Αποχαιρετάμε σήμερα, στις 11, στον Άγιο Παντελεήμονα Αχαρνών, τον συμμαθητή
και συγχωριανό μας Γιώργο Ποντικό, που το καντηλάκι του έσβησε προχθές σε ένα
νοσοκομείο της Αθήνας. Το κατευόδιο αυτό είναι ιδιαίτερα συγκινητικό, γιατί τον
Γιώργο, εκτός από την οικογένειά του, τους συγγενείς και τους συγχωριανούς, θα
τον αποχαιρετήσουν και οι μαθητές του στο ιστορικό 53ο Δημοτικό Σχολείο, στην
οδό Αλκαμένους, όπου δίδαξε για πολλά χρόνια.
Με τον Γιώργο μεγαλώσαμε μαζί, στην Κάτω
Γειτονιά της Μεγάλης Κάψης, που τη δεκαετία του ’60 μετρούσε καμιά εικοσαριά
παιδιά και στο σχολείο πηγαίναμε 40.
Το σπίτι του, κοντά στη Σβαρνή, ήταν πάντα ανοιχτό· και το μεγάλο μπαλκόνι του
ένας χώρος παιχνιδιού, αλλά και άλλων πνευματικών αναζητήσεων εκείνης της
εποχής. Δεν θυμάμαι με ποιον τρόπο προμηθευόμασταν περιοδικά — Σερίφηδες, Εικονογραφημένα, Παραμύθια — αλλά
και βιβλία· εκεί γίνονταν οι ανταλλαγές και οι δανεισμοί και αφηγήσεις ο ένας στον
άλλον για ότι διαβάσαμε.
Στο ίδιο σπίτι μάθαμε και κάτι ακόμη: την
Αμερική. Μέσα από γράμματα και δέματα. Εκεί είχε πάει ο πατέρας του Γιώργου, ο
Βασίλης Ποντικός, και η απουσία του βάραινε ολόκληρη την οικογένεια. Δεν ήταν ο
μόνος· πολλοί χωριανοί εκείνα τα χρόνια βρίσκονταν σε αυτή τη μακρινή χώρα,
καθώς κάποιοι παλιότεροι είχαν ανοίξει τον δρόμο ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα.
Την απουσία του Βασίλη Ποντικού, που σημάδεψε τον Γιώργο, τη νιώθαμε κι εμείς —
και τη μοιραζόμασταν μαζί του.
Ο Γιώργος ήταν καλός μαθητής. Έτσι συνέχισε
και στο Γυμνάσιο του Αγίου Γεωργίου. Φιλομαθής, διακριτικός, έμπιστος φίλος.
Πέρασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία και υπηρέτησε σε διάφορα σχολεία, όμως εκεί
όπου αναδείχθηκε πραγματικά ως δάσκαλος ήταν το 53ο, στην οδό Αλκαμένους.
Παράλληλα ασχολήθηκε έντονα με τα πράγματα του
χωριού. Υπήρξε για πολλά χρόνια πρόεδρος του Συλλόγου μας και στη θητεία του
έγιναν πολλά και ουσιαστικά έργα — έργα που διατήρησαν τη συνοχή μεταξύ των
συγχωριανών.
Αυτό που πρέσβευε ο Γιώργος ήταν η λογική, ο διάλογος και η καλλιέργεια της
συνεργασίας, προς όφελος κυρίως του χωριού.
Ο Γιώργος θα μας λείψει. Όμως θα μας οδηγεί ο
τρόπος με τον οποίο αγάπησε τον τόπο μας.
Ευχόμαστε στη γυναίκα του, την Έφη, και στις
κόρες του, τη Φαίη και τη Μαίη, να αντέξουν την απουσία του και να είναι καλά,
να τον μνημονεύουν.
ΑΘΗΝΑ, 20012025
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου