ΕΝΑΣ ΤΟΙΧΟΣ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ανεπαισθήτως αλλά με τον τρόπο του ο χρόνος ήδη έχει κάνει εδώ και ένα δεκαήμερο, από το χειμερινό ηλιοστάσιο της παραμονής των Χριστουγέννων, τη στροφή του προς την άνοιξη και τούτο μπορεί να μη γίνεται ακόμη αντιληπτό από τα βασικά στοιχεία της πόλης αλλά να που κάποια άλλα, ταπεινότερα και εντελώς παρεξηγημένα με θάρρος ήδη το δηλώνουν. Όπως οι τσουκνίδες για παράδειγμα στα παρατημένα οικόπεδα και στα ερείπια που σήκωσαν κιόλας μπόι και όταν μάλιστα η παρουσία τους συνδυάζεται με ωραία τοιχογραφήματα που έχουν θέμα κάτι από το καλοκαίρι, τότε είναι γεγονός και επιβεβαίωση ότι κι εφέτος πάμε ολοταχώς προς την άνοιξη. (Το γράφιτι με τις εξωτικές γυναίκες μισοφαίνεται σε μικρό, περιφραγμένο οικόπεδο στην Κεραμεικό και όποιος προλάβει να το δει γιατί σε λίγες ημέρες θα το κρύψουν εντελώς οι τσουκνίδες). 

ΑΘΗΝΑ, 03012016 

ΟΙ ΤΣΟΥΚΝΙΔΕΣ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ

Δροσερές - δροσερές οι τσουκνίδες που βγαίνουν στο ίσκιο μέσα στο ρέμα...

Στα χωράφια μας στο χωριό, μεταξύ άλλων ευδοκιμούν και οι τσουκνίδες. Ειδικά σε κάποια σημεία κοντά στην παλιά αχυρώνα και μέσα στο μικρό ρέμα που τα διασχίζει όπου επικρατεί κάπως περισσότερη υγρασία και διατηρούνται πιο δροσερές απ’ ότι σε ξηρικά 

μέρη ή σε άλλα σημεία όπως γκρεμισμένα σπίτια, λιθότοποι και παρατημένα μαντριά. 

Παρατηρώ μάλιστα πως η βλάστησή τους είναι πυκνότερη και πλέον δυναμική σε σημεία που έχει περάσει ο άνθρωπος, όπως παρατημένα χωράφια και κήποι, κοντά σε σπίτια αχυρώνες και αποθήκες και τούτο σίγουρα σημαίνει πως το παρεξηγημένο αυτό φυτό αγαπάει να είναι κοντά στον άνθρωπο, να συμμετέχει και να επηρεάζει τη ζωή του.

Ότι η τσουκνίδα είναι ένα πολύτιμο φυτό είναι βέβαιο αλλά η συλλογή της θέλει όταν μπει κάποιος στις συστάδες της να φοράει χοντρά ρούχα και να καλύπτουν όλο το σώμα γιατί οι μικρές βελόνες της τσιμπάνε πολύ ενώ είναι αδύνατο να τις πιάσει χωρίς γάντια. Την πρώτη απόπειρά μου χθες να μαζέψω τσουκνίδες αποθανάτισε η Άρτεμη και από σήμερα ξεκινάμε να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε με αυτές και να σας προτείνουμε να ακολουθήσετε…

Τις τσουκνίδες στο χωριό μου τις αποφεύγαμε και ελάχιστοι απ’ όσους ρώτησα μου απάντησαν πως τις χρησιμοποιούσαν στην τροφή τους ή αντιμετώπιζαν με αυτές προληπτικά κάποιες ασθένειες. Θυμάμαι δε πως πολλές φορές η μάνα μου όταν ήμουν μικρός με απειλούσε -όταν δεν μπορούσε να με συμμαζέψει- ότι σαν με έπιανε θα μου βουρδούλιαζε τα πόδια με μια τσουκνίδα σποριασμένη και κάνα – δυο φορές το έκανε!  

Στην προσπάθειά μου φέτος το καλοκαίρι να καθαρίσω το μεγάλο χωράφι κοντά στο σπίτι και να το ετοιμάσω  για έντονες καλλιέργειες του χρόνου, βρέθηκα μπροστά σε μεγάλες αποικίες τσουκνίδας ειδικά μέσα στο ρέμα που προανέφερα και σκέφτηκα πως θα μπορούσα να κάνω κάτι με αυτές. Έτσι λοιπόν αυτές τις ημέρες μάζεψα αρκετές τρυφερές αλλά έκοψα και πολλές με σπόρους να τις ξηράνω στη σκιά. Με τις πρώτες θα δοκιμάσουμε σήμερα να κάνουμε πίτα και σαλάτα ενώ αυτές που θα ξηράνω θα της χρησιμοποιήσω ως βότανο καθώς έχω διαβάσει ότι κάνουν καλό σε πολλές παθήσεις και συμπτώματα. Αναφέρω ότι μεταξύ άλλων κάνει καλό στους ρευματισμούς, στις ισχυαλγίες, στο κυκλοφοριακό, στο δέρμα, τα μαλλιά και ένα σωρό άλλα. Σε ένα εγχειρίδιο μάλιστα βοτανολογίας διάβασα πως η σαλάτα με βρασμένα τρυφερά φύλλα τσουκνίδας κάνει καλό και διανοητική κατάσταση ενώ περιορίζει και τη σεξουαλική ανικανότητα…

Με αυτό το πολυφάρμακο, την τσουκνίδα η οποία είναι επίσης χρήσιμη και στην καταπολέμηση των παρασίτων των κηπευτικών και την αναζωογόνηση των κουρασμένων φυτών άρχισα από χθες να ασχολούμαι και σύντομα θα σας περιγράψω τις εμπειρίες μου καθώς και τις διαπιστώσεις μου τουλάχιστον στο θέμα της καλλιέργειά της. Επειδή μάλιστα είναι η περίοδος που η τσουκνίδες είναι ανθισμένες και πολύ σύντομα θα βγάλουν και σπόρια είμαι διατίθεμαι να μαζέψω και απ’ αυτούς και να δοκιμάσω να την κάνω κανονικό κηπευτικό…  

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 02082015

ΟΙ ΤΣΟΥΚΝΙΔΕΣ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ

Πως ανέβηκαν οι σπόροι από τις τσουκνίδες και τα αγριόχορτα πάνω στη στέγη και φύτρωσαν στα κεραμίδια του παρατημένου χαμηλού σπιτιού στην οδό Μαυρομιχάλη, δεν είναι δα και κανένα μυστήριο...

Είναι έργο του αέρα που λογαριασμό στις κινήσεις του σε κανένα δεν δίνει. Ότι του αρέσει σαρώνει από τους δρόμους και τις πλατείες της πόλης, -σκόνη, σκουπίδια, χαρτιά, λέξεις, ιδέες και αισθήματα- τα σηκώνει ψηλά κι όπου του κοπεί η ανάσα, εκεί τ’ ακουμπάει κι ανάλογα με το έδαφος που θα βρουν, αυτά ξηραίνονται ή θάλλουν. Στην περίπτωση, οι ανυπόληπτες τσουκνίδες που, από την εξορία που ζουν συνήθως στις άκρες των κήπων και μέσα στα βρώμικα οικόπεδα, βλάστησαν τούτες τις ημέρες τόσο ψηλά που ποτέ τους δεν μπορούσαν να φανταστούν στη ζωή τους ότι θα γίνει. Όπως να’ χει, ομορφαίνουν τον αέρα του μελαγχολικού δρόμου μέχρι που να στεγνώσουν από δροσιά οι μέρες και οι νύχτες της άνοιξης και να σβήσουν ως το καλοκαίρι χωρίς κανένας να τις πάρει είδηση…

ΑΘΗΝΑ, 05032017