Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΒΕΛΑΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΪ ΣΤΡΑΤΗ

 

Μπορεί να φτάσετε μια μέρα κι εσείς στον Αϊ Στράτη και να γνωρίστε όλες τις υπέροχες παραλίες και να ζήσετε μερικές ημέρες ωραίων διακοπών. Μη φύγετε όμως αν δεν επισκεφθείτε για να δείτε έστω από μακριά το υπέροχο βελανιδόδασος στη δυτική πλευρά του νησιού, στη θέση Αυλάκια. Σε ένα μεγάλο χωράφι εκεί πάνω από το φρύδι των απότομων βράχων θα δείτε την ωραιότερη βελανιδιά του νησιού και έστω για λίγα λεπτά σταθείτε στον ίσκιο της. Έχει τόσα να σας μουρμουρίσει με τα φύλλα της...  (24082012).

 

ΤΡΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΦΡΑΓΚΙΣΤΑ

 

Στην πλατεία της Ανατολικής Φραγκίστας, μια αναμνηστική φωτογραφία από την παρουσίαση των βιβλίων για τα Άγραφα

H Aνατολική Φραγκίστα είναι ένα από τα πιο παλιά κεφαλοχώρια της Ευρυτανίας και η οποία, όπως κάθε άλλο σημείο της ορεινής Ελλάδας ζωντανεύει τα καλοκαίρια από τους χωριανούς που ζουν σε άλλα μέρη και τους λίγους επισκέπτες. Τον υπόλοιπο χρόνο, οι ορίζοντες χαμηλώνουν σε όλη την περιοχή και η ζωή κυλάει αργά χωρίς πολλές εκπλήξεις…

Από αριστερά: Κώστας Χαραμής, Μαίρη Κουδούνα, π. Ευάγγελος Φεγγούλης, Κώστας Μπουμπουρής, Ευάγγελος Κατσιφός.

Γι’ αυτό και στην περίοδο του καλοκαιριού, αυτοί που αγαπάνε το χωριό τους προσπαθούν με κάθε τρόπο να δημιουργήσουν κάποιες εκδηλώσεις που θα συγκεντρώσουν τους χωριανούς στην πλατεία, δίπλα από την προτομή του Γεωργίου Καφαντάρη, του σπουδαίου πρωθυπουργού που κατάγεται από την Ανατολική Φραγκίστα, να απολαύσουν στιγμές λίγες στιγμές τέχνης και εσχάτως, να γνωρίσουν κάποια βιβλία που έγραψαν Ευρυτάνες ή άλλα που αναφέρονται στον τόπο τους και στην ιστορία του.  

Έτσι έγινε και προχθές, όπου με πρωτοβουλία των πολιτιστικών και αυτοδιοικητικών  φορέων της περιοχής οργανώθηκε η παρουσίαση τριών βιβλίων. «Τα Άγραφα στην Επανάσταση και η συμβολή της εκκλησίας στον αγώνα» του π. Ευάγγελου Ι. Φεγγούλη, «Ο καπετάν Βασίλης Δίπλας» του Κώστα Μπουμπουρή (Εκδόσεις «Μπατσιούλας» και «Τ’ Άγραφα της Πίνδου», ανατύπωση του κλασικού βιβλίου του αείμνηστου Σεραφείμ Τσιτσά που έκανε η «Ένωση Αγραφιώτικων Χωριών».

Για τα βιβλία μίλησαν, οι Κώστας Χαραμής, συνταξιούχος δάσκαλος, Μαίρη Κουδούνα, Διδακτορας Πανεπιστημίου και επιστημονικός συνεργάτης ΕΚΠΑ και ΑΣΠΑΙΤΕ., Ευάγγελος Κατσιφός τέως δήμαρχος Αγράφων, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Ανατολικής Φραγκίστας Αθηνών «Οι 12 Απόστολοι» Κώστας Κουτσιούμπας και οι ίδιοι οι συγγραφείς ενώ το συντονισμό έκανε ο Ιωάννης Φεγγούλης, φιλόλογος.   

Ο δήμαρχος Αγράφων Αλέξης Καρδαμπίκης με τον Κώστα Πανουργιά.

Ο π. Ευάγγελος Φεγγούλης, ο Κώστας Πανουργιάς και ο Κώστας Κουτσιούμπας.

Από τα  δύο πρώτα βιβλία αυτό του Κώστα Μπουμπουρή αναφέρεται στον καπετάν Βασίλη Δίπλα, τον άνθρωπο εκείνο που στον νταϊφά του έμαθαν κατά την προεπαναστατική περίοδο να πολεμούν οι περισσότεροι αγραφιώτες και κυρίως ο περίφημος Αντώνης Κατσαντώνης. Το άλλο του π. Ευάγγελου Φεγγούλη για το οποίο θα γίνει και ιδιαίτερη αναφορά πολύ σύντομα αποτελεί μια κιβωτό γνώσεων τόσο για τα πρόσωπα και τα γεγονότα στην περιοχή των Αγράφων κατά την προεπαναστατική περίοδο αλλά και για την ζώσα μέσα σε δύσκολους καιρούς εκκλησία, την προετοιμασία μέσω της εκπαίδευσης της επανάστασης και την υποστήριξή τους στους εξεγερμένους. 

Ο π. Ευάγγελος Φεγγούλης με τον Βαγγέλη Πανουργιά.

Ο Βαγγέλης Πανουργιάς, ο Κώστας Πανουργιάς, ο Δημήτρης Δράκος και η σύζυγός του.

Την ωραία εκδήλωση παρακολούθησε αρκετός κόσμος και μετά το τέλος της παρουσίασης συνομίλησε με τους συγγραφείς ενώ ιδιαίτερη στιγμή ήταν η απονομή τιμητικών βραβείων εκ μέρους των διοργανωτών στους απογόνους των οπλαρχηγών Πανουργιά και Δράκο, Κώστα και Ευάγγελο Πανουργία και Δημήτρη Δράκο καθώς και στον δραστήριο Κώστα Κωστόπουλο που επί πολλά χρόνια πρωτοστατεί σε ποικίλες πρωτοβουλίες για το καλό της Ανατολικής Φραγκίστας.    

Η αντπεριφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Κατερίνα Καλατζή με τον Δημήτρη Δράκο.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 24082022

ΕΝΑΣ ΦΩΤΟΓΕΝΗΣ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΣ

 Αυτός ο μικρός σκαντζόχοιρος είχε βγει βόλτα με τη χθεσινή δροσιά να βοσκήσει σε τίποτα κήπους, στο χωριό μου και άθελά του βρέθηκε στο δρόμο που περνούν τα αυτοκίνητα. Ήταν τυχερός όμως, γιατί o οδηγός που άθελά του κι αυτός τον τύφλωσε, φρενάρισε. Το ζωάκι τρόμαξε και η καρδιά του χτύπαγε σαν ταμπούρλο σαν βρέθηκε σε μια χούφτα της που αψήφησε τα αγκάθια του (αν και μικρός κι αυτού καρφώνουν δυνατά) για να τον απομακρύνει από το επικίνδυνο σημείο. Πριν τον απολύσουμε σε ένα κήπο μακριά από το δρόμο όπου θα είχε ασφάλεια, ο μικρός σκαντζόχοιρος αποδείχθηκε πως ήταν ιδιαίτερα φωτογενής και άφησε το φλας να τον χαϊδέψει

Έδειξε και ποδαράκι...

Δεν είναι από τα πιο κομψά πρόσωπα;

Η ώρα για να πάει στον κήπο έφτασε!

Παίζει τα ματάκια του κάτω από τα αγκάθια

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΣΕ ΠΛΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ

Στα παιδικά μου χρόνια η μεγαλύτερη ημέρα του καλοκαιριού, μην πω του χρόνου ολόκληρου ήταν το πανηγύρι προς τιμήν του αγίου του χωριού μας, του Αγίου Παντελεήμονος επί του προκειμένου που ήταν και μοναδικός σε όλα τα χωριά των ανατολικών κλιτύων του Τυμφρηστού οπότε δεν υπήρχε και ανταγωνισμός. Tης Αγίας Παρασκευής για παράδειγμα που είχαν όλα τα χωριά ένα εκκλησάκι ή της Παναγίας κυρίως και τις γιόρταζαν ανάλογα με την επιρροή που είχαν στα άλλα, τον Δεκαπενταύγουστο ή σε διάφορες άλλες ημέρες του χρόνου αφιερωμένες στη Θεοτόκο.

Έτσι κατάφερναν εκείνες οι αγροτικές κοινότητες που διατηρούσαν επί αιώνες το νήμα της παράδοσης να έχει η κάθε μια το δικό της πανηγύρι και ανάλογα, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την απόσταση γιατί ακόμη δεν είχε γεμίσει ο κόσμος δρόμους και αυτοκίνητα τιμούσαν με την συμμετοχή τους η μια την άλλη. Ήταν μικρός ο κόσμος τότε και κάθε λεπτομέρεια που στις σχέσεις των κοντοχωριανών λαμβάνονταν σοβαρά υπ’ όψιν και το πανηγύρι του κάθε χωριού ήταν η μέρα που φαίνονταν αυτές πιο καθαρά τι τα έδενε και τι χώριζε.    

Το πανηγύρι ήταν τότε η μεγάλη ημέρα που πέρα από το τυπικό της εκκλησίας το οποίο προϋπόθετε νηστεία όλο το δεκαπενθήμερο πριν από την γιορτή της Παναγίας, οργανώνονταν από κυρίως από τα μαγαζιά που αυτά αναλάμβαναν να συνεννοηθούν με τα «όργανα» και κάποιους άλλους που είχαν πείρα σε αυτά. Οι μαγαζάτορες ήταν εκείνοι οι οποίοι καθώς γνώριζαν και την οικονομική δυνατότητα των χωριανών καθώς και τις περιπτώσεις των ασθενειών και των θανάτων που θα περιόριζαν πιθανόν την συμμετοχή κάποιων οικογενειών και έκαναν και τις ανάλογες προετοιμασίες σε ψητά μαζί με κοκορέτσια και μπύρες. Το κρασί, στις αρχές της δεκαετίας του ’70  είχε ήδη να εξοβελίζεται από τα πανηγύρια καθώς οι μπύρες σε γυάλινο μπουκάλι αποτελούσαν ένα νέο προϊόν που κέρδιζε συνέχεια έδαφος με την βοήθεια βέβαια των ψυγείων που μετά τον εξηλεκτρισμό άρχισαν να μπαίνουν σιγά – σιγά σε κάθε σπίτι. Οι σαλάτες μόλις είχαν αρχίσει να εμφανίζονται ενώ για σουβλάκια, ούτε λόγος. Θεωρούνταν ακόμη παρακατιανό είδος και ότι δεν είχαν σχέση με το πανηγύρι ενός χωριού στη Ρούμελη.

Τα μαγαζιά επίσης φρόντιζαν να φωτιστεί με λάμπες με ασετυλίνη στην αρχή και ηλεκτρικό αργότερα ο χώρος μπροστά τους ή στην πλατεία, να συνδεθούν τα «όργανα», καθώς και για τη διατροφή και την διαμονή των μουσικών που συνήθως ήταν γνωστοί από την περιοχή τα βασικά όργανα (κλαρίνο, βιολί, κιθάρα ενώ είχε αρχίσει σιγά – σιγά να εισβάλλει και η χρήση των κρουστών – ντραμς). Τα «όργανα» ήταν δυο - τρεις άντρες και συχνά μια γυναίκα τραγουδίστρια και το ρεπερτόριό τους ήταν δημοτικά του συρμού καθώς και κάποια λαϊκά τραγούδια που ήταν γνωστά από το ραδιόφωνο και τις δισκογραφικές. Πολλές φορές τα «όργανα» κανόνιζαν με τα μαγαζιά κάποια αμοιβή αλλά ως επί το πλείστον τα μάζευαν από τις παραγγελιές και ήταν συνηθισμένο φαινόμενο το κόλλημα του χαρτονομίσματος στο κούτελο του κλαριντζή ή στο κλαρίνο.  Η μουσική άρχιζε μόλις σουρούπωνε και αφού είχε φάει και πιεί ο κόσμος και μπορεί να κρατούσε ως τις πρωϊνές ώρες, ανάλογα πάντα με την διάθεση του κόσμου και την οικονομική επιφάνεια ορισμένων που ήθελαν να ξεχωρίσουν στο πανηγύρι με τις παραγγελιές στο χορό ή άλλες επιδείξεις και όλα αυτά ήταν θέμα συζήτησης σχεδόν μέχρι το επόμενο πανηγύρι.

Ο κόσμος πήγαινε στο πανηγύρι οικογενειακώς με τα καλά του και κάθονταν σε πρόχειρα τραπέζια και πάγκους που είχαν φτιάξει επί τούτου τα μαγαζιά καθώς δεν διέθεταν τόσα τραπεζοκαθίσματα.  Το κράτημα της θέσης ίσχυε φυσικά και τότε αλλά ο μαγαζάτορας είχε πάντα τον πρώτο λόγο και τις προτιμήσεις του κυρίως για τον τζίρο που θα έκανε κάθε οικογενειακό τραπέζι. Έβαζε όμως και τραπέζια στις άκρες για τους «ξένους» ή τους μοναχικούς. Σε κάθε τραπέζι ξεχώριζε ο αρχηγός της οικογένειας ή του σογιού και φυσικά ο ξενιτεμένος που φρόντιζε να είναι λίγες μέρες στο χωριό και ο οποίος ήταν βέβαια και στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όλων. Το πανηγύρι επίσης έδινε την ευκαιρία να βγουν και πολλές γυναίκες από το σπίτι καθώς τα ήθη εκείνης της εποχής την ήθελαν. Έτσι συναντιόνταν με γυναίκες από άλλες γειτονιές και αντάλλαζαν πληροφορίες ενώ το ίδιο ίσχυε και για τα κορίτσια που μάζευαν τα βλέμματα όλων για το νυφοδιέλεγμα. Τα παιδιά φυσικά γίνονταν ένα μπουλούκι που έπαιζε στις άκρες του πανηγυριού και ήταν ευτυχή αν κανένας πλανόδιος άπλωνε πάγκο με παιχνίδια και άλλα πράγματα που τα συνάρπαζαν.

…

Αυτά τα πανηγύρια δεν γίνονται πια. Ούτε η πνευματική προετοιμασία που θέλει ο Δεκαπενταύγουστος (για να ήμαστε στο κλίμα των ημερών) τηρείται, ούτε η νηστεία που υπαγορεύει το Πάσχα του καλοκαιριού καθώς ο πυρήνας που την διατηρούσε, η αγροτική οικογένεια δηλαδή έχει χαθεί. Όλες οι ημέρες είναι πια ίδιες και η ημέρα του πανηγυριού, η οποία πολλές φορές γίνεται άλλη ήμερα από την γιορτή της Παναγίας για λόγους καθαρά πρακτικούς, όπως η συμμετοχή περισσότερων σε αυτό και τα περισσότερα γίνονται με πρωτοβουλία πλέον των Πολιτιστικών Συλλόγων που υπακούουν σε άλλα κελεύσματα και ακολουθούν άλλες μόδες καθώς και Τοπικής Αυτοδιοίησης που βλέπει τα πράγματα με το δικό της μάτι. Αυτοί πληρώνουν τα «όργανα» τα οποία κουβαλούν πλέον μαζί τους βαρύ ηλεκτρονικό εξοπλισμό και αυτοί λίγο – πολύ οργανώνουν και το μουσικό πρόγραμμα το οποίο ελάχιστα συνδέει πια με την. παράδοση κι αν αυτό συμβαίνει είναι στημένη. Το φαγητό πια είναι σουβλάκια, σαλάτες και άλλα εδέσματα σουβλατζίδικου σε πλαστικά σκεύη μιας χρήσης, τα ποτά μπύρες σε κουτάκια. Η ιεραρχία που τηρούνταν τα παλιότερα χρόνια δεν υφίσταται σχεδόν καθόλου καθώς τα πλαστικά τραπέζια μπαίνουν, όπως και στους στρατώνες σε παράλληλες σειρές να εξυπηρετήσουν περισσότερο κόσμο.

Η μεγάλη διαφορά πάντως είναι στο μουσικό πρόγραμμα το οποίο ανοίγει συνήθως με παραδοσιακά τραγούδια που χορεύουν οι «επίσημοι» και τα προεδρεία των Συλλόγων και πολύ γρήγορα εξελίσσεται σε ένα μακρύ γαϊτανάκι στο οποίο σηκώνονται να χορέψουν σχεδόν όλοι, ξέρουν δεν ξέρουν χορό και αυτό κρατάει ως το πρωί και την επομένη όλο το χωριό κοιμάται μιας και κανένας σχεδόν δεν έχει τίποτα να ασχοληθεί. Το απόγευμα γίνεται ο οικονομικός απολογισμός από τους διοργανωτές και όλοι βάζουν ιδέες για το επόμενο που στόχο έχει πόσο κόσμο θα μαζέψει και πόσο δια διακριθεί έναντι των άλλων χωριών. Α, και να προλάβουν να κλείσουν κάποια φίρμα του συρμού να εντυπωσιάσουν…   

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 16082022

ΑΛΛΟ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΚΙ ΑΛΛΟ ΑΤΣΟΠΑΝΕΥΤΑ ΚΑΤΣΙΚΙΑ…

Έπεσαν από παντού να τον φάνε τον Κρίτωνα Αρσένη που μίλησε για «ιδιωτικά» κατσίκια που ξυρίζουν την βλάστηση της Σαμοθράκης. Γιατί ο βουλευτής του ΜεΡΑ 25 χρησιμοποίησε τη λέξη «ιδιωτικά» αντί για ελεύθερα και «ατσοπάνευτα» χωρίς να ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει με αυτού του είδους την κτηνοτροφία και εκτέθηκε για μια ακόμη φορά αποδεικνύοντας ότι έχει μαύρα μεσάνυχτα για το τι συμβαίνει στον ιδιότροπο αυτό χώρο.

Τόλμησε όμως να πει αυτό που οι άλλοι (ποιοι τώρα;) βουλευτές και σύμβουλοι της κυβέρνησης που έχουν ρίζες και εκλέγονται στην επαρχία φοβούνται ακόμη και να το σκεφτούν γιατί τους περιμένει… ο τράγος του κομματάρχη στη γωνία. Ο Κρίτων το τόλμησε (μπορεί και να του ξέφυγε γιατί ανακατεύεται επιπολαίως στα πάντα) χωρίς να γνωρίζει το αντικείμενο καθότι παιδί του κομματικού σωλήνα στερείται παντελώς την εμπειρία με την πραγματικότητα του λαού και κυρίως της υπαίθρου. Τούτο ασφαλώς και δεν ενδιέφερε αυτούς που τον ψήφισαν καθώς με άλλους τρόπους αυτός και ο αρχηγός του Γιάνης γοήτευσαν μέρος του εκλογικού σώματος. Τόλμησε να φέρει στην επικαιρότητα το θέμα των ελεύθερων κατσικιών που λυμαίνονται κυρίως τα νησιά του Αιγαίου καθώς σε αυτά είναι εύκολο να «μαντρωθούν» χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν ο αριθμός τους και οι δυνατότητα που έχει κάθε νησί να τα ζήσει. Αλλά με το λεκτικό αυτό ατόπημα ο Κρίτων εκθέτει και πολλούς άλλους συναδέλφους του στο Κοινοβούλιο που κι αυτοί δεν γνωρίζουν πράγματα και στοιχεία του τόπου που εκλέγονται αλλά φροντίζουν τουλάχιστον να μένουν στη σκιά της επικαιρότητας γιατί είπαμε, ο τράγος του κομματάρχη τους περιμένει…

Στη φωτογραφία κατσίκια κάπου στην Ευρυτανία που… τσοπανεύονται, όσο βέβαια μπορεί να το κάνει ακόμη το αφεντικό τους που είναι ένας από τους τελευταίους εναπομείναντες σε αυτόν τον τόπο.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 13082022

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

 

Δεν μπορείς να το πεις πια χωριό - μια φωλιά σπιτιών είναι δίπλα σε μια ρεματιά που συγκροτούν το Βεναρδάδος λίγο πιο πάνω από τον ονομαστό Πύργο της Τήνου απ’ όπου προήλθαν πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες, κυρίως γλύπτες που τίμησαν με το παραπάνω αυτή την σπουδαία τέχνη. Υπήρξαν καιροί που το Βερναρδάδος ήταν γεμάτο κόσμο που οι περισσότεροι δούλευαν στα γύρω λατομεία μαρμάρου και την επεξεργασία τους. Οι καιροί αυτοί πέρασαν, όπως παντού εξάλλου στην χώρα μας και ο μικρό χωριό χωρίς ανθρώπους σιώπησε, μόνο λίγοι κατοικούν πια σε αυτό όλο το χρόνο και όσο περνούν τα χρόνια λιγοστεύουν κι εκείνοι που έχουν θύμισες από τον παλιό καιρό.

H ζωγράφος Κωνσταντίνα Συλίκου που σχεδίασε και επιμελήθηκε την έκθεση στο πλυσταριό του Βερναράδου δείχνει μια φωτογραφία από την εποχή που αυτό λειτουργούσε. 

Για να μην ξεχαστούν αυτοί οι χρόνοι, ο δραστήριος σύλλογος του χωριού «Άγιος Ιωάννης Θεολόγος» που φέρει το όνομα της εκκλησίας του χωριού Αϊ – Γιάννη  του Θεολόγου, διοργάνωσε φέτος έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Οι ρίζες μας» αφιερωμένη στους προγόνους των Βεναρδαδιτών και την κληρονομιά τους. Η έκθεση η οποία σχεδιάστηκε και επιμελήθηκε η ζωγράφος Κωνσταντίνα Συλίκου περιλαμβάνει φωτογραφίες από το Βεναρδάδο τις τελευταίες δεκαετίες του 20^ου αιώνα με πρόσωπα κυρίως σε διάφορες στιγμές της οικογενειακής και κοινοτικής ζωής. Κάποιες απ’ αυτές τις φωτογραφίες στόλισαν το ημερολόγιο του Συλλόγου το 2020 αλλά από τότε συγκεντρώθηκαν και άλλες και τυπωμένες σε μεγάλο μέγεθος αυτές τις ημέρες εκτίθενται σε διάφορα σημεία του χωριού. Το ιδιαίτερο στην περίπτωση είναι ότι επιλέχθηκε να εκτεθούν στα σημεία που είχαν τραβηχτεί πολλά χρόνια πριν και τούτο προκαλεί περισσότερο το ενδιαφέρον καθώς οι απουσίες γίνονται πιο αισθητές και οι συγκρίσεις αναπόφευκτες. Ακόμη, οι φωτογραφίες όπως έχουν απλωθεί στο χωριό αποτελούν έναν οδηγό για την ιστορία του και σε αυτό μπορούν να βοηθήσουν όποιον ενδιαφέρεται και τα μέλη του δραστήριου συλλόγου.

Ενδιαφέρον προκαλούν οι φωτογραφίες σε μια κλειστή πόρτα που από πάνω της υπάρχει η ταμπέλα «Ταβέρνα – Το Ξημέρωμα». Στο Βερναρδάδο δεν λειτούργησε ποτέ ταβέρνα αλλά οι χωριανοί επέλεξαν αυτό το χώρο για να συγκεντρώνονται μετά τον κόπο της ημέρας και μετά την λειτουργία της Κυριακής. Εκεί έφερνε ο καθένας από το σπίτι του ότι είχε, άλλος κρασί, άλλος ρακί, ψωμί, τυρί, καρπούς, φρούτα και κάθονταν και απολάμβαναν την παρέα ενώ πολλές φορές τους διασκέδαζε το «Ραδιόφωνο» ο Μάρκος Συλίκος που τραγουδούσε πολύ όμορφα τα πάντα και γι’ αυτό τον έλεγαν έτσι. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν επίσης οι φωτογραφίες που είναι αναρτημένες στο σώμα του παλιού πλυσταριού στη ρεματιά, ενός μνημείου της κοινωνικής ζωής του Βερναρδάδου αλλά και αρχιτεκτονικό κόσμημα που σώζεται ακέραιο και προκαλεί να ξαναπάρει ζωή. Στο πλυσταριό ο επισκέπτης μπορεί επίσης να δει την εικαστική παρέμβαση της Πηνελόπης Γαΐτη με τίτλο «Γέννα, μια αέναη επιστροφή» που εντάσσεται στη σειρά εκδηλώσεων «Ιστορίες Νερού» που γίνονται το φετινό καλοκαίρι σε όλη την  Τήνο. Λίγο πιο πάνω από το πλυσταριό βρίσκεται ένας ωραίος σπάνιας κατασκευής περιστερώνας σε σχήμα γάμα τον οποίο ο Σύλλογος κατάφερε να βρει τον ιδιοκτήτη του και τον ανακαίνισε υποδειγματικά.

Η έκθεση των φωτογραφιών στο Βερναρδάδο στο κτίριο που ήταν κάποτε σχολείο μπροστά στη μεγάλη πλατεία εγκαινιάστηκε στις 21 Ιουλίου, παραμονή της εορτής της Αγίας Μαρκέλλας, εικόνα της οποίας φυλάσσεται στο χωριό και τελείται εσπερινός στη χάρη της. Θα διαρκέσει μέχρι τα τέλη του Αυγούστου ενώ υπάρχει σκέψη να παραταθεί καθώς το ενδιαφέρον τόσο των συγχωριανών όσο και των επισκεπτών είναι έντονο.

Για τα επόμενα χρόνια, όπως μας είπε η Κωνσταντίνα Συλίκου έχουν προγραμματίσει να κάνουν εκθέσεις αφιερωμένες στους Βερναρδαδιανούς μαρμαργλύπτες καθώς κάθε οικογένεια έχει έναν η δύο καθώς και στην σπουδαία χορεύτρια κλασικού μπαλέτου Λιλή Μπερδέ. Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία…

ΑΘΗΝΑ, 09082022

ΕΝΑΣ «ΑΟΡΑΤΟΣ» ΤΟΙΧΟΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΕΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ

 

Αυτοί που σε κάποια αμνημόνευτη εποχή ίδρυσαν το χωριό μας επέλεξαν ένα προσήλιο και με καλή θέα σημείο σε κάποια πλαγιά του Τυμφρηστού που είχε νερά κι εκεί, αφού πάλεψαν με το δάσος πολλά χρόνια κατάφεραν να το περιορίσουν. Ακολουθώντας το ανάγλυφο της περιοχής έφτιαξαν κήπους και χωράφια και σιγά – σιγά έχτισαν σπίτια, εκκλησία και σχολείο, δημιουργώντας έτσι μια μικρή αλλά ακμαία ορεινή κοινότητα που στοιχεία για την ύπαρξή της έχουμε αρκετά μόνο από τα τελευταία 200 περίπου χρόνια.  

Σύμφωνα με το ανάγλυφο της περιοχής έγιναν και οι δρόμοι και τα μονοπάτια που επικοινωνούσαν μεταξύ τους οι χωριανοί και αυτό κράτησε μέχρι που η εξέλιξη τους υποχρέωσε να δώσουν από εκεί που θα περνούσε ένα κομμάτι γης για να έρθει το αυτοκίνητο στο χωριό. Η πρώτη διάνοιξη έγινε το 1950 με τσαπιά και φτυάρια από άνδρες και γυναίκες του χωριού και ακολουθώντας για ευκολία το ανάγλυφο πέρασε από το κάτω μέρος του χωριού και συνέχισε για τα επόμενα, Μερκάδα, Μαυρίλο και Ευρυτανία.

Ο δρόμος αυτός όμως δεν περνούσε από το κέντρο του χωριού, την εκκλησία δηλαδή και τα μαγαζιά και πολύ σύντομα, το 1957 χάρη και στις ενέργειες του συγχωριανού μας υπουργού Ευάγγελου Καλαντζή, έγινε καινούργια χάραξη έξω από το χωριό και ο δρόμος πέρασε και από εκεί. Για να γίνει όμως αυτό χρειάστηκε να γίνουν μεγάλοι πέτρινοι τοίχοι στους οποίους εργάστηκαν πάλι οι συγχωριανοί.  Έτσι άλλαξε εικόνα και το χωριό και όποιος περνάει σήμερα από αυτό δεν μπορεί να υποπτευθεί ότι ο δρόμος κρατιέται από αυτούς τους τοίχους οι οποίοι φαίνονται πλέον καθαρά μόνο πάνω από την εκκλησία.

Αυτοί οι «αόρατοι» από την βλάστηση πια τοίχοι, όπως και κάθε άλλο πράγμα στο χωριό και τον κόσμο έχουν γεράσει. Κι όταν λέμε ένας τοίχος έχει γεράσει, εννοούμε πως οι φυσικές δυνάμεις, τα νερά και ο πάγος καθώς και οι ρίζες των δέντρων τους έχουν αποσαθρώσει και σε πολλά σημεία άρχισαν να πέφτουν οι πέτρες και σε λίγα χρόνια είναι βέβαιο πως θα διαλυθεί και κατά συνέπεια, θα καταρρεύσει και ο δρόμος και αυτό σίγουρα θα παρασύρει και κάποια σπίτια. Ειδικά ένας πλάτανος πάνω από την εκκλησία που αφέθηκε να μεγαλώσει μέσα στον τοίχο δίπλα στο καμπαναριό, τον έχει διαλύσει.

Το φαινόμενο γνωρίζουν καλά οι χωριανοί, έχουν ενημερώσει καταλλήλως τον Δήμο Μακρακώμης (με έδρα την Σπερχειάδα παρακαλώ) αλλά είναι από εκεί δεν δόθηκε καμιά προσοχή. Είπαν θα κάνουν μελέτες, θα δρομολογήσουν έργα για την συντήρηση του τοίχου αλλά μέχρι σήμερα τίποτα. Οι πέτρες συνεχίζουν να πέφτουν και δεν αποκλείεται στην πρώτη μεγάλη κακοκαιρία να σωριαστεί ο τοίχος και το χωριό να εξυπηρετείται πια από τον κάτω δρόμο. Τότε φυσικά και θα είναι πολύ αργά, γιατί ένα έργο σαν αυτούς τους τοίχους δεν γίνεται μια φορά και τελειώνει αλλά συντηρείται διαρκώς για να είναι λειτουργικό.

Το ξέρουν αυτό στο Δήμο που είναι υπεύθυνος πια για κάθε τι, αλλά όπως φαίνεται δεν τους ενδιαφέρει να προωθήσουν το έργο ή δεν μπορούν να προβάλλουν την ανάγκη του στις σχετικές υπηρεσίες και της πηγές των πόρων. Αντ’ αυτού, ακολουθώντας τον συρμό και τα συμφέροντα που προωθούν σε μικρές και μεγάλες πόλεις τις αναπλάσεις των πλατειών και την δημιουργία παιδικών χαρών, το ενδιαφέρον για έναν τοίχο μοιάζει τουλάχιστον αναχρονισμός…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 07082022