Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε αφού διάβασα μια μικρή ιστορία στο διαδίκτυο. Ένα πρωινό στο Όρεγκον, ο John Cox πήγε να σηκώσει τον μουσαμά από τις μπάλες με το σανό για το τάισμα των ζώων του και μια αγριόγατα που ήταν από κάτω πετάχτηκε και χάθηκε πίσω από τα δέντρα. Για καιρό, λέει, αυτή ζούσε κάτω από τη βεράντα του, καθόταν κοντά στο σπίτι, κινούνταν ήσυχα μέσα στο κτήμα του.
Από τις κάμερες του στάβλου την είχε δει να κάθεται κοντά στα άλογα και από την σκηνή καταλάβαινε ότι είχαν μεταξύ τους μια σιωπηλή, χωρίς ένταση συνομιλία. Τα ζώα μοιράζονταν άφοβα τον χώρο, κοιμούνταν κοντά, αντάλλασσαν παρουσία.
Αυτή η μικρή αφήγηση του Cox καταλαβαίνουμε ότι δεν χωρά εύκολα στον κυρίαρχο λόγο για την άγρια ζωή στο Όρεγκον αλλά και οπουδήποτε στον κόσμο αυτός αναπτύσσεται. Η αγριόγατα συνήθως παρουσιάζεται παντού ως απειλή, ως ζώο που πρέπει να ελεγχθεί προληπτικά. Το κυνήγι και η παγίδευσή της δικαιολογούνται μέσα από ιστορίες φόβου και όχι μέσα από πραγματικές παρατηρήσεις συνύπαρξης.
Κι όμως, τέτοιες στιγμές ανοίγουν ρωγμές. Δείχνουν ότι η άγρια ζωή δεν κινείται αποκλειστικά με όρους σύγκρουσης. Ότι υπάρχει μια λεπτή γνώση του χώρου και του άλλου, μια ικανότητα αποφυγής, μια σιωπηλή «διπλωματία» μεταξύ των ειδών.
Ο πραγματικός κίνδυνος για τις αγριόγατες και για κάθε άγριο πλάσμα που κινείται ελεύθερα στη φύση δεν είναι η εγγύτητα με τον άνθρωπο όπως συνήθως διαμορφώνεται, αλλά οι ιστορίες που λέγονται γι’ αυτά χωρίς να συμμετέχουν σε τίποτα. Ιστορίες που βασίζονται αποκλειστικά στον φόβο, παλιό ή καινούργιο και μετατρέπουν κάθε παρουσία τους σε αιτία κινδύνου. Καθώς επίσης και από ιστορίες που λέγονται και προβάλλονται από ανθρώπους που η σχέση τους με το φυσικό περιβάλλον περιορίζεται στην επίσκεψη αναψυχής και απόκτησης εμπειριών που υποβάλλονται από αστικά πρότυπα και καταναλωτικές συνήθειες.
Ίσως η προστασία αυτών των πλασμάτων να ξεκινά από κάτι απλό: να μάθουμε να ακούμε περισσότερο αυτές τις μικρές, αληθινές ιστορίες συνύπαρξης από ανθρώπους που ζουν σταθερά και εργάζονται κοντά σε αυτά τα ζώα. Μέσα από αυτές τις αφηγήσεις μπορούμε να μάθουμε πως θα πάψουμε να εξιδανικεύσουμε την άγρια ζωή και κυρίως, να θυμόμαστε ότι αυτή δεν είναι φτιαγμένη για να τη φοβόμαστε…
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η φωτογραφία δεν προκύπτει από την αφήγηση του John Cox και ανασύρθηκε από το αρχείο να στολίσει το κείμενο...
ΑΘΗΝΑ, 13012025
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου