ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΝΕΧΩΡΙ

Το κοπάδι του Ηλία Χονδραλή, πορεύεται το πρωί μέσα στη βροχή και στην ομίχλη για τη στρούγκα...

Αν εξαιρέσουμε το βροχή, την αντάρα και την κακή διάθεση που δημιούργησε σήμερα ο καιρός στο Νεχώρι της Οίτης και κρατήσουμε το γεγονός ότι είχαμε σε σχέση με πέρσι μια αύξηση 100 ζωντανών στο σύνολο των κοπαδιών, τότε λέμε πως πάμε καλά…

Ε, όσο να'ναι οι τσελιγάδες θέλουν ανοιχτό χώρο και πλατεία και το καφενείο κάπως τους χαλάει τη διάθεση...

Κατά τα άλλα η δημοπρασία λόγω της βροχής και του κρύου δεν έγινε κάτω από τον πλάτανο αλλά κάτω από το στέγαστρο του καφενείου και οι παλιοί τσέλιγκάδες που δίνουν το ξεχωριστό χρώμα στην ημέρα και οι νέοι που υπόσχονται πως θα κάνουν το Νεχώρι πάλι μητρόπολη των τσελιγκάτων ήταν όλοι εκεί. Φωνές, γκρίνιες και καυγάδες είχαμε πιο πολλές από άλλες χρονιές αλλά τα πράγματα κατέληξαν όπως πάντα με τον όρκο στο ευαγγέλιο και σαν στεγνώσει ο καιρός θ’ αρχίσουν να ανεβαίνουν ο καθένας στο λιβάδι που πήρε.


Από τους παλιότερους τσελιγκάδες του Νεχωρίου ο Γιάννης Ψωρογιάννης ακούει προσεκτικά τον Χρήστο Αντωνίου.

Ο καιρός δεν επέτρεψε σε πολύ, πλην των ενδιαφερομένων σε πολύ κόσμο να ανέβει στο Νεχώρι κι όσοι δεν είχαν άμεση σχέση με τη δημοπρασία χάζευαν μέσα στο καφενείο. Με καφέδες, τσίπουρα, κρασιά και μεζέδες από την ψησταριά πέρασε η μέρα και σαν τέλειωσαν οι διαδικασίες αφήσαμε πάλι σχεδόν έρημο το Νεχώρι και κατεβήκαμε στον κάμπο. Υποσχεθήκαμε δε πως σύντομα θα ανεβούμε πάλι για να κάνουμε το γλέντι…

Ο Ηλίας Χοντραλής ορκίζεται στο ευαγγέλιο και από αύριο αν το επιτρέψει ο καιρός μπορεί να ανεβάσει το κοπάδι στο βουνό.

ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΛΙΒΑΔΙΩΝ ΣΤΟ ΝΕΧΩΡΙ

Οι τσελιγάδες γύρω από το τραπέζι της δημοπρασίας...

Το μόνο αγαθό που είχαν πάντα σε αφθονία στο Νεχώρι της Οίτης, το ψηλότερο χωριό της Ρούμελης, ήταν τα γιδοπρόβατα τα οποία όμως για να προκόψουν ήθελαν πολύ και καλό τόπο να βοσκήσουν…

Στη μακρά ιστορία αυτού του ξεχωριστού χωριού υπήρξαν εποχές όπως η πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα που αριθμούσε σχεδόν 40.000 γιδοπρόβατα και όλα αυτά τα ζωντανά έπρεπε να στριμωχθούν σε ένα συγκεκριμένο χώρο για να βγάλουν πέρα το καλοκαίρι, χώρο ο οποίος έπρεπε να μοιραστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μείνει κανένας τσέλιγκας παραπονεμένος και κανένα κοπάδι να δυστηχήσει.

Με τον΄όρκο στο Ευαγγέλιο, κλείνει πάντα η δημοπρασία

Έτσι για την κοινωνία των Νεχωριτών, η μοιρασιά των λιβαδιών πάντα ήταν μια αυστηρή υπόθεση που επικύρωνε τη συνοχή της κοινότητας και ενίσχυε την αλληλεγγύη μεταξύ των συγχωριανών. Κανένας δεν θυμάται πότε ξεκίνησε αλλά γίνονταν πάντα το πρωί της πρώτης Κυριακής του Ιουνίου μετά το σχόλασμα της εκκλησίας στη μεγάλη πλατεία του χωριού με ένα περίπλοκο παγιωμένο τυπικό το οποίο δεν σήκωνε καμία αμφισβήτηση.

Οι ενδιαφερόμενοι, οι οποίοι γνώριζαν τις δυνατότητες κάθε λιβαδιού πλειοδοτούσαν και το κριτήριο της διεκδίκησης ήταν ο αριθμός των ζωντανών και η κατάσταση του κοπαδιού η οποία επικυρώνονταν με όρκο στο ευαγγέλιο. Ήταν απαραίτητο δηλαδή να πει ο κάθε τσέλιγκας πόσα έχει, αν στο κοπάδι του έχει φιλοξενούμενα ζωντανά και πάνω απ’ όλα αν ήταν υγιή. Μόνο τότε θα μπορούσε να ανέβει το καλοκαίρι με το κοπάδι του στο βουνό.

ΤΑ ΠΛΑΤΑΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

Όλο βουνά, λαγκάδια, νησιά και παραλίες βάζω στις καλημέρες που σας στέλνω αλλά σήμερα είπα να τη στολίσω με κάτι ωραία πλατάνια που μεγαλώνουν όμορφα και δυνατά στην οδό Πανεπιστημίου!!!

Θυμάστε φαντάζομαι τότε στις παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων που τους έπιασε όλους μια τρεχάλα να πρασινίσουν την Αθήνα και φύτευαν όπου εύρισκαν μπροστά τους ότι είδος εύρισκαν κι όπως ήθελαν. Επειδή το ζητούμενο ήταν να δουν οι επισκέπτες της πόλης μας πράσινο, κανένας δεν έδινε σημασία και φυσικά κανένας δεν νοιάστηκε πόσο κόστιζε το κάθε δέντρο ή ο εξωτικός θάμνος μπροστά στο τελικό αποτέλεσμα.

Και ήταν πολλοί κακεντρεχείς που χαμογελούσαν περίεργα με την απόφαση της τότε Δημάρχου, Ντόρας Μπακογιάννη να φυτέψει καναδέζικα πλατάνια στην οδό Πανεπιστημίου και στοιχημάτιζαν πως αποκλείονταν αυτά να βγάλουν το χειμώνα. Φυσικά και είχαν κάποιο δίκιο καθώς το καλό χώμα κάτω από την άσφαλτο είναι ελάχιστο και μολυσμένο αλλά τα πλατάνια, δείχνοντας μια φοβερή προσαρμοστικότητα τους διέψευσαν.

Τα πλατάνια όμως έριξαν ρίζες και φαίνεται πως βρήκαν τίποτα σπασμένα δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης να βυζαίνουν νερό και όρμησαν με δύναμη προς τον ουρανό. Ιδιαίτερα δε μεγαλώνουν αυτά που βρίσκονται στο πεζοδρόμιο κοντά στη γωνία με την οδό Κοραή μπροστά στο πολύ ωραίο λαϊκό μάλιστα σπίτι που διασώθηκε δυο αιώνες για να καταλήξει δυστυχώς να συνεχίσει τη χαμηλή ζωή του κάτω από το άθλιο κτίριο με τα σκούρα τζάμια που προσβάλει φρικτά την όραση μας αλλά κανένας δεν πήρε την ευθύνη γιατί έδωσε άδεια να γίνει αυτό το ανοσιούργημα ακριβώς απέναντι από τα πιο όμορφα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας.

Χτες λοιπόν που ήμουν όλη τη μέρα στους δρόμους και στις πορείες στάθηκε μια στιγμή η ματιά μου σε αυτά τα πλατάνια κι επειδή τα θυμάμαι από μικρά όταν τα φύτεψαν, εκτίμησα πως μέσα σε 6 χρόνια που πέρασαν από τότε έχουν ψηλώσει περί τα 8 μέτρα και μου άρεσε πολύ η ιδέα πως με τη φόρα που έχουν πάρει σε δέκα χρόνια μπορεί να κρύβουν όχι μόνο το μικρό κτίριο αλλά και τη τζαμαρία του άθλιου που λέγαμε κτιρίου.

Πέραν αυτού νομίζω ότι αυτά τα πλατάνια είναι και από τα ελάχιστα ωφέλιμα πράγματα που μας έμειναν από την τρέλα της Ολυμπιάδας και η ιδέα πως μπορεί κάποτε η οδός Πανεπιστημίου να γίνει, όταν εγκαταλειφθεί από τους ανθρώπους της η Αθήνα, ένα μεγάλο ρέμα με πλατάνια και άλλα φυτά μου άρεσε πολύ…

Η ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ

Η αποψινή συγκέντρωση και διαδήλωση για τη Γάζα με την παρουσία πολύ κόσμου και των Ελλήνων ακτιβιστών που επέβαιναν στα πλοία του Στόλου της Ελευθερίας και αιχμαλωτίστηκαν από τους Ισραηλινούς ήταν από τις πιο επιτυχημένες που έγιναν τον τελευταίο καιρό στην Αθήνα και για την οποία αρκετά θα διαβάσετε αύριο νομίζω στις εφημερίδες και θα μάθετε από τα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ.

Τούτο κατά τη γνώμη μου οφείλεται αφ’ ενός μεν στη σοβαρότητα της κατάστασης που δημιουργήθηκε στη Γάζα και αφ’ ετέρου στην ωριμότητα του κόσμου που συγκεντρώθηκε στα Προπύλαια να διαμαρτυρηθεί για το πειρατικό χτύπημα των ισραηλινών στα πλοία και το θάνατο των 9 ακτιβιστών. Σημειώνεται πως πολύς κόσμος πήγε να δει από κοντά τους Έλληνες ακτιβιστές και έναν αμερικάνο και να τους σφίξει με συγκίνηση το χέρι.

Κι ακόμη πως εκτός από τους ανθρώπους που μετέχουν στην «Ένα πλοίο για τη Γάζα» και άλλες σχετικές, πολλοί ήταν εκείνοι που ήρθαν από μόνοι τους. «Ήταν σα να είχε δώσει ραντεβού όλη η γενιά του ‘80» είπε κάποιος και κάπως έτσι ήταν αφού έδωσαν το παρών τους πολλοί από τους παλιούς που πρωταγωνίστησαν στους αγώνες και της εκδηλώσεις τριών δεκαετιών. Φυσικά δεν έλειψαν και οι νέοι, με δικές τους ομάδες ή στα μπλοκ άλλων παρατάξεων που διακρίθηκαν για τη μαχητικότητα των συνθημάτων τους. Χωρίς υπερβολή θα μπορούσα να πω πως παλιοί και νέοι διαδηλωτές ήταν χθες στο ίδιο ποσοστό.

Μετά τις σύντομες ομιλίες ο κόσμος πορεύτηκε με πανό και συνθήματα στη Βουλή και πλησίασε το αποκλεισμένο με κλούβες των ΜΑΤ Υπουργείο Εξωτερικών χωρίς να συμβεί το παραμικρό επεισόδιο απ’ όπου και διαλύθηκε ήσυχα και με την εντύπωση πως τα συνθήματά του ήταν πολύ καθαρά για να μη πουν κάποιοι πως δεν τα άκουσαν…

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ

Οπωσδήποτε  και απήργησαν οι δημοσιογράφοι αφού πολλοί συνάδελφοι ήταν χθες το μεσημέρι αντί στη δουλειά τους, μπροστά στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ στην οδό Ακαδημίας…

Τα αιτήματα είναι γνωστά και έχουν να κάνουν με το ασφαλιστικό και τα τσεκουρώματα που κάνει η κυβέρνηση στους μισθούς και τις συντάξεις καθώς και για την αβεβαιότητα στον εργασιακό χώρο. Πραγματοποιήθηκε δε χθες γιατί μετά τη μεγάλη ζημιά που έπαθαν τα ΜΜΕ στην απεργία της 5ης Μαίου με τους νεκρούς στη MARFIN θεωρήθηκε σωστό οι δημοσιογράφοι να μην συμμετάσχουν στην απεργία της 20ης Μαίου που ακολούθησε.

Η συγκέντρωση ήταν ικανοποιητική για τα μέτρα της μισής οδού Βουκουρεστίου και τα πανώ των διαφόρων κλάδων των εργαζομένων φροντισμένα με καλογραμμένα συνθήματα.

Τα ΜΑΤ ήταν εκεί και σα να περίμεναν ποιος ξέρει πόσες ορδές από μπαχαλάκηδες, έκλεισαν με τρεις κλούβες τη Βασιλίσσης Σοφίας και παρατάχθηκαν μπροστά στη Βουλή.

Η κεφαλή της πορείας με τους προέδρους και τα μέλη των συμβουλίων των σωματείων ήρθαν σε απόσταση αναπνοής με τα ΜΑΤ αλλά θα ήταν αστείο να γίνει φασαρία.

Η αντιπροσωπεία πέρασε την είσοδο της Βουλής να παραδώσει τα σχετικά στους αρμοδίους κι εμείς περιμέναμε στον ήλιο πότε να βγουν να διαλυθούμε ήσυχα - ήσυχα.

Το πιο παράξενο πάντως ήταν και όλοι το πρόσεξαν ότι κανένας από τους γνωστούς σκύλους που ακολουθούν τις πορείες δεν έδωσε σημασία χθες στους δημοσιογράφους…

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Πολύ συχνά στα χρόνια της Κατοχής οι άνθρωποι του θεσσαλικού κάμπου πήγαιναν και με διάφορους τρόπους εκτροχίαζαν τα τραίνα που χρησιμοποιούσε ο γερμανικός στρατός και άρπαζε ότι εφόδια εύρισκε μέσα ή γλύτωναν από τη φωτιά και τις εκρήξεις.

Το σημείο δε που είχε τα καλύτερα αποτελέσματα ήταν η διαδρομή από τον Θαυμακό μέχρι την Ξυνιάδα που ήταν ανήφορος και μετά κατεβαίνοντας προς τη Φθιώτιδα στα πυκνά τούνελ και στις γέφυρες. Η ιστορία έχει καταγράψει δεκάδες τέτοιες περιπτώσεις και δεν είναι του παρόντος να αναφερθούμε σε αυτές αλλά σε μια συγκεκριμένη που έχει σχέση με τη φωτογραφία του τσοπάνη και τη δανείστηκα από το αρχείο του καλού φίλου Μπάμπη Τσιχτσή από το χωριό Καλογριανά, ο οποίος ασχολείται συστηματικά με την ερεύνα και την καταγραφή της ιστορίας του τόπου του και του κάμπου ολόκληρου.

Σε μια τέτοια επιχείρηση λοιπόν, το καλοκαίρι του 1944 οι αντάρτες μεταξύ των άλλων εφοδίων που πήραν από το εκτροχιασμένο τραίνο ήταν και μια φωτογραφική μηχανή, εργαλείο που κανένας τους δεν είχε ξαναπιάσει στα χέρια. Κάποιος απ’ αυτούς είχε δει πως δουλεύει ένας φίλος του φωτογράφος στα Τρίκαλα και αποφάσισε να «δοκιμάσει» τη μηχανή φωτογραφίζοντας διάφορα σημεία του κάμπου κι έναν ρακένδυτο τσοπάνο που έτυχε να βρεθεί μπροστά του και βοσκούσε μαζί με κάτι άλλους ένα κοπάδι.

Αυτός τράβηξε καμιά δεκαριά άλλες φωτογραφίες και καθώς ήξερε πως δεν πρέπει να ανοίξει τη μηχανή , όπως ήταν την πήγε αμέσως στο φωτογράφο ο οποίος εμφάνισε το φίλμ και έδωσε τις φωτογραφίες στον αντάρτη το όνομα του οποίου αγνοούμε, όπως εξάλλου αγνοούμε και το ποιος ήταν ο τσοπάνος. Πιθανόν να ήταν κάποιος από τα βουνά που κατέβηκε για να ζήσει στον κάμπο και βόσκαγε ξένο κοπάδι λέει ο Μπάμπης που έχει ρωτήσει τους πάντες στο χωριό του και γύρω στον κάμπο ή μπορεί αυτός να γύρισε μετά στην πατρίδα του ή να χάθηκε μετά στον Εμφύλιο σπαραγμό.

Όπως βλέπουμε σε αυτή τη σπάνια φωτογραφία, ο τσοπάνος με εξαιρετική απλότητα και χωρίς να νοιαστεί καθόλου για τα κουρέλια που φορούσε ποζάρησε στο «φωτογράφο» και για να ενισχύσει το θέμα έπιασε δυο πρόβατα και τα έβαλε δίπλα του. Το ράτσα αυτών των προβάτων είναι τα περίφημα για την αντοχή τους και την απόδοση καραγκούνικα πρόβατα που ζούσαν αποκλειστικά στον κάμπο και μέχρι σήμερα πολλοί είναι οι κτηνοτρόφοι που την διατηρούν ευλαβικά και καμαρώνουν γι’ αυτό.

Σε δεύτερη ανάγνωση της σημείωσης μπορούμε να δούμε πως και σήμερα συμβαίνει κάτι το ίδιο σχετικά με την μαγεία που προκαλεί η αποτύπωση ενός γεγονότος αφού σε κάθε συγκέντρωση και πορεία ο ένας στους πέντε συμμετέχοντες κρατάει κάποια φωτογραφική μηχανή και ασχολείται περισσότερο με το τι θα αποτυπώσει παρά με την διαδήλωση…

ΤΑ ΣΠΟΥΡΓΙΤΑΚΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΙ...

Τα περισσότερα πουλιά συνήθως τα κοιτάμε όταν πετάνε ή κάθονται στα κλαδιά γιατί εκεί είναι ο κόσμος τους. Ορισμένα δε είδη, όπως τα περιστέρια για παράδειγμα, μπορούμε να τα παρακολουθήσουμε να περπατούν άφοβα στη γη και να ψάχνουν για τροφή.

Το ίδιο κάνουν και οι σπουργίτες που ζουν στην πόλη οι οποίοι όμως σε σχέση με τα περιστέρια είναι πιο επιφυλακτικοί και πριν κάνουν τη βουτιά τους στο χώμα ελέγχουν πλήρως το χώρο μη και κινδυνεύσουν κυρίως από τον άνθρωπο γιατί αδέσποτες γάτες δεν βλέπω πια να κυκλοφορούν και πιστεύω πως τις έχουν ξεκάνει σχεδόν όλες.

Έτσι ένα από τα μαθήματα που κάνουν πάντα οι νεαροί σπουργίτες αυτό τον καιρό είναι η αναζήτηση τροφής στο έδαφος και τους χάρηκα σήμερα όταν είδα μια μικρή παρέα απ’ αυτούς που εκκολάφθηκαν φαίνεται σε κάποια από τις φωλιές που βρίσκονται στις τρύπες της στέγης του κτηρίου Κωστή Παλαμά στην Ακαδημίας ή κάπου αλλού εκεί γύρω να ορμούν όλοι μαζί σε ένα πεταμένο ξεροκόμματο που ήταν πάνω στο βρώμικο γκαζόν.

Βιαστικοί και θορυβώδεις, εριστικοί μεταξύ τους και παντελώς αδιάφοροι για την παρουσία μου προσγειώθηκαν δίπλα στο ψωμί, το τσίμπησαν λιγάκι και το παράτησαν για να αρχίσουν με μικρά άτεχνα πετάγματα να γυρίζουν γύρω – γύρω στους θάμνους. Έπαιζαν και τσίριζαν σαν μια παρέα μικρών παιδιών που είχε βγει στο πάρκο αγνοώντας μάλλον πως μπορεί σαν επιστρέψουν στο ξεροκόμματο αυτό να βρίσκεται ήδη στο στομάχι ενός περιστεριού…

ΑΘΗΝΑ, 01062017