Παρασκευή 7 Μαΐου 2010

ΜΙΑ ΣΚΑΛΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΕΙ ΚΑΠΟΥ



Τι περίμεναν χθες μέσα στους καπνούς οι απελπισμένοι άνθρωποι στο μπαλκόνι της MARFIN στην οδό Σταδίου; Μια σκάλα να τους κατεβάσει στο δρόμο και να γλυτώσουν και όταν την έφερε η Πυροσβεστική μόνο οι τέσσερις από τους επτά στάθηκαν τυχεροί να πατήσουν τα σκαλιά της…

05/05/2010

Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία, 06/05/2010

Ο σχετικός διάλογος, στο FB.

ΣΑΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΣΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ


Η πρώτη φωτογραφία αμέσως μετά τον εμπρησμό στη MARFIN που δείχνει τη φωτιά πριν ακόμα φουντώσει και γεμίσει καπνούς όλο το κτίριο.

Χωρίς να δώσουν σημασία σε κανέναν, πόσο μάλιστα να εμποδιστούν, αφού τα ΜΑΤ είχαν περάσει μπροστά κυνηγώντας μια άλλη ομάδα αποτελούμενη κυρίως από μπαχαλάκηδες, δυο κουκουλοφόροι ξέκοψαν από μια οργανωμένη ομάδα που βρέθηκε ξαφνικά μέσα στην πορεία και τράβηξαν προς την τράπεζα, η βιτρίνα της οποίας ήταν προκλητικά ακάλυπτη και ο ένας αφού έσπασε το τζάμι με βαριοπούλα πέταξε μέσα το αναμμένο μπουκάλι. Την ίδια στιγμή στη Σταδίου τέλειωνε το μπλοκ του ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την πολύ ισχυρή περιφρούρηση, περνούσε ήδη το ΣΕΚ και άρχιζαν να φθάνουν άλλες ομάδες διαδηλωτών. Οι δράστες αφού έκαναν ότι έκαναν με τη μολότωφ, μετά κατευθύνθηκαν και χάθηκαν ανενόχλητοι προς την πλατεία Κλαυθμώνος.

Η φωτιά έκανε κάνα δυο λεπτά να φουντώσει και αμέσως μετά πήρε τεράστιες διαστάσεις. Ο πυκνός καπνός έπνιξε το κτίριο το οποίο έγινε αξιοθέατο για τους διαδηλωτές που περνούσαν μπροστά του, έβλεπαν τα τέσσερα εγκλωβισμένα άτομα στο μπαλκόνι να καλούν σε βοήθεια και φωτογράφιζαν με φοβερή ψυχραιμία την καταστροφή. Μόνο κάποιοι από τους διαδηλωτές που κατάλαβαν πως τα πράγματα δεν ήταν καθόλου καλά μέσα στην τράπεζα προσπάθησαν να σπάσουν την ενίσχυση της πόρτας που είχαν τοποθετήσει για την προφύλαξή τους αλλά μάταια. Αυτό έγινε μόνο σαν έφθασε η Πυροσβεστική αλλά η κάθοδος των εγκλωβισμένων από το μπαλκόνι ήταν αδύνατη γιατί οι φλόγες και ο καπνός είχαν καλύψει πλήρως την εσωτερική σκάλα και το κατέβασμά τους έγινε με τις σκάλες που έβαλαν οι πυροσβέστες στο μπαλκόνι.

05/05/2010
 
Σχετικός διάλογος στο FB.

ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΟΙ ΜΑΥΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ


Στο μπαλκόνι οι δυο γυναίκες περίμενουν βοήθεια.

Ξεκίνησα από το πρωί σήμερα σαν απλός πολίτης να διαδηλώσω κι εγώ μαζί τους υπόλοιπους 300.000 λένε Έλληνες κατά των μέτρων που θέλει να επιβάλλει η κυβέρνηση και υποχρεώθηκα σαν αυτόπτης μάρτυς πλέον της τραγωδίας από την πρώτη στιγμή του εμπρησμού της ΜΑRFIN να λειτουργήσω ως δημοσιογράφος και να κάνω ρεπορτάζ…

Ήμουν λοιπόν μπροστά, από τη στιγμή που γλυτώσαμε τον «Ιανό» από τον εμπρησμό – δυο μολότωφ σβήσαμε που πέταξαν μέσα οι 3 – 4 παλληκαράδες με τα κουκουλωμένα πρόσωπα και προλάβαμε ένα φίλο μας που περιέλουσε με πετρέλαιο ένας μαντηλωμένος νεαρός με βαλκανική χροιά στη γλώσσα του πριν γίνει παρανάλωμα- στο ξέσπασμα της φωτιάς στην τράπεζα από μια μολότωφ που έριξαν μέσα αφού έσπασαν τη τζαμαρία με βαριοπούλα δυο άλλοι κουκουλοφόροι από την ίδια ομάδα των παλληκαράδων που χώθηκε ξαφνικά ανάμεσα σε δυο μπλοκ διαδηλωτών και άρχισε τους βανδαλισμούς.

Αμέσως μετά το σβήσιμο της φωτιάς στον «Ιανό», όλων ο νους πήγε στην περίπτωση που θα ήταν άνθρωποι μέσα στην τράπεζα και σίγουρα θα ήταν γιατί όσο και να τα ασφαλίζουν απ’ έξω αυτά τα μαγαζιά όλο και κάποιοι θα βρίσκονται στο εσωτερικό τους για λόγους ασφαλείας και επιτήρησης του χώρου. Έτσι κάποιοι από τους παρόντες πήραν τους πυροσβεστήρες και προσπάθησαν να μετριάσουν την φωτιά που μέσα σε δευτερόλεπτα φούντωσε σε το ισόγειο και πυκνός καπνός πλημμύρισε όλους τους ορόφους του κτιρίου.

Τότε είδαμε στο μικρό μπαλκόνι δυο γυναίκες να προσπαθούν με μαντήλια και χαρτιά να διώξουν τον καπνό από το πρόσωπό τους και έναν άνδρα που από ένα παράθυρο προσπάθησε να πηδήξει στη διπλανή στέγη να γλυτώσει και απ’ ότι έμαθα μετά τραυματίστηκε σοβαρά. Τις γυναίκες κατάφερε μετά από μεγάλη προσπάθεια να απεγκλωβίσει λόγω δέντρων και καλωδίων η πυροσβεστική η οποία όντως ήρθε σε τεσσεράμισι λεπτά από την εκδήλωση της φωτιάς και πολύ γρήγορα την έσβησε.

Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να πλανάται η φήμη για νεκρούς και τραυματίες μέσα στην τράπεζα, φήμη η οποία επιβεβαιώθηκε μετά από δυο – τρεις ώρες και χρειάστηκε να επέμβουν ισχυρές δυνάμεις της Αστυνομίας να διώξουν τους περίεργους και κάποιους αγανακτισμένους που συγκεντρώθηκαν στη Σταδίου, ανάμεσα πλατείας Κλαυθμώνος και οδού Κοραή για να μπορέσουν να μεταφέρουν τους νεκρούς κάπου δια τα περαιτέρω.

Τα υπόλοιπα φαντάζομαι τα γνωρίζετε από τις ειδήσεις και ακόμα περισσότερα θα διαβάσετε αύριο στις εφημερίδες που οι συνάδελφοι αναγκάστηκαν να διακόψουν την απεργία και να καλύψουν τα γεγονότα.

Από την πλευρά μου θα μπορούσα να αναφερθώ σε ένα σωρό λεπτομέρειες όπως τις έζησα σήμερα στην οδό Σταδίου, να τις σχολιάσω και να μιλήσω για ότι θέλετε μαζί σας αλλά τούτη τη στιγμή νιώθω απίστευτα απογοητευμένος απ’ όλα όσα έγιναν και κυρίως με τη στάση των διαδηλωτών που περνούσαν μπροστά από το φλεγόμενο κτίριο και ενώ έβλεπαν τους απελπισμένους ανθρώπους να κινδυνεύουν στο μπαλκόνι τους αποκαλούσαν απεργοσπάστες και κανένας, μα κανένας δεν έκανε έστω μια κίνηση να τους βοηθήσει…

05/05/2010

Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία 06/05/2010

Αναζήτηστε το διάλογο που προκλήθηκε στην προσωπική σελίδα στο FB...

Τρίτη 4 Μαΐου 2010

ΣΤΑ ΛΙΒΑΔΙΑ ΤΗΣ ΟΙΤΗΣ

Το Νεχώρι ζωντανεύει από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο.

Είναι τα ψηλότερο χωριό της Ρούμελης, το Νεχώρι της Οίτης ή Υπάτης (1.250 μέτρα στην πλατεία) που γέμιζε ζωή από τούτες τις ημέρες μέχρι τα τέλη του Οκτώβρη όταν τα κοπάδια κατέβαιναν στον κάμπο να ξεχειμάσουν. Δεν ζωντάνευε όμως μόνο το χωριό αλλά και τα ονομαστά λιβάδια του στον «πάνω τόπο» όπως έλεγαν τη στέγη της Ρούμελης: Ζαμπιά, Δρακοπ’δήματα, Μεγάλη Βρύση, Τούρλα, Βλίτο, Μνήματα, Κ’θαρόρεμα (Κριθαρόρεμα), Αλούμπεη, όλα πάνω από τα 1.550 μέτρα, ενώ χαμηλότερα, στον «κάτω τόπο» είναι μερικά ακόμα μικρότερης έκτασης όπως το Μακρυκάμπι και το Σέλωμα. Σε όλη αυτή την έκταση κάποτε βοσκούσαν περί τις 20.000 αιγοπρόβατα ενώ σήμερα είναι ζήτημα αν ανεβάζουν εκεί οι 13 τσοπάνηδες που απέμειναν πάνω από 4.000 κεφάλια ζωντανά.

Το Νεχώρι νωρίς την άνοιξη με ανθισμένες κορομηλιές

Για να επισκεφθούμε τα λιβάδια του Νεχωρίου υπάρχουν πολλά μονοπάτια αλλά το πιο κεντρικό είναι αυτό που ξεκινάει από την κορυφή του χωριού, περνάει το εξωκλήσι της Αγίας Τριάδας, μπαίνει στο πυκνό δάσος όπου συναντά το αυλάκι που έρχονταν από την Ασπρόβρυση και στην τοποθεσία Τρόχαλος διακλαδίζεται. Αριστερά προσεγγίζει το εξωκλήσι των Αγίων Αποστόλων. Από εκεί συνεχίζει προς τα λιβάδια Τούρλα, Βλίτο, Μνήματα, Κ’θαρόρεμα και Αλούμπεη το οποίο συνορεύει με τον Εθνικό Δρυμό Οίτης και δεξιά πηγαίνει προς τα Ζαμπιά, τα Δρακοπ’δήματα και τη Μεγάλη Βρύση, το ψηλότερο στα 1.900 μέτρα, στο πλάι λίγο πριν από την ψηλότερη κορυφή της Οίτης, τον Πύργο στα 2.152 μέτρα.

Η ποτίστρα στο λιβάδι Δρακομνημάτα.

Το δεύτερο μονοπάτι περνούσε πάλι από την παλιά Αγία Τριάδα, τον Παλιόμυλο, το Μέγα Ρέμα, ανέβαινε στο Μέγα Λάκωμα, διέσχιζε τη διασέλα και κατέληγε στα Μνήματα δίπλα στην κορυφή Αετός στα 1.797 μέτρα. Από εκεί απλώνεται ένα πανόραμα προς τα βόρεια με την κοιλάδα του Σπερχειού, την Όθρυ και μακρύτερα στον ορίζοντα τον Όλυμπο και τον Κίσσαβο. Προς τα δυτικά βλέπουμε τα Άγραφα, το Βελούχι, την Οξιά, τα Βαρδούσια, την Καλλιακούδα και τη Χελιδόνα, προς τα νότια τη Γκιώνα και προς ανατολικά το Γρεβενό και τις άλλες κορυφές της Οίτης. Επίσης από του «Σταμάτη το Μύλο ξεκινάει ευδιάκριτο και σήμερα μονοπάτι προς το Σέλωμα, περνάει τα Ελληνικά Μνήματα, τις Λογγιές και καταλήγει στο Μακρυκάμπι. Από το Σέλωμα μια νότια παράκαμψη ανέβαινε μέσα στο δάσος μισή ώρα μέχρι την κορυφή Αη Λιάς, στα 1.481 μέτρα.

Το λιβάδι στο λιβάδι Δρακομνήματα.


ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σε όλα τα λιβάδια υπάρχουν πηγές και «σημάδια» από κοτρώνες, μεγάλα ξεχωριστά έλατα ή άλλα φυσικά μνημεία με τα οποία προσανατολίζονται και συνεννοούνται οι τσοπάνηδες. Τα τελευταία 30 χρόνια έχουν ανεγερθεί τσιμεντένια στέγαστρα με χώρο για τα ζώα και τους τσοπάνηδες, στου Αλούμπεη, την Τούρλα και τη Ζαμπιά. Στο Βλίτο και στα Δρακοπ’δήματα υπάρχουν από παλιά, μικρά λιθόκτιστα σπιτάκια για τους τσοπάνηδες. Τα Δρακοπ’δήματα ποτίζονται από την περίφημη πηγή Κυδωνιά από την οποία το νερό μεταφέρεται στο χωριό από ένα πετρόχτιστο αυλάκι που έφτιαξαν ηπειρώτες μάστορες το 1961 και αποτελεί αξιοθέατο πλέον για την περιοχή.

Επάνω, το λιβάδι Τούρλα και κάτω το λιβάδι Ζαμπιά.


Σημάδι για τα λιβάδια, ο μεγάλος μαλόκεδρος στα Μνήματα.

Μαντρί γεμάτο ανεμώνες στο λιβάδι Μνήματα.

ΘΑ ΣΑΣ ΦΑΝΟΥΝ ΧΡΗΣΙΜΑ...

Στο Νεχώρι το οποίο απέχει από τη Λαμία 50 χιλιόμετρα μπορείτε να φιλοξενηθείτε στον μικρό ξενώνα που έχει γίνει το παλιό σχολείο που συντηρεί ο Ηλίας Τσατσανιάς, ο οποίος από τα μέσα του Μαίου λειτουργεί και τη μοναδική ταβέρνα του χωριού και θεωρείται μάστορας της σούβλας (τηλ. 6973810151). Στο διπλανό χωριό Καστανιά επίσης , όλο το καλοκαίρι λειτουργεί ταβέρνα (Βασίλης και Τάσος Σχίζας, τηλ. 2231095278 & 2231095223) καθώς και ενοικιαζόμενα δωμάτια (Άντζελα Σταματοπούλου, 6979164622).
/
Μόνο ντόπια κρέατα βρίσκουμε στην ψησταριά του Ηλία Τσατσανιά.

Σημείωση: Οι φωτογραφίες προέρχονται από το αρχείο του Θανάση Σκούρα.

Δευτέρα 3 Μαΐου 2010

ΤΑ ΛΙΒΑΔΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ


«Ν’ ανθίσει ο γάβρος κι η οξιά, να λιώσουνε τα χιόνια…», έλεγε ένα δημοτικό τραγούδι και μέσα σε λίγες, αλλά εύηχες λέξεις συμπύκνωνε την βαθιά επιθυμία των τσοπάνηδων που ξεχείμαζαν στους λασπωμένους κάμπους να αρχίσουν να ετοιμάζονται για να επιστρέψουν με τα κοπάδια τους στα βουνά και μαζί τους οι κλέφτες, ως απαραίτητο εξάρτημα του τσελιγκάτου να τους ακολουθήσουν και χάρη σ’ αυτούς χαρακτηρίστηκε και ως κλέφτικο…

Έτσι είχαν τα πράγματα μέχρι πριν από κάνα δυο δεκαετίες περίπου και τούτες τις ημέρες που βαδίζουμε οι οξιές και οι γάβροι όπως συμβαίνει πάντα στον κόσμο τους άνθισαν και πρασίνισαν, αλλά κοπάδια και τσελιγκάδες, μετρημένοι στα δάκτυλα ανέβηκαν φέτος στα βουνά και όπως δείχνουν τα πράγματα σε λίγα χρόνια ούτε δείγμα απ’ αυτούς δεν θα υπάρχει και τα βουνά θα σιωπήσουν μέχρι να πέσει πάλι καμιά συμφορά ή αρχίσει κανένας καινούργιος σηκωμός.

Η συνέπεια της άνοιξης ουδόλως επηρεάζεται από την απουσία των τσελιγκάτων αλλά το βουνό που ξυπνάει πανέμορφο μετά από τον βαθύ λήθαργο του χειμώνα όσο και νάναι δεν χαίρεται τη σιωπή και αδημονεί πότε θα νιώσει τα πρώτα ανθρώπινα βήματα στο κορμί του και πότε θα ακούσει πάλι κυπροκούδουνα και βελάσματα. Γι’ αυτό και ντύνεται με τα πιο όμορφα και ευωδιαστά λουλούδια του και βάφεται με τόσα χρώματα που ζαλίζουν το μάτι. Είναι ασύλληπτο πόσο γρήγορα ψηλώνει η χλόη τούτες τις ημέρες– μπορεί μέσα σε λίγες ζεστές στιγμές να φτάσει στην πλήρη ανάπτυξή της αλλά κανένα κοπάδι δεν πρόκειται να τη βοσκήσει κι έτσι σωρεύεται χρόνο με το χρόνο σε ένα παχύ στρώμα ξηρής ύλης.

Είναι όντως οι πιο όμορφες ημέρες των ελληνικών βουνών και όποιος επιχειρήσει να τα γνωρίσει θα απολαύσει ορισμένες ώρες σπάνιας ομορφιάς και πραγματικά θα ξανανιώσει κοντά τους. Γι’ αυτό διαλέξαμε πέντε ορεινά λιβάδια, από το Βελούχι μέχρι το Γράμμο να σας προτείνουμε να τα γνωρίσετε είτε με τα πόδια ή με αυτοκίνητο εφόσον βέβαια βεβαιωθείτε πως οι ορεινοί δρόμου που οδηγούν στα ψηλά είναι ανοιχτοί γεγονός που σημαίνει πως κάποιο κοπάδι έχει φθάσει ήδη στον προορισμό του. Αλλιώς πάρτε το χάρτη, το σακίδιο και το ραβδί σας και ξεκινάτε, ένας άλλος κόσμος σας περιμένει εκεί ψηλά!

* Η σειρά "Ορεινά Λιβάδια" δημοσιεύτηκε στα "Ταξίδια" της εφημερίδας Έθνος το 2010 και αυτό το κείμενο ήταν η εισαγωγή. Θα ακολουθήσουν και τα ειδικά αφιερώματα...


ΑΘΗΝΑ, 03052010

ΕΧΕΙ ΝΑΥΑΓΙΑ Η ΖΩΗ…


Υποθέτω πως το εμπεδώσατε πως είμαστε μια ναυαγισμένη χώρα και κανένας δεν είναι σε θέση να μας πει πως διαβεβαιώσει για το αντίθετο, με την κατακλεμμένη Ελλάδα μας.

Μια χώρα που σαν φρεγάδα έπλεε γεμάτη αισιοδοξία στα πελάγη των περασμένων δεκαετιών με τα πολλά λεφτά βρέθηκε ξαφνικά να μην έχει να πάρει ούτε ένα κουτί τσιγάρα και βγήκε στη ζητιανιά να μαζέψει χρήματα να πληρώσει τις πρώτες της ανάγκες. Μια χώρα που επί τόσα χρόνια, οι καπεταναίοι της και το τσούρμο τους το μόνο που τους ένοιαζε ήταν η πάρτη τους και τα πάρτυ τους και ουδόλως τους ενδιάφερε η πορεία του σκάφους. Έτσι ακυβέρνητη η χώρα έπεσε στα βράχια και τσακίστηκε ανεπανόρθωτα.

Όπως ακριβώς και το περίφημο τσιγαράδικο «ΟLYMPIA» που η κακοκαιρία το έριξε πριν από καμιά 25αριά χρόνια στα βράχια του όρμου Λίβερος κοντά στην Καλοταρίτισσα στο νότιο άκρο της Αμοργού. Φυσικά και ο καπετάνιος θα μπορούσε να αποφύγει το ναύαγιο αλλά καθώς τον είχε στριμώξει άσχημα το Λιμενικό γιατί τα αμπάρια του ήταν γεμάτα με λαθραία τσιγάρα, προτίμησε να το εγκαταλείψει και να γλυτώσει με ελαφρότερη ποινή.

Έτσι συνέβη λοιπόν και το «ΟLYMPIA» ακυβέρνητο βρέθηκε στα βράχια όπου αμέσως έγινε στόχος πολλών ενδιαφερομένων για πολλά -εκτός των τσιγάρων που έγιναν μούσκεμα- πράγματα που είχε στο εσωτερικό του και άρχισαν το ξήλωμά τους. Τίποτα που να ήταν χρήσιμο δεν έμεινε στο πλοίο και σήμερα έχει καταντήσει ένα κατασκουριασμένο κουφάρι που στην κοιλιά του βρίσκουν καταφύγιο πολλά ψάρια και έχουν τις φωλιές τους τα μεγάλα χταπόδια. Απ’ αυτή την άποψη οι ψαράδες της περιοχής είναι πολύ ικανοποιημένοι και το αποτέλεσμα της τέχνης τους το γνωρίζουν πολλοί απ’ όσους επισκέπτονται την περιοχή.

Η διαφορά τώρα του ναυαγίου του «ΟLYMPIA» με αυτή της Ελλάδας είναι πως έπλεε εντελώς άδεια τα αμπάρια αφού οι καπεταναίοι και άλλοι επιτήδειοι τα είχαν αρπάξει όλα και τα είχαν πουλήσει στους εμπόρους και τους ξένους. Έτσι δεν χρειάστηκε να πηδήξουν στη θάλασσα να γλυτώσουν αλλά γνωρίζοντας πως θα εξαργυρώσουν καλά την απάθειά τους την οποία ο κόσμος συνήθως την εκλαμβάνει ως γενναιότητα, τους έμειναν στη γέφυρα μέχρι την τελευταία στιγμή...

Κυριακή 2 Μαΐου 2010

ΤΟ ΦΥΛΑΚΤΟ ΤΗΣ ΣΟΔΕΙΑΣ

Στη φωτογραφία, οι "μαθητές" Αλέξανδρος και Ορέστης Γρίβας,
 ο "δάσκαλος" Μπάμπης Τσιχτής, ο Χρήστος Γρίβας και ο Βάϊος Απάλας.

Ήταν μια συνήθεια που διατηρούσαν από την αυγή της γεωργίας οι αγρότες της Θεσσαλίας να πηγαίνουν το πρωί της Πρωτομαγιάς στα χωράφια με τα χλωρά δημητριακά, να κόβουν μερικά μακριά στάχια και να πλέκουν με αυτά ένα σταυρό που τον έλεγαν ψαθίτσα. Αυτό το μικρό κομψοτέχνημα το οποίο λειτουργούσε σαν φυλακτό για τη σοδειά, το κρεμούσαν στην πόρτα του σπιτιού και το διατηρούσαν κατόπιν σε ένα τοίχο όλο το χρόνο.

Αν και η σπουδαία αυτή συμβολική πράξη γίνονταν την Πρωτομαγιά, το γεγονός δεν είχε να κάνει σε τίποτα με την τρέχουσα έννοια του εορτασμού των λουλουδιών ή των εργατικών αγώνων αλλά απλά συνέπιπτε με την πρώτη ημέρα του Μάη που τα γαλατωμένα (λέγονται έτσι γιατί οι χυμοί στους χλωρούς καρπούς των δημητριακών μοιάζουν σαν το γάλα) και είχαν σκοπό την ευλογία για την ευνοϊκή πορεία μέχρι την ωρίμανση και τη συγκομιδή.

Μέχρι λίγα χρόνια πριν, την ημέρα αυτή που τα σχολεία σε κάθε χωριό πήγαιναν εκδρομή σε κάποιο όμορφο μέρος, οι δάσκαλοι έβαζαν τα παιδιά που ήδη ήξεραν λίγα πράγματα από τα σπίτια τους για τη συνήθεια, να πλέκουν ψαθίτσες και επαινούνταν η καλύτερη.

Με την εξέλιξη όμως της τεχνολογίας οι ψαθίτσες σχεδόν ξεχάστηκαν και μόνο λίγοι ηλικιωμένοι αγρότες την θυμούνται. Σε αυτούς απευθύνθηκε ο Μπάμπης Τσιχτής από το χωριό Καλογριανά της Καρδίτσας οποίος προσπαθεί να αναβιώσει τη συνήθεια για να συμπληρώσει τις πληροφορίες και να βελτιώσει την τεχνική του ώστε αύριο να μπορέσει να ανταποκριθεί πλήρως στο αίτημα της ημέρας που θέλει την αναβίωση της συνήθειας.

Γι’ αυτό το λόγο προχθές πήγαμε μαζί στο χωράφι του Βάϊου Απάλα, στη Μαραθέα όπου τα στάχια ήταν ήδη αρκετά ψηλά και δίδαξε στους μικρούς Αλέξανδρο και Ορέστη Γρίβα αλλά και σε όσους τον παρακολουθούσαμε πως πλέκουν την ψαθίτσα για να μη ξεχάσουν οι επόμενες γενιές πως η σοδειά δε σημαίνει μόνο γεμάτο αμπάρι αλλά και ζωής ευλογία.

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 02052017