ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΙΟΥΝΙΟ ΓΕΜΑΤΟ ΟΜΟΡΦΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

 

Μια εξαιρετική σειρά φωτογραφιών του Δημήτρη Καλλιακούδα μας δείχνει πώς να βλέπουμε αλλιώς τη φύση

Κότσυφας (Turdus merula) Ο γνώριμος κάτοικος των κήπων και των χωραφιών απολαμβάνει ένα δροσιστικό μπάνιο στις πρώτες ζέστες του καλοκαιριού.

Κάθε πρωτομηνιά βάζουμε έναν μικρό στόχο. Έναν στόχο που συνοδεύεται από την ευχή να κυλήσουν οι μέρες που έχουμε μπροστά μας με υγεία, γαλήνη και όσο το δυνατόν λιγότερες δυσάρεστες εκπλήξεις. Και καθώς ο Ιούνιος είναι ο μήνας που στέκεται σαν γέφυρα ανάμεσα στην άνοιξη και το καλοκαίρι, ίσως ο πιο όμορφος στόχος να είναι να τον ζήσουμε με περισσότερη προσοχή στις λεπτομέρειες. Να μη βιαστούμε να προσπεράσουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Να δούμε…

Αυτό ακριβώς μας προτείνει, χωρίς λόγια, ο φίλος φωτογράφος της φύσης Δημήτρης Καλιακούδας από την Εορδαία μέσα από μια εξαιρετική σειρά εικόνων που μοιράζεται μαζί μας.

Αηδόνι (Luscinia megarhynchos) Το αηδόνι είναι γνωστό για το τραγούδι του. Εδώ όμως το βλέπουμε σε μια πιο ήσυχη στιγμή, να δροσίζεται στα νερά της Εορδαίας.

Στις φωτογραφίες του δεν βλέπουμε εντυπωσιακές πτήσεις ούτε σπάνιες σκηνές κυνηγιού. Βλέπουμε κάτι πολύ πιο απλό και γι’ αυτό ίσως πιο σημαντικό. Ένα αηδόνι, έναν δεντροφυλλοσκόπο, έναν κότσυφα, έναν μαυρολαίμη, έναν φλώρο, ένα φανέτο και άλλα πουλιά να στέκονται κοντά σε πηγές, μέσα σε ρηχά νερά, να πίνουν, να δροσίζονται, να λούζονται. Στιγμές καθημερινές, που συνήθως περνούν απαρατήρητες από τα μάτια των περισσότερων ανθρώπων.

Δεντροφυλλοσκόπος (Phylloscopus collybita) Ένας μικρός ταξιδιώτης των δέντρων κατεβαίνει για λίγο από τα κλαδιά. Το νερό είναι απαραίτητο όσο και το τραγούδι του.

Κι όμως, αυτές οι μικρές λακκούβες και τα ταπεινά ρυάκια αποτελούν για τα πουλιά τόπους ζωής. Εκεί καθαρίζουν το πτέρωμά τους από τη σκόνη και τα παράσιτα, εκεί φροντίζουν το σώμα τους, εκεί αναζητούν λίγη ανακούφιση από τη ζέστη των ημερών που μεγαλώνει. Το μπάνιο δεν είναι πολυτέλεια για ένα πουλί. Είναι ανάγκη. Είναι μέρος της καθημερινής του επιβίωσης.

Οι εικόνες του Δημήτρη μας θυμίζουν κάτι που συχνά ξεχνάμε: η φύση δεν βρίσκεται μόνο στις μεγάλες κορυφές, στα εντυπωσιακά τοπία ή στα σπάνια είδη. Βρίσκεται και σε μια μικρή λακκούβα νερού δίπλα σε έναν χωματόδρομο. Στο είδωλο ενός πουλιού πάνω στην ήρεμη επιφάνεια. Στη στιγμή που ένα πλάσμα σταματά για λίγο το ταξίδι του για να ξεδιψάσει.

Ίσως γι’ αυτό οι φωτογραφίες αυτές έχουν τόση δύναμη. Δεν μας δείχνουν απλώς πουλιά. Μας μαθαίνουν έναν διαφορετικό τρόπο να κοιτάζουμε. Να ανακαλύπτουμε τη σημασία των μικρών πραγμάτων και να αναγνωρίζουμε ότι η ζωή κρύβεται συχνά εκεί όπου οι περισσότεροι δεν σταματούν καν το βλέμμα τους.

Μαυρολαίμης (Saxicola rubicola) Μικρός, ζωηρός και ανήσυχος, σταματά για λίγο στην άκρη του νερού πριν συνεχίσει τις περιπολίες του στην ύπαιθρο.

Φλώρος (Chloris chloris) Οι πράσινες και κίτρινες αποχρώσεις του πτερώματός του μοιάζουν να δανείζονται τα χρώματα της εποχής.

Ας είναι λοιπόν ο Ιούνιος ένας μήνας γεμάτος όμορφες εικόνες. Όχι μόνο αυτές που θα φωτογραφίσουμε ή θα συναντήσουμε στις οθόνες μας, αλλά κυρίως εκείνες που θα μας χαρίσει η καθημερινή παρατήρηση του κόσμου γύρω μας. Οι εικόνες που μας κάνουν να στεκόμαστε για λίγο, να χαμογελάμε και να θυμόμαστε ότι η φύση συνεχίζει αθόρυβα το έργο της, αρκεί να της αφιερώσουμε λίγη από την προσοχή μας.

Καλό μήνα Ιούνιο. 

ΑΘΗΝΑ, 01062026

ΈΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙ ΔΕΝΤΡΟΤΣΟΠΑΝΑΚΩΝ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΝ ΣΠΟΡΟ

Η προσέγγιση — το ένα φέρνει τον σπόρο, το άλλο περιμένει. 

Τα περισσότερα που φτάνουν στ’ αυτιά μας και βλέπουν τα μάτια μας κάθε πρωί κουβαλούν έναν πόνο, έναν φόβο, μια ματαιότητα. Είναι σχεδόν επίτευγμα των διαχειριστών της πληροφορίας — των ειδήσεων — να στρώνουν την αρχή της ημέρας με απαισιοδοξία. Κι όμως, μέσα σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν μικρά παραθυράκια. Από εκεί περνούν εικόνες απλές, σχεδόν αρχετυπικές, που μπορούν να αλλάξουν το κλίμα.

Μια τέτοια εικόνα είναι κι αυτή: δύο μικρά πουλιά πάνω σε έναν κλαδί να μοιράζονται ένα σπόρο. Ο σπόρος δεν είναι απλώς τροφή. Είναι μια χειρονομία. Ίσως και κάτι περισσότερο: μια μικρή τελετουργία. Το ένα πλησιάζει με προσοχή, το άλλο περιμένει· τα σώματα ευθυγραμμίζονται, τα ράμφη σχεδόν αγγίζονται, και για μια στιγμή ο κόσμος περιορίζεται σε αυτή τη λεπτή ανταλλαγή. Είναι μια πράξη που έχει μέσα της ρυθμό, επανάληψη, πρόθεση — όλα εκείνα τα στοιχεία που συγκροτούν μια τελετουργία.

Η αναμονή — τα σώματα ευθυγραμμίζονται, η απόσταση μικραίνει.

Και μαζί, διακριτικά αλλά καθαρά, διαπερνά τη σκηνή ένας υπόγειος ερωτισμός. Όχι ως προβολή ανθρώπινων συναισθημάτων, αλλά ως βιολογική ένταση: η εγγύτητα των σωμάτων, η προσφορά της τροφής από το ένα στο άλλο, η αποδοχή της. Μια στιγμή εμπιστοσύνης που είναι ταυτόχρονα και μια στιγμή έλξης. Στη φύση, η αναπαραγωγή δεν αρχίζει με τη σύζευξη· αρχίζει με τέτοιες μικρές, σχεδόν αδιόρατες κινήσεις.

Ο δεντροτσοπανάκος (Sitta europaea) είναι ένα μικρό δασόβιο πουλί, γνωστό για την ικανότητά του να κινείται πάνω στους κορμούς των δέντρων ακόμη και ανάποδα — μια ιδιότυπη ακροβασία που τον κάνει να ξεχωρίζει. Με τη γαλαζωπή ράχη, την ανοιχτόχρωμη κοιλιά και τη μαύρη λωρίδα στο μάτι, είναι γνώριμος κάτοικος των ελληνικών δασών. Τρέφεται με έντομα και σπόρους, συχνά αποθηκεύει τροφή σε σχισμές του φλοιού, αλλά στις σχέσεις του αποκαλύπτει μια ιδιαίτερη ποιότητα: το μοίρασμα της τροφής λειτουργεί ως δεσμός, ως επιβεβαίωση, ως υπόσχεση συνέχειας.

Κοιτάζοντας αυτή τη μικρή σκηνή, ίσως θυμόμαστε κάτι που εύκολα ξεχνάμε: ότι η προσφορά δεν είναι περίσσευμα, αλλά τρόπος ύπαρξης. Και ότι ακόμη και στον πιο μικρό σπόρο μπορεί να εγγραφεί μια ολόκληρη σχέση — με τον ρυθμό της, την τελετουργία της και τη σιωπηλή της ένταση.

Η ανταλλαγή — μια στιγμή επαφής, μια μικρή τελετουργία προσφοράς.

Και ένα ευχαριστώ στον Δημήτρη Καλιακούδα, που με τη ματιά και τη γενναιοδωρία του μοιράζεται μαζί μας τέτοιες στιγμές — μικρά, φωτεινά παραθυράκια και αλλάζει τη διάθεσή μας για ολόκληρη την ημέρα. Με τον τρόπο του μας κάνει να τον ακολουθήσουμε μια μέρα στις εξοχές των μικρών μας πατρίδων ή στα παρκάκια των πόλεων όπου ζούμε να ανακαλύψουμε κι εμείς σκηνές που να μας φωτίζουν την ημέρα.

ΑΘΗΝΑ, 28032026

ΤΑ ΚΟΥΡΚΟΥΒΕΛΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΧΩΝΙΔΑΣ

 

Σβήνει σιγά – σιγά ο φετινός Νοέμβριος και το φθινόπωρο αφού πλημμύρισε την ελληνική ύπαιθρο με όλα τα χρώματά του γέρνει κι αυτό προς το τέλος του. Αργοπορημένο κάπως και με ιδιαίτερα ζεστό καιρό παραδίδει τις επόμενες ημέρες τη σκυτάλη των εποχών στο χειμώνα που με τα κρύα του πάντα τρομάζει τους αδύναμους στις πόλεις και την ύπαιθρο.

Έτσι γίνεται κάθε χρόνο, οι εποχές διαδέχονται η μια την άλλη και η ζωή αναλόγως προσαρμόζεται στις συνθήκες που επικρατούν. Ένα ζεστό φθινόπωρο όπως το φετινό μπορεί να δημιούργησε κάποιες ανησυχίες σχετικά με την κλιματική αλλαγή όπως υποστηρίζουν αρκετοί παρατηρείται σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά κάτι τέτοιο όπως λένε άλλοι έχει ξανασυμβεί χωρίς αξιοπρόσεκτες συνέπειες στην εξέλιξη των πραγμάτων.

Οι αλλαγές των εποχών είναι αισθητές παντού αλλά εκεί που διακρίνονται καλύτερα είναι το ύπαιθρο όπου ένα πλήθος στοιχείων της φύσης δημιουργούν με απίθανους συνδυασμούς ένα υπέροχο σκηνικό και κάνουν τον άνθρωπο να υποκλίνεται στο μεγαλείο του κόσμου που μέσα του ζει. Μπροστά στα μάτια του εκτυλίσσονται σκηνές που κανείς δεν έχει μεσολαβήσει να γίνουν και το δέος που προκαλούν τον υποχρεώνει να αναλογιστεί τι μπορεί να κάνει ώστε να μην σταματήσει ο κύκλος τους με δική του υπαιτιότητα.

Τα λέω αυτά βλέποντας τις υπέροχες φωτογραφίες που έβγαλε προχθές ο έμπειρος συνάδελφος και φίλος Γιάννης Γιαννακόπουλος στη λίμνη Τριχωνίδα με ένα σμήνος από αποδημητικά πουλιά (κουρκουβέλια τα λένε εκεί) τα οποία κινούνταν σαν σύννεφο πάνω από την περιοχή και ο στόχος τους όπως φαίνεται ήταν οι ελιές. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό, όπως κανείς δεν θυμάται πότε άρχισαν οι ετήσιες μεταναστεύσεις των πουλιών από την ήπειρο της γης στην άλλη, έτσι και κανείς δεν θυμάται πότε άρχισαν να κάνουν στάση στην Τριχωνίδα και να παίρνουν κι αυτά το μερίδιό τους από τον πλούτο της λίμνης και τους καρπούς των δέντρων που ευδοκιμούν στην περιοχή. Το γεγονός ασφαλώς και δεν ενθουσιάζει τους ελαιοπαραγωγούς αλλά μπροστά στη δυναμική του φαινομένου, υποχωρούν και πιστεύω πως εύχονται να μην πάψει γιατί τότε, όντως κάτι θα συμβαίνει…

Τι μπορεί να συμβεί και να σταματήσουν τα πουλιά, τα κουρκουβέλια ή όποια άλλα να μην κάνουν στάση στη λίμνη; Πολλά και τα πιο ανησυχητικά είναι η καταστροφή των βιοτόπων τους είτε αυτοί βρίσκονται στο νότιο ημισφαίριο, είτε στις υπερβόρειες χώρες, πράγμα που επισημαίνεται συχνά. Οι καταστροφές των βιοτόπων τους γίνονται από την εξάπλωση των ανθρωπογενών δραστηριοτήτων, όπως η αποξήρανση για την απόκτηση γης για την γεωργία και την οικοπεδοποίηση, η ρύπανση από τις πόλεις και τη βιομηχανία και άλλα πολλά που περιορίζουν μέχρι αφανισμού των άλλων πλασμάτων στον κόσμο μας.

Στην Ελλάδα έχουν καταστραφεί δεκάδες τέτοιοι πολύτιμοι για την λειτουργία του κόσμου βιότοποι. Βιότοποι σε λίμνες, εκβολές ποταμών, έλη έχουν γίνει χωράφια και συνοικίες πόλεων με αποτέλεσμα τα αποδημητικά πουλιά να μην μπορούν να σταθούν να ξεκουραστούν και να βρουν και τροφή. Ευτυχώς όμως κάποιες περιοχές, όπως η λίμνη Τριχωνίδα βρίσκεται σε καλή κατάσταση κι έτσι αποτελεί ένα σταθμό για τα πουλιά τα οποία με τον τρόπο τους και το πέταγμά τους δημιουργούν μοναδικές στιγμές, σαν αυτές που «έπιασε» ο Γιάννης και τις βλέπουμε κι όσοι δεν είχαμε αυτή την τύχη… 

nextdeal/22112022

ΤΟ ΚΟΥΚΟΠΟΥΛΙ (ΑΣΠΡΟΠΑΡΗΣ) ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

Πάνε κάποια χρόνια που στο χωριό Άγραφα είχαμε ανοίξει μια κουβέντα με κάποιους που όλη τους τη ζωή την είχαν περάσει στα βουνά κοντά στα κοπάδια τους και γνώριζαν κάθε κορυφή και σπιθαμή του τόπου και βεβαίως ήξεραν ότι φύτρωνε, σέρνονταν, περπατούσε ή πετούσε πάνω απ’ αυτή. Τις αφηγήσεις αυτών των τελευταίων αληθινών Αγραφιωτών κάλυπτε μια βαθιά μελαγχολία για ένα κόσμο που γι’ αυτούς ήταν μοναδικός και τον είδαν να σβήνει και να λιώνει μαζί με τα νιάτα  τους και δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει..

Από την κουβέντα μας δεν έλειψαν και οι αναφορές στα όρνια και τους αετούς που δεν πετούν πια στις κορυφές  και στην κουβέντα ακούστηκε και το κουκοπούλι! Τι είναι αυτό ρώτησα και μου απάντησαν πως ήταν ένα μεγάλο πουλί, άσπρο και μαύρο σαν τον πελαργό που κάθε άνοιξη έφερνε στην πλάτη του έναν κούκο και γι’ αυτό το έλεγαν κουκοπούλι ή κουκάλογο. Ήταν ωραία η αφήγηση από κάποιους που έλεγαν πως το είχαν δει τα παλιότερα χρόνια, για τους γύρους που έκανε πάνω από τις κορυφές, τις φωλιές που έφτιαχνε. Είχαν χρόνια να το δούνε, πίστευαν πως χάθηκε μαζί με τα όρνια και τους αετούς αλλά για το πώς έρχονται έστω και οι ελάχιστοι πλέον οι κούκοι δεν είχαν εξήγηση.

Φυσικά δεν επρόκειτο για κανένα κουκοπούλι, το είχε φτιάξει η φαντασία των ανθρώπων των βουνών και επί αιώνες το πίστευαν πως ήταν έτσι. Το κουκοπούλι ήταν ο ασπροπάρης, (Neophron percnopterus) «ένα από τα πλέον αινιγματικά και παράξενα πουλιά του πλανήτη μας» όπως σημειώνουν οι Ρήγας Τσιακίρης και Λαυρέντης Σιδηρόπουλος στο περιοδικό  (Οιωνός, τεύχος 25 σελ.12-13) «το οποίο βρίσκεται στα όρια της εξαφάνισης. Είναι το πρώτο πουλί στον κόσμο που προστατεύτηκε με νόμο από τους Φαραώ, με ποινή θανάτου, αναγνωρίζοντας έτσι την σημαντική του συμβολή στην καθαριότητα των οικισμών από τα σκουπίδια και τα υπολείμματα της τροφής των ανθρώπων. Αποτελώντας το πρώτο γράμμα της αιγυπτιακής αλφάβητου, το ιερογλυφικό που προφέρεται "ah", το πουλί ονομάστηκε και «κοτόπουλο του Φαραώ».

Κανένα άλλο είδος δεν έχει τόσο πολύ συνδεθεί με μύθους, θρύλους, παραδόσεις και μαντικές πράξεις στις ορεινές κοινότητες της χώρας μας. Είναι ο μόνος γύπας στο κόσμο που μεταναστεύει και οι χωρικοί πιστεύουν ότι κουβαλάει στην πλάτη του τον κούκο φέρνοντας την άνοιξη και την καλοτυχία καθορίζοντας με τη μαγική του παρουσία την υγεία και την προκοπή των κτηνοτρόφων, το πήξιμο του γιαουρτιού, την παραγωγή του τυριού, ενώ συμμετέχει σε γάμους, ακόμη και «τσουράπια» φέρνει στα παιδιά. Συνδέεται πολύ με τον άνθρωπο και τις δραστηριότητές του, σχεδόν πάντοτε φώλιαζε σε βράχια δίπλα σε κωμοπόλεις, χωριά, και οικισμούς, ακόμη και δίπλα στις στάνες, ενώ σπανιότερα σε κτίρια, σκεπές, δέντρα, στο χώμα ακόμη και στην κορυφή τερμιτοφωλιών!!!

Το κουκάλογο γράφει ο ευρυτάνας Στ. Γρανίτσας στο βιβλίο του «Τ' Άγρια και τα Ήμερα του Βουνού και του Λόγγου» είναι ο προάγγελος του ερχομού του κούκου. Το κουκάλογο έρχεται στ' Άγραφα το Μάρτη νωρίς, γιατί τον στέλνει ο αφέντης του ο κούκος να εξετάσει αν ήρθε η άνοιξη στ' αγραφοβούνια. Περιπλανιέται λίγες μέρες στις πλαγιές και στις ραχούλες και ύστερα ξαναφεύγει για να φέρει στα βουνά καβαλάρη τον αφέντη του τον κούκο! Έτσι με τον ερχομό της άνοιξης ο κούκος ανηφορίζει για τ' αγραφιώτικα βουνά.
Δεν έρχεται όμως ούτε πετώντας, ούτε πεζός, αλλά καβαλάρης στ' άσπρο του άλογο,
το κουκάλογο. Έτσι τον θέλει η αγραφιώτικη παράδοση. Τ' αγραφιωτόπουλα, μόλις πρωτόβλεπαν το κουκάλογο, ήξεραν ότι γρήγορα ο κούκος θα διαλαλούσε την άνοιξη
στα βουνά τους. Φρόντιζαν, μάλιστα, οι Αγραφιώτες να μην είναι νηστικοί όταν τον ακούσουν για να μην τους «κουμπώσει» ο κούκος, νιώσουν δηλ. στο λαιμό τους στενοχώρια, που θεωρείται αναποδιά.

Για το κουκάλογο διαβάζουμε επίσης στο βιβλίο «Στα Βουνά του Κατσαντώνη» του ρουμελιώτη λαογράφου Δημ. Λουκόπουλου, όπως τα κατέγραψε το 1930 ύστερα από ταξίδι του στ' Άγραφα: ...»Είδες πως αυτό το πουλί ήρθε στον τόπο μας, περίμενε σε λίγο και τον κούκο. Νάτος, ύστερα από λίγες μέρες έφτασε. Έφτασε μαζί του κι η άνοιξη. Είδες; Πριν ακόμα φτάσει το συμπεθερικό στο σπίτι του γαμπρού, έρχεται ο συχαρικιάρης και λέει πως στο δρόμο είναι ο γάμος, έτσι και το κουκάλογο. Άγγελος είναι καλός της άνοιξης, "τα συχαρίκια μου", λέει "έρχεται η άνοιξη". Ο κατεργάρης ο κούκος, που βιάζεται ν' ανέβει στ' Άγραφα καβαλάει το κουκάλογο. Με ξένα φτερά έρχεται στον τόπο μας, ο τεμπέλης. Είδες κουκάλογο που ήρθε, σκύψε πάρε πέτρα γύρισέ την ανάποδα, έτσι για την καλή χρονιά, να πάνε καλά τα σπαρτά. Τα πρόβατα και τα γίδια μας προκόβουν. Το κουκάλογο, όπως και ο κούκος μπορεί να σε κουμπώσει αν δεν προλάβεις να βάλεις κάτι στο στόμα σου. Γι ' αυτό την άνοιξη πριν έβγει ο άνθρωπος στην εξοχή, καλό είναι να βάλει μια μπουκιά ψωμί στο στόμα του και φαγωμένος τίποτα δεν έχει να πάθει».

Ένας από τους ανθρώπους που έχουν δει και ζήσει με τους ασπροπάρηδες τα παλιά χρόνια στ’ Άγραφα είναι ο αειθαλής Μιλτιάδης Φλούδας (1921) από το Αετοχώρι (Στεφανιάδα) Καρδίτσας και ο οποίος με νοσταλγία μίλησε γι’ αυτούς.

Το κουκοπούλι ή ασπροπάρης ή το κουκάλογο όπως το λένε στην Αργιθέα, είναι σύμφωνα με το μύθο το πτηνό, που κάνει την εμφάνισή του στα βουνά, πριν το πρώτο λάλημα του κούκου... Εξ ου και ο μύθος οτι πρόκειται, για τον κουβαλητή του κούκου. Στα δικά μας βουνά βεβαιώνει, με την πείρα και την παρατηρητικότητά του, ότι στις 9 Μάρτη, με το παλιό, εμφανίζεται το κουκάλογο και στις 25, με το παλιό, πρωτολαλεί ο κούκος! Ημερομηνίες απολύτως σταθερές κάτω από όποιες συνθήκες καιρικές. Το κενό από την άφιξή του ως το πρώτο λάλημα το αποδίδει, σε χρόνο προσαρμογής! Πάνω σε αυτή τη βάση, από τους ανθρώπους της φύσης, δημιουργήθηκε ίσως και η μυθοπλασία, για το ρόλο του κουκαλόγου. Είναι γεγονός, ότι εδώ και χρόνια μειώθηκαν στο ελάχιστο τα κουκάλογα στον ουρανό των βουνών μας, αλλά και οι κούκοι... Ένας κούκος ακούγεται στο Αετοχώρι, που κάποτε γινόταν κουκοσυναυλία! Ευτυχώς, που εξακολουθεί να έρχεται η άνοιξη και διαψεύδεται, στην κυριολεξία της, η παροιμία, πως.... "Ενας κούκος δε φέρνει την ανοιξη" Ο λόγος άγνωστος, για τη μείωση των κούκων και συχνά θέμα συζήτησης, κάθε άνοιξη στην Αργιθέα.

Ο Ασπροπάρης είναι παγκοσμίως απειλούμενο είδος και ο πληθυσμός του στα Βαλκάνια έχει υποστεί μείωση μεγαλύτερη από 80% κατά τα τελευταία 30 χρόνια, με αποτέλεσμα να έχουν απομείνει λιγότερα από 70 ζευγάρια. Ειδικότερα, στην Ελλάδα έχουν απομείνει μόλις 5 ζευγάρια Ασπροπάρη, γεγονός που επιβάλει την άμεση υλοποίηση δράσεων προστασίας κυρίως από τα δηλητηριασμένα νεκρά ζώα και ενδυνάμωσης του πληθυσμού του. Οι λόγοι της ραγδαίας αυτής μείωσης δεν βρίσκονται μόνο στους τόπους αναπαραγωγής του είδους στα Βαλκάνια, αλλά και κατά μήκος της μακριάς και δύσκολης μεταναστευτικής διαδρομής που πρέπει να καλύπτει κάθε φθινόπωρο, διανύοντας περισσότερα από 5.000 χλμ. προκειμένου να φτάσει στους τόπους όπου ξεχειμωνιάζει στην Αφρική.

Για αυτόν τον υπέροχο λοιπόν γύπα που κινδυνεύει, έχει δημιουργηθεί συμμαχία 14 χωρών από τα Βαλκάνια, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή για την προστασία του. Από την Ελλάδα και την Τουρκία, μέχρι τη Νιγηρία και το Τσαντ, η προστασία του παγκοσμίως απειλούμενου γύπα Ασπροπάρη ενώνει 14 χώρες από τα Βαλκάνια, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή με ένα νέο διασυνοριακό Πρόγραμμα LIFE. Στη χώρα μας, τις σχετικές δράσεις έχουν αναλάβει η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και το WWF Ελλάς.

ΥΓ. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο περιοδικό της εφημερίδας "Δημοκρατία" για το κυνήγι, το ψάρεμα και τις δραστηριότητες στη φύση τον Απρίλιο του 2018. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν την παρούσα ανάρτηση προέρχονται από διάφορα αρχεία των φορέων για την προστασία του Ασπροπάρη.

ΑΘΗΝΑ, 07062018

ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΟΙΩΝΟΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΟΥ

Το Μεγαλοβδόμαδο θυμάμαι, όταν ήμουν ακόμη παιδί στο χωριό, δεν έμοιαζε σε τίποτα με αυτό που ζούμε σήμερα σε κάθε μικρή πατρίδα και δεν διαφέρει καθόλου από μια πόλη καθώς το τυπικό του έχει φορτωθεί τόσο πολύ από τα έθιμα που επιβάλλει η αγορά και υπαγορεύουν συμπεριφορές που καταντούν βαρετές, μη πω τίποτα χειρότερο…

Το βασικό χαρακτηριστικό εκείνων των Μεγαλοβδόμαδων ήταν η λιτότητα στην κατανάλωση των αγαθών, η αυστηρότητα στις κινήσεις και τους τρόπους και φυσικά, η προετοιμασία του νοικοκυριού για την Ανάσταση. Προετοιμασία η οποία δεν περιορίζονταν στην κουζίνα και την ψησταριά αλλά και στην αυλή, στο μαντρί, τα χωράφια και τα κήπια. Ειδικά για τα κήπια το Μεγαλοβδόμαδο αν ήταν στεγνός ο καιρός εκεί δίνονταν η μεγάλη, πρώτη μάχη για το νοικοκυριό καθώς έπρεπε να οργωθούν και να είναι έτοιμα μόλις ζεστάνει ο καιρός να φυτευτούν. Έτσι, δεν προλάβαιναν να πάρουν ανάσα οι άνθρωποι και τις περισσότερες φορές γύριζαν στο σπίτι από τα χωράφια όταν είχαν ήδη τελειώσει οι λειτουργίες τις οποίες παρακολουθούσαν συνήθως οι γέροι και τα λιανοπαίδια. Από τη Μεγάλη Πέμπτη και μετά άρχιζε να πυκνώνει το εκκλησίασμα και το παρών του στην εκκλησία έδινε σύσσωμο το χωριό τη νύχτα της Ανάστασης και το απόγευμα της Αγάπης.

Όλο το Μεγαλοβδόμαδο ο κόσμος τότε ήταν σκυμμένος στη δουλειά, στο χωράφι και σήκωνε το κεφάλι μόνο να ξεδιψάσει και σαν έπαιρνε είδηση καθένα πουλί νε πετάει ή να κελαϊδάει στους θάμνους ή στο κοντινό δασάκι, στέκονταν να το ακούσει και να το καμαρώσει γιατί αυτά ήταν τα μόνα πλάσματα που του έκαναν συντροφιά στο μόχθο του, ειδικά σε τίποτα απόμακρα χωραφάκια και τούτο θεωρούσε καλό οιωνό για τη σοδειά και την προκοπή. Και ήταν γεμάτος ο τόπος πουλιά όλων των ειδών εκείνα τα χρόνια και πετούμενα που σπάνια πια βλέπουμε, όπως τσαλαπετεινοί, κορυδαλλοί, πέρδικες κι άλλα όμορφα για την κοψιά της κι άλλα γλυκόλαλα σαν τα κοτσύφια και τα αηδόνια που με αυτά έκλεινε μια μέρα γεμάτη μόχθο για τον νοικοκύρη…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Η φωτογραφία του τσαλαπετεινού και της γαλαζοπαππαδίτσας στο Γαύρο πάνω από τα Καμπιά της Δυτικής Φθιώτιδας που μου έστειλε ο καλός φίλος Γιάννης Αυγέρης μου θύμισε τα χρόνια που οι φωνές της άνοιξης ακούγονταν σε κάθε χωράφι και στράτα του χωριού…

ΑΘΗΝΑ, 03042018

ΤΟ ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟΛΙΘΑΡΙ

Μπορεί κάποιοι να χαίρονται τον χειμωνιάτικο καιρό που ενέσκηψε τούτες τις ημέρες, άλλους όμως δεν τους ενθουσιάζει γιατί τα αποθέματα της φύσης σε σπόρους έχουν εξαντληθεί και η παγωνιά τους εμποδίζει να σκάψουν και στο χώμα να βρουν τροφή και η επιβίωσή τους μέχρι την άνοιξη δεν εμπνέει καμιά αισιοδοξία.  Ευτυχώς  για τα μικροπούλια που ζωντανεύουν τα χωριά με τα φτερουγίσματά τους υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τα σκέφτονται και φροντίζουν γι’ αυτά με ειδικά και ασφαλή καταφύγια στις αυλές και τα γεμίζουν με σπόρους για να τρώνε τις δύσκολες ημέρες και είναι πολύ όμορφο να τα βλέπεις να έρχονται και να φεύγουν με μικρά κελαϊδίσματα ευγνωμοσύνης…

Η φωτογραφία από το Μαυρολιθάρι Φωκίδας, στην αυλή του Βαγγέλη Πετσωτά που νοιάζεται όχι μόνο για τους χωριανούς του και τους επισκέπτες του χωριού του αλλά και για κάθε ζωντανό και πετούμενο που ζωντανεύει τον όμορφο τόπο του.  

ΑΘΗΝΑ, 16022018

ΤΟ «ΣΤΡΙΨΙΜΟ» ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Είκοσι μέρες από του Αι – Λιός, που οι καιρός όπως έλεγαν παλιά αρχίζει να γυρίζει αλλιώς, και όντως το καλοκαίρι στα βουνά της μικρής πατρίδας μου έχει αρχίσει να τελειώνει. Ήδη από σήμερα το πρωινό  ήταν κάπως μουσκεμένο από τη δροσιά του φθινοπώρου, η θερμοκρασία αισθητά πεσμένη και η φύση σιγά - σιγά παίρνει εκείνα τα χρώματα που δηλώνουν το κλείσιμο του κύκλου της φετινής παραγωγής. 

Τούτο επίσης φαίνεται και από τα πουλιά των δέντρων που καθώς έχουν κλείσει τον κύκλο της αναπαραγωγής τους δεν πετάνε πλέον σε ζεύγη και ετοιμάζονται να μπουν σε μια μακρά περίοδο αυτοσυντήρησης και μοναξιάς ως την επόμενη άνοιξη που θ’ ανοίξει πάλι ο νέος κύκλος του κόσμου. 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 23082017

ΔΥΟ ΚΛΟΥΒΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Το ότι μου αρέσουν οι ανθισμένες κουτσουπιές, είναι κάτι που θα το λέω συνέχεια τούτες τις πρώτες μέρες του Απρίλη που περνάμε καθώς αυτό το υπέροχο δέντρο  ομορφαίνει όχι μόνο τις εξοχές της μικρής μου πατρίδας που νοσταλγώ, αλλά γιατί πασχίζει με την πλούσια ανθοφορία του να δώσει λίγο χρώμα και στην γκρίζα πόλη και να ανοίξει λιγάκι την στεγνή ματιά μας.

Υπάρχουν λοιπόν πολλές κουτσουπιές στην Πλάκα, στα Εξάρχεια, γύρω από τα Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων και την Ιπποκράτους, στα πάρκα, στις πλατείες  και στους δρόμους καθώς κάποιοι αισθαντικοί άνθρωποι του Δήμου, φρόντισαν να φυτέψουν από αυτό το είδος αντί των άχαρων ακακιών και των αδιάφορων πιπεριών. Θα μπορούσα μάλιστα να πω ότι είναι τα ομορφότερα δέντρα και τα λουλούδια τους, μαζί με αυτά των νερατζιών δίνουν το στίγμα και αρωματίζουν τον αέρα της ανοιξιάτικης Αθήνας. 

Είναι δε κάποιες φορές που οι ανθισμένες κουτσουπιές, είναι ικανές να αφομοιώσουν στο μενεξεδένιο σύννεφό τους και άλλα ετερόκλητα στοιχεία και αρκούντως υπερβολικά που βρίσκονται δίπλα τους θα έλεγα, όπως τα κλουβιά για παράδειγμα, με τις γαλιάντρες που είδα πριν από λίγο έξω από το παρακμασμένο καφενείο «Station» στην μικρή οδό Γουσίου μπροστά από τον σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων στα Κάτω Πατήσια.

Δεν ξέρω αν οι «γαλιάντρες» (έτσι μου είπε ο ιδιοκτήτης του καφενείου πως λένε αυτά τα πουλιά που δεν τα έβλεπα και καλά λόγω ύψους) επηρεάζονται από τα ανθισμένα κλαριά των δέντρων και κελαηδούν δυνατότερα, αλλά όλοι όσοι περνάνε από εκεί, καταλαβαίνουν πως αυτός δεν είναι χώρος που τους ταιριάζει, τέτοιες μέρες μάλιστα που η άνοιξη αρχίζει να φουσκώνει όλα τα πανιά της και όλα τα πλάσματα του κόσμου αναζητούν τον έρωτα. 

ΑΘΗΝΑ, 05042012

ΩΣ ΣΤΡΟΥΘΙΟΝ ΕΡΜΑΙΟΝ ΤΗΣ... ΧΙΟΝΟΚΑΙΡΙΑΣ

Δεν ήμουν στην ύπαιθρο τούτες τις ημέρες τις χιονοκαιρίας (σε ευχαριστώ Ιωάννης Γαλάνης Άλλος για τον σωστό χαρακτηρισμό του καιρικού φαινομένου) κι έτσι δεν έχω καμιά φωτογραφία για να συμμετάσχω κι εγώ στην πάνδημο, καθιερωμένη πλέον, ψηφιακή εικονογραφία μικρών και μεγάλων γεγονότων της ζωής μας. Δεν μπορώ όμως να μην συμμετάσχω έστω και με δυο δανεικές και έτσι να τιμήσω τον εξάδελφό μου Δημήτρη Προβόπουλο και την εντόπια φτερωτή πανίδα της γενέτειρας φύσης της Μεγάλης Κάψης στη Δυτική Φθιώτιδα, συνδιαχειρίζομαι δυο απ’ αυτές που έβγαλε σήμερα στο χωριό για να δούμε και να καμαρώσουμε δυο ομορφιές του χειμώνα στην αυλή μας…

ΥΓ. Ο τίτλος, μισός για την περίπτωση από το εξαιρετικό βιβλίο του Γιάννη Τσαρούχη «Ως στρουθίον μονάζον επί δώματος» (Εκδόσεις Καστανιώτη). 

ΑΘΗΝΑ, 13122017

ΤΑ ΜΙΚΡΟΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΑΥΛΗΣ ΜΑΣ

Μεγάλωσα σε ένα τόπο που ήταν γεμάτος πουλιά· πουλιά κάθε είδους και μεγέθους -ωραία σαν τα χελιδόνια, χρήσιμα όπως οι κότες, ωφέλιμα σαν τους δρυοκολάπτες, άπληστα σαν τις κίσσες, πολλά αρπακτικά που επιβουλεύονταν τα πουλερικά του χωριού και ένα μεγάλο σύννεφο από μικροπούλια τα οποία, ειδικά το χειμώνα που δεν εύρισκαν τροφή πουθενά γίνονταν σχεδόν οικόσιτα

Πράγματι, τις ημέρες που το χιόνι σκέπαζε κάθε σημείο της γης και ο πάγος ξύλιαζε οποιοδήποτε φυλλαράκι, δεκάδες ήταν τα μικροπούλια που κούρνιαζαν στα δέντρα και τους θάμνους που ήταν γύρω από τα σπίτια και τα μαντριά και μόλις έβλεπαν πως οι νοικοκυραίοι πήγαιναν να ταΐσουν τα ζωντανά τους, ιδιαίτερα τις κότες, εφορμούσαν και άρπαζαν ότι προλάβαιναν από το φτωχό συσσίτιο. Κι ένα σποράκι αν έπαιρναν, ήταν ικανοποιημένα κι έτσι μέρα με τη μέρα έβγαζαν πέρα τον χειμώνα - με την προϋπόθεση πάντα ότι δεν θα έπεφταν στα νύχια κάποιας γάτας που κι αυτές με τη σειρά τους γνώριζαν τις συνήθειες των πουλιών και καραδοκούσαν να τα αρπάξουν. 

Έτσι ήταν η ζωή πουλιών στα χωριά όταν αυτά ήταν γεμάτα κόσμο που ασχολούνταν με καλλιέργειες και κοπάδια. Με τα χρόνια όμως και την τραγική εγκατάλειψη της υπαίθρου από τους ανθρώπους και την αναπόφευκτη μείωση των μόνιμων κατοίκων λόγω της εκδημίας των πιο ηλικιωμένων στους ουρανούς, λιγόστεψαν και τα μικροπούλια, σε βαθμό μάλιστα που κοντεύουν να εξαφανιστούν. Τούτο οφείλεται κυρίως στην έλλειψη της τροφής γιατί έχουν πάψει εντελώς οι καλλιέργειες και λίγα τετραγωνικά κήπων που μπορούν και φτιάχνουν ορισμένοι συνταξιούχοι σε κάποια ορεινά χωριά δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα. Παράλληλα, καθώς έχουν εγκαταλειφθεί η δεντροκαλλιέργεια και η αμπελουργία, έχουν σχεδόν ξεραθεί όλα τα δέντρα και τα κλαριά δεν παράγουν πλέον κανέναν καρπό για να βρουν τα πουλιά να χορτάσουν. 

Τα μικροπούλια ήταν ένας δείκτης για όποιον περνούσε από το χωριό και τα έβλεπε πως το τάδε σπίτι ή το δείνα μαντρί ήταν ζωντανό, είχε δηλαδή κίνηση από ανθρώπους και ζωντανά. Τώρα, όποιος περάσει από οποιοδήποτε ορεινό χωριό δεν βλέπει να πετάνε παρά ελάχιστα πουλάκια και αυτά γύρω από λίγα σπίτια που τα τζάκια τους καπνίζουν μέρα – νύχτα και ελπίζουν πως μπορεί να βγει καμιά από τις λίγες γερόντισσες που έχουν απομείνει να ταΐσει τις κότες της ή απλά να τινάξει το τραπεζομάντηλο με τα ψίχουλα να ταΐσει και τα μικροπούλια που κουρνιάζουν στα κλαριά της αυλής της και μπορεί να είναι και οι μοναδικοί επισκέπτες που πλησιάζουν την πόρτα της…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ,03012015

Η ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΛΑΙΜΗ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ

Τέτοιες ομορφιές βλέπεις μόνο όταν ανοίγεις αυτό τον καιρό το παράθυρο ή την πόρτα στο σπίτι του χωριού· σμήνος τα μικροπούλια να είναι κουρνιασμένα στα κλαριά γύρω από την αυλή μας να περιμένουν ένα ψίχουλο από το τραπέζι της μάνας μου η οποία, πάντα μόλις τελειώσουμε το φαγητό παίρνει το τραπεζομάντηλο και το τινάζει σε μια άκρη να έρθουν τα πουλιά να φάνε. Κι αυτά ξέρουν την ώρα που τρώμε και περιμένουν το μεσημεριανό τους ή το δείπνο. Με στοχευμένα πετάγματα ορμούν στο χώμα, τσιμπάνε όσα προλάβουν και αμέσως φεύγουν για την κούρνια τους στο εσωτερικό των θάμνων που δεν μπορούν να μπουν οι γάτες και για περισσότερη ασφάλεια, στις τρύπες που αφήνουν τα κεραμίδια.  

Είναι πολλά, διάφορα είδη που ξεχειμωνιάζουν δίπλα από τα σπίτια (όσα είναι ζωντανά βεβαίως του χωριού) και συντροφεύουν τους λίγους κατοίκους που βιώνουν σκληρά το χειμώνα της φύσης και το πιο πολύ το χειμώνα της ζωής τους στα ατέλειωτα βράδια και στις παγωμένες σιωπηλές ημέρες. Σπουργίτια, σπίνοι, παπαδίτσες, καμιά φορά έρχεται και κανένα κοτσύφι, όλα όμορφα αλλά εκείνο που ξεχωρίζει, για την σοβαρότητα που έχει τις μελετημένες κινήσεις του είναι ο κοκκινολαίμης ή κομπογιάννος όπως τον λέμε στα μέρη μου. Αρχοντικός, καχύποπτος, αφήνει το κλαρί του μόνο όταν είναι σίγουρος πως θα πιάσει το ψίχουλο και γράφει την βιαστική τροχιά του σαν μια πινελιά από λαμπερά στην αυλή που δειπνούν τα μικροπούλια.    

ΥΓ. Η φωτογραφία κοκκινολαίμη ή τρυποφράχτη της Χίου, δανεική από τον τοίχο της Αργυρώς Φλάμου

ΑΘΗΝΑ, 10122016

ΕΝΑ ΣΜΗΝΟΣ ΠΟΥΛΙΩΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΛΙΜΝΗ

Toν Νοέμβριο του 2011 ήταν η τελευταία χρονιά θυμάμαι που μου ζητήθηκε να γράψω κάτι από ένα περιοδικό το οποίο την επομένη χρονιά κιόλας έκλεισε και από τότε μέχρι σήμερα, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, τις περισσότερες φορές γράφω για μένα και τους φίλους και χωρίς να προσδοκώ κανένα επιτίμιο, παρά τα «ίχνη» σας πάνω στις αναρτήσεις μου…

Τι τα γράφω τώρα αυτά; Απλά επειδή το Facebook μου θύμισε μια «καλημέρα» σαν σήμερα το 2011 που σας είχα στείλει από τη λίμνη Πλαστήρα με μια φωτογραφία από ένα σμήνος μεταναστευτικών πουλιών, πάπιες ή χήνες δεν ξέρω τι ήταν, που είδα μόλις άνοιξα το παράθυρο του ξενοδοχείου στο Νεοχώρι να περνούν πάνω από τη λίμνη και παρά τον αδύναμο φακό μου κάτι «έπιασα». Το φαινόμενο θα μου περνούσε σχεδόν απαρατήρητο αν το προηγούμενο βράδυ δεν είχα πιάσει μια κουβέντα με τους ντόπιους για το πώς ήταν ο τόπος πριν κατακλυστεί από τα νερά του Μέγδοβα και για την πανίδα του. Εκείνοι μου είχαν πει πως τότε σπάνια έπεφταν πουλιά το χειμώνα στο ποτάμι κι αυτό συνέβαινε μόνο όταν ήταν πολύ δυνατός ο χειμώνας. Η λίμνη όταν δημιουργήθηκε ήταν ένας άγνωστος τόπος για τα πουλιά και την ανακάλυψαν σιγά – σιγά αλλά δεν την προτιμούσαν γιατί δεν είχε ακόμη δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον γι’ αυτά, δηλαδή δεν είχε αβαθή νερά που να φυτρώνουν καλάμια και άλλα υδροχαρή όπου συγκεντρώνονται τα ψάρια και τα άλλα είδη που αποτελούν και την τροφή τους κι έτσι την προσπερνούσαν πηγαίνοντας προς τα νότια, στις μικρότερες λίμνες και βάλτους όπου είχαν εξασφαλισμένη την τροφή τους.

                                             

Έχοντας αυτές τις κουβέντες στο μυαλό μου, έβλεπα τα πουλιά να κάνουν βόλτες πάνω από τη λίμνη αλλά να μην βουτάνε σε κανένα σημείο και να παίρνουν το δρόμο προς το νοτιά. Φαίνεται πως στα λίγα χρόνια από τη δημιουργία της λίμνης -μόλις μισός αιώνας είναι- δεν είναι αρκετά για να γίνουν έστω ένα ίχνος σταθμού, μια υπόνοια ίσως στη βιολογική μνήμη τους ώστε να καταγραφεί και η λίμνη Πλαστήρα, καθώς και αρκετές άλλες ανάλογες και μικρά φράγματα, ως σημεία ζωτικού ενδιαφέροντος για τα ετήσια μακρινά ταξίδια τους…    

ΑΘΗΝΑ, 27112016

ΜΙΑ ΑΔΕΙΑ ΦΩΛΙΑ ΠΟΥΛΙΩΝ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Έτσι γίνεται συνήθως στον κόσμο των περισσότερων πουλιών· οι φωλιές χτίζονται κάθε άνοιξη και στην κατασκευή τους συμμετάσχουν και τα δυο μέλη του ζευγαριού κουβαλώντας διάφορα ελαφρά και ευλύγιστα υλικά από το περιβάλλον γύρω τους  (χορταράκια, φύλλα, φτερά, μαλλιά) και μια απαράμιλλη τέχνη την κατασκευάζουν σε ένα κλαρί που κατά την εμπειρία τους παρέχει ασφάλεια από τον καιρό και τους εχθρούς τους.

Εκεί λοιπόν στο κλαρί που διάλεξαν κλώθουν τους καρπούς του έρωτά τους, φροντίζουν κατόπιν να μη λείψει τίποτα από τους νεοσσούς τους και αφού δουν πως έχει έρθει η ώρα τους μετά από λίγα μαθήματα πτήσεων και επιβίωσης, ξαμολάνε τα πουλάκια τους στο δάσος να ζήσουν πλέον μόνα τους και ανάλογα πλέον την τύχη τους με τη σειρά τους αυτά την επόμενη άνοιξη θα επαναλάβουν τις ίδιες πράξεις για τη διαιώνιση του είδους τους.

Η φωλιά μετά το πέταγμα των μικρών πουλιών ερημώνει και κανένα πουλί δεν την χρησιμοποιεί ούτε για να βγάλει εκεί ένα βράδυ. Έτσι χωρίς καμιά προσοχή πλέον αρχίζει και φθείρεται από τον αέρα και τις βροχές και τα συνδετικά υλικά τους, το σάλιο κυρίως, διαλύεται και αποσυντίθεται στα υλικά με τα οποία έχει κατασκευαστεί. Είναι ζήτημα χρόνου πλέον να βρεθεί στο έδαφος και να καταστραφεί εντελώς το έργο των πουλιών.

Έτσι κάνουν τα περισσότερα πουλιά– ακολουθούν το ένστικτό τους για τη συνέχεια του είδους τους και η διαφορά τους με τους ανθρώπους (και με κάποια άλλα πλάσματα βεβαίως) είναι ότι δεν δένονται με τα έργα τους γιατί πιστεύουν μέσα τους πως μπορούν να ξαναφτιάξουν φωλιές, το ίδιο καλές και σίγουρες να στεγάσουν ότι πιο πολύτιμο η φύση τους, τα υπαγορεύει και δεν λυπούνται καθόλου όταν τις βλέπουν να διαλύονται.

Έτσι κάνουν τα πουλιά και δεν είναι χαμένος χρόνος να παρακολουθούμε τη ζωή τους γιατί έχουμε πολλά πράγματα να μάθουμε και να διδαχθούμε από αυτά… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 24092015

Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ….

Κάθε φορά που ακούω για χιονοπτώσεις ακόμη και στο κέντρο της Αθήνας, σκέφτομαι τους ανθρώπους που είναι μόνοι τους στα ορεινά χωριά και στα μικρά νησιά που πολλοί απ’ αυτούς νιώθουν η πραγματικά είναι αποκλεισμένοι αλλά στην άκρη της σκέψης μου, υπάρχει χώρος και για τα κοτσύφια που γι’ αυτά τελειώνουν τα αποθέματα των καρπών και ο πάγος δυσκολεύει πολύ αυτόν τον καιρό την επιβίωσή τους. (Η φωτογραφία από την Πρωτοχρονιά που ακόμη οι πυράκανθοι στο Πάρκο Καλατζή ήταν γεμάτοι καρπό).

ΑΘΗΝΑ, 10022015

ΣΤΑ ΓΑΡΔΕΛΙΑ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Τα πουλιά που βλέπουμε συχνότερα στην Αθήνα και ειδικά στο κέντρο και στα Εξάρχεια είναι τα αλητήρια περιστέρια, οι θρασείς δεκαοχτούρες, τα άτακτα σπουργίτια και τα σοβαρά κοτσύφια και όλα ομορφαίνουν με τον τρόπο τους τη γειτονιά μας και ζωντανεύουν με τα φτερουγίσματά τους τον αέρα της. Τα κοτσύφια που έχουν τις φωλιές τους στους πέριξ λόφους και πάρκα, επιπροσθέτως την άνοιξη την κάνουν πιο ευχάριστη με τα ερωτικά τους κελαηδίσματα. 

Φυσικά και υπάρχουν και άλλα πουλιά, αλλά λόγω του μικρού αριθμού και των σπανίων εμφανίσεών τους δεν τους δίνουμε και τόσο προσοχή αλλά κι αυτά βρίσκουν τρόπο να μας δηλώσουν την παρουσία τους. Έτσι έκανε χθες το πρωί μια ομάδα από γαρδέλια, αυτά τα πανέμορφα και μελωδικά πουλάκια που ποιος ξέρει σε ποια παρατημένα οικόπεδα έχουν τις φωλιές τους να κάνουν επιδρομή στις γλάστρες με τους ξεραμένους κατηφέδες σε ένα μπαλκόνι στα Εξάρχεια που φαίνεται τα είχαν σταμπάρει από το καλοκαίρι και περίμεναν πρώτα να ξεραθούν τα λουλούδια και μετά να έρθουν να φάνε τους σπόρους για να μη χαλάσουν την ομορφιά του μπαλκονιού το καλοκαίρι.

Στην αρχή ήρθε το πιο τολμηρό γαρδέλι, κοίταξε ερευνητικά το μπαλκόνι το οποίο είναι μια μικρή ζούγλα από λουλούδια αλλά και είδη κηπευτικών σε γλάστρες που φιλοδοξούν την καρποφορία αλλά αυτή δεν περπατάει καλά στον 6ο όροφο και σαν είδε πως όλα ήταν ήσυχα άρχισε να τσιμπάει τα ξεραμένα λουλούδια. Το είδαν και τα άλλα και άρχισαν ένα - ένα να έρχονται και να τσιμπολογάνε κι αυτά έχοντας πάντα το νου τους να μην πεταχτεί καμιά γάτα και τα αρπάξει. Ευτυχώς γι’ αυτά γάτα αυτό το σπίτι δεν έχει αλλά εκείνο που δεν πρόσεξαν ήταν ότι μέσα από το τζάμι της μπαλκονόπορτας "άρπαζε" αθόρυβα για να μη τα τρομάξει ένας φακός που αισθάνθηκε πολύ τυχερός για το ωραίο θέμα που βγήκε πρωί - πρωί μπροστά του σε ένα μπαλκόνι στα Εξάρχεια.



ΑΘΗΝΑ, 26102014