη την ορεινή Ελλάδα.

Σε τι έγκειται η διαφορετικότητά του; Μήπως στο μέγεθός του ή στην αισθητική του; Είναι κι αυτά, καθώς και για θεαματική κατασκευή πρόκειται και πολύ μαστοριά αποπνέει η εικόνα του, ακόμη και με την πρώτη ματιά. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά. Είναι και το ότι βρίσκεται στη μέση ενός μεγάλου γκρεμού εντός του φαραγγιού του ποταμού Φιδάκια. Και είναι και κάτι άλλο ακόμη. Το ότι βρίσκεται στο έξω μέρος μιας σπηλιάς και η στέψη του βρίσκεται στο άνω μέρος της εισόδου της και σε απόσταση αναπνοής από αυτή.

Η σπηλιά αυτή αποτελούσε, εξάλλου, και το φυσικό εμπόδιο για την κατασκευή του αυλακιού που διέρχεται από εκεί, καθώς η ισοϋψής επέβαλλε να διέλθει το αυλάκι ακριβώς από το σημείο που βρίσκεται η σπηλιά. Με δεδομένο ότι λόγω της ύπαρξης του εν λόγω φυσικού εμποδίου δεν υπήρχε τρόπος να πελεκηθεί ο βράχος, ώστε να δημιουργηθεί η αναγκαία βάση έδρασης του αυλακιού, κατ’ αντιστοιχία των παρεμβάσεων που έγιναν και σε άλλα γκρεμώδη σημεία κατά μήκος του εν λόγω αυλακιού, υπήρχαν δύο τεχνικές λύσεις. Η μία ήταν η κατασκευή γεφυριού πάνω στο οποίο θα εδραζόταν το αυλάκι και η άλλη η κατασκευή τοίχου διπλής όψης, η στέψη του οποίου θα χρησίμευε για τον ίδιο σκοπό.

Το γιατί επιλέχθηκε η δεύτερη λύση δεν είναι γνωστό, όπως, εξάλλου, και αν υπήρξε εξέταση εναλλακτικής πρότασης, καθώς έχει περάσει ικανό χρονικό διάστημα από τότε, πάνω από μισός αιώνας, οπότε δεν είναι εύκολο να συλλέξει κανείς ακριβείς πληροφορίες για λεπτομέρειες που αφορούν σε τεχνικές επιλογές για ένα έργο που έγινε τότε. Ένα έργο που προοριζόταν να καταστήσει ποτιστικά τα χωράφια του οροπεδίου του Θέρμου και των εκτάσεων που ήταν δυνατό να καλλιεργηθούν κατά μήκος της διαδρομής του υδραύλακα από το σημείο της υδροληψίας, επί του ρέματος Χαλικόρεμα κοντά στο πασίγνωστο ποτάμιο σπήλαιο "Θεοτικό", ως το Θέρμο, αρκετά χιλιόμετρα μακριά, το οποίο μάλιστα σχεδόν στο σύνολο του μήκους του διέρχεται μέσα από μια απότομη πλαγιά σε ένα αφιλόξενο φαράγγι. Ένα έργο αξιοθαύμαστο, πράγματι για πολλούς λόγους, που δεν είναι της ώρας να αναλυθούν. Σε κάποια άλλη ευκαιρία θα υπάρξει εκτενής σχετική αναφορά στο έργο του αυλακιού στο σύνολό του.

Ας επανέλθουμε, όμως, στο θέμα μας. Στον τοίχο. Παρατηρώντας με προσοχή το απολύτως αφιλόξενο φυσικό περιβάλλον στο οποίο έπρεπε να κατασκευαστεί το έργο (γκρεμός πάνω και κάτω, αρνητική κλίση του εδάφους και κενό που δημιουργούσε η είσοδος της σπηλιάς), μπορεί κανείς να υποθέσει – με κάποια σχετική ασφάλεια, είναι αλήθεια, ως προς την ορθότητα της υπόθεσης – πως η κατασκευή τοίχου και όχι γεφυριού αποτελούσε την καλύτερη, αν και σίγουρα πιο κοστοβόρα λύση. Κι αυτό γιατί αφενός το πρωτογενές υλικό που απαιτούνταν για την κατασκευή του τοίχου, η πέτρα, υπήρχε άφθονη στην περιοχή και η εξαγωγή της θα γινόταν επιτόπου, και, επιπλέον, γιατί η επιλογή αυτή συνιστούσε μια πιο στέρεη κατασκευή. Η στερεότητα της κατασκευής έγκειται στο ότι με την κατασκευή τοίχου ελαχιστοποιούνταν η πιθανότητα να καταστραφεί το αυλάκι στο σημείο αυτό από την πτώση ενός ογκόλιθου που θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξεκολλήσει από την κακοτοπιά που προβάλλει απειλητική από πάνω και σε ύψος πολλών δεκάδων μέτρων και να κόψει το γεφύρι και το αυλάκι στα δύο, αν επιλεγόταν η λύση του γεφυριού.

Πάντως, όπως και να έχει το πράγμα, σημασία έχει ότι, πέρα από τις υποθέσεις, υπάρχει η ορατή πραγματικότητα. Κι αυτή είναι ο λιθόχτιστος τοίχος. Ένας τοίχος με κυρτότητα κατά μήκος της πορείας του, ώστε να ακολουθεί τη διαμόρφωση του εδάφους, και με δύο όψεις, με διαφορετικό μέγεθος η καθεμία. Η μία, η μεγαλύτερη και εμφανής, από την έξω πλευρά, από την πλευρά του γκρεμού, και η άλλη, μικρότερη και μη εμφανής, από τη μέσα πλευρά, έξω ακριβώς από την είσοδο της σπηλιάς.

Και πάνω στη στέψη του τοίχου το τσιμεντένιο αυλάκι. Αυλάκι, σκεπασμένο, μάλιστα, καθ' όλο το μήκος της στέψης του τοίχου, πράγμα που επιβαλλόταν για δύο λόγους. Αφενός γιατί αυτό επιβαλλόταν από την αναγκαιότητα να υπάρχει δυνατότητα διέλευσης από το σημείο αυτό, να υπάρξει δηλαδή δρόμος - και δρόμο θα αποτελούσε το τσιμεντένιο σκέπαστρο του αυλακιού - και αφετέρου γιατί έτσι θα διασφαλιζόταν η ομαλή ροή του νερού, αφού οι πέτρες, που κατά διαστήματα θα έπεφταν από τον γκρεμό, δεν θα ήταν ικανές να διακόψουν τη ροή του νερού. Κι αν πάλι έπεφτε κανένας μεγάλος ογκόλιθος καμιά φορά και κατέστρεφε το αυλάκι, θα ήταν σχετικά εύκολο να γίνει η επισκευή, αφού αυτό θα εδραζόταν σε σταθερή βάση και όχι πάνω σε ένα εύθραυστο γεφύρι.

Έτσι, με την επιλογή της λύσης του τοίχου επιτεύχθηκαν δύο στόχοι. Και η δυνατότητα να διέρχεται με ασφάλεια από εκεί το νερό από προστατευμένο υδραύλακα και να κατασκευαστεί δρόμος για τη διέλευση πεζών, που έπρεπε να μπορούν να διέλθουν από εκεί, προκειμένου να πραγματοποιείται η αναγκαία επιτήρηση και η περιοδική συντήρηση, όπως βέβαια και κάθε έκτακτη συντήρηση που θα κρινόταν αναγκαία για τη λειτουργία του έργου του αυλακιού. Πράγμα που λειτούργησε απολύτως πετυχημένα τόσες δεκαετίες τώρα.

Και κάτι ακόμη σημαντικό. Με την επιλογή της λύσης αυτής προέκυψε ένα τεχνικό έργο στη μέση του πουθενά, σε μια γκρεμώδη περιοχή μέσα σε ένα φαράγγι. Ένα έργο που θα μπορούσε με ασφάλεια να χαρακτηριστεί έργο τέχνης. Κι αυτό, γιατί ο εν λόγω τοίχος είναι χτισμένος με περισσή μαστοριά καταμεσής ενός μεγάλου γκρεμού και για την κατασκευή του απαιτήθηκε μεγάλη προσπάθεια, ενώ δεν έλειψαν και οι κίνδυνοι κυρίως λόγω του γκρεμώδους της περιοχής στο εν λόγω σημείο. Έργο κατασκευασμένο με μεράκι από ανθρώπους που εκλάμβαναν τη δουλειά τους ως ιερή υποχρέωση και χαίρονταν ν' απολαμβάνουν το αποτέλεσμα των κόπων τους χωρίς να φείδονται κόπου και σκληρής προσπάθειας. Και γι’ αυτό αξίζει η απόδοση τιμής σ’ αυτούς τόσο από τους άμεσα ωφελούμενους από το εν έργο του αυλακιού, τους χρήστες του νερού που μεταφέρεται μέσω του εν λόγω υδραύλακα, όσο και από την τοπική κοινωνία στο σύνολό της. Κάτι που οφείλεται, μάλιστα, σε βαθμό υπερθετικό όταν πρόκειται για κατασκευή έργων σε μέρη λίαν επικίνδυνα, όπως είναι και το εικονιζόμενο, όπως εύγλωττα αποκαλύπτεται από την προβαλλόμενη εικόνα.

Η εικόνα θα αρκούσε και από μόνη της να αποτελέσει επιβεβαιωτικό στοιχείο των προαναφερόμενων και αξίζει να προβληθεί δεόντως όχι μόνο γιατί η εν λόγω κατασκευή συνιστά αξιοθέατο αλλά και ως χρέος για απόδοση ελάχιστης τιμής στους ανθρώπους που δούλεψαν, με κάθε τρόπο ο καθένας, για να υλοποιηθεί αυτό το έργο.
Ο λιθόχτιστος τοίχος του αυλακιού – δρόμου!
Ένα αξιοθαύμαστο έργο παραδοσιακής τεχνικής στον τομέα της δόμησης!!
Ένα πραγματικό έργο τέχνης στο φαράγγι του ποταμού Φιδάκια στο Ορεινό Θέρμο!!!

ΝΙΚΟΣ Σ. ΚΩΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΡΜΟ, 12012018

ΕΞΑΙΣΙΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΗ ΣΥΝΑΞΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΣΤΟ ΟΡΕΙΝΟ ΘΕΡΜΟ

Η προβαλλόμενη εικόνα είναι μία από τις πολλές εξαίσιας ομορφιάς εικόνες που αντικρίζει κανείς καθώς ατενίζει τη φύση τριγύρω από τον Δρυμώνα, τον εξώστη του Ορεινού Θέρμου προς την πλευρά της μεγάλης λίμνης της Αιτωλίας, την Τριχωνίδα.

Μπροστά διακρίνεται ένα τμήμα του Δρυμώνα, το αποκαλούμενο Νέα Ελβετία. Πίσω και κάτω ένα μέρος από τους λόφους γύρω από το οροπέδιο του Θέρμου και δεξιά τμήμα του παραλίμνιου τοπίου. Αμέσως μετά η λίμνη Τριχωνίδα να απλώνεται σαν ένας απέραντος καθρέφτης όπου αντιτατοπτρίζεται ο Αράκυνθος, η μακρόστενη οροσειρά που απλώνεται νότια της λίμνης με κατεύθυνση από την δύση προς την ανατολή. Παραπίσω ξεπροβάλλει η Βαράσοβα, καθότι ένα βουνίσιο μπόι ψηλότερη από τον Αράκυνθο, που φαίνεται να πασχίζει να εμποδίσει τα σύννεφα που την πλησιάζουν απειλητικά για να τη σκεπάσουν. Στο βάθος αριστερά η θάλασσα του Πατραϊκού Κόλπου να λαμπυρίζει, ίδια ασπρουδερό σεντόνι απλωμένο πίσω από τα βουνά της Αιτωλίας και στο βάθος να αχνοφαίνονται τα βουνά της Δυτικής Αχαΐας.

Η μέρα είναι μουντή, η χειμωνιάτικη αχλύ είναι κυρίαρχη στα γήινα στοιχεία και ο ουρανός καλυμμένος από βαριά νέφωση, ενώ κάποιες λιγοστές ακτίνες του ήλιου, οι οποίες καταφέρνουν να διεισδύσουν που και που στις χαραμάδες που βρίσκουν κάθε φορά ανάμεσα στα σύννεφα που κινούνται αργά και νωχελικά στο ουράνιο στερέωμα, φαντάζουν σαν να προέρχονται από το βλέμμα που ρίχνει προς τη γη κάτω το θεϊκό κατάλευκο πρόσωπο που διακρίνεται ανάμεσα στα μολυβένια σύννεφα να ακουμπά μακάρια στο συννεφένιο μαξιλάρι του και ν' αγκαλιάζει με ένα στοργικό βλέμμα ολόκληρη την πλάση γύρω. Ένα βλέμμα που υποδηλώνει ενδιαφέρον και μέριμνα και για τα επίγεια.

Είναι, μάλιστα, σαν τα εικονιζόμενα γήινα στοιχεία να έχουν συγκεντρωθεί γύρω από το θεόσταλτο φως των ακτίνων, οι οποίες, αν και λίγες, είναι αρκετές για να μαζέψουν γύρω τους τα στοιχεία αυτά σε μια οικογενειακή σύναξη. Μια σύναξη, η οποία δημιουργεί θαλπωρή παρόμοια μ' αυτή που προκύπτει από την οικογενειακή μάζωξη μια χειμωνιάτικη μέρα γύρω από την πύρα του τζακιού.

Μια θέαση, η οποία σε κανονικές μετεωρολογικές συνθήκες, υπό διαυγή ατμόσφαιρα δηλαδή, δεν θα μπορούσε παρά να χαρακτηριστεί εξαίσια, όχι μόνο δεν παύει να διατηρεί την εντυπωσιακότητά της στις συνθήκες που επικρατούν μια τέτοια μέρα, κατά την οποία η χειμωνιάτικη αχλύ και τα βαριά σύννεφα κυριαρχούν στην ατμόσφαιρα και την καθιστούν μελαγχολική, όπως εξάλλου είναι εμφανές περίτρανα, αλλά ίσια ίσια αναδίδει μια γλυκιά μελαγχολία που κυριαρχεί στα φυσικά στοιχεία της γης τριγύρω και του ουρανού.

Μια εξαίσια μελαγχολική σύναξη των φυσικών στοιχείων από τις πολλές αντίστοιχες που μπορεί να διακρίνει κανείς στο Ορεινό Θέρμο κάτι τέτοιες μέρες. Μια σύναξη που αναδίδει οικογενειακή θαλπωρή για τα φυσικά στοιχεία παρόμοια μ' αυτή των ανθρωποκοινωνιών.

Μια χαρακτηριστική εικόνα, εξάλλου, από τις πολλές αντίστοιχες από την ίδια επιμέρους περιοχή, την περιοχή του Δρυμώνα, περισσότερες από τις οποίες επιφυλασσόμαστε να προβάλλουμε οσονούπω!!!

ΝΙΚΟΣ Σ. ΚΩΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΟ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΟΣ ΟΙΚΙΣΜΟΣ

""Το γιγαντιαίο βουνό και ο μικροσκοπικός οικισμός" θα μπορούσε να είναι περιεκτικά ο τίτλος του εικονιζόμενου τοπίου. Και πράγματι, αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά την εικόνα, θα διακρίνει έναν μικροσκοπικό οικισμό ακουμπισμένο μακάρια στους πρόποδες μιας μεγαλοπρεπούς βουνοκορφής. Η εικόνα έχει ληφθεί κατά τη διαδρομή από το Θέρμο προς τον Άγιο Θεόδωρο, το χωριό - σταθμό στην πορεία προς τις πηγές του Γιδομανδρίτη, ένα χαρακτηριστικό ορεινό τοπίο εξαίσιου φυσικού κάλλους με πολλαπλά θέλγητρα.

Πάνω διακρίνεται χειμωνιάτικα ο Άννινος, μία από τις πιο χαρακτηριστικές κορυφές του Ανατολικού Παναιτωλικού, καθισμένος, ίδιος βασιλιάς θαρρείς, στον μεγαλοπρεπή θρόνο του να ατενίζει περήφανα πέρα μακριά, και αδιαφορώντας επιδεικτικά - και υποτιμητικά, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς - για το τι συμβαίνει κάτω από τα πόδια του, εκεί που για πολλά χρόνια ανθρώπινο χέρι προσπαθεί, και τα καταφέρνει επάξια, να παρέμβει στην ανέγγιχτη φύση του θρόνου του. Εκεί όπου ένας μικροσκοπικός οικισμός, τα Κοτσαλέικα Κόνισκας, ολόιδιο γλυπτό τοπίου στη βάση του θρόνου, σκαλισμένο από τα επιδέξια χέρια ταλαντούχου τεχνίτη, μοιάζει με αθώα παιδική ζωγραφιά που παρέχει ανθρώπινη τρυφερότητα στην τραχιά αγριάδα του τεράστιου γρανιτένιου θρόνου.

Το κωνικό σχήμα του Αννίνου, η περίοπτη θέση του, η οποία παρέχει δυνατότητα απέραντης θέασης ολόκληρης σχεδόν της Αιτωλίας, αλλά κι ακόμη πολύ πιο πέρα, ως την Ευρυτανία και τα Άγραφα, τη Ναυπακτία, τα βουνά της Πελοποννήσου και το Ιόνιο Πέλαγος, για όποιον έχει τη θέληση να ανέβει ως την κορυφή, και, τέλος, τα γκρεμώδη πρανή στις πλαγιές του, όπως αυτές κατηφορίζουν απότομα, δυτικά προς τον Γιδομανδρίτη, βόρεια προς το Στρεψιανόρεμα και Ανατολικά προς τον Εύηνο, προκαλώντας δέος και συνάμα θαυμασμό, είναι τα στοιχεία εκείνα που καθιστούν την εν λόγω κορυφή σημείο αναφοράς για το ορεινό Θέρμο και όχι μόνο.

Κάτω, επί του δασικού δρόμου που οδηγεί από τον Άγιο Θεόδωρο στην Κόνισκα, δίπλα στο ρέμα που κατεβαίνει από τον Άννινο και στο κατώτερο σημείο ενός μεγάλου χαλιά - ο οποίος ξεκινά από τα ριζά ενός θεόρατου γκρεμού και απλωμένος σαν υπόλευκο σεντόνι κατηφορίζει ως τον οικισμό, πού και πού κεντημένος λες με χοντροβελονιά με το βαθυπράσινο χρώμα των ελάτων που κατάφεραν να γιγαντωθούν μέσα στα τροχάλια - διακρίνεται ο μικροσκοπικός οικισμός Κοτσαλέικα, φωλιασμένος μακάρια σε μια περιορισμένης έκτασης, αλλά εξαίσιου φυσικού κάλλους, απλοχωριά, η οποία φαντάζει σαν όαση μέσα στην απέραντη κακοτοπιά που κυριαρχεί πάνωθέ του ως και την κορυφογραμμή.

Μια όαση που ο ανθρώπινος μόχθος την έχει μεταμορφώσει σε τόπο κατοικίας, Ένας τόπος, μάλιστα, θαυμάσιος, με καλλιεργήσιμη έκταση, αποτελούμενη από αναβαθμίδες (πεζούλες), ιδανικός για κτηνοτροφία και με πολύ υγιεινό κλίμα, αφού γι' αυτό φροντίζει ο "κατεβατός" του Αννίνου, όπως χαρακτηριστικά λένε οι ντόπιοι τον αέρα που κατεβαίνει από τον Άννινο μέσω της χοάνης που σχηματίζεται στα ριζά της κωνικής κορυφής και στη συνέχεια κατηφορίζει μέσω στενής και βαθιάς χαράδρας που καταλήγει στο ρέμα που διέρχεται δίπλα από τον οικισμό. Αέρας, ο οποίος ειδικά το καλοκαίρι μετατρέπεται σε αναζωογονητική ανάσα δροσιάς.

Παραδίπλα από τον οικισμό, προς τη νότια πλευρά, αλλά και λίγο πάνω από αυτόν, απλώνεται ένα υπέροχο ελατόδασος, το οποίο μπορεί να διασχίσει κανείς μέσω του παλιού μονοπατιού ή μέσω του δασικού δρόμου στην πορεία προς την Κόνισκα. Εδώ υπάρχει και η ζωογόνος πηγή όπου αναβλύζει και το γάργαρο νερό που χρησιμεύει για την ύδρευση του οικισμού καθώς και για την άρδευση των λιγοστών κτημάτων του, χωρίς την ύπαρξη του οποίου, εξάλλου, δεν θα μπορούσε να υπάρξει ο οικισμός.

Το λιγοστό χώμα, το νερό, η άφθονη γη για τη βόσκηση των γιδιών κι ο καθαρός αέρας ήταν υπεραρκετά στοιχεία εκείνον τον καιρό για τη δημιουργία του οικισμού. Αυτά γίνονταν, βέβαια, σε εποχές που οι ανθρώπινες κοινωνίες χαρακτηρίζονταν από αυτάρκεια και ολιγάρκεια και ό,τι είχαν το αποκτούσαν με σκληρή προσπάθεια. Τότε που απουσίαζε πανταχόθεν η μέριμνα για την επιβίωση των ανθρώπων, αλλά που η οικονομία ήταν πραγματική και όχι χάρτινη όπως στις μέρες μας.

Ο μικροσκοπικός αυτός οικισμός συνεχίζει, σε πείσμα των καιρών, να κατοικείται και σήμερα, έστω και εποχιακά και περιστασιακά, από ανθρώπους που αγαπούν τον τόπο τους και ξέρουν να απολαμβάνουν τα αγαθά της φύσης. Της φύσης μέσα στην αρχέγονη, άγρια και συνάμα συναρπαστική, ομορφάδα της.

Λίγο πιο πάνω από τον συνοικισμό υπάρχει ένας μεγάλος καταρράκτης στο ρέμα που ειδικά τον χειμώνα με τις πλημμύρες και αργότερα με το λιώσιμο των χιονιών είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός. Σε κάποια ευκαιρία θα μας δοθεί η ευκαιρία να τον επισκεφθούμε και να υπάρξει και εκτενέστερη σχετική αναφορά για την εν λόγω περιοχή.

ΥΓ. Από τη σελίδα στο Facebook του Νίκου Κωστακόπουλου, δάσκαλου από την Κοκκινόβρυση Τριχωνίδας. 

13032017